İçeriğe geç

Bölüm 20 / 21, 1.040 kelime, tahmini 5 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

20 bölüm= Aşk


Balkonda bir sağa bir sola yürüyüp duruyordum. Aklımda binbir soru vardı. Ben şimdi Mert'e ne diyecektim?

Ya Umut... O da ayrı bir sorun zaten.

Düşün kızım, düşün! Hadi, bulursun sen bir şey.

Arabada hiç konuşmadan eve gelmiştik. Can'la babası banyoda dişlerini fırçalıyorlardı. Birazdan uyku saati gelecekti. Acaba Can'ı yatırıp ben mi çıksam yukarıya?

Dalgın dalgın bunları düşünürken...

“Ne yapıyorsun?” sesiyle birden irkildim.

“Ay! Manyak mısın? Ne sessiz sessiz geliyorsun?”

Bir oraya bir buraya yürürken dibime kadar gelmiş adam, haberim yok! İşaret parmağımı ısırarak hızlı hızlı hareket edip duruyordum. Artık dışarıdan nasıl görünüyorsam adam korkuyla konuştu.

“Ne bileyim, öyle tuhaf görünüyordun. Hızlıca geldim.”

“Neyse, Can nerede?”

“Pijamalarını giyiniyor.”

Tam lafa girmek için ağzımı açmıştım ki telefonum çaldı. Hızlıca yan tuşuna basıp sessize aldım. Umut'a, “Sen git, geliyorum.” deyip onu gönderdim.

Telefonu elime alıp açtım.

“Alo.”

“Sevgilim, gelmişsin. Neden aramadın?”

“Iıı... Şu an durum biraz karışık. Çözüp öyle aramak istedim.”

“Nasıl karışık?”

Al işte! Gel de anlat şimdi. Bazı konuları abartsa da bu konuda haklı olabilirdi. Sonuçta eski eşimle aynı evde kalması söz konusuydu. Hem de bütün gece!

Derin derin nefes alıp sakinleşmeye çalıştım. Ecelden kaçamazsın kızım. Hadi, göreyim seni!

“Şey, şöyle oldu... Neyse, anlatamayacağım ben. Birazdan yanına gelsem olur mu?”

“Merak ettim bak şimdi. Tamam, hadi bekliyorum. Geç kalma.”

Deyip telefonu kapattım. Kalbim göğsümden çıkacak gibi çarpıyordu.

“Sen Can'a masal oku, beraber yatın. Benim ufak bir işim var, gidip geleceğim.” dedim.

“Nereye bu saatte?”

“Pardon, bana hesap mı soruyorsun şu an?”

“Senin bir çocuğun var. Bu saatte nereye gidiyor olabilirsin?”

“Evet, çocuğumun yanında da babası var. Bostan korkuluğu değilse eğer!”

Deyip hızla arkamı döndüm ve odadan çıktım. Arkamdan bir şeyler söyledi ama umursamadım.

Aa, adama bak! Bir de bana hesap soruyor. Sana ne kardeşim, sana ne?

Telefonumu ve anahtarımı alıp pıtı pıtı üst kata doğru yol aldım.

Sakin ol kızım, bir şey yok. Her şey güzel geçecek.

“Sevgilim, iyi misin? Her şey yolunda mı?”

Diyerek endişeyle bana baktı. Uzanıp kolumdan çekerek kendine sarıldı.

Hay Allah! Adamı da telaşlandırdım durduk yere. Kıyamam, korkmuş bir şey oldu diye. Ya yerim seni!

“Sevgilim, iyiyim. Merak etme, bir şey yok. Sadece istemediğim birkaç gelişme oldu. Seninle onu konuşmak istedim. Hadi gel.”

Diyerek onu salondaki bej rengi, rahat mı rahat, geniş mi geniş koltuğa doğru sürükledim. Ya da öyle bir şey işte... O gövdeyi çekmek kolay mı? Elli kilo kadınım ben be!

Yan yana oturduk, birbirimize doğru döndük. Mert, “Ee, anlat artık.” der gibi meraklı ve endişeli gözlerle bana bakıyordu. O kadar merak etmesine rağmen beni sıkıştırmıyor, sakince bekliyordu.

İçimden bildiğim bütün duaları ettikten sonra, inşallah kızmaz, deyip lafa girdim.

“Hiç evirip çevirmeyeceğim lafı. Direkt söyleyeceğim. Hazır mısın?”

“Yolla gelsin.” dedi, rahat görünmeye çalışarak.

Kıyamam! Birazdan başına geleceklerden habersiz, yolla molla diyor bir de.

“Umut benim evde Can'la birlikte yatıyorlar.”

Pat diye söyledim.

Sadece sessizlik oluştu. Sinir bozucu, uzun bir sessizlik... Hâlâ gözlerime bakıyordu ama duygularını anlayamıyordum.

İçinde sanki bir heyelan yaşanıyor, o da hayatta kalmaya çalışıyordu.

Şimdi ne yapmalıydım? Öylece durup tepki vermesini mi beklemeliydim, yoksa konuşup ona sarılmalı mıydım? Karar veremiyordum. Ne tepki vereceğini de çözemiyordum.

Tek bildiğim şey, bu ölüm sessizliğinin artık bitmesi gerektiğiydi. Daha fazla dayanamayacaktım sanırım. Beklemek, hele de sessizce beklemek, bağırmaktan, döküp kırmaktan daha zormuş.

“Sevgilim...” dedim belli belirsiz, kısık bir sesle. Duyduğundan bile şüpheliydim.

Bana döndü. Gözlerine sıcacık bir ifade bürünmüştü. Sanki boğazında bir yumru vardı da ağzını açamıyordu. Ama gözleriyle sıcaklığını, şefkatini göstermek ister gibiydi.

Yakaladığım ufacık duygu kırıntısından hemen cesaret alarak devam etmeye karar verdim. Belirsizlikten hiç hoşlanmam.

“Bak, ne dediysem gönderemedim. Yarın gideceğim, çocuğumun yanında kalmaya hakkım var, deyip durdu. Benim için de hiçbir önemi yok, bilmeni istiyorum. Lütfen...” dedim, içini rahatlatmaya çalışarak.

“Anlıyorum seni. Düşündüğüm şey aslında onun senin evinde olması değil.”

“Ya o zaman ne düşünüyorsun? Bu sessizlik neden?”

“Seni o kadar çok seviyorum ki bazen bu sevgi ciddi bir kıskançlığa neden oluyor. Sana söz verdim, bir daha yapmayacağım diye. Ama şu an bana bunları söylerken bile nasıl geriliyorsun... Beni üzen şey bu oldu.”

O an gözlerimin dolduğunu hissettim. Tek kelime etsem ya da ona sarılsam ağlayacağımı biliyordum. Bu huyumdan nefret ediyorum. Dipnot: Ağlamayan insanlara da hayranım. Ota boka gözlerim doluyor!

Hem içimdeki duygu patlamasını bastırmak hem de gelen yaşları durdurmak için hiç konuşmadan doğrudan dudaklarına yapıştım.

Bir saniyeliğine şaşırmış gibi oldu ama hemen uyum sağlayıp hızlı ve vahşi bir şekilde karşılık verdi.

Ee, ne bekliyordum ki? Ateşle barut yan yana gelirse patlama kaçınılmaz olur.

Dudaklarımı bırakmadan hızla belimden tuttu. Önce kendine çekti, sonra beni altına aldı. Salondaki koltukta deli gibi sevişiyorduk.

Aklımdan her şey uçup gitmişti. O an ne alt kattaki eski eşim ne de sorumluluklarım vardı aklımda. Bu adam benim aklımı başımdan almayı her seferinde nasıl başarıyordu?

Onun yanındayken dünyam duruyordu sanki. Ondan başka kimse umurumda değildi. Yeter ki o yanımda olsun, başka hiçbir şeye gerek yoktu.

Artık nasıl yorulmuşsak ikimiz de koltukta uyuya kalmışız. En son hatırladığım, günün ağarmak üzere olduğuydu. En son böyle bir anıyı üniversite zamanında yaşamıştım sanırım.

Gözlerim yanıyor, biraz da halsizlik hissediyordum. Ayılmaya çalışıyordum. Şu an bende yer konum bilgileri yoktu. Bana ne olduğunu hatırlamaya çalışırken birden gece yaşananların hepsi aklımda canlanmaya başladı.

Mert, ev, koltuk, Umut ve doğan güneş...

“Eyvah!”

Diyerek hızla kendimi koltuktan aşağı attım. Giysilerimi arayıp aceleyle giyinmeye başladım. Telefonum neredeydi? Umut kafayı yemiş olmalıydı. Umarım Can iyidir.

Tam tahmin ettiğim gibi iki cevapsız arama ve bir sürü mesaj vardı.

“Bana da günaydın sevgilim. Ne oluyor böyle, ne bu acele?”

Diyerek kolumdan tutup beni tekrar koltuğa çekti. Daha doğrusu uçurdu!

“Mert, burada uyuya kalmışım. Evdekiler meraktan ölmüştür. Ayrıca hatırlatırım, gitmemiz gereken bir şirket var.”

Diyerek durumun ciddiyetini anlatmaya çalıştım.

“Aman, boş ver. Bugün gitmeyelim. Ben şu manzara için varımı yoğumu heba ederim.”

Diyerek beni kendine çekip öpmeye başladı. Hızla kendimi geri çektim. O mükemmel dudakları istemeye istemeye reddetmek zorunda kalmıştım.

Ben ne diyorum, bu ne diyor! Deli bu adam ya! 😀

“Olmaz tabii ki. Bir sürü iş var. Ayrıca hemen eve gitmeliyim. Yaramazlık yapma.”

Diyerek dudaklarını öptüm. Beni kandırmasın diye hızla yanından kalkıp anahtarımı ve telefonumu aldım.

“Hadi, görüşürüz. İki saate şirkette olurum. Kalk sevgilim.”

Diyerek hızla evden çıktım.

Deli bu adam ya! Bıraksan günlerce yataktan çıkmayacak.

Anahtarı kapıya takar takmaz, daha çevirmeme fırsat vermeden kapı hızla açıldı.

Bu ne hışım ya? Hayırdır? Kapıda mı yatmıştı bu adam?

Sinirle kapının açıldığı yere bakıp ağzıma geleni söylemeye hazırlanmıştım ki gördüğüm kişiyle bütün cümlelerimi yuttum.

“Anne!”

Sıradaki bölüm

21 Bölüm= Nankörlük

10 saat önce yayınlandı