İçeriğe geç
Bölüm 21/21

Bölüm 21 / 21, 1.318 kelime, tahmini 7 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

21 Bölüm= Nankörlük


Annemi görmemle şok olmam bir oldu.

Burada ne işi var şimdi? Aldık mı başa belayı? Gel de anlat şimdi iki saat!

“Neredesin sen? Sabaha kadar eve gelmemişsin!” diye sorguya çekmeye başladı.

“Ne oluyor ya? Hesap mı vermem gerekiyor? Ne bu şiddet, bu celal?” dedim hışımla.

Gerçekten de ne oluyordu yani? Bu yaştan sonra kimseye hesap vermek zorunda değildim.

“Benim telefonum çalıp da ‘Gel de kızını bul, bütün gece eve gelmedi.’ deniliyorsa hesap vermek zorundasın.”

Şu an içimde kopan fırtınayı tarif bile edemiyorum. Her yeri kırıp dökmek, herkese ağzıma geleni söylemek, kalp üstüne kalp kırmak istiyordum. Benim canımı kor ateşlerde yakanların canını almak geçiyordu içimden.

Şu an beni durduran tek şey, aşağıdan bana korkuyla bakan oğlumdu. Artık çocuğun yanında ne konuştularsa çocuğum bana korku dolu gözlerle bakıyordu.

Şimdi ben çocuğuma bunu yaşatanların canını yakmaz mıyım? Bunun bedelini ödetmez miyim?

Madem siz benim çocuğumun duygularını önemsemediniz, bundan sonra kimseye hak ettiğinden fazla tahammül, müsamaha yok!

Annem, Seval ve Umut, hepsi cevap bekler gibi bana bakıyordu.

“Seval, Can'ı al. Üst kata çıkın. Ben şimdi arıyorum, sizi karşılayacak arkadaşım. Çağırmadan gelmeyin.”

Deyip hızlıca çocukları gönderdim. Ardından Mert'i aradım. Detaya girmeden durumu anlattım ve telefonu kapattım.

Evet, şimdi gelin bakalım siz!

İçeri girip kapıyı sertçe kapattım. Artık nasıl kapattıysam ikisi de irkilerek geri adım attı.

“Gelin, gelin. Geçin içeri bakalım, derdiniz neymiş?” deyip salonu işaret ettim.

“Biz değil, sen konuşacaksın. Neredeydin?”

Hadsizin teki! Adamı boşamam yetmedi, hâlâ hayatımda söz sahibi olduğunu sanıyor kendini. Tabii sanar! Hata bende. Haddinden fazla müsamaha gösterirsen, aman yazık dersen böyle olur. Boşuna dememişler, Acıma kimseye, acınacak duruma düşersin. Atalarımızın bir bildiği varmış meğer.

“Demek ki öncelik hakkını sen kullanmak istedin. Tamam, bana uyar. Öncelikle nerede, kiminle, nasıl olduğum seni zerre kadar alakadar etmiyor. Seni evime aldım, çocuğumun babası dedim, vakit geçirsinler istedim. Düşünceli davrandım. İyiliğimin karşılığı bu mu? Arkamdan iş çevirmek... Ağzını bile açma! Geliyorum, bekle orada!” dedim avazım çıktığı kadar bağırarak.

Konuşmaktan anlamıyordu çünkü bu!

Hızlıca anneme döndüm.

“Ya sen anne! Sabah sabah bu aradı diye koşarak neden buraya geliyorsun? Beni merak edip gelsen hadi, yine neyse. Hesap sormaya geliyorsun bir de! Aynı onu ilgilendirmediği gibi seni de ilgilendirmiyor. Bu benim hayatım ve hayatımı istediğim gibi yaşarım. Siz kim oluyorsunuz da çocuğumun yanında böyle davranıp onu korkutuyorsunuz?”

Ağzımı açıp gözümü yummuştum. Bu sefer bunu çoktan hak etmişlerdi.

“O zaman ona göre davranacaksın! Anne olduğunu unutmayacaksın. Efendi efendi çocuğunun başında duracaksın.” diye hâlâ pişkin pişkin konuşuyordu karşımda.

“Evet, ben anneyim. Çocuğumun da başındayım çok şükür. Haklısın, hata bende! Çocuğumu babasına, anneannesine güvenip neden bırakıyorum ki? Şunu unutmayın, anne olduğum kadar insanım da ben. Benim de bir hayatım var, mola vermem gereken zamanlar var. Sizi iyi alıştırdım ben. Her şeyimi anlatıp her sorduğunuza cevap vererek...”

Sinirden artık sesim boğazımda düğümleniyor, gitgide kısılıyordu. Bir yandan sakin olmaya çalışıyor, bir yandan da hak ettiklerini vermek istiyordum.

Beni düşünmeyen hiç kimseyi bundan sonra düşünmeyeceğim! Bu ne ya? Ben herkese iyi davrana davrana insanlar beni şamar oğlanına çevirdi iyice.

“Peki, madem ben iyiliğime karşılık nankörlük görüyorum... Sen Umut, derhal eşyalarını topla ve evimden defol git! Bir daha benim evimin kapısına bile yaklaşamayacaksın, seni yılan! Sana gelince anne, sen de git. Bundan sonra sana da müsamaha yok. Madem zor günümde sırtımdan vurmaya devam ediyorsun, iyi günümde de olma. Hadi, herkes dışarı! Çabuk!”

Diyerek bağırdım ve kapıya yönelip hızlıca açtım.

Yeter be! Bu ne? Etrafımda bir tane dost yok sanki. Herkes beni kötülemek için yanımda gibi. Düşmanı uzakta aramamak gerekirmiş. Kurt gibiler, insanı içten içe yiyorlar.

İkisini de kapı dışarı ettikten sonra Mert'i arayıp çocukları göndermesini istedim. Can arkadan, “Gelmeyeceğim, biraz daha anne!” diye sesleniyordu.

Ne bu heves, anlamadım. Kesin kendine oynayacak bir şey buldu adamın evinde. Rahat dursa bari!

“Merak etme, bizim keyfimiz gayet yerinde. Sen biraz dinlen, hazırlan. Biz sonra geliriz.” dedi anlayışlı sevgilim.

“İyi, tamam peki. Kendini kasma ama, sorun değil.”

Deyip telefonu kapattım.

Çocuğun öz babası, anneannesi böyle yaptıktan sonra, tabiri caizse elin adamı neden katlansın ki?

Neyse, ben de fırsattan istifade ederek sessizce bir kahve içtim. Ardından duşa girdim.

Düşünmekten kafam patlayacaktı. Aynaya bakınca eski beni gördüm yine. Başarmışlardı! Ben tam güçlüyüm, ayaktayım dedikçe en yakınlarım tarafından nakavt ediliyordum.

Aynada bu kadını görmek istemiyorum. Ben bu değilim!

Titre ve kendine gel kızım.

Hemen saçımı yaptım, makyajımı tamamladım. Ne yapıyorum ben ya? Kimsenin beni üzmesine, kötü hissettirmesine izin vermeyeceğim. Artık benim ayrı bir hayatım var. Tek başıma başardığım bir hayat... Bunu heba etmeyeceğim.

Hazırlığım tamamdı. Haftanın ilk iş günüydü, hava mis gibiydi. Bugünün güzelliklerini kaçırmaya hiçbir şey değmezdi.

İnsanlar pazartesiden nefret eder ama ben nedense tam tersini düşünüyordum. Haftanın ilk günü; yeni başlangıçlar, yeni umutlar, yeni fırsatlar demekti benim için.

Mesaiye bir saat vardı. Bunlar nerede kaldı, diye düşünürken kapı çaldı.

Hızla kapıya yöneldim. Kapıyı açınca karşımdaki manzarayla dona kaldım. Ne bir tepki verebildim ne de ağzımdan tek bir cümle çıkabildi.

“Almayacaksan eğer içeri geri gidelim biz.” dedi sevgilim gülerek.

“Ne... Aa, pardon, şaşırdım. Burada tam olarak ne oluyor?” diye sordum.

Karşımda takım elbiseli Mert vardı. Omuzlarında ise Mert'in saçlarına yapışmış, minik elleriyle tutunan oğluşum... Bir de “Hadi asker, yürü!” diye bağırıyordu.

Bunlar şaka mı?

“Oyun oynuyoruz sadece. Ne olmuş ki?”

“Tamam, yeter. Oyun bitti. Saçın, takımın bozulacak. İndir lütfen.”

“Saçmalama, ne olmuş sanki? Eğleniyoruz burada. Keyfimizi bozma.”

Bu adam gerçekten masallardaki beyaz atlı prens mi acaba? Böyle görüntüler sadece dizilerde olur sanırdım ben. Bir adam kadına âşık olur ve çocuğunu da en az onun kadar sever, kollar...

Umarım bu bir rüya ya da rol değildir. Umarım hayatımız her zaman böyle geçer.

“Tamam, artık bizim işe gitmemiz lazım. Hadi oğlum, in. Teyzenle odana git, okul kıyafetini giy. Servis gelecek birazdan.”

“Hadi dostum, işkolik annen bizi pataklamadan buradan uzaklaşalım. Sonra devam ederiz.”

Deyip Can'ı omuzlarından indirdi. Bir de el selamına benzeyen, karışık bir şeyler yaptılar. Bunu ne zaman öğrendi bu çocuk?

“Can'ı servise kim verecek? İstersen sonra gel ofise.”

“Hayır, gerek yok. Teşekkür ederim. Seval verir.” dedim.

Ya ne kadar düşünceli bir adam! Hem sevgilim hem de patronum... Ben bu adama nasıl teşekkür etsem az. Hayatıma sihirli bir değnek dokundu da bu adamı verdi sanki bana.

Yüzü, gülüşü, kalbi mevsim gibi adamın. Gözleri bahar, dudakları yaz, kalbi dört mevsim...

“Nasıl teşekkür etsem bilmiyorum sana.”

“Aslında ben biliyorum.” diyerek çapkınca baktı ve dudağının kenarıyla gülümsedi.

Dudaklarını uzatıp öpücük attı. Sanırım artık ben de biliyordum. Etrafı kolaçan edip hızla dudaklarını öptüm ve geri çekildim.

Yüzümün kızarmasına, suratımdaki salak ifadenin ortaya çıkmasına engel olmak istesem de tabii ki başaramadım. Yine domates gibi kızardım.

Bana bakıp gülümsedi. Eğilip yanağımdan öptü.

Bu adamın amacı ne? Beni utandırarak yerin dibine mi sokmak istiyor acaba?

“Şu utanınca kızaran yüzün, birbirlerine kavuşan ellerin, dişlerinin arasına sıkıştırdığın dudakların var ya... Beni benden alıyor.” dedi arzu dolu bir ses tonuyla.

Evet, sanırım beni yerin dibine sokmakta kararlı. Israrla devam ediyor!

Allah'tan telefonu çaldı da utançtan kızaran yüzümden uzaklaşmaya karar verdi.

“Gitmeliyiz sevgilim, problem var gibi duruyor.”

“Tamam canım, gidelim.”

Hızla çocuklara veda edip evden çıktık. Şirket yakın olduğu için yürümeye karar verdik.

Cadde üzerinde el ele yürürken şirkete her yaklaştığımız adımda üzerime bir gerginlik çöküyor, terlemeye başlıyordum.

Yok, hayır! Şimdi kimsenin bilmesini istemiyorum bu durumu. O bakışlara, arkamdan edilecek dedikodulara hazır değilim.

“Sevgilim, sana bir şey söylemek istiyorum.”

Deyip durdurdum.

Tam da zamanı kızım! Önce söyleseydin ya adama...

O da hem acelesi olmasına rağmen beni can kulağıyla dinlemek için birden durup gözlerini bana dikti. Umarım bu bakış, “Hadi konuş artık, işim var.” bakışı değildir.

Daha fazla bekletmeden hemen lafa girdim. Bekledikçe gerginliğim daha da artıyordu.

“Şimdilik bu aramızda olanları kimse bilsin istemiyorum.”

Böyle bir şeyi hiç beklemiyormuş gibi yüzünde aşırı bir şaşkınlık belirdi. Ben de anlam veremedim neden bu kadar şaşırdığına.

“Neden?” dedi buz gibi bir ifadeyle.

Uuu, çok soğuk oldu bu! Tüylerim ürperdi birden. O nasıl bir ses, nasıl bir mimikti? Çok aç olduğun bir anda en sevmediğin yemeğin önüne konulması gibi bir ifadeydi.

“Yani şimdi acelemiz var. Uzun uzun anlatmayacağım, sonra konuşuruz. Sadece şunu söylemek istiyorum: Şu an kimse bilsin istemiyorum. Ayrı ayrı girelim, lütfen.”

“Peki, sen bilirsin. Sonra konuşacağız bunu ama bu şekilde olmaz. Hiç sevmiyorum gizli saklı şeyleri.”

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.