Sabah uyandığımda Serkan çoktan işe gitmişti. Bir süre yatakta öylece kaldım. Dün geceyi düşünmemeye çalışıyordum ama zihnim buna izin vermiyordu.
Yağmur.
Onur’un söyledikleri.
Ve o an.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Yaşanmadı.
Bunu kendime birkaç kez tekrarladım.
Zaten sarhoştu. Belki sabah olduğunda hiçbirini hatırlamıyordu bile.
Yataktan kalkıp mutfağa indim. Kahvaltı hazırladım kendime, birkaç lokma yedim ve kalanını Onur için masada bıraktım.
Onunla bugün karşılaşmamaya karar vermiştim.
Ne kadar mümkünse.
Kahvaltımı bitirdikten sonra odama çıktım, kapıyı kilitledim ve gardırobun karşısına geçtim. Kıyafetlerimi tek tek dışarı çıkarmaya başladım. Aslında gardırobun düzenlenmeye ihtiyacı bile yoktu. Ama dört saati bile bulabilecek bir temizlik işine girişmemin asıl nedeni kıyafetler değildi.
Onur’dan kaçıyordum.
Onur ise mutfakta bıraktığım kahvaltının karşısında tek başına oturuyordu. Yemeği yediğini duyamıyordum. Muhtemelen iştahı yoktu. Sandalyeden kalkıp balkona çıktığını ve bir sigara yaktığını duydum. Bir süre sonra sigarasını söndürdü ve içeri girdi. Kahvaltısını bile bitirmeden evden çıktı.
Ben, kapının kapandığını duyduğumda farkında olmadan derin bir nefes verdim.
Ev sessizleşmişti. Hemen odamdan çıktım. Önce bulaşıkları yıkadım, ardından mutfağı toparladım. Sonra salonu, koridoru, banyoyu…
Akşam gelecek misafirleri düşünüyordum. Her şey kusursuz olmalıydı. Dört saat sonra ev gerçekten pırıl pırıldı. Üstelik yemeklerin çoğunu da hazırlamıştım. Tezgâhı son kez silerken kapı zili çaldı.
Elimdeki bezi bırakıp kapıya gittim. Onur’u beklemiyordum. Kapıyı açtığımda karşımdaki kişi gerçekten de Onur’du.
Üzerinde yağmurdan ıslanmış bir ceket vardı. Çantasını omzundan indirmiş, yorgun görünüyordu.
Beni görünce ikimiz de birkaç saniye konuşmadan kaldık. Sonunda Onur başını hafifçe eğdi.
“Merhaba.”
“Merhaba.”
Göz göze gelmemeye çalışıyordum. Onur içeri girdi. Tam o sırada dışarıdan bir araba sesi duyuldu. Serkan’ın arabası. Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Kapıya yönelip Serkan’ı karşılamak için dışarı çıktım.
“Hoş geldin kocacığım. Biz de seni bekliyorduk.”
Ona sarıldım. Serkan gülerek kollarını bana sardı.
“Ben de sizi özledim.”
Sonra gözleri arkamdaki Onur’a kaydı.
“Sen neden erken döndün? Dersin yok muydu?”
Onur omuzlarını silkti.
“Bitti.”
Bir an durdu.
“Yarın için Beren'e yardım etmemi söylemiştin ya. Geldiğimde her şeyi zaten bitirmiş.”
Serkan şaşkınlıkla eve baktı.
“Vallahi bravo Beren. Ben olsam bu kadarını yapamazdım.”
Onur hafifçe gülümsedi.
“Eşin çok hamarat baba.”
Serkan güldü.
“Sen de git bir duş al. Misafirler gelmeden hazırlan.”
Onur başını salladı.
“Tamam.”
Merdivenlere yöneldi. Ben ise mutfağa geri döndüm. Bir süre sonra yukarıdan duşun sesi gelmeye başladı.
Akşam için son hazırlıkları yaparken kendimi mümkün olduğunca normal davranmaya zorladım.
Birkaç saat sonra kapı zili çaldı. Misafirler gelmişti.
Herkes salona ve yemek masasına yerleşti. Konuşmalar, kahkahalar ve tabak sesleri evin içini doldurdu.
Ben bir yandan yemekleri servis ediyor, bir yandan sohbetlere katılmaya çalışıyordum.
Onur da masadaydı. Tam yanımda bacak bacak üstüne atmış, bir yandan şarabını yudumlarken bir yandan masanın altından elini yavaşça benim dizime değdirmeye başladı. Bu hareketiyle ürpererek kaşımı çatıp ona baktım, o ise yüzünü hiç değiştirmeden, sanki hiçbir şey yapmamış gibi konuşmaya devam ediyordu. Eli yavaşça yukarı doğru çıkmaya başlıyor, ben panikle bacağımı çekemiyordum çünkü herkesin gözü üzerimizdeydi. Sadece derin bir nefes alıp durdum, kalbim göğsümde patlayacak gibi atıyordu.
Yemeğin ortasında mutfaktan birkaç şişe içecek getirmek için kalktım. Buzdolabından şişeleri alırken arkamdan birinin geldiğini fark ettim.
Onur.
Bir an irkildim.
“Ne yapıyorsun burada?”
“Bunları ben götüreyim.”
Şişelere uzandı.
“Gerek yok. Ben götürürüm.”
Onur elini geri çekti.
“Tamam.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra alçak sesle konuştu.
“Az önce için…”
Hemen ona döndüm.
“Onur.”
Sesimi yükseltmeden ama kararlı bir şekilde söyledim:
“Şimdi değil.”
Onur sustu.
Yüzündeki ifade değişti.
“Tamam.”
Başını eğdi.
Tam o sırada salondan bir misafirin sesi geldi.
“Eda? Yardım edelim mi?”
“Yok, geliyorum!”
İçecekleri aldım ve Onur’un yanından geçerek salona döndüm.
Onur birkaç saniye mutfakta tek başına kaldıktan sonra o da salona geldi.
Yemeğin geri kalanında bana yaklaşmadı.
Fakat gece boyunca aramızdaki sessizlik, konuşulan bütün kelimelerden daha ağırdı.
Misafirler birkaç saat sonra ancak kalkmaya karar verdi.
Kapı kapandığında içimden büyük bir “oh” çektim.
Serkan koltuğa oturup televizyonu açtı.
“Yarın temizlersin,” dedi.
“Yok, şimdi hallederim.”
Mutfağa geçtim.
Bulaşıkları toplamaya başladım.
Bir süre sonra arkamdan ayak sesi geldi.
Onur.
Bu kez dönmeden önce birkaç saniye bekledim.
“Bir şey mi istiyorsun?”
“Hayır.”
Sesi sakindi.
“Ben sadece…”
Cümlesini tamamlamadı.
Arkamı döndüm.
“Onur, bugün olanlar konusunda sana bir şey söylemem gerekiyor.”
Yüzü ciddileşti.
“Kimsenin anlamaması için bugün hiçbir şey söylemedim. Ama bu, yaptıklarının normal olduğu anlamına gelmiyor.”
Onur gözlerini yere indirdi.
“Biliyorum.”
“Hayır. Bilmiyorsun.”
Sesimdeki öfkeyi gizleyemedim.
“Bu bir oyun değil. Sen benim…”
Bir an duraksadım.
“Ben senin babanla evliyim.”
Onur’un çenesi gerildi.
Sözlerimle yüzü aniden sertleşti, geriye doğru bir adım atıp ellerini yumruk yaptı. Önce sessiz kalmaya çalıştı, sonra boğazından zor bir ses çıktı. "Oyun mu?" diye fısıldadı. Sonra başını sallayıp kapıya yönelirken durudu "Peki, haklısın, gidiyorum."
Arkasını dönüp mutfaktan çıktı. Ben de birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Sonra bulaşıkları yıkamaya devam ettim.
İşlerimi bitirdiğimde salona geçtiğimde Serkan ve Onur koltukta yan yana oturmuş, film izliyorlardı. Serkan beni görünce yanındaki boşluğu gösterdi.
“Gel, otur.”
Yanına oturdum. Film birkaç dakika daha devam etti. Sonra Serkan kumandayı eline alıp sesi kıstı.
“Size bir sürprizim var.”
“Ne sürprizi?”
“İşten izin aldım.”
Yüzünde çocukça bir heyecan vardı.
“Bir süreliğine yazlıktaki eve gidip orada tatil yapalım diye düşündüm. Yarın öğlen yola çıkarız.”
Bana baktı.
“Tabii sizin de hoşunuza gittiyse.”
Kısa bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Onur da sessizce bana baktı. Sanki aynı şeyi düşünüyorduk.
Yazlık.
Aynı ev.
Günler boyunca.
Ben ise Serkan’ın yüzündeki heyecanı görünce gülümsedim.
“Olur kocacığım. Çok iyi düşünmüşsün.”
Ona sarıldım. Serkan mutlu bir şekilde sırtımı okşadı.
“Harika. O zaman yarın öğlen çıkarız.”
Onur birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra ayağa kalktı.
“Size iyi geceler o zaman.”
“İyi geceler oğlum.”
Onur merdivenlere yöneldi.
Bu kez hiçbir şey söylemeden odasına çıktı.
Bir süre daha Serkan’la film izledik.
Sonra yatak odasına geçtik.
Serkan günün yorgunluğuyla yatağa uzandı.
“Yarın uzun bir gün olacak.”
“Evet.”
Bir süre konuştuk.
Sonra Serkan uykuya daldı.
Ben ise yine tavana bakıyordum.
Yazlık.
Onur.
Serkan.
Ve yarın.
Kendime bir kez daha aynı şeyi söyledim.
Hiçbir şey olmamış gibi davranacağım.
Gözlerimi kapattım.
Ama bu kez içimdeki huzursuzluk daha da büyüktü. Çünkü artık kaçabileceğim bir sonraki yer yoktu.
Yarın aynı arabaya binecektik.
Aynı eve gidecektik.
Ve ne kadar inkâr edersem edeyim, dün geceden sonra hiçbir şey gerçekten eskisi gibi değildi.