Islak ceketi vestiyere bıraktıktan sonra merdivenlere yöneldim. Üzerimde hâlâ yağmurun soğuğu vardı.
Tam ilk basamağa adım atmıştım ki Onur arkamdan seslendi.
“Beren.”
Durup ona baktım. Yüzündeki ifade hâlâ karışıktı. Az önce söylediklerinin ve yağmurun etkisiyle ne yapacağını kendisi de bilmiyor gibiydi.
“Onur, kız arkadaşın içeride.”
Bunu hatırlatmak bile içimde garip bir sıkıntı yaratmıştı. Onur kısa bir süre sustu.
“O kız arkadaşım değil.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne demek değil?”
“Öyle biri değil.”
Bir an gözlerini kaçırdı.
“Buraya gelmesinin başka bir nedeni vardı.”
Ne söylemeye çalıştığını anlamıyordum. Daha fazla konuşmasına izin vermeden başımı iki yana salladım.
“Baban birazdan gelecek. Bana on beş dakika içinde evde olacağını yazdı.”
Onur’un yüzündeki ifade değişti.
“Ne zaman?”
“Az önce.”
Derin bir nefes aldım.
“Şimdi sen de gidip biraz dinlen. Sana kahve yapayım, kendine gel.”
Onur birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra başını eğdi.
“Tamam.”
Bu kez gerçekten geri çekildi.
Ben mutfağa geçerken o da salona yöneldi. Birkaç dakika sonra yanındaki kızın yanına gittiğini duydum. Aralarında alçak sesle bir konuşma geçti. Kızın şaşkın bir şeyler sorduğunu, Onur’un ise kısa cevaplar verdiğini duyabiliyordum.
Bir süre sonra kapının açıldığını duydum. Kız evden ayrılmıştı.
Onur içeri döndüğünde vestiyerin yanında durdu. Ceketini çıkarmış, ellerini ceplerine sokmuştu. Yüzünde biraz önceki öfke yoktu. Sadece yorgun görünüyordu. Tam o sırada kapının dışından anahtar sesi geldi.
Serkan.
Panikle mutfağa yöneldim. Kapı açıldı ve Serkan elinde ıslak şemsiyesiyle içeri girdi.
“Eda?”
Yüzünde yorgun ama sıcak bir gülümseme vardı.
“Merhaba canım.”
Çantasını vestiyere bırakıp ayakkabılarını çıkardı. Ardından salonda duran Onur’u fark etti.
“Sen neden buradasın? Arkadaşlarınla buluşacaktın sanıyordum.”
Onur omuzlarını silkti.
“Plan değişti. Hava da bozdu.”
Serkan fazla üzerinde durmadı.
“İyi etmişsin.”
Ben mutfakta kahve hazırlamaya koyuldum. Fincanları tepsiye yerleştirirken ellerimin hâlâ titrediğini fark ettim. Az önce yağmurun altında yaşananlar gözümün önünden gitmiyordu.
Onur’un söyledikleri…
Kızın gerçekten kim olduğu…
Ve bütün bunların Serkan’ın evinde, Serkan’ın oğluyla yaşanmış olması.
Tepsiyi salona götürdüm. Serkan masaya oturmuş, gazetesini açmıştı. Onur ise biraz ileride ayakta duruyordu. Fincanlardan birini masaya bırakırken elim istemsizce titredi. Bir sonraki anda fincan elimden kaydı. Seramik zemine çarptığında yüksek bir ses çıktı. Parçalar etrafa dağıldı.
“Beren!”
Serkan hemen gazetesini bırakıp ayağa kalktı.
“Bir şey oldu mu? Elini kestin mi?”
“Yok… yok, bir şeyim yok.”
Sesi sakin çıkarmaya çalıştım ama titremesine engel olamadım.
Onur da hemen yaklaştı.
“Dur, sen dokunma.”
Çömeldi ve yerdeki büyük parçaları toplamaya başladı.
“Onur, dikkat et.”
Sözümü bitiremeden parmağından küçük bir kan damlası aktı.
“Kesildin.”
“Bir şey değil.”
Elini geri çekip parmağına baktı, ardından kalan parçaları toplamaya devam etti. Ben ise birkaç adım geride durmuş onu izliyordum.
Serkan’ın sesi arkamdan geldi.
"Beren'le ilgilendiğin için teşekkür ederim oğlum.”
Onur bir an durdu. Sonra başını kaldırıp babasına baktı.
“Önemli değil.”
Sesindeki hafif gerginlik, yalnızca benim dikkatimi çekmişti. Onur son parçayı da çöpe attıktan sonra ayağa kalktı. Serkan yeniden yerine oturdu ve kahvesinden bir yudum aldı. Ardından bana doğru elini uzattı.
“Gel.”
Yanına oturdum. Serkan beni kendine çekip saçlarıma küçük bir öpücük kondurdu.
“Dikkat etsene biraz. Bugün ne oldu sana?”
“Biraz dalgınım sadece.”
Gülümsemeye çalıştım. Onur birkaç saniye sessizce durduktan sonra merdivenlere yöneldi. Tam ilk basamağa adım atmıştı ki Serkan arkasından seslendi.
“Onur, bir dakika.”
Onur durup arkasını döndü.
“Yarın akşam iş arkadaşlarım geliyor. Beren'in sofrayı hazırlamasına yardım edersin. Benim çok işim olacak.”
Onur’un yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.
“Tamam.”
Sonra merdivenleri çıktı. Bu kez arkasına bakmadı. Odasının kapısı kapandığında ev yeniden sessizliğe büründü.
Ben Serkan’ın yanında oturuyordum. Az önce oğluyla yaşadığım şeyin üzerinden daha bir saat bile geçmemişti. Şimdi ise Serkan hiçbir şeyden habersiz bir şekilde yanı başımdaydı. Her zamanki gibi davranıyordu. Elini dizimin üzerine koymuş, gazetesini okuyordu. Ben ise kalbimin hâlâ neden bu kadar hızlı attığını anlamaya çalışıyordum.
Akşam ilerledikçe yağmur dinmedi. Evde herkes kendi dünyasına çekilmişti. Serkan işlerinden bahsediyor, ben onu dinliyormuş gibi yapıyordum. Onur’un odasından ise hiçbir ses gelmiyordu.
Gece olduğunda yatak odasına geçtik. Serkan günün yorgunluğuyla başını yastığa koyar koymaz uykuya daldı. Ben ise sırtımı ona döndüm. Gözlerimi kapattım ama uyuyamadım. Yağmur damlaları pencereye vurmaya devam ediyordu. Her seste aklıma aynı şey geliyordu.
Onur’un yağmur altında söyledikleri.
Sarhoş değilim, başından beri...
Gözlerimi açtım. Tavana baktım. Ertesi gün Serkan’ın iş arkadaşları gelecekti. Ve Onur’un da bana sofrayı hazırlarken yardım etmesi gerekiyordu. Bunun düşüncesi bile içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk yaratıyordu.
Sonunda gözlerim ağırlaştı. Ne kadar sonra uykuya daldığımı bilmiyordum. Bildigim tek şey, sabah olduğunda hiçbir şeyin eskisi kadar normal olmayacağıydı.