İçeriğe geç

Bölüm 6 / 8, 538 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Tehlikeli Yakınlaşma

Güneşin ilk ışıkları odanın penceresinden içeri süzülürken gözlerimi açtım. Serkan çoktan kalkmıştı. Aşağıdan mutfaktan gelen sesleri duyabiliyordum.

Üzerimi giyip aşağı indiğimde Onur’un da hazırlanmış olduğunu gördüm. Valizi kapının yanında duruyordu. Kendisi ise pencerenin önünde durmuş, dışarı bakıyordu.

Mutfağa girdiğimde başını çevirip bana yalnızca bir saniye baktı.

Sonra hiçbir şey söylemeden yeniden dışarıya döndü.

Kahvaltı boyunca da sessizliğini korudu. Sadece önündeki ekmeğiyle ilgileniyor, gözlerini mümkün olduğunca benden uzak tutuyordu.

Ben de kahvaltımı yaptıktan sonra yukarı çıkıp valizimi hazırladım.

Yaklaşık bir saat sonra hepimiz hazırdık.

Valizleri arabaya yerleştirmek için dışarı çıktığımızda Serkan bagajın başında düşünceli bir şekilde duruyordu. Valizleri farklı şekillerde yerleştirmeyi birkaç kez denedi. Sonunda bana döndü.

“Ne oldu hayatım?” diye sordum.

“Valizler bagaja sığmadı,” dedi. “Birkaç tanesini arka koltuğa koymamız gerekecek.”

“Tamam hayatım, öyle yapalım.”

Serkan birkaç valizi arka koltuğa yerleştirdi. Fakat bu kez başka bir sorun ortaya çıktı. Arka koltukta iki kişinin oturabileceği kadar yer kalmamıştı.

“E şimdi arkada oturacak yer kalmıyor. İki kişi de oturamaz.”

“Ne yapacağız o zaman?” diye sordum.

Serkan bir süre düşündü. Ardından birkaç valizi ön koltuğa koyabileceğini fark etti.

“Birkaçını ön tarafa koyacağız,” dedi. “Arkada da tek kişilik yer kalıyor. Başka çaremiz yok.”

Sonra ikimize baktı.

“Onur’la sen oturacaksınız.”

Onur’la aynı anda birbirimize baktık.

İkimiz de donup kalmıştık.

“Ama nasıl—” diye başladım.

“Bana uyar,” dedi Onur.

Sesi beklediğimden daha sakindi.

Serkan ise bunun bizim için ne kadar garip bir durum olduğunu fark etmemiş gibiydi.

“Onur’un kucağında gidebilir misin karıcım? Sorun olur mu?”

Bir an cevap veremedim.

Onur da sessizce bekliyordu.

Sonunda başımı hafifçe salladım.

“Yapacak bir şey yoksa… tamam.”

İkimiz de daha fazla konuşmadık.

Serkan valizleri yerleştirmeye devam ederken ben yalnızca önümüzdeki yolculuğu düşünüyordum.

Ve içimde, daha arabaya bile binmeden başlayan tuhaf bir huzursuzluk vardı. Onur’un yüzü kızarmıştı. Eli bir anlığına kaportaya sıkıca tutundu; boğazını temizleyip başını salladı.

Arabaya bindikten sonra, arka koltuktaki dar alanda başka çare olmadığı için kucağına oturdum. Kolları belimi sarmıştı. Yol sallandıkça vücudum vücuduna her değdiğinde nefesi düzensizleşiyordu.

Serkan ise ön koltukta radyoyu açmış, arkada olanlardan habersiz yola odaklanmıştı. Onur’un nefes alışverişinin değiştiğini hissedebiliyordum. Bir süre sonra kulağıma doğru eğilip alçak sesle,

“Şimdi kaçacak yerin var mı?” diye fısıldadı.

Ne yapacağımı bilmiyordum. arzuyla yanan bedenimi onurun fark etmemesi için yalvarıyordum ama nafileydi. Artık gerçekten kaçacak bir yerim kalmamış gibi hissediyordum.

Onur kollarını belimde biraz daha sıkılaştırdı. Elleri yavaşça kalçama doğru kayıyordu.Yolun döngüsüyle sendelediğinde kalçam onun sertleşmiş vücuduna çarpıyordu. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra,

“Sakin ol,” diye fısıldadı. “Bir şey yapmayacağım.”

Bir süre sonra yolun tekdüzeliği Onur’u da yordu. Başını geriye yasladı ve uyuyakaldı. Taşlı yollardan geçtikçe araba daha çok sarsılıyor, ben de bunu bahane ederek onurun kucağında yavaş yavaş ileri geri yapıyordum

Ne yaptığımın farkındaydım.

Ve bunu yaptığım için duyduğum utançla, kendimi durdurmak arasındaki mücadele gittikçe ağırlaşıyordu.

Onurun eli aniden sıkıca belime yapıştı. Dişlerini sıkarak boynuma gömüldü. Sıcak nefesi tenime yayılıyodu.

"Dur"

diye fısıldadı.

Kısık, sesinde titreme vardı.

"Böyle devam edersen burada babamın arkasında, dayanamam."

Hareketlerim onu uyandırdığı için utançtan yerin dibine giriyordum. Penisi sertleştiği için artık daha net hissedebiliyordum onu.

"Rahat mısınız arkada"

diye sorduSerkan.

Onur hemen beni sıkıca kavrayıp hareketsiz kalmanı sağladı ve sesini normalleştirmeye çalışarak öne doğru bağırdı

"İyiyiz baba, yoldan dolayı sallanıyor sadece. Hepimiz rahatız."

Eli hala kalçamda, parmakları tenime batıyor, nefesi düzensiz bir şekilde boynuma vuruyor, kulağıma fısıldıyordu

"Bu oyunu sen başlattın, unutma."


Sıradaki bölüm

Ne yaptığımı Sanıyorum Ben

21 Ağu 2026 yayınlandı