Kapının sertçe kapanmasının ardından olduğum yerde kalakaldım.
Onur’un son söylediği cümle hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.
Sen hiçbir şeyim değilsin.
Avuçlarım titremeye başlamıştı. Telefonumu cebimden çıkardım. Onu aramak istiyordum ama parmaklarım ekranın üzerinde öylece kalmıştı. Ne söyleyeceğimi, hatta neden aramak istediğimi bile bilmiyordum.
Sonunda telefonu tekrar cebime koydum.
Oturma odasına geçip sessizce beklemeye başladım.
Yaklaşık bir saat sonra kapının dışından anahtar sesi geldi.
İçimde istemsiz bir rahatlama hissettim.
Nihayet döndü.
Fakat kapı açıldığında yüzümdeki ifade anında dondu.
Onur yalnız değildi.
Yanında sarışın, güzeller güzeli bir kız vardı.
Onur’un kolu kızın belindeydi. İçeri girerken kızın saçlarına bir öpücük kondurdu. Sonra gözleri benimkilerle buluştu.
Beni görmemiş gibi davranmadı.
Aksine, bakışlarını üzerimden ayırmadan botlarını çıkardı ve yanıma doğru bir adım attı.
Nefesi hâlâ alkol kokuyordu.
Dudaklarının kenarında alaycı bir gülümseme vardı.
“Sen haklıydın,” diye fısıldadı. “Benim özel hayatım da seni ilgilendirmez, değil mi?”
Göğsüme bir bıçak saplanmış gibi hissettim.
Yanaklarım önce yandı, sonra bütün bedenim buz kesti.
Başımı eğip hiçbir şey söylemeden mutfağa yöneldim. Musluğu açarken ellerimin titremesini durduramıyordum.
Arkamdan kızın kahkahası geldi.
Ardından Onur’un odasının kapısı kapandı.
Bir bardak su doldurdum ve tek seferde içtim. Boğazımdaki yanma geçmiyordu.
Bardağı lavaboya bırakırken parmağımı kenarına çarptım. Küçük bir kesik oluştu ve kanamaya başladı. Canımı bile doğru düzgün hissedemedim. Sırtımı duvara yaslayıp derin bir nefes almaya çalıştım.
Onur’un odasından gelen hafif gülüşmeler sessizliğin içinde fazlasıyla belirgindi. Her ses göğsüme yeni bir ağırlık bırakıyordu. Kapıya bakakaldım.
Neden böyle hissettiğimi anlayamıyordum. Onur’un benim için bir anlamı olmaması gerekiyordu. O, Serkan’ın oğluydu. Benim de üvey oğlum sayılırdı. Ama son zamanlarda ona karşı hissettiğim şeyin, hissetmem gereken hiçbir şeye benzemediğini artık inkâr edemiyordum. Ve bundan nefret ediyordum. Kendimden nefret edecek kadar.
Bir süre daha öylece durduktan sonra dayanamadım. Ceketimi bile doğru düzgün almadan kendimi evden dışarı attım. Onları o şekilde aynı evin içinde duymaya devam etmek istemiyordum. İçimde yükselen kıskançlık öylesine güçlüydü ki kendime bile itiraf edemiyordum. En iyisi uzaklaşmaktı.
Yürümeye başladım. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Sadece yürüdüm. Dakikalar geçti. Sokak lambaları birbiri ardına geride kaldı. Sonra yağmur başladı. Önce birkaç damla düştü saçlarıma. Ardından yağmur hızlandı. Üzerimdeki kıyafetler kısa sürede ıslandı ama durmadım.
Arkamdan gelen ayak seslerini fark etmedim ilk başta. Yağmurun altında yürüyordum. Ses bir anlığına durdu. Sonra hızla peşimden gelmeye başladı.
“Beren!”
Sesini duyduğumda arkamı dönmedim. Aksine adımlarımı hızlandırdım. Bir sonraki anda kolum sertçe tutuldu. Dönmek zorunda kaldım.
Onur karşımdaydı. Nefes nefeseydi. Saçları yağmurdan yüzüne yapışmış, gözleri kızarmıştı.
“Ne arıyorsun sen burada?”
Sesimdeki öfkeyi gizleyemedim.
“Sen… siz…”
Cümleyi tamamlamakta zorlandım.
“Size rahatsızlık vermemek için dışarı çıktım. Sen neden buradasın?”
Onur’un kaşları çatıldı.
“Asıl sen neden buradasın? Bu saatte nereye gittiğini sanıyorsun?”
“Dedim ya. Size rahatsızlık vermemek için yürüyüşe çıktım.”
Onur kolumu hâlâ bırakmıyordu. Parmakları istemsizce sıkıldı. Sonra bakışları yüzümde dolaştı. Yağmurla karışmış gözyaşlarını fark ettiğinde ifadesi değişti. Alaycılığı bir anda kayboldu.
“Ben…” diye başladı.
Sesi kısıktı.
“Kız orada... öylesineydi.”
Ne demek istediğini anlamadım. Belki de anlamak istemedim.
“Bana ne, Onur?”
Sesim titredi.
“Bana bunları neden anlatıyorsun? Senin özel hayatın beni ilgilendirmiyor.”
Koluma baktım.
“Şimdi kolumu bırak. İşiniz bittiyse eve gidiyorum.”
Onur bırakmadı. Tam tersine beni kendine doğru çekti. Yağmurun altında ikimiz de sırılsıklam olmuştuk. Bakışları gözlerime kilitlendi.
“Beni ilgilendiriyor ama.”
Sesi neredeyse bir fısıltıydı. Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Onur bana biraz daha yaklaştı. Yağmur damlaları yüzünden aşağı süzülüyordu. Sonra dudakları dudaklarıma kısa bir an değdi.
Ne olduğunu anlamam birkaç saniye sürdü. Hemen kendimi ondan çektim.
“Onur…”
Nefesim kesilmişti.
“Sarhoşsun sen.”
Başımı iki yana salladım.
“Bu… bu yanlış. Eve gidiyoruz.”
Onur başını salladı. Islak saçları alnına yapışmıştı.
“Sarhoş değilim, başından beri...”
Sesinde ilk kez alıştığım sertlik yoktu.
“Bana sadece cesaret lazımdı… alkol...”
Bir adım daha attı. Ellerini yeniden bana doğru uzattığında hemen geri çekildim.
“Onur, kendinde değilsin. Ne yaptığını bilmiyorsun.”
Ellerinden kurtuldum. Sonra onun kolunu tuttum.
“Eve gidiyoruz.”
Onur bir süre hiçbir şey söylemedi. Ben de kolundan çekerek onu eve doğru sürüklemeye başladım.
Yağmur hâlâ yağıyordu. Fakat bu kez ikimizden hiçbiri konuşmuyordu. İkimizin de zihninde aynı soru vardı.
Az önce gerçekten ne olmuştu?