“Gü-günaydın,” dedim kekeleyerek.
Onur mutfak tezgâhına yaslanmış, kahvesini karıştırıyordu. Gözleri bir an bile üzerimden ayrılmadı. Kekelediğimi fark edince kaşını kaldırdı ve ağzının kenarında küçük, alaycı bir gülümseme belirdi.
“Kahvaltıda ne var bugün? Dilini mi yuttun?”
Kahvesinden bir yudum aldı. Bakışları ayaklarımın dibindeki poşete kaydıktan sonra yeniden yüzüme döndü.
“Bugün menemen yaptım. Babanın en sevdiğinden,” dedim, gülümsemeye çalışarak.
Onur kahve fincanını tezgâha bıraktı. Sesi sertti ama eli istemsizce tavaya uzandı. Menemenin kokusu mutfağa yayılırken yüzündeki ifade bir anlığına yumuşadı. Fakat bunu hemen toparlayıp eski haline döndü.
“Babam akşama kadar gelmeyecek. Toplantıya girdi.”
“Serkan ne ara uyandı da gitti? Ona kahvaltı hazırlamıştım oysaki.”
Sesimdeki hayal kırıklığını gizleyememiştim.
Onur ağzına attığı bir kaşık menemenle bir an duraksadı. Çatalını bıraktı ve masaya yaslanarak bana baktı.
“Sen onun için her sabah kalkıyorsun ya… O artık alıştı. Erkekler böyledir, bilirsin.”
Sesindeki asabilik giderek belirginleşiyordu.
“Haftada üç gün ofiste yatıyor. Neden hâlâ uğraşıyorsun bilmiyorum.”
Ne demeye çalıştığını anlayamıyordum. Kaşlarımı çattım.
“Ne demeye çalışıyorsun bilmiyorum, Onur ama babanla birbirimizi hâlâ seviyoruz.”
Bunu söylerken menemenden bir lokma aldım.
Onur sertçe güldü. Sandalyesini geriye yaslayıp kollarını göğsünde birleştirdi.
“Seviyor musunuz?”
Sesindeki alay açıkça duyuluyordu.
“Geçen ay doğum gününde eve bile gelmedi, hatırlamıyor musun? Bu mu senin anladığın sevgi.”
“ O gün çok yoğundu. Ben de onu anlayışla karşıladım ve konuyu kapattık. Biliyorsun.”
Sinirlenmeye başladığım belliydi.
Onur sandalyesini iterek ayağa kalktı. Sert adımlarla bana doğru geldi ve tezgâhın kenarında durdu. Aramızda yalnızca birkaç santim kalmıştı.
“Anlayışla karşıladın…”
Sesi bu kez daha alçaktı.
Gözleri bir anlığına dudaklarıma kaydı. Bakışlarını hemen başka yöne çevirdi ve geri çekildi.
“Evet,” diyebildim yalnızca.
Bulaşıkları yıkamak için lavaboya döndüm. Birkaç saniye sonra arkamda onun varlığını hissettim. Onur yanıma yaklaşmıştı. Elini elimin üzerine koydu ve süngeri benden aldı.
“Bırak, ben yapayım.”
Utançtan yanaklarımın kızardığını hissediyordum. Bunun olmasına izin veremezdim. Elimi hızla geri çektim.
“Sen ne zamandan beri bulaşık yıkıyorsun?”
Onur hemen iki elini havaya kaldırdı.
“Sakin ol. Sadece yardım etmeye çalışıyordum.”
Yüzünde o tanıdık, çapkın ve alaycı gülümseme vardı. Gözleri hâlâ kızarmış yanaklarımdaydı. Bir şey söylemek için ağzını açtı fakat vazgeçti.
“Gerek yok. Teşekkür ederim. Ben kendim yaparım. Odana gidebilirsin artık.”
Elini indirdi. Gülümsemesi yavaşça kayboldu ve yerini her zamanki sert ifadesine bıraktı.
“Tamam.”
Sesi bu kez çok daha kısıktı.
Kapıya yöneldiğinde adımlarını yavaşlattı. Kapı koluna uzanıp kısa bir an durdu, ardından hiçbir şey söylemeden odasına gitti.
Bulaşıkları bitirdikten sonra oturma odasına geçtim. Televizyonda romantik bir film açıp koltuğa oturdum. Kendimi ekrana vermeye çalışıyordum ki kapının hafifçe aralandığını gördüm.
Onur elinde bir kitapla dışarı çıktı.
Hiçbir şey söylemeden kanepenin diğer ucuna oturdu.
Önce filme baktı. Sonra yanında oturan bana.
Ekrandaki çift birbirine sarıldığında Onur’un bakışları bir süre onların üzerinde kaldı. Ardından yavaşça bana döndü.
“Babamla hiç böyle olmadınız, farkında mısın?”
Sesi o kadar alçaktı ki neredeyse duyamayacaktım.
“Yoksa hiç böyle bir hayalin yok mu?”
“Olduk, Onur. Öyleyiz. Biz de sarılıyoruz.”
Onur kısaca güldü. Ellerini kucağına koydu ve farkında olmadan bana doğru biraz yaklaştı. Dizlerimiz birbirine değdi.
“Ne zaman sarıldığınızı en son gördüm, hatırlamıyorum. Sanki sarılmak yetermiş gibi..."
Gözleri yeniden ekrana döndü.
“Onur, bunlar seni hiç ilgilendirmez. Özel hayatımıza burnunu sokma bir daha.”
Bunu söyledikten sonra ondan biraz uzaklaştım.
Onur hemen sustu.
Yüzü bir anda sertleşti. Sırtını koltuğa yaslayıp tekrar ekrana baktı. Bir süre tek kelime etmedi. Eli koltuğun kumaşını sıkıyordu.
Sonunda aniden ayağa kalktı.
“Haklısın.”
Sesi buz gibiydi.
Kapıya doğru yürüdü ve kapıyı sertçe çarparak kapattı.
Ev yeniden sessizliğe gömüldü.
Film devam ediyordu ama artık ekranda ne olduğunu takip edemiyordum. Birkaç dakika sonra kapının arkasından hafif ayak sesleri geldi. Ardından sessizlik.
Beş dakika kadar sonra kapı tekrar aralandı.
Onur elinde bir bira şişesiyle içeri girdi. Bana bakmadan odasına geçti ve kapısını yeniden çarptı.
Bir süre sonra duvardan gelen sert bir sesle irkildim.
Bira şişesinin duvara çarptığını anlamam birkaç saniye sürdü.
Televizyonun sesini kıstım.
Gözlerim istemsizce Onur’un odasının kapısına kaydı.
Sonra kapı kolu yavaşça hareket etti.
Onur başını kapıdan çıkardı.
Gözleri bulanıktı, alnında ter vardı. Ayakta durmakta zorlandığı belli oluyordu.
“Onur?”
Endişeyle yerimden kalkıp yanına gittim ve kolundan tuttum.
Onur kolunu çekmeye çalıştı.
“Bırak beni. Çekil önümden. Dışarı çıkacağım.”
“Olmaz, Onur. Bu şekilde dışarı çıkamazsın.”
Sarhoştu. Bana sert gözlerle baktı.
Bir an hiçbir şey söylemedi.
Sonra, kalbime saplanan o cümleler dudaklarından döküldü.
“Kendini annem mi sanıyorsun?”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Sen hiçbir şeyim değilsin. Öyleymiş gibi davranmayı kes!”
Kolunu elimden kurtardı.
Arkasını dönüp kapıya yöneldi.
Ben ise olduğum yerde kalakaldım.
Kapının kapanma sesi evin içinde yankılandı.
Ve ilk kez, Onur’un bana karşı hissettiği şeylerin yalnızca öfke olmadığını düşündüm.