Sorgu odası tamamen buz kesmişti. Herkes Ryan’a dönmüş garip bir şekilde bakıyordu. Alexander kısık sesle “Siktir” diye mırıldandı. Çok vakit kaybetmiş gibi hissediyordu, ve eğer bu katili biraz daha yakalayamazsa cidden takıntı haline gelecekti.
Bir hışımla ayaklandı “Ryan, beni takip et” diyerek odayı terk ettiğinde Evelyn kızarak onlara baktı “Size çok defa katil olmadığımı, sadece katile zaman kazandırdığınızı söylemiştim.” Eliyle bulundukları durumu gösterdi. “Bu sizin eseriniz” diyerek sinirini belli etti. Ne zamandır ne diyordu.
Ama Ethan’ın derdi farklı olduğundan “Doktor’u hücresine tekrar götürün.” Deyip hemen Alexander’in arkasından çıktı. Koşar adımlarla giderken ateş saçarak yürüyen Alexander’a yetişmeye çalışıyordu. Ryan ise cinayet hakkında bilgi veriyordu.
“İlk defa öldürülen kişi bir kadın” dediğinde Ajan Pierce olduğu yerde kaldı. “Kadının suçu neymiş?” dediğinde dediklerinin ironikliğini fark etmişti. Bir katil, suçluları öldürüyordu ve onlar buna hızlı ayak uydurmuştu.
“İnsan pazarlama ve fuhuş. Özellikle yetimler ve kız çocukları” dedi. “Bu sefer öldüğü yer de garip, bir otelde öldürülmüş” demesiyle Alexander bunda şaşırılacak ne var der gibi baktı.
“Katil yaşatılanı yaşatmayı seviyor. Nasıl öldüğünü bilmiyorum ama tahminlerim var. Eğer kadın insan pazarlıyorsa ki bunu otellerde yapıyor olmalı, katilin kendi hükmünü verip onu orada öldürmesi normal” sonra kısık sesle “Bir Yargıç gibi”
Arabaya bindiklerinde yolu hızlıca aştılar. Olay yeri inceleme ve gazeteciler buradaydı. Gazetecilerin sordukları soruları cevaplamadan hızlıca otelden içeriye girdiler.
“Katilin halkı koruduğu doğru mu?”
“Hükümet katil suçluları öldürdüğü için mi sessiz?”
“Ne zaman açıklama yapılacak?” gibi birçok soru.
Ajan Alexander “Ekibi toparlayın. Oliva ve Nathan nerede?” dedi. Sesi her zamankinden daha katı geliyordu. İçeriden güvenlikle konuşan Oliva ve Nathan’ı görünce hemen yanlarına gittiler. Ekip toplanmış şekilde yürürlerken Oliva açıklamaya başladı.
“Öldürülen kadın Brianna Foster. Uzun zamandır bir kimsesiz yurdunun müdürüymüş. Yakın zamanda bu otelin hisse sahiplerinden biri olmuş. Fakat kimse onun burayı bir insan pazarına dönüştürdüğünü bilmiyormuş”
Asansöre geldiklerinde Ryan “Nasıl öldürülmüş?” diye sordu. Ne de olsa insan kaçakçısıydı.
Oliva şöyle bir etrafına bakındı. Birkaç görevli vardı ama onların da yanlarında polisler vardı. “Çırılçıplak bırakılmış. Anatomi bilgisi olamayan biri olmalı ki rahim bölgesinde bir yuvarlak çizer gibi kesilmiş. Ve rahmi çıkarılmış”
Ekipteki herkes bir an durdu, bunu hayal etti. Katil her kimse acıması yoktu. Kendi kurallarıyla yaşıyordu ve en önemlisi kendine doğru olanı ne kadar acımasız olursa olsun yapmaktan çekinmiyordu.
Asansörden indiklerinde Nathan “Oda 308” dedi. Bundan sonra konuşan olmadı, herkesin bir süre düşünmesi gerekiyordu çünkü.
Odanın önüne geldiklerinde Oliva girmemeleri için onları durdurdu “Bir de, içeride katilden bir not göreceksiniz” demesiyle Alexander hemen içeriye girdi.
Kadının cesedi kaldırılmıştı ama kanlarla kaplı yatak örtüsü hala duruyordu. Öyle ki kurumuş kanlar bir yerden sonra yere dökülmüş ve kurumuş bir kan göleti oluşturmuştu.
Odanın duvarında ise kanlarla yazılmış üç çizik ve üzerine bir çizgi vardı. yani onun yaptığını bağırıyordu. Kanlarla şunlar yazılmıştı:
"Kanun insanları yargılar. Ben suçu."
Bu lafın altında ise ufak bir yazı vardı: Duo carnifices simul esse non possunt.
Bu notu okuduktan sonra Alexander ekip arkadaşlarına döndü. Bir şeyler düşünüyordu. Öyle ki onlara değil zihninin içindeki şeylere bakıyordu. Bir süre durdu. Ekip arkadaşları bunun hangi dil olduğunu düşünürken Alexander “İki katil aynı anda var olamaz” diye fısıldadı.
Hızlıca düşünürken birçok ihtimali kafasının içinde eliyordu. Oliva’ya döndü “Nasıl içeriye girmiş?” diye sordu. Oliva hayret eder gibi “Güvenlik kameralarına takılmamış. Fakat ekiplerle biz geldiğimizde havalandırmanın kapısı açıktı” dediğinde Alexander duyduklarına inanamadı.
“Bütün görgü tanıkları dahil herkesi sorguya gönderin. O sırada dışarıda olan, herhangi bir şey gören herkes olabilir” diye gürledi.
Oliva tüm olayı açıklamak için “Sabah hizmetli odayı temizlemeye gelmiş. Kapıyı açmayınca yedek kartla girmiş. İçeriye girdiğinde kadını yatağa bağlı bir şekilde bulunmuş. Kadın çığlık atarak hemen polisi aramış. Sonrası ise malum” dedi.
Alexander ise uzun soluklu bir sorguya başlayacaktı.
Evelyn Hayes Hücresi:
Herkes aceleyle gidince Evelyn hücreye geri götürülmüştü. O arbedede kimde Evelyn’e yemek vermemişti. Öyle ki bir yerden sonra ayakta duramayacak hale gelmişti, çünkü karnı ağrıyordu.
Yattığı yerden acısını unutmak için garip şeyler düşünüyordu. En son yediği pahalı yemek, yeni çıkan diziler, From’un beşinci sezonun çıkacak olması gibi birbirinden alakasız birçok şey. Etrafta bir tane bile polis yoktu. Ki yan hücrelerinde de kimse yoktu. Yani resmen yalnızlığa mahkum edilmişti.
“Ben bunu hak edecek bir şey yapmadım” diye mırıldandı kendi kendine. Ayaklanacak gücü kendinde bulamıyordu. Normal bir insanda iki günlük açlık sadece güçten düşürürdü, ama onun yaşadığı stres ve dün sabah yaptığı koşuyla daha kötü etkilenmişti. Üstelik buranın bir ısıtıcısı bile yoktu.
Kendinden geçip tekrar uyandığında dışarıdaki saatten yaklaşık dört saat uyuduğunu gördü. Yavaş yavaş insanlar gelmişti, demek ki bazı polislerin oradaki işi bitmişti. Ne güzel diye geçirdi içinden, artık ölen kişiye bile üzülemiyordu.
Yine ne kadar uyuduğu bilinmez, tekrar uyandığında saatin gece sekiz olduğunu görmek şaşırmasına neden oldu. Bu kadar süre durması şaşırtıcı derecedeydi. Yaklaşan bir polis gördüğünde gülümsedi, sanırım sonunda birileri varlığımı hatırladı diye düşündü.
Polis geldiğinde alayla “Tekrar mı sorgu odasına?” dedi. Ama derken gülmüyordu çünkü karnın ağrısı katlanılmaz bir hal almıştı. Polis “Yürü, inan bana buradaki herkes bugün fazlasıyla yoruldu” dedi. Bu kadının alayla gülmesine neden oldu. O bugün bayağı sürünmüştü ama laf etmedi.
Zorlanarak giderken zorla üst kata kadar çıktı. Daha sonra koridorda yürürken “Yemek var mı?” diye sordu. Polis “Yemekhanede yemekler çıkalı bir saat oldu. Yemek kalmamış olabilir. Sabaha yersin” demesiyle kadın sinirden ağlamak istedi. Bu gidişle katil değil açlık onu öldürecekti.
Sorgu odasına tekrar girdiğinde bir an yalpaladı ve düşer gibi oldu. Sonrasında kendine gelmek için başını salladı ve sandalyeye zorla oturdu. Karşısında kimse olmadığını görünce aynaya bağırarak “İnanın hiç iyi değilim. Her ne soracaksanız sorun çünkü her an bayılabilecekmiş gibi hissediyorum” dedi. Tabii ses gelmedi.
Birkaç dakika sonra içeriye kesinlikle yorgun gibi duran Alexander girdi. Uzun süredir süren uykusuzluğu ve dava üst üste gelmişti. Ama galip gelecek olan onun inadıydı.
“Ajan Alex?” dedi kısa bir süzdükten sonra durdu “Sanırım sizin için de kötü bir gün geçirmişsiniz” bulanan midesi yüzünden yüzünü buruşturup “Lütfen hızlıca sorularınızı sorun” dedi.
Karşısına oturan adam “Neden?” diye sordu. Tabii bilmiyordu uzun süredir aç olduğunu.
Sarhoşlar gibi güldü “Açım, uzun süredir yemek yemiyorum. Bu yüzden ben bayılmadan ne soracaksanız sorun” sonra alayla “Tabii insafa gelip yemek de verebilirsiniz. Seçim size kalmış” dedi.
Geldiğinde pamuk gibi olan kadını iki günde delirtmişlerdi. Kimsenin psikolojisi bu kadarını kaldırmazdı. O da kaldıramıyordu.
Alexander cama doğru bir bakış attı. Bu bile yeterliydi, “Senin yemeğin gelene kadar sen de benim sorularımı cevapla. Net ol ve yuvarlak cevaplar verme”
“Elbette”
“Telefona dokundun mu?”
Başını iki yana sallamak istedi ama başı dönünce ufak bir küfür savurdu. “Hayır, bir ara bir şeye dokundum mu bilmiyorum ama zaten polisler basınca dokunduysam da hatırlamıyorum”
“Pekala.” Sonra eliyle bir fotoğraf gösterdi “Bu kadını tanıyor musun?” diyerek bugün ölen kadın Brianna Foster’ı gösterdi. Evelyn başını salladı. “Hayır, daha önce görmedim. Kim bu?” sonra tahminde bulundu “Ölen kişi değil mi? Herhangi bir tanışıkl…” cümlenin ortasında sesi giderek kısıldı. Gözleri bir anda odaklanmayı bıraktı. Ve Alexander ilk defa bir kadının yüzünün bu kadar renginin çekildiğini fark etti. Evelyn bayılmıştı ve Alexander son onda başını düşmeden tutabildi.
Evelyn’in baygın bedeniyle bakışırken birkaç saniye sonra “Nathan, Ethan. Revire” diye seslendikten sonra Evelyn’i kucağına aldı. İçinden Sorularımı yanıtladıktan sonra bayılsa iyiydi diye geçirdi.
Bir buçuk saat sonra:
aradan geçen bir buçuk saatin sonunda serumlarla bir şekilde kendini toparlamıştı. Onun başında bekleyen Alexander de elindeki dosyalara bakıyordu. İçeriye giren Ethan arkadaşını bu halde görünce başını iki yana salladı.
“72 saat olacak yakında. Biraz uyumalısın, yoksa Doktor gibi sen de bayılacaksın” diyen Ethan’a bakışlarını dosyadan kaldırmadan yanıt verdi “Bu katili bulmadan bayılmak gibi bir planım yok. Ayrıca uyudum.”
Alayla elindeki kahveyi Alexander’in önüne bıraktı “Ne kadar uyudun?”
“Bir saat falan” diyerek kahveden bir yudum aldı. Cidden kahve olmasa yaşayamazdı.
Ethan arkadaşının bu hallerine alışık olduğundan çok laf etmeden yanına kuruldu. Gözleri Evelyn’e kayınca “Sence o mu? İçeride bizim gözetimimizdeyken bir cinayet işledi.” Devamında kısık sesle “O kızın Yargıç olma ihtimali çok düşük” dedi. Eliyle gözlerini ovalamaya başladı. “Üstelik kız bizim yüzümüzden bayıldı.” Sesinde varla yok arası bir mahcubiyet vardı.
Alexander ise onu takmadı. Arkadaşı elini gözünün önüne getirip şıklatınca mecburen ona baktı “Sana diyorum, sence o mu?”
Eliyle kızı gösterdi “Ben sadece kanıtlarla konuşurum. Ve olan her şey bu doktoru dengeliyor. Bu yüzden bir fikrim yok. Rahatladın mı şimdi?” diye orantısız bir sinirle bağırdı. Bir şeyleri bulamamayı ve belirsizliği sevmiyordu. Ve bu kız belirsizliğin vücut bulmuş haliydi.
On beş dakika sonra:
Yavaş yavaş kendine gelen Evelyn buğulu gözlerinin arasında küçük bir revir tarzı yerde olduğunu gördü. Vücudundaki ağrıların dinmiş olması onu en çok sevindiren şey olmuştu, kolundaki serumu çekiştirirken neler olduğunu hemen anlamıştı.
Odada kimse yoktu fakat birkaç saniye sonra kapı bir kez tıklatılıp Alexander elinde bir yemek tepsiyle girince Evelyn doğru gördüğüne emin olmak için birkaç defa gözünü kırpıştırdı. Koskoca FBI ajanı Alexander Pierce ona tepside yemek mi getiriyordu?
“Bu ne?” dedi şoktan çıkan Evelyn. Sesi hala biraz hırıltılı geliyordu.
“Yemek” diyerek tepsiyi önüne koydu. Bir sandviç, su, meyve suyu, elma ve kraker vardı.
“Onu anladım zaten” diyerek güldü.
“kalanı da çözersin o zaman” demesi çıldırma sebebiydi.
Evelyn alayla güldü “Vicdan mı yaptınız?” amacı sadece canını sıkmaktı çünkü uzun süredir aç olup bayılmasının nedeni onlardı. Resmen açlıktan bayılmıştı. Alexander yanına geldi ve bir pipetli suyu dudaklarına dayadı. “İç, boğazına iyi gelir” Ne kadar de kibar bir adam diye düşünmeden edemedi Evelyn. Suyu içmesiyle biraz daha iyi hissediyordu.
“Ye” diyerek yanındaki koltuğa oturdu ve tekrardan dosyalara gömüldü. Evelyn istemsizce Her baktığımda çalışıyor. Bu adam hiç dinlenmiyor mu? Diye düşünmeden edemedi.
“Bu sorgunun bir parçası mı?” diyerek çekinerek sordu. Açıkçası ona gram güvenmiyordu ve onu zehirleyebilirdi. Bunun için bir nedeni yoktu ama bu duygusuz adam onu da yapardı.
Önündeki dosyalardan kafasını kaldırmayan adam “Hayır” dedi. “Bayılman işimi zorlaştırıyor”
Bunu duyan kadın gözlerini büyüterek baktı, eğer bu şekilde özür dilemeye çalışıyorsa kesinlikle işe yaramıyordu. Aksine şu anda oldukça sinirli hissediyordu. Yine de olabildiğince sakin bir tonda “Sizin odanız falan yok mu? Koskoca FBI bir kasabanın polis merkezinde mi çalışıyor?” dedi kınayarak. Yanından biraz gitse rahat olabilirdi.
“O yemekleri bitirmeden çıkmak yok. Bu saatten sonra beş öğün bile yiyebilirsin” demesiyle Evelyn duyduklarına inanamadı. Alexander’in aklı ise doktorla konuşmasına gitti.
Doktor son kontrolleri yaptıktan sonra Alexander’a döndü “Hipoglisemi." Diyerek tanısını koydu. “Uzun bir tempolu yürüyüş, bozuk bir psikoloji ve iki günlük aç kalması sonucunda Hipoglisemi geçirmiş” dedi. “Bu saatten sonra dengeli beslenmeli. Uyandığında ağır yemekler yemekten kaçınmalı” dedi. doktor odadan çıktıktan sonra bir süre bekledi sonra o da odadan çıktı.
Kapıdaki polislerden birine döndü “Uyanırsa beni ara. On beş dakikaya dönmüş olurum” dedikten sonra yemek bulmak için uzaklaştı. “Öğün atlamayacak” diye kendi kendine mırıldandı.
Tekrar kendine geldiğinde kendisine şaşkın bakışlar atan kızı umursamadan işlerine devam etti. Tek uğraştığı dava bu değildi. üstelik yeni ifadeler, tanıklar, kamera görüntüleri, parmak izleri derken birçok işi vardı.
Evelyn içinde zehir olduğunu düşündüğü yemeğini yedikten sonra meyve suyunu içmeye başladı. Uzun zaman sonra pencereden dışarıyı görünce gece olduğunu fark etti. Zaten uyuduysa bile üç saat uyumuştu.
“Ne zaman çıkabilirim?”
Alexander alayla “Dışarı çıkmak mı? Yoksa revirden çıkmak mı?” diyerek kızın sinirleriyle oynadı. Ne de olsa iki yerden de kurtulamıyordu.
Evelyn nereden bulduğunu bilmediği bir cesaretle elindeki kutu meyve suyunu adama fırlatınca insan üstü bir refleksle hemen yakalamasını hayranlıkla izledi. Öyle ki daha yüzüne değemeden eliyle yakalamıştı. “Bu ne içindi?” diye sinirle sordu. Evelyn’in içi bayılmış gibi ofladı, bu adam sürekli asık ve ciddi bir suratla durmaktan sıkılmıyordu anlaşılan.
“Yemek için teşekkür ettim”
“Sen bir daha teşekkür etme” dedikten sonra tekrar işine döndü. Öyle ki dakikalar içinde tekrar odaklanmıştı. Evelyn içinden Adama bak, resmen işiyle aşk yaşıyor. Diye düşündü. Gerçi o da mesleğini seviyordu. Son üç gündür yapamasa da seviyordu.
Evelyn “Siz bana bir soru soracaktınız? Ben bayılınca yarım kaldı, ne olmuştu?” diyerek merak ettiği bir diğer şeyi sordu. Aslında daha fazla şey merak ediyordu ama “Bunlar özel bilgi” diyerek anlatmayacağını bilecek kadar onu tanımıştı.
“Neler olduğunu öğrendik, sadece bir yanlış anlaşılma” diyerek sorusunu yanıtladı. Cidden yanlış anlaşılmaydı. Önünde Evelyn’in ismini de görünce bir an şaşırmıştı. Ama asıl olay nerede çıktığını öğrenince değişmişti. Çok ufak bir bölgedeydi ve kıyafetin o bölümünden de parmak izi çıkmıştı. Yani cidden sadece telefonu ararken biraz dokunmuştu. Ama ileri teknolojinin bile önleyemediği hatalar vardı. ve artık onu ellerinde tutacak bir kanıt da yoktu. Alexander hala ondan şüpheleniyordu evet. Ama kanıtı yoktu.
Sıkıntıyla oflayan kadın bacaklarını dışarıya sarkıttı. Hemen kalkmaması gerekiyordu ama sıkılmıştı. Derken içeriye doktor olduğunu düşündüğü kişi geldi. “Bayan Hayes?” dedi oldukça kibar bir sesle. Evelyn çölde su bulmuş gibi sevindi. Sonunda yüzü adam akıllı gülen birini bulmuştu.
Karşısında duran doktor “Hipoglisemi geçirdiniz.” Dedi. Zaten meslektaş olduklarından anlayabiliyordu. “Düzenli yemek yer ve dinlenirseniz kısa sürede toparlarsınız” diyen doktora başını salladı.
“Ben iyiyim” diyerek yürümek istediğini belli etti. Doktor “Yardımcı olayım” diyerek yanına geldi. Evelyn yavaşça ayaklandı.
Dizleri onu taşıdı. İki adım attı. Üçüncü adımda görüşü karardı. Tam düşecekti ki kolunu güçlü bir el yakaladı. Kolundan tutan Alexander tek kelime etmeden dengesini bulmasına yardım etti.
Tekrar dengesini bulan kadın gülümsedi, derin bir nefes alarak “Ben iyiyim” diye tekrarladı. Titreyen bacaklarımı görmezden gelirsek tabii diye düşündü içinden.
Alexander ise kolunu bırakmadan “Hayır” dedi. Sesi her zaman olduğu gibi düzdü “Sadece düşmedin” diyerek tamamladı cümlesini.
Evelyn kaşlarını kaldırdı “Bu teşekkür etmem gereken bir şey mi?”
Alexander ise o saniye kolunu bıraktı. O bırakana kadar ondan güç aldığını bile fark etmemişti. Yüzünde yine o gıcık ifadeyle “Hayır” dedi. Dosyaları kolunun altına sıkıştırıp kapıya yönelmişken “Bayıldığında sorgum yarım kalıyor.”
Bu duyduklarıyla Evelyn alay eder gibi güldü “Bir an insan olduğunuzu sanmıştım, pardon” dedi.
Kapıdan çıkmadan son duyduğu “Bence buna bu kadar acele karar verme” diyerek giden Alexander oldu.
1 Gün sonra:
Aradan geçen bir günün ardından herkes derin bir nefes almıştı. Neyse ki Evelyn’in suçsuzluğu kanıtlanmış. İmzaları attıktan sonra çıkabilecek bir zamana gelmişti. Öyle mutluydu ki polis merkezinde olmasa karşısına çıkan ilk kişiyle dans edecekti.
İmzaları vermek için giderken Alexander’in yanında onu sorgulayan diğer adam olan Ethan’ı gördü. Resmen rahatsız koltuklarda uyuyordu. Hemen yanına gitti. Adam öyle bir yorulmuştu ki uyuyakalmıştı.
Diziyle hafifçe dürttü “Ne o? Uyuyamadın mı ajan?” dedi. Ethan uykulu gözlerle ona baktı “Sen daha gitmedin mi ya? İyi alıştın buraya” diyerek tekrar gözlerini kapattı.
Telefonunu çıkarıp hemen fotoğrafını çekti. “Seni ihbar edeyim mi görev başında uyuyor diye”
“Onu, beni dört gün uykusuz bırakmadan önce yapsaydın iyiydi”
Elini havada boş bir şeymiş gibi salladı “Aman canım, siz de beni aç bıraktınız. Ben hiç laf ediyor muyum?”
Ethan başını salladı “Tabii, dünden beri en az elli defa bunu söylemen hiç laf etmediğini gösterir zaten.” Sonrasında yan döndü “Zaten birazdan yine gitmem gerekecek. Sal beni” dedikten sonra tekrar yan döndü.
Evelyn gülerek yanından uzaklaştı. İçlerinde en yakın hissettiği Ethan olmuştu. Birkaç defa gelen ekip arkadaşlarıyla da tanışma fırsatı olmuştu. Hepsi suratsızdı, ama Ethan etrafa neşe saçar gibi davranıyordu.
Gülerek imza vermesi gereken yere gitti. Son imzayı da attıktan sonra uzun zaman sonra cidden mutlu hissediyordu. İçeride oldukça kötü günleri olmuşu.
Çıkarken dışarıdan gelen Alexander’i görünce sırttı. Bugün kimseye kızası gelmiyordu, adam karşısında durdu. “Doktor”
“Dedektif” dedi. Aslında bir ajandı ama insanların içinde FBI ajanı olduğunu bağırmaya da gerek yoktu. “Bir dahaki karşılaşmamız sorgu odasında olmaz umarım” dedi gülerek. Alexander'ın bakışları istemsizce yüzünde birkaç saniye kaldı. Ardından ifadesini değiştirmeden konuştu.
“Umarım.” Dedi. Sonrasında sanki moralini bozmaya ant etmiş gibi “Tecrübelerim umut etmeyi çok öğretmedi.” Demesiyle Evelyn’in yüzünün düşmesi bir oldu. Sonra hemen toparlandı.
“Resmi olarak serbestim artık” dedi.
“Şimdilik” diye ekledi Alexander. Hala onun gözünde bir şüpheliydi.
Evelyn alayla “Hala benden mi şüpheleniyorsunuz?” diye sordu.
“Şüphelenmek benim işim”
“Masum olduğumu kanıtlamak da benim” dedi. Bu adamın yanında durdukça sinirleri bozuluyordu. Resmen kinlenmişti adama. Yanından geçip gidecekti ki Alexander kolunu yakaladı. Ne var? Der gibi bakan gözlerine aldırmadan “Dikkatli ol” dedi.
“Bu bir uyarı mı?”
“Hayır” dedi. Sonra kısa bir duraksadı “Sadece tavsiye” dedikten sonra onu bırakıp giden o oldu. Evelyn içinden Bu neydi? Diye geçirirken fark ettikleriyle kaşlarını çattı. Adam yine son sözü söyleyip gitmişti. Bir dahakine son sözü söyleyen o olacaktı.
Evelyn’in evi:
Apartmanın önüne gelene kadar birçok gözle karşılaşmıştı. Kasabada haberler hızlı yayılırdı, ama neyse ki şu anlık Evelyn bunların hiçbirini önemsemiyordu. Hemen apartmana girdi. Merdivenleri hızlıca çıktıktan sonra kendi dairesini es geçip karşı dairenin kapısını çaldı.
Kapı ‘Kim o?’ bile denmeden açıldı. İçeriden otuzlarının başlarındaki Sophia belirdi “Neredesin sen gerizekalı. Öldün zannettim” diyerek hemen ona sarıldı. Evelyn de bunu beklediğinden hemen o da sarıldı. “Merak etme, en nihayetinde bizi yıkmak kolay değil” dedi. Bunu söylerken sesi hüzünlü geliyordu.
Sophia hemen onu içeriye çekti. Birlikte salona geçtiklerinde Sophia hemen ona olanları anlatmaya başladı “Sen bana mesaj attıktan sonra garip dedikodular çıktı. Senin Thomas’ı öldürdüğünle alakalı” diyerek elini kalbine koydu. “Sonrasında senden haber alamadım. Thomas’ın ailesi sena dava açacaklarını söylediler. Neyse ki polisler duruma el attı”
Duyduklarıyla Evelyn üzülmüştü. Onu öldüren o değildi. ama herkesin bakışlarının nedeni belli oluyordu. Dudakları titredi, bunu gören Sophia “Ağlama gel buraya” diyerek onu göğsüne bastırdı. “Geçti,” diye fısıldadı “Neler olduğunu anlatmak ister misin?”
“Çok korkunçtu. Herkes onu benim öldürdüğümü düşünüyordu, ilk baştaki polisler bana öyle şeyler söyledi ki.” Diyerek eliyle gözlerini kapattı “Kendimi korkunç hissettim. Tanrım. Kimse beni takmıyordu bile.” Sonra alayla güldü “Sonra ajanlar geldi, derdimi onlara anlatayım dedim. fakat yine sonuç farklı olmadı” dedim.
Sophia eliyle ağzını kapattı “Nasıl yani? FBI mı?” diye şaşkınlıkla soludu.
Evelyn başını salladı, gözlerinde garip bir ifade vardı. “Sanırım katille ilgili. Katile ne diyorlardı?” diyerek baygınken hayal meyal duyduğu şeyi düşündü. "Yargıç..." dedi. "Ajanlar katile bu ismi takmış."
Sophia geriye çekilip bağdaş kurarak oturdu. Oldukça alımlı bir kadındı, sarı saçları ve yeşil gözleri vardı. fiziğine takık biri olduğundan beli incecikti. Minik bir burnu ve elle çizilmiş gibi kaşları vardı. resmen bir meleği andırıyordu. Ve güzel yüzü duyduklarıyla iyice şaşırmıştı
“Neyse, başka neler oldu?” diyerek konuşması için Evelyn’i teşvik etti. Evelyn kafasında cümleleri toparlamak için birkaç saniye bekledi “Ajanlar beni iki defa sorguya çağırdı. Ama ikincisinde daha soru soramadan hemen bir cinayet daha işlendi”
Sophia başını salladı “Evet, haberlere bile çıktı.” Yüzünü buruşturarak “Brianna Foster, şerefsiz kadın küçük kızları ve kadınları pazarlıyormuş. "Bunu söylemek doğru mu bilmiyorum ama... bazen keşke biraz daha yakalanmasa diyorum." Ellerini göğsünde bağlayıp geriye yaslandı “Belki o zaman dünya daha iyi bir yer olur”
İkisi bir süre sessiz kaldı. Sonrasında Evelyn anlatmaya devam etti. Komik bir yere gelmiş gibi alayla “Bunlar beni aç bıraktılar” demesiyle büyük bir yanlış anlaşılmaya neden oldu.
Sophia sinirle ona dönerken “Ne demek aç bıraktılar? Yasal değil bu? Konuşmama hakkın olduğun gibi içeride olduğun sürece sana bakmak zorundalar” yeşil gözleri endişeyle parladı “Hala aç mısın yoksa?” diye sormasıyla Evelyn ilk defa cidden gülümsedi.
“İyiyim ben. Zaten o da ikinci cinayet işlenince oldu, insanların derdi tasası varken beni unuttular” diyerek toparladı. Sonra en can alıcı kısmı patlattı “Üstelik FBI Ajanı Alexander tarafından bizzat yemeğim getirildi zaten” demesiyle Sophia ufak bir çığlık attı.
“Ne? FBI ajanı ne zamandan beri senin kuryeliğini yapıyor?” diyerek hemen kızın üstüne çullandı “Anlat, iki gün içerdeydin hemen birini mi ayarttın?”
“Yok ya,” ne hatırladıysa yüzünü buruşturdu “Neden yemek getirdiğini sorduğumda bana ‘Bayılman seni sorgulamama engel oluyor’ tarzı bir şey dedi.” Bu dediğiyle Sophia kahkahayı bastı.
Her şeyi uzun uzun konuştuktan sonra Sophia ona yemek hazırlayacağını, her ne kadar itiraf etmek istemese de bir kokarcaya dönüşmeden önce duş alması gerektiğini söyledi. Tüm bunlara gülen Evelyn ise gülerek banyoya gitti.
Kısa bir duşun ardından dışarıya çıktığında aklından bir sürü şey geçiyordu. Uzun süredir hastaneye gidememişti. Aslında birkaç gün izin almayı bile düşündü. Sonra hastane yönetimini hatırlayınca yüzünü buruşturdu. Hastane müdürü sadece parası olana yardım ediyordu. Evelyn’in izin hayalleri batmıştı.
Üzerine mavi balıkçı yaka, belini ince gösterecek şekilde saran bir bluz ve altına da mavi kotunu geçirdi. Kaç gündür zaten içerideydi. Resmen toprağı öpesi vardı.
Saçlarını sadece kurutup şekillendirdikten sonra hızlıca odadan çıktı. Burası onun evi değildi ama onun da eşyaları vardı. sık sık birbirlerinin evlerinde kalıyorlardı.
Kokuları duyunca hemen açık mutfağa girdi. Ocakta tavuk çorbasını pişiren kadın başıyla masaya oturmasını işaret etti. Fırındaki sarımsaklı ekmeğin kokusu ise mest eden türdendi. Masanın üzerindeki ona sıkıldığını anladığı portakal suyunu aldı.
“İnan bana aç değilim”
Sophia tersçe ona baktı “Hipoglisemi geçirmiş hala karşımda konuşuyor.” Sonra kendini överek “Ayrıca karakol yemekleri mi benim yemeklerim mi?” diyerek zaten cevabı belli bir soru sordu.
“Senin yemeğin dışına yemek yemem” diyerek ağzına fermuar çekince ikisi de güldü. İşte Evelyn burada huzurlu hissediyordu. Bazen abla, bezen anne gibi gördüğü kadının yanında şakalar yapıp eğlenirken.
Bir süre sonra çorbayı önüne koyduğunda hemen önüne aldı. Arada başı dönüyordu ama artık çok da abartılması gereken bir şey değildi. keyifle çorbasını içerken televizyona bakışları kaydı. Haberler akıyordu. Ve nedense uzun zamandır dışarıda içmeye gitmedikleri aklına geldi.
“Sophia”
“Efendim” dedi telefon bakan kadın.
“Yarın akşam eğlenmeye gidelim mi?” sesi fazlasıyla emin çıkıyordu. Normalde o tür ortamlar onun sevdiği yerler değildi. ama yarın kafasını dağıtmak için çıkabilirdi.
“Olur, hem yarın sabahtan bir hastaneye uğra. İşsiz kalırsan senin maaşınla geçinemem” demesi ikisini de güldürdü. Aslında kendisi de çalışıyordu, ama onun parasını yiyor gibi konuşuyordu.
İkisi sohbet ederek günü bitirdi ve Evelyn itiraf edemese de Sophia ona ölen ablasını hatırlatıyordu.