???
Bazıları kanunlardan kaçabilir, ama hükümlerden asla.
Şu güne kadar yaptığım hiçbir şey beni suçlu ilan edemezdi. Ben kanunda belli olan, ama hükümlerinden kaçan kişileri cezalandırıyordum. Öyle ki ahmak insanlar bana teşekkür etmek yerine beni durdurmaya çalışıyordu.
Gözlerim küçük odadaki televizyon ışığına kapıldı, bugün biri daha ölecekti. Ölen kişi bir gençlerin kanına giren bir uyuşturucu kaçakçısıydı. Daniel Pots. Onun için güzel planlarım vardı.
Üzerimdeki siyah deri tulum ben ayağa kalkarken hafifçe kasıldı. Saat tam gece on ikiyi gösteriyordu, birazdan dünya bir pislikten daha kurtulmuş olacaktı.
Elimdeki bıçağı döndürürken gülümsedim. Benim yaptığım tek şey suç işleyenlerin işlediği suçlara göre onları cezalandırmaktı. Bunun için beni kötü biri veya bir canavar ilan edemezlerdi. Bugün öldürecek olduğum adam kim bilir kaç kişinin kanına girmişti. Öyle ki eğer onu ben öldürmezsem o bir sürü kişiyi öldürecekti.
Şimdi sorarım size, o birçok kişinin hayatını mahvedip onları ölüme sürüklerken bir şey olmuyor, ben bir kişiyi öldürünce canavar ilan ediliyorum. Adalet nerede? İşte tam olarak bu yüzden kendimi adaleti sağlayan biri olarak görüyordum. Kendimi bir ilah gibi görmüyordum, sadece karma olarak tanımlıyordum. Yaşattıklarını yaşayarak, son saniyelerinde pişman olup Tanrı’ya yalvararak geçirmelerini istiyordum.
Eldivenin içindeki parmaklarım ritim tutarken sonunda Danial sersem adımlarla içeriye girip kapıyı kapattı. Yine çok fazla madde kullanmıştı, bu gidişle zaten madde kullanmaktan ölecekti.
İçeriye girince bir an kendine gelemedi. Ağzında garip bir melodi tutturmuştu. O yere yığılınca yavaşça yanına doğru yürüdüm. Yürürken elimdeki bıçağı duvara sürterek gidiyordum. Metalin sesi beni rahatlatıyordu.
Danial’ı sızdığı yerden kaldırdım. Onu yatağa kadar taşıdıktan sonra kollarını ve bacaklarını kalın bir iple sıkıca bağladım. Bu defa onun için daha iyi bir fikrim vardı.
Adam yattığı yerde hafifçe kıpırdandı. Yaklaşık bir saat geçmişti. Bilinci yarı kapalıydı. Gözlerini açmaya çalıştı ama başaramadı. Sesler uzaktan geliyormuş gibiydi
Bir süre sonra yavaş yavaş kendine geldi. İlk gördüğü şey karşısında sessizce oturan siyah giyimli biriydi. O biri benidm
"Sonunda uyandın." Diyerek yanına doğru yavaş adımlarla yürümeye başladım. Her adımımda Daniel daha da titriyordu, kim olduğumu duymuştu. Bilerek beni tanımasını sağlamıştım. Kimleri öldürdüğümü de biliyordu. Ama kendine o kadar güvenmişti ki onun için geleceğimi düşünmemişti bile.
“Bugün mahkemeye gidemeyecek kadar sarhoştun. Sorun değil... Mahkeme zaten ayağına geldi."
Bu sözleriyle adam ağlamaya başladı “Yalvarırım. Beni bırak, iyi bir insan olup hayatımı iyilik üzerine adayacağım” demesi haz duymama neden oldu. istediğim buydu. Pişman olarak veya yalvararak ölmesi. Ama öncesinde her kurbanımla yaptığım gibi onunla da konuşacaktım.
“Elbette, seni bırakırım. Ama önce konuşalım” dedikten sonra yanına oturdum. Adam ise hala yalvarmaya devam ediyordu. “Lütfen, iyi biri olup çocuklarıma iyi davranacağım. İstersen ülkeyi bile terk ederim”
“Karınla olan boşanma davana neden gitmedin Daniel?” Diye sormamla yataktaki adamın yüzü beyazladı. Bütün kurbanlarımı araştırırdım. Günahsız birinin ölmemesi için bazen onları takip ederdim.
“S- Sen b-bunu nereden b-biliyorsun?” diyerek korkuyla konuştu. Rahatça ayaklarımı uzattım. “Nereden mi biliyorum?” diye fısıldadım alayla “Çünkü ben Yargıç’ım, siz günah işlersiniz. Ben cezalandırırım.” Sonrasında hatırlattım “Hala soruma yanıt vermedin”
Bıçağını eline alıp adamın göğsünde gezindirmeye başladım. Üzerinde önü salya ve kusmuk olan bir gömlek vardı ama yine de bıçağın soğuk metalini hissediyor olacak ki ürperdi ve daha çok ağlamaya başladı.
“Ben, karımı seviyordum. Ondan boşanmak istemiyordum. Onu sevdiğimden” demesiyle yüzümü buruşturdum. Cidden dediği gibi birisi olsaydı şu an burada olmazdım. Ruhsuzca “Onu sevdiğinden mi dövüyordun? Yada zorla ailesinin çocukları için gönderdiği paraları alıyordun?” diyerek karnına bıçağı yavaşça soktum. Hemen değil, her anını yaşaya yaşaya.
Adam acı dolu bir çığlık atarken yavaşça arkama döndüm. Bir vakum makinesine benzeyen makinenin borusunu adamın o küçük yarasının olduğu yere soktum. Öyle ki artık daha hızlı kan kaybedecekti.
“Kaç kişinin kanına girdin?” diye sordum sertçe. Adam acıyla bağırdı. O açtığım küçük yaradan oluk oluk kan geliyordu. Ve bunların hepsi arkasındaki kavanoza düşüyordu. Bıçağı tekrar elime aldım. diğer bir boruyu da diğer elime. Bu kez tam göğsünden. Adam artık resmen bana küfrediyordu. Bu nasıl bir saygısızlıktı?
Yanındaki koltuğa oturdu ve başını duvara yasladı. Kanın damlayan sesi onu rahatlatırken başımı hafifçe ona doğru çevirdim “Sana bir bilgi vereyim mi? Ortalama bir erkeğin vücudunda 5-6 litre kan bulunuyormuş” acı çeken adama iki büyük kavanozu gösterdim. “Bakalım sende ne kadar var. Ben şansa bırakmadım. İki kavanozdu da beş litrelik aldım” diyerek güldüm.
Adam “Seni şerefsiz” diye bağırdı. “Sen kendi yaptıklarını yasal zanneden bir piçsin sadece.” Adam öksürmeye başladı. Ağzından kan geliyordu. “Ama asıl olan şey senin sadece zavallı olduğun.” Diye bağırması bende etki yaratmıyordu.
“Yakında ölecek olan sensin” dedim parmağımla onu göstererek. “Bakalım ne kadar süre dayanacaksın? Çünkü tüm kanın bedeninden çekilmesinden bahsediyoruz” diyerek ayaklandım. Burası oldukça sıkıcıydı. Bu yüzden ben de elimi kavanozlardan birine daldırdım. Eldiven kanlanırken duvara doğru ilerledim.
“Ben antik dillere oldukça meraklı biriyimdir” diyerek tam uygun alanı aramaya başladım. Acı çeken iniltileri sanırım beni sevdiğini gösteriyordu. “Özellikle vurgu yapmam gereken yerleri sürekli Latince yazarım, çünkü hem bilinmez, hem de oldukça güzel bir dil” diyerek tam noktayı bulmuş gibi dilimi damağıma vurdum.
Harfleri yazarken olabildiğince anlaşılır yazmaya çalışıyordum. Her bir harfte gülüşüm daha da büyüyordu. Uzun uzun yazdığım bilmecem bitince gülümsedim. Artık Daniel’ın inlemeleri de durmuştu. Başımı yavaşça arkaya döndürdüm. dediğim gibiydi. İki kavanozdan birinde biraz boşluk vardı. diğeriyse biraz dolmuştu. Yavaşça eğilip kaç litre olduğuna baktım.
“İnanmıyorum Daniel, tam beş buçuk litre kanın var.” Sonra bir an durdum “Gerçi ben de biraz kullandım, kustuğun kanları da sayarsak oldukça mantıklı” diyerek ayaklandım “Her ne kadar şerefsiz birisi olsan da kanın yeterli miktarda varmış”
Solgun bedeninin yanına yürüdüm. Bıçağı alıp yavaşça önce birinci çiziği attım, acele etmedim. Sonra ikinci ve üçüncü. Daniel bu kadar simetrik yaptığımı görse eminim sevinirdi. Sonra son yan çizgiyi de çektim.
Resmen hazırdı. Birkaç hazırlık yapınca tamamen satışa hazır hale gelecekti. İşim bir saat daha sürdü. Sonrasında ufak notumu kavanozların üstüne koyup rahatça evden çıktım.
"Mahkemeler kanıt arar. Ben vicdan ararım." Diye mırıldanırken bugün yine yaptığım iyilikten dolayı mutlu hissediyordum.
Evelyn’in arabası:
Sophia ve Evelyn sabahın erken saatlerinde evden çıkmışlardı. Evelyn her ne kadar belli etmese de üzerinde göz istemiyordu. İkisi arabanın içinde giderken Evelyn hafif çalan şarkıya parmaklarıyla ritim tutarak eşlik ediyordu. Bu akşamki eğlenme işinin tüm ayrıntılarını Sophia’ya bırakmıştı.
“Umarım bu akşam için o garip mekanlarından birini götürmezsin bizi” diye söylendi. Sophia küçük bir kahkaha attı ve “Seni götürdüğüm yerler oldukça nezih yerler, çıkıntılık yapan sensin” diye söylendi.
Işıklarda durunca Sophia’ya baktı. “Beni en son götürdüğün yer insanların sevgili seçmek için gittiği bir kafeydi.” Diye hatırlattığımda yüzünü buruşturdu. Orada ikisi de kavga etmiş, bu yüzden mekandan çıkarılmıştı.
“Pekala o gün kötü bitmişti ama inan bana bugün pişman olmayacaksın”
“Öyle umuyorum” dedikten sonra döndü. Zaten gece kabus gördüğünden iyi uyuyamamıştı, Thomas’ın ölümünün ona kaldığı korkunç bir rüyaydı. Tanıdığı, selam verdiği herkes onun ölmesi için yu’luyordu. Hatırladıkça ürperiyordu.
Sonunda hastaneye vardığında arabayı Sophia’ya bıraktı. “Akşam beni almaya gel, Adrian zaten yokluğumda çıldırmıştır” diyerek kıkırdadı “Zavallı Emma, kıza bu üç günde ne işkenceler yapmıştır” diyerek kapıyı kapattı.
Araba uzaklaşırken o da hastaneye yürümeye başladı. Kapıdaki güvenliğe selam verdikten sonra emin adımlarla ilerledi. Etraftaki birkaç gözün ona dönüğünü hissedebiliyordu ama olabildiğince umursamamaya çalıştı.
Asansörde çıkarken arkadan birinin sırtına atlamasıyla neredeyse yere düşüyordu. Arkasına döndüğünde iş arkadaşı Chloe’i gördü. “Kızım nerdesin sen kaç gün oldu. Müdür en sonunda seni aramasaydı öğrenemeyecektik başına gelenleri” diyerek hemen koluna girdi. Evelyn biliyordu ki artık hiç susmayacaktı.
“Senin gözaltına alınman garip geldi çünkü nedenini söylemediler. Sonra bam, Thomas’ın ailesi açıklama yaptı. Şerefsiz” dedi sinirle “Gören de oğulları iyilik meleğiymiş gibi onun için göz yaşı döktüler, senin neden göz altında olduğunu o zaman öğrendik.” Diyerek soluklanmak için nefes aldı. Evelyn ise duyduklarını anlamaya çalışıyordu. Demek bu şekilde bilgi sızmıştı, ama FBI’ın ağzı sıkıydı. Bu cinayetleri dışarıya sızdıran biri olmalıydı.
“İkinci öldürülen kadın hakkında bir şey biliyor musun?”
Dudaklarını büzdü “Yani, ölümün otelde olduğunu evet biliyorduk ama kim olduğunu yine birisi söyledi.” Durdu ve küçük bir çığlık attı “Evet ya, bana da Ashley anlattı. Gerçi o kızın dediklerinin ne kadar güvenilir olduğu tartışılır”
Odaya kadar böyle yürüdüler. Ortak dinlenme alanına girdiklerinde herkesi burada buldu. Amelia oturmuş kendi hastasının bir filmini inceliyordu, Lucas telefonunu kaydırıyordu, Adrian ve Emma yan yanalardı. Adrian kıza sertçe yanlış yaptığı şeyin doğrusunu anlatıyordu. Emma da çevreye beni kurtarın bakışları atıyordu.
İçeriye giren Evelyn ve Chloe’yle hepsinin bakışları onlara döndü. Lucas onu gördüğü gibi hemen yanına koştu “Ödümüzü koparttın be kızım, kaç gündür nerdesin?” diyerek sıkıca sarıldı. Evelyn gülümsedi ve o da sarıldı. “Doktorluk sarmadı, ajancılık oynayayım dedim” diyerek kendince şakaya vurdu.
Hemen sonrasında Emma kaçar gibi yanına koşmuştu. Sarılırken kulağına doğru “Lütfen bir daha gitmeyin. Siz yokken bu adam yüzünden psikolojim bozuldu.” Dediğinde kendini tutamayan Evelyn büyük bir kahkaha attı. “Merak etme, bundan sonra gitmek gibi bir planım yok”
Amelia yanına gelip tebessüm etti “Haberleri duyduk, geçmiş olsun” deyin Evelyn kendini garip hissetmeye başladı. Gören de hapse girip çıktı zanneder. Öyle olmuştu ama o sadece gözaltında kalmıştı. Ne bu duygusallık? Diyen iç sesini susturdu.
Son olarak Adrian yanına geldi. Sarılmadan sadece “İyi misin?” diye sordu. Evelyn başını salladı. “İyi, o zaman işinin başına dönebilirsin” diyerek Emma’yı ensesinden tuttuğu gibi peşinden sürükledi. Bir an Evelyn Alexander ile çok benziyorlar. Diye düşündü. Sonra silkelendi, ne alakası vardı o ruhsuz herifin şu anda?
İşinin başına geçip beyaz önlüğünü taktı. Lucas “Evelyn, gel buraya” diye bağırmasıyla koşa koşa yanına gitti. BT görüntüsünü asmışlardı. Yanlarına gelen Chloe ve Amelia hep beraber incelemeye başladı.
Lucas “Adam merdivenden düştüğünü söylüyor” diyerek gösterdi. Chloe başını salladı “Olabilir, baksanıza” demişti ki Evelyn elini kaldırdı. Filmi büyütürken “Hayır” diye mırıldandı. Herkes ona dönünce “Bu düşme kırığı değil” diye mırıldandı.
Amelia “Nasıl anladın, gayet de düşme kırığı gibi duruyor” diyerek tekrar kontrol etti. Cidden öyle duruyordu.
“Kaburgalar tek tarafta kırık,” biraz daha yaklaştı “Üstelik aynı hizada” şaşkınca bakan arkadaşlarına döndü, “Bu da demek oluyor ki birisi arkasından tüm gücüyle tekme atmış. Tekrar hastayla görüşmeni tavsiye ederim” Lucas’a konuşunca adam başını salladı.
Sonrası ise her zamanki gibi geçti. Birçok hastayla ilgilendiler. Bir ara trafik kazası geldiğinde uzun soluklu bir tempo yaşadılar. Ama günün sonunda elinde kurtarılmış bir sürü can vardı. Evelyn son hastasıyla ilgilenmek üzere odaya girdi. Orta yaşlardaki adamı görünce gülümsedi “Hoş geldiniz, şikayetiniz neydi?” diye sorarak dosyasını eline aldı.
Adam “Daha önce geldiğimde siz yoktunuz” dedi, Evelyn yokken onun yerine diğerleri bakmıştı. “Evet, birkaç günlük aksaklık oldu. Şikayetiniz neydi?”
“Belim çok ağrıyor. Ailem çok ağır taşıdığındandır dedi ama artık dayanılacak bir boyutta değil. Sizden önceki doktor fıtık tehşisi koydu ama emin olmak istedim.” demesiyle başını salladı.
“Bana tam olarak nerenin ağrıdığını söyler misiniz?”
Adam eliyle gösterdiğinde Evelyn “Ağrı ne zamandır var?” diyerek not defterini çıkardı.
“Son bir aydır”
“Ayağınıza vuruyor mu?”
“Evet, bazen çok kötü oluyorum”
“Uyuşma var mı?”
Adam bir süre düşündü “Çok yok, ama bazen oluyor” diyerek cevapladı.
“Doktorunuzun verdiği ilaçlar yanınızda mı?” adam başını salladı ve ilaçları uzattı. Evelyn ilaç kutularına göz gezdirdi. Yazılan tedavi standart bir bel fıtığı için yeterliydi. Buna rağmen ağrının giderek şiddetlenmesi normal değildi… boğazını temizleyip “Ayağınızı kaldırır mısınız?” demesiyle adam yavaşça sağ ayağını kaldırdı ama bunu yaparken bile kısık sesle inledi.
Buradan bakınca cidden fıtık gibi görünüyordu. Ama yine de Evelyn masanın üzerindeki refleks çekicini eline aldı. Hastanın diz kapağının hemen altındaki tendona hafifçe vurdu. Sol diz refleksi normaldi. Aynı işlemi sağ bacağa uyguladığında ise refleks belirgin şekilde zayıftı. Tek başına bu bulgu bir şey ifade etmeyebilirdi. Ama hastanın anlattıkları, ilaçlara yanıt vermemesi ve giderek artan ağrı birleşince içine bir kurt düşmüştü. Yine de gülümsedi.
“Ben size bu geceyi rahat atlatmanız için bir krem yazayım, ayrıca bir de ağrı kesici içerseniz sorunsuz bu geceyi atlatırsınız.” Sonra bir tane fişe benzeyen şey verdi “Şikâyetleriniz beklediğimiz seyirde ilerlemiyor. Emin olmak için kontrastlı bir MR görmek istiyorum."
Adam “Peki herhangi dikkat etmem gereken bir şey var mı?”
“Ağır taşımamaya dikkat edin. Belinizde bazı kısımlar morarmış. Bel kaslarınız oldukça hassas. İstirahat edip dediğim ilaçları kullanın. Yarın da MR’a gelmeyi unutmayın” dedikten sonra odadan çıktı. Çıkarken de içinden umarım bel fıtığıdır diye geçirmeyi ihmal etmedi.
Günün son hastasını da atlattığında odaya gidip üstünü değiştirmeyi düşünüyordu. Eve geçmeden düm düz eğlenmeye gitmek istiyordu. Neyse ki Thomas’ın ailesi dışında kimse onu katil olmakla suçlamıyordu.
Üzerine siyah bir gömlek giydi. Kollarını kıvırdıktan sonra ilk iki düşmesini açtı. Altına ise siyah kot bir şort giydi. ayağındaki ayakkabıları da değiştirip siyah bir spor ayakkabı giydi. siyah saçlarını ıslatlıktan sonra da eliyle şekil verdi. Dalgalı saçları olmasına bazen şükrediyordu.
Yüzüne de biraz makyaj yaptı, yeşil gözlerini ortaya çıkaran bir göz makyajından sonra maskara da sürdükten sonra kendini hazır hissediyordu. Kıyafetlerini burada bırakabilirdi çünkü burası zaten ona ve ekibine aitti.
İşlerini bitirince çantasını koluna takıp odada çıkıyordu ki Adrian ve Amelia’yı gördü. İkisi de çıkmaya hazırlanıyordu. Evelyn’i görünce ikisi de durdu. “Gecelere akmaya mı karar verdin Doktor Hayes?” diyen Adrian’a gülümsedi.
“Biraz kafa dağıtmaya ihtiyacım var” demesiyle Amelia başını salladı “Kolay şeyler yaşamadın, eğlen.” Yanındaki adamı gösterdi “Mesela ben bugün bu adamla nöbetteyim. Ne kadar eğleneceğim sen düşün” diye homurdanmasına Evelyn gülerken Adrian sadece göz devirmekle yetindi.
İkisini bırakıp aşağıya indiğinde hastane yine hareketliydi. telefonu delil olarak kaldığından alamamıştı. bu yüzden tam kapıya çıkıp bekleyecekti ki Sophia’nın çoktan geldiğini görünce güldü. Arabaya bindiğinde “Bir saniye hanımefendi, güneş gözlüğümü takmamışım” diyerek gözlüğü taktı “Kusura bakmayın, yaydığınız ışıktan dolayı gözlerim kamaştı” deyince Evelyn kahkahayı bastı.
“Siz de güzel olmuşsunuz Sophia hanım” diyerek yanağından makas aldı. Üzerinde mavi bir elbise vardı. göğüs dekoltesi az olan, dizinin üstüne gelen bir elbiseydi. Yüzüne de elbisesiyle aynı renk bir göz makyajı yapmıştı.
Sophia gaza basınca Evelyn “Umarım gideceğimiz yer bana da uygundur” diye mırıldandı.
Arabayı kullanan kadın gaza biraz daha bastı "Söz veriyorum, bu gece çok farklı olacak.” diyen kadınla Evelyn içinden En son böyle dediğinde yine sonu çok hoş bitmemişti. Umarım bu sefer bir mucize olur. Demekten alamadı.
Bir Gece Kulübünde:
Evelyn başını iki yana salladı, cidden bu sefer daha nezih bir yer bekliyordu. Ama Sophia yine onu şaşırtmamıştı. Kuytu bir yerdeki gece kulübüne getireceğini bilmeliydi. Neredeyse iki buçuk saatlik bir yol çekip gelmişti ama gördüğü manzara takdire şayandı
Sophia oturduğu masada içerken gözleri etrafta tavlayacak birini arıyordu. Evelyn dürttü “Avcı, ava mı çıktı?” diye alayla sorduğunda Sophia omuz silkti. “Sadece geceyi geçireceğim yeterince yakışıklı biri” Evelyn başını iki yana salladı, kesinlikle iflah olmazdı.
“Sen de biraz etrafına bakınsan aslında ne nimetler var, sen görmüyorsun” diyerek ona kızdı. Fazla neşeliydi ama erkekler konusunda berbattı. Bunun en büyük örneği eski sevgilisi Thomas’tı.
Evelyn oflayarak çevresine bakındı, bir yandan arkadaşına yanıyordu "Bir daha senin 'Kafamızı dağıtalım.' fikrine güvenmeyeceğim."
Bu yakınması Sophia’nın kahkaha atmasına neden oldu “Daha geleli on dakika oldu”
İnanmaz gözlerle kadına baktı “İnan on dakika yeterli oldu”
Sophia sonunda dayanamadı “Yahu yeter, baydın on dakikada içimi. Şimdi susuyor ve etradındaki kısmetlerine bakıyorsun” deyip ona konuşma hakkı bırakmadı. Evelyn oflayarak etrafına bakınırken gördüğü silüetle gözlerine inanamadı. Birkaç defa doğru gördüğüne emin olmak için gözlerin kırpıştırdı. Ama gitmiyordu. Kendine ufak bir tokat attı. Görüntü hala aynıydı.
“Sophia” diye ağlamaklı tonda konuşunca hemen yanındaki kız ona döndü “Ne oldu?” diye sorunca eliyle gördüğü adamı gösterdi.
“O adam” diyerek başını ovuşturdu “Beni sorgulayan FBI ajanı. Alexander” demesiyle Sophia küçük bir küfür savurdu. “Ciddi misin? Bakayım, bakayım” diyerek görmeye çalıştı.
Eliyle yüzünü kapattı “Sanırım gerçekten lanetlendim,” diyerek ağlar tonda konuşunca arkadaşı kendini tutamadı. “Yahu adam seni görmemiştir bile. Belki de sadece içmeye gelmiştir”
“Hayır, kesin beni tutuklamaya geldi” dediği sırada Alexander bara girdi. İkisi de ne yaptığını izlerken bar bölümü yakınlarda olduğundan az çok neler olduğunu duyabiliyorlardı.
“İki kahve”
Alexander’in dedikleriyle ikisi de bir süre bakıştı. Sophia garipçe “Gece kulübünde kahve mi içilir?” diyerek yüzünü buruşturdu. Evelyn istemsizce geçmişi düşündü. Onu ne zaman görse elinde kahve olurdu.
“Gel gidelim, bu adam psikolojimi bozuyor. Başka yer mi yok?” diyerek Sophia’yı ikna etmeye çalıştı. Sophia da başını salladı, arkadaşının rahat olmasını istiyordu. Tam ayağa kalmıştı ki Alexander’in bakışları onu bulunca kaşları çatıldı.
Gözleri Evelyn’e değince onun da onu fark ettiğini anladı. “Yine mi bu doktor” diye söylendikten sonra kahvelerini alıp ayaklandı. Onların masasına gidince mecburen geri oturdular.
“Doktor?”
“Ajan?”
Etrafa bakındı “Burada ne işin var?” diyen adama çok absürt bir şey demiş gibi baktı. İnsanlar gece kulübüne neden giderdi ki?
Ellerini göğsüne bağlayan kadın “İnsanların gece kulübüne neden gittiğini düşünüyorsunuz?” diye sordu. Karşısındaki adamın sanki uzaylı görmüş gibi etrafına bakındığını görünce istemsizce kısa bir süre güldü.
“Ben iş için buradayım”
"Şaşırdım.” dedi Evelyn. "Bir an eğlenmeye gelmiş olabileceğinizi düşündüm."
Alexander ifadesizce “Yanlış düşünmüşsünüz”
“İşte bu dediğinize hiç şaşırmadım”
Evelyn istemsizce karşısındaki adamı süzdü. Üzerinde siyah, üzerine yapışan bir tişört, altında da bir pantolon vardı. siyah saçları dağınık bir şekilde bırakılmıştı. Mavi gözlerinin altları uykusuzluğunu belli ediyordu. Ama her haline rağmen adam çok iyi duruyordu.
Alexander kalkmadan önce “Doktor, arkadaşının yanından ayrılma” dedi. Sophia onları filim izler gibi izliyordu.
Kadının kaşları havalandı “Bu bir emir mi?”
“Hayır tavsiye” gözleri emir der gibi bakıyordu.
“Aralarında büyük bir fark var biliyorsunuz değil mi?”
“Benim için yok”
Bacak bacak üstüne atarken “Ne sıkıcı bir adam” diye mırıldandı. Alexander duymasına rağmen takmadı. Tam dönüyordu ki “Bu sefer beni tutuklamayacaksınız değil mi?” diyen sesle hafifçe başını salladı “Şu anlık planlarımın arasında yok” diyerek ortamı terk etti.
O gidince Sophia arkadaşını dirseğiyle dürttü “Doktor”
“Efendim”
“Adam yakışıklıymış” derken yaptığı imayı havada kaptı.
"Sinir bozucu olması bütün puanı götürüyor." Diyerek gözlerini devirdi.
“Beş dakikada kedi köpek gibiydiniz”
Alayla gülerek arkadaşına döndü “İnan bu ilerlemiş halimiz” demesi ikisinin de kahkaha atmasına neden oldu.
O saatten sonra nereden geldiği bilinmeyen bir cesaretle Evelyn hem içmiş, hem de insanların arasında deliler gibi dans etmeye başlamıştı. Oturan insanları kaldırıyor, partiyi coşturuyordu.
Sophia ve Evelyn deliler gibi dans ederken uzaktan onları izleyen Alexander başını iki yana salladı. “Daha iki gün önce nezaretteydi, şimdiyse” diyerek durdu. Buraya ihbar aldıklarından gelmişti. Şu an oturmuş neler yapıyordu? Gözlerini kızlardan çekip etrafta şüpheli birini aramaya başladı.
Aldıkları ihbarın kimin tarafından olduğu bile belli değildi. Bir katilin orada olacağıyla alakalı bir şeyler söyleyip kapatmıştı. Uzun süredir buradaydı ama hiçbir iz yoktu. Yakında buradan ayrılırlardı. Ama önündeki iki kadının da burada olması onu şüpheye düşürüyordu.
Bir katil bugün burada olacak.
Evelyn burada.
Bu kadın belirsizliğin vücut bulmuş haliydi. Her dediğinden başka bir şey çıkıyordu, bazen sivri dilli, bazen tatlı dilli oluyordu. Hiç beklemediği anda garip tepkiler verebiliyordu. Gözleri onların üstünden çektiğini düşünüyordu ama birkaç saniye sonra tekrar gözleri onun üstünde durdu. Evelyn’in kolunu tutan bir sarhoşla kaşları havalandı.
Evelyn yanındaki adama sert bir bakış attı “Bırak kolumu” diye uyardı. Adam güldü ve onu kendine çekti “Bir dans eder miyiz güzel be?” diyerek saçma sapan hareketlerle dans etmeye başladı.
Evelyn “Hayır.” Diyerek kolunu çekmişti ki adam gülerek daha sert tuttu “Israr ediyorum” demesiyle gözlerini devirdi. Anlaşılan bu herif hayırdan anlamıyordu.
“Biraz daha yaklaşırsanız hastanenin acil servisini ücretsiz görme şansınız olabilir." Dedi. bunu derken öyle soğuk kanlıydı ki adam sadece bir saniye duraksadı. Sonra diğer elini de tutmak için uzandı
O sırada onları izleyen Alexander daha fazla dayanamadı ve ayaklandı. Tam yanlarına yaklaşmıştı ki Evelyn büyük bir çeviklikle adamın kolunu ters çevirip adamı yere yapıştırdığında Alexander durdu. Şu ana kadar gördüğü Doktor kesinlikle naif kadın türüne giriyordu. Şu anda gördükleri onu şaşırtan sınırlı şeylerden biriydi. Üstelik bunu yaparken çocuk oyuncağıymış gibi yapmıştı.
Evelyn alayla eğildi “Artık hayır diyen birinin hayır dediğini anlamış oldun” dedikten sonra adamı takmadan dans etmeye devam etti. Zaten adam da inleyerek dans pistinden ayrıldı. Evelyn’in yeşil Gözleri Sophia’yı aradı ama bir erkekle dans ettiğini görünce gözlerini devirdi. Onu bu akşam rahatsız etmeye gerek yoktu.
Etrafında dans edecek birini ararken elindeki kadehinden bir yudum daha alıyordu. Her içtiğinde içinde bir şey daha kırılıyor ve deliler gibi dans edip eğlenmek istiyordu. Ama yanına bir arkadaş gerekiyordu. Bir anda Alexander’i o kadar insanın içinde odun gibi dikilirken görünce kocaman gülümsedi. “Ajan, neden dans etmiyorsun? Dans edebiliriz” diye şakıyarak yanına gitti.
Karşısındaki dans etmekten terlemiş ve sarhoş kadına birkaç saniye baktı. Şu an ne derse desin anlamayacaktı. Ona uzun uzun açıklama yapmak yerine “Hayır” dedi.
Evelyn “Niye, dans edince aşırı karizmatik havanız mı bozulur?” diyerek dalga geçince Alexander başını iki yana salladı. Cidden bu konuşmayı yaptığına inanamıyordu.
“Bilmiyorum”
“Neyi?”
“Dans etmeyi”
Evelyn birkaç saniye sessiz kaldı. Bir insan dans etmeyi nasıl bilmezdi ki? Dans etmek öğrenilen bir şey miydi? Ona kim öğretmişti ki? Bir süre ona kimin dans etmeyi öğrettiğini düşündü. Öyle biri yoktu.
“Bir insan dans etmeyi nasıl bilmez?” diye dehşet içinde sorduğunda Alexander omuz silkti. “FBI akademisi müfredatında yok” demesi Evelyn’in kaşlarının çatılmasına neden oldu. İşinden başka bir şey yokmuş gibi davranması sinirlerini bozuyordu. Birkaç saniye baktı, karşısındaki adamın umutsuz bir asosyal olduğunu fark edince hemen işi devir aldı. Ellerini kollarına koyduğunda Alexander ne oldu der gibi bakmaya başladı. “Dans edelim” diyerek sevimlice gülen kıza hayret etti. Üç gün önce tanıştığı birine fazla hızlı ısınmıştı.
“Hayır,”
“Hadi gel”
“Hayır”
“Hadiiii, gelsen ne olacak ki”
“Hayır”
Kadın onu sürüklemeye çalışırken tek yaptığı kazanamayacağı bir savaşa girmekti. Adamı çekiyordu ama mübarek yerinden biraz bile oynamıyordu. Kızın cidden zorlandığını görünce iç çekti. Nereden gelmişti ki buraya. Yapması gereken şey katil avlamaktı, sarhoş bir kadınla değil.
Sonunda pes eden adam “Tamam dur” dedi ve onu çekiştirmesine izin verdi. Yanından geçtiği insanlara küçümseyici bir bakış atıyordu. Eğlenmek isterse bunu kendi başına yapardı. Ayrıca burada mahrem gibi bir şey yoktu. İçmek istese bile ev dışında içmezdi.
Müzik yenilendiğinde Evelyn müziğin ritmiyle dans etmeye başladı. Öyle ki Alexander birkaç saniye onu izledi. Ama sıkıntı şuydu ki o odun gibi duruyordu. Cidden, düm düz duruyordu. Bunu fark eden Evelyn büyük bir kahkaha attı “Sen robot musun?” demesi onun kaşlarının havalanmasına neden oldu. Tekrar çevredeki insanların neler yaptığına baktı.
Alexander sanki karşısında bir denklem varmış gibi “Ne yapmam gerek?” diye sordu.
“Ritmi hissetmek ve ona ayak uydurmak” derken biraz daha içiyordu. Alexander elinden bardağı aldı, zaten yeterince içmişti. Biraz daha içerse farklı şeyler olabilirdi.
“Nasıl?”
Bir saniye düşündü.
Ritim nasıl hissediliyordu ki?
İkisi bir süre bakıştı. Sonunda bu işin bir yere gitmeyeceğini anlayan Evelyn kollarını tuttu ve oynatmaya başladı. Gören de kukla oynatıyordu. Alexander de mecburen ona ayak uydurdu. İkisi garip bir şekilde dans ederken yandan birisi “Bunlar sevgili mi?” diye sordu.
Sophia ise gülerek “Hayır,” dedi “Sadece eğlenmeye çalışıyorlar”
Evelyn kendini kaptırmış bir şekilde ritme göre kalçasını ve kollarını oynatıyordu. Öyle ki bazıları durup ona bakıyordu. Bir an ayağı mı kaydı bilinmez yere kapaklanmak üzereydi. Ta ki bir el onu belinden kavrayana kadar.
“Normalde de bu kadar içiyor musun doktor?”
Kadın kıkırdayarak başını salladı, elleri onun belindeyken dans etmeye deva edince bir an şaşırdı. Resmen kollarının arasında deliler gibi dans eden bir kadın vardı. başını iki yana salladı. Etrafın bakınmalıydı. Sanki ona ayak uyduruyormuş gibi yaparak etrafı izlemeye başladı. Üst kattaki localardan birinde birini görünce kaşları havalandı.
Yüzünde maske olan siyah giyimli biri kaşlarını çatmış tam onlara bakıyordu. Alexander bu kadar uzak olmalarına rağmen öfkeyi hissedebiliyordu. Karşısındaki kişiyle alakalı her şeyi aklına not düştü. İkisinin gözleri bir an kesişince bir iki adım gerileyen kişi koşmaya başladı.
Alexander “Hemen çıkıştaki ekiplere söyleyin. Siyah giyimli, bir yetmiş sekiz boylarında bir şüpheli kaçmaya çalışıyor. Güvenlik için mekanı boşaltın” diyerek başından beri takılı olan kulaklıktan ekibine ve polislere durumu bildirdi.
Alexander hala onu belinden tutarken ikisi de bakışmaya başladı. Alexander bir şey diyecekti ki durdu, bu davanın ortasında o vardı. çünkü garip bir şekilde onu kıskanmış gibi hissediyordu. tutmayı bırakmadan diğer kulağındaki kulaklığı aktif edip sadece takımındakilere konuştu. “Ethan, Sophia Hanım’ın peşine ekip taktırın. Her ne olursa ekip olsun arkasında.” Dedi. bunu duyan Evelyn kaşlarını kaldırdı. Konuşacaktı ki adamın bakışlarını görünce hemen sustu
Ethan “Şu anda deliler gibi dans eden kadından mı bahsediyoruz?” diyerek ofladı. Tüm gün katil peşinde koşmuştu. Şimdi de bir kadının mı peşinden koşacaktı?
“Evet”
“Kahretsin, sabaha kadar buradayım” demesiyle Nathan güldü.
Kulaklığı tekrar kapatan adam “Bu kadar dans yeterli, benimle geliyorsun” dedikten sonra belini bırakmadan onu yürütmeye başladı. Evelyn anın etkisinden çıkarken “Ama ben daha eğlenecektim” diyerek dudaklarını büzdü. Onu şu an burada yalnız bırakamazdı. Artık çevresinde bir ekip olmalıydı.
“Burası eğlenmen gereken bir yer değil.” Dedi ve ensesinden bir kedi gibi tutup onu yürütmeye başladı. Kadın sinirle eline vurdu “Bıraksana, sen kim oluyorsun da beni tutuyorsun?” diye bağırmasıyla burnundan soludu. Cidden çok garip biriydi.
“Çok sıkıcın Ajan ya.” Diyerek tam kurtulmuştu ki Alexander tekrar tuttu. Zaten yalpalayarak yürüyordu. Daha da işini zorlaştırmasına gerek yoktu. “Arabada eğlenirsin” dedikten sonra çıkışa yürüttü. Bar kısmına tekrar gidip “Bir kahve ve buzlu su” dedikten sonra parayı bıraktı.
“Kahveyi şekerli severim ben” dedi. kendini şu an nerede gibi görüyordu acaba? Etrafta bir Starbucks olması için nelerini verirdi. Hala sabit durmuyor ve dans ediyordu. Alexander elini saçından geçirdi. Karşısındaki kadın kör kötük sarhoşken katil olduğunu düşündüğü birinin onu izlediğini söyleyemezdi, evine de bırakamazdı. Zaten eviyle buranın uzaklığı iki saate yakın vardı.
Kahve gelince Alexander uzattı “İç” dedikten sonra beklemeye başladı. Evelyn kahveden bir yudum almıştı ki yüzünü buruşturdu “Çok sıcak bu”
Alexander, kolundan tuttu “Tamam soğuyana kadar bekle sonra içersin” dedi. sonra sarhoş olduğu ve arabasına kusabileceği ihtimalini hatırladı. Arabası önemliydi. İşinden sonra en sevdiği şeydi.
“Kahveni iç,” deyip onu boş bir yere oturttu. Gittiği her yerde bakışlar onlara dönüyordu. Evelyn şaşkınca “Senin üstünde ışık falan mı var?” diye sordu. Adam anlamaz gözlerle ona baktı.
“Hayır?” dedi. yine ne saçmalayacaktı acaba?
“Her geçtiğimiz yerde illa birkaç kişi sana bakıyor” demesiyle Alexander ona dönen bakışları yeni fark etmiş gibi etrafına bakındı. Sonra boş ver dercesine kafasını salladı. Şu an daha önemli işleri vardı.
Kahveyi içtiğinde biraz daha iyi durumdaydı. Bunu gören Alexander bir kasenin içine buzlu suyu boşalttı. Evelyn “Bu ne için?” diye sorunca sorusuna yanıt alamadan yüzünü buzlu suyun içinde buldu. Bu adam onun kafasını suyun içine mi sokmuştu?
Arkadan kafasını bastıran ele vururken soğuk su yüzünden algısı sürekli açılıyordu. Sonunda kafasını kaldırdığında “Siz manyak mısınız, ne yapıyorsunuz siz?” diye bağırdığında Alexander başını salladı. Eskisi gibi siz demesi ve alaycı tınısı geri geldiğinin kanıtıydı. “Normale dönmen iyi”
“Siz ne diyorsunuz ya?” dedi. ama neler olduğunu anlayamıyordu. Zihninde en son bir bardak içtiği vardı. Sonrasıysa yoktu “Hem siz benim yanıma ne ara geldiniz?”
“Açıklamaya zaman yok, tuvalete git. Arabada açıklarım” dedi. Evelyn sert bir bakış atmıştı ki başı dönünce ufak bir küfür savurdu. Kahvenin içine bayıltıcı ilaç koymuştu ve onu tekrar tutuklayacak, belki öldürecekti. Aklına gelen ihtimallerden hafifçe silkelenerek kurtuldu. “Beni yine tutuklayacaksınız değil mi?” dedi. büyük travması vardı.
Tekrar konuşacakken kusma isteği gelince hemen tuvalete koştu. Neyse ki yanındaki adam ileri görüşlü biriydi de onu lavabonun yanındaki oturma yerlerine getirmişti. Klozete midesini boşaltırken boğazı acıdığından ufak bir küfür savurdu. Kustuktan sonra sifonu çekip ağzını yıkadı. Yüzünü birkaç defa yıkarken neler olduğunu hatırlamaya çalışıyordu.
Deliler gibi dans etmişti. Yanına gelen herkesi reddetmiş birini de yere düşürmüştü. Sonrasında hatırladıklarıyla kıp kırmızı kesildi. FBI ajanına dans et demişti. Bir de o yaptığı saçma sapan hareketler. Dans ederken ona bakan adamın bakışlarını hatırlayınca utançtan inledi. İç sesi aşağılayıcıydı Adamın gözünde bir doktor karizmamız vardı, kuş oldu uçtu.
Her hatırladığıyla daha fazla utanırken başını duvara vuruyordu. “Salak, salak. Sen neyine güvenip bu kadar içiyorsun?” diye kendine kızıyordu. Resmen adamı dans ettirmeye çalışmıştı.
Yaşadıkları saniyelik yakınlık aklına gelince daha da utandı. Herkesin içinde yapılacak iş miydi şimdi bu? Alexander’in yüzüne nasıl bakacağını düşünürken kapı çaldı. “Tüm mideni mi kusmaya karar verdin?” diyen sesle panikledi. Adama o kadar odun falan demişti, dedikleri yüzünden ona bir şey yapmazdı değil mi?
Aynadan kendine baktı. Makyaj malzemeleri kaliteli bir markadan olduğundan yüzünü buzlu suya sokmasına rağmen bozulmamıştı. Önlerini biraz düzeltti. Aynadan son kez nasıl göründüğüne baktıktan sonra boğazını temizleyerek dışarıya çıktı. Belki biraz toparlayabilirdi.
Sahte bir tebessümle “FBI Ajanı Alexander Pierce. Sizi tekrar görmek ne kadar hoş.” Sesi çok yapmacık çıkıyordu. İç sesi: Yahu sen madem içiyorsun, o kadar adam var. Buna mı denk geldin be? Rezilsin. Derken iç sesine katıldı. Resmen rezil rüsva olmuştu.
Alexander “Beni takip et” dedi ve yürümeye başladı. En azından dans kısmıyla alakalı bir şeyler söylememişti. Bu iyiydi. eğer onun yerinde olsa büyük ihtimalle dalga geçerdi. Evelyn peşinden giderken söyleniyordu. “Bir daha Sophia’yı dinlersem iki katı olsun. Resmen imajım yerle bir oldu” diye mırıldandı. Alexander bunu duyduğu için hafifçe sırıttı. Ama Evelyn bunu göremedi.
Sonunda dışarıya çıktıklarında içerinin boğucu sıcaklığı ve ter kokusu geçmişti. Derin nefes alan kadın “Bana ne açıklama yapmayı düşünüyorsunuz?” diye sordu “Sevgili FBI Ajanı Alexander Pierce. Lütfen bana neler olduğunu açıklar mısınız?” diyerek kendini düzeltti. Bu adamdan tırsıyordu.
Telefonla konuştuğundan eliyle arabayı gösterdi. Kendi kendine mırıldandı “Gören de mal bıraktırıyor, işaret etmek nedir?” diye söylendi. Gösterdiği arabanın yanına gidince bir vav dedi. Mercedes Maybeg serisindeki en üst model araç karşısında duruyordu. Bir Alexander’e bir arabaya baktı. Yakışmış diye düşünerek içine bindi.
Arabanın yan koltuğuna bindiğinde parfüm kokusu onu karşıladı. Adamın parfümü bile bir garipti. Onu kontrol ettikten sonra en merak ettiği şeye baktı. Torpidoda silah var mı diye. Arabanın camlarının filmli olduğunu fark etmesine rağmen dikkat ediyordu. dikkatlice açıp baktığında gözlerine inanamadı. Burada silah değil cephane vardı.
“Adam ordudan çalmış arabaya koymuş” diye söylendi. Sonra hemen kapattı. Bir de karıştırdı diye kıza falan.
Bu adam bu güne kadar bize hiç kızmadı ki, sen nereden biliyorsun kızcağını?
Birkaç dakika sonra arabaya bindi. Şöyle bir baktıktan sonra gözleri torpidoda oyalandı. Ciddi bir ifadeyle ona bakıp “Bundan sonra daha dikkatli olman gerek” demesiyle kadın ağlamak istedi. Yine mi sorgulanacaktı?
“Ben bir şey yapmadım” demesi Alexander’in alay eder gibi başını çevirmesine neden oldu. Onları izleyen kişi Yargıç olabilirdi, ama olmaya da bilirdi. Bunların hepsi bir oyun olup kafasını da karıştırıyor olabilirlerdi. Bu yüzden yanındaki kadına güvenmiyordu.
“Biri sana takıntılı” dedi aracı çalıştırmadan önce “Bugün bunu daha iyi anladım. Senin yere düşürdüğün adamı hatırlıyor musun?” başını salladı “Komalık olmuş. Biri onu öldüresiye dövmüş. Üzerine de kırmızı bir gül koymuş” demesi Evelyn’in durmasına neden oldu.
“Yani şimdi benim?” dedi duraksayarak “Filmlerdeki gibi bir sapığım mı var?”
“Sapık doğru bir tabir, belki de katil”
“Ay bana sağdan soldan geliyorlar. Bir gün eğleneyim diye çıktım, olanlara bak” diyerek geriye yaslandı.
Bir süre sessizlik oluştu. Evelyn sessizliği sevmiyordu, boş konuşuyorsun diyen insanları da anlamıyordu. Oturup ülkeyi konuşacak halleri yoktu ya. Ama yanında da tam bir robot varken ne konuşacaktı ki? Olay yeri inceleme falan mı?
“Şu an konuşsak mı emin olamadım”
“Konuşma”
Bu cümlenin ardından on dakika bile geçmeden “Bir şey sorabilir miyim?” diyen kadınla adam sabır çekiti. “Sor” diye kısa bir yanıt verdi ama bir yandan soracağı soruyu da merak etmekle ilgilenmemek arasında bir yerlerdeydi.
“Ben cidden katil olsaydım…” bir süre duraksayıp devam etti “Bana yine böyle davranır mıydınız?” Evelyn’in sorusu arabaya bomba gibi düşerken ikisi de uzun süre sessiz kalıdı Alexander zaten bir çıkmazdayken böyle bir soru duyunca biraz zaman tanıdı. Ona güvenmiyordu ve bu belliydi, güvensizliği ona da yansıdığından her hareketinde tutuklanacakmış gibi hissediyordu. Ama şu ana kadar ona herhangi bir kötü hareketi olmamıştı.
Işıklarda durunca “Hayır” dedi. Evelyn ilk defa mutlu oldu. Hala ondan şüpheleniyor muydu bilmiyordu ama bu adam normalde de böyleydi. Arabanın camına yaslanıp bakarken “O zaman bana böyle davranmanız güzel” diye mırıldandı.
İkisi de derin sessizliğe gömüldüklerinde bu kez konuşan Alexander oldu. “Doktor olmayı gerçekten seviyor musun?” diye sordu. Evelyn bir an duraksadı, insanları kurtarmayı, onların yaralarına şifa olmayı gerçekten seviyordu. “Evet, insanları kurtarmayı seviyorum” dedi emin bir sesle.
“Peki sen?” dedi resmiyeti kenara bırakarak.
“Ben suçluları durdurmayı seviyorum.” Dedi. yani kendini bu şekilde rahatlatıyordu.
Evelyn güldü “O zaman ikimiz de aynı işi yapıyoruz” Alexander iş meselesi gelince hemen dikleşti. İşini sevip, saygı duyuyordu. En ufak bir laf edilse hemen dikenlerini çıkarıyordu.
Anayol gibi bir yere çıkmışlardı. Gece geç saat olduğundan arabalar tek tük geçiyordu. Evelyn uykusu geldiğinden yana doğru döndü ve gözlerini kapattı. Ne de olsa daha iki saatlik yol vardı. kim eğlenmek için şehir dışına çıkardı ki? Tabii ki Sophia
Alexander uyuyan kıza yavaşça baktı. Sonrasında geri önüne döndü, bu onun yapmayacağı bir şeydi. Genelde tanımadığı insanların yanında uyuyamazdı. Bu yüzden ciddi uyku problemleri yaşadığı zamanlar olmuştu. Bu yüzden uyku hapları bile kullandığı zamanlar olmuştu.
Arabada bir sıkıntı olduğu panellerde yazınca Alexander arabayı kenara çekti. Aniden durduklarından Evelyn de uyanmıştı. “Ne ara geldik ya?” diye bakmıştı ki çevrenin dağlık bir otoyol olduğunu gördü. Çığlık atıp “Beni öldüreceksin değil mi? Ben de diyorum bu adam neden arabasına aldı beni. Of, From’un beşinci sezonunu izleyemeden ölemem ya” diye söylendi. Alexander bu kaçık kadını anlayamıyordu, her defasında bir şekilde ona farklı bir duyguyu yaşatıyordu.
“Motorda bir sorun var, ona bakacağım” diyerek arabadan indi. Ama Evelyn yavaşça torpidodan silahı aldı. Ne de olsa güvenlik hayat kurtarırdı. Sonra kendi kendine güldü, koskoca FBI ajanına ne yapabilirdi ki?
Arabadan inip motorun başına toplandıklarında motordan dumanlar çıktığını gördüler. İkisi de bir süre motora garip bir şeymiş gibi baktı. İkisi de işlerinde en iyileriydi. Ama gel gör ki ufacık bir araba motoruna karşı öyle kalmışlardı. Evelyn bir şey anlamasa da motorun yandığı belli. Alexander tamirciyi aramak için uzaklaşınca Evelyn biraz daha yakından bakmaya çalıştı. Birkaç dakika sonra Alexander tekrar yanına geldiğinde Evelyn ona bakıp “Kaputu açıp kapatsak düzelmez mi?”
“Hayır”
“E arabayı açıp kapatsak?”
Alexander garip gözlerle ona bakarak “Bu bilgisayar değil” dedi. kaç yaşındaydı bu kadın? On falan mı?
Alexander’in arabasına küçümseyici bir bakış attıktan sonra “Bazen bilgisyarlarda da işe yarıyor.” Sonra durdu. “Ya sen FBI’dan değil misin? Nasıl çözemiyorsun?”
Alayla motoru gösterdi “FBI'dan olunca özel güçlere sahip olmuyoruz, Doktor." Nasıl ya? Diye geçirdi içinden Evelyn. İzlediği filmlerdeki kurşunların içincen geçme sahnelerini hatırlayınca:
“Ama filmlerde yapıyorlardı” diye çaresizce konuştuğunda Alexander:
“Filmlerde beşinci kattan atlayıp normal yürümeye devam eden de var” demesi sinirlerini bozdu. Sinirle “Yahu cillop gibi araba, insan bir bakmaz mı motorunda sıkıntı mı var? Silecekler mi çalışmıyor? Hani bir bakar öyle bin dersin. Kaldık şimdi yolda.” Sonra söylenmeyi bırakıp ona döndü “Çözümün nedir?”
“Yardım çağıracağız”
"Yani FBI'ın çözümü de bu mu?" dedi şaşkınlıkla. FBI o kadar da büyük bir kurum değildi herhalde.
“Evet, daha iyi bir planın var mı?”
“Hayal kırıklığına uğradım.” Dedikten sonra kaldırıma oturdu. Bu adamla ne zaman yan yana gelse başına bir iş geliyordu. Hakkında uzaklaştırma kararı çıkarmayı aklının bir kenarına not düştükten sonra aklına gelenlerle gülümsedi. Boğazını temizleyip “Telefonunu alabilir miyim?” diye sordu.
“Ne için?”
“Sadece birkaç saniye sürecek”
“Hayır.”
Koluna yapıştı. Birkaç saniye baktıktan sonra “Lütfen” dedi
“Hayır”
“Sadece fotoğraf çekeceğim”
“Yanımdan ayrılmak yok”
Bir ara ikilemde kalsa da sonunda telefonu çıkardı. Son model telefonlardan biri, Evelyn başını salladı. Çevresi zengin insan dolmuştu. Önce rehbere girip kendi numarasını kaydetti. Sonra kamera uygulamasına girdi. ‘Ne yapıyorsun?’ der gibi bakan adama. “Gülümse anı kalsın” tek kaşı havalandı. “Ne?” dedi.
“Çekeyim anı kalsın arabayla”
“Saçmalama”
Alexander sahte bir sinirle “Arabam öldü, sen fotoğraf diyorsun” diyerek alacaktı ki Evelyn telefonu sıkıca tuttu. Omuz silkerek "Sonuçta ilk defa FBI arabası bozulan bir ajan görüyorum. Bu anı ölümsüzleştirmeliyim”
Derin bir nefes alan adam “Gerçekten sinir bozucu olduğunu söylemiş miydim?” dedi.
Kadın gülerek “Biliyorum” diyerek kameraya odaklandı. Kendisi güzeldi de, arkadaki adam oldukça yabani biriymiş gibi düm düz bakıyordu.
“Bir kere gül?”
Yüzünü buruşturdu “Hayır, neden güleyim?”
“Lütfen”
“Hayır”
“Ama bak insanlar inanmayacak. Yapay zekayla koyulmuş gibi duruyorsun”
“Zaten inanmaları da gerekmiyor”
Kadın gükereken tam Alexander tekrar kızacakken fotoğrafı çekti. Hemen fotoğrafa açıp bakarken Evelyn arkasında Alexander olduğunu hissediyordu. Boğazını temizledikten sonra İkisi de fotoğrafa bakarken hemen kendi numarasına attı.
Alexander yine yüzü taş gibi durduğundan bunu gördüğü anda Evelyn yüksek sesle gülmeye başladı. Yüzünü buruşturan adam “Tamam sil şunu” dedi ama nafile, kadının gülüşü durmuyordu. Arkasındaki arabaya yaslanıp derin nefes alınca “Anı olarak saklayacağım” dedi. aklına sinirli yüzü tekrar gelince daha çok gülmeye başladı.
Mesajı ondan silemezdi çünkü gönderdikten sonra benden sile basmıştı. Telefonunu geri alırken tersçe “O fotoğrafı sil” dedi.
Gülerek “Oldu, başka? Neden silecekmişim?” diyerek onu alaya aldı.
“Delil niteliğinde”
“Ne delili?”
Bir iki saniye etrafına bakındı. Cidden ne delili diye düşündü. Gözleri arabada takılı kalınca belki hayatı boyunca söylediği en mantıksız şeyi söyledi:
“FBI araçlarının da bozulabildiğinin."
Kadın bunu duyunca bir iki saniye anlayamadı. Ne de olsa karşısında bir ajan vardı. sonrasında öyle güldü ki. Arabadan yere düşer gibi olunca zor kendini durdurabildi. Kadın kahkaha atarken adamın dudaklarının kenarı istemsizce yukarı kıvrıldı. Bunu fark eder etmez yüzünü diğer tarafa çevirdi.
İçinden
“Ne sinir bozucu bir kadın” diye geçirdi. Ama sonra ekledi “Ama sessizlikten daha iyi”
Yoldan gelen tamirciyi görünce hemen yaklaştı. Arabadan inen adam ufak bir baş selamı verdi ve “Ajan Pierce?" dedi. Evelyn zor da olsa kendini toparlayıp ayağa kalkarken gelen tamirci Evelyn’e “Geçmiş olsun” dedi.
Tamirci elindeki fenerle motoru yaklaşık iki dakika boyunca inceledi. Bir sağdan baktı, bir soldan baktı. Arada "Hımm..." diye mırıldandı. Öyle ki Evelyn, Alexander’in yanına yaklaşıp “Bak adamlar FBI bile değil neler yapıyorlar. Az otur da ders al” deyince adam burnundan soludu. Cidden bu kadının diline düştüğüne inanamıyordu.
Bir süre sonra adam ikiliye döndü “Abi, motor yanmış” demesiyle ikisi de başını salladı.
“Onu biz de fark ettik?” diyerek devam etmesi için bekledi.
Sonra adam gülerek “Ama güzel yanmış” deyince Alexander sinirlerine hakim olmak için derin nefesler aldı ve “Motorun güzel yanmasının bana faydası ne?” dedi.
“Tamir edilemez ki bu” demesiyle Evelyn’in gözleri büyüdü. Adama daha demin o kadar seni övdük, oldu mu bu şimdi? Der gibi tamirciye bakıyordu. Alexander ise burnundan sert bir nefes verip, “Eee?”
“Komple değişecek, motorun yenilenmesi lazım” demesiyle
“Ne kadar sürer yeni bir motor bulmak?” diye mırıldandı Evelyn
Tamirci bir süre düşündü “Üç, bilemedin dört gün” demesiyle ikisi de şaşkınlıktan düşeceklerdi. Alexander yanında neden motor taşımadığı için tamirciye kızarken arkadan konuşan Evelyn ile iyice sinirleri bozuldu
“Ben demiştim açıp kapatalım diye”
…
Evelyn bir süre sonra sıkıntıdan kendi kendine şarkı uydurmaya çalışırken buldu kendini. Tamircinin gittiğini görünce hemen yanına koştu. “Biz niye onunla gitmedik?”
“Gittiği istikamet ve bizimki arasında çok fark var, ondan bizi almadan gitti” diyerek kaputa yaslandı. Kafasını geriye yatırıp gözlerini kapatırken Evelyn çekinerek “Şey” diye mırıldanınca hafifçe gözünü açıp kadına baktı. “Ne?” yine ne söyleyecekti acaba?
“Araban için geçmiş olsun diyecektim”
Normalde olsa böyle saçma bir şey yapmazdı ama ona uyup “Sağ ol” diye mırıldandı. Sonrasında Evelyn tekrardan “Başın sağ olsun” diye mırıldandı. Bunu yaparken bir yandan da sırıtıyordu.
“Henüz ölmedi ki?” diyerek ona döndü. Adam kendine inanamıyordu, daha demin saçma bulduğu konuşmanın içine bir anda dahil olmuştu, ve bunu yaparken az az eğleniyordu.
“E motorun öldü” demesi hafifçe dudaklarının iki yana kıvrılmasına neden oldu. Öyle ki bu saniyelik olmuştu. En azından umutsuz bir vaka değildi
Bir süre daha geçince Alexander’in telefonuna bildirim düştü. Çağırdığı arkadaşı aynen şöyle yazmıştı.
Adam: Alexander, ben sizi almaya gelemiyorum. Özel göreve çağırdılar. Ama Ethan’a haber verdim o gelir.
Alexander cidden sağlam küfredecekken gözleri bir anda kadına kayıyor. Oturmuş masumca şarkı söylerken görünce bir an sakinleşip mesaj atmaya koyuldu.
Ben: Ethan’ın başka bir işi var. Yok mu başka boşta olan?
Adam: Sanırım Oliver boşta. Ona söyleyeyim mi?
Ben: Yolda ölmemi istiyorsun sanırım.
Adam: Tamam, o zaman ben bir ekip göndereyim. En fazla iki saate gelirler.
Evelyn merakla yanına doğru yanaştı ve “Ne yapıyorsun?” dedi.
“Hiç, telefon bakıyorum”
Sonra istemsizce parmakları galerinden son fotoğrafa girdi. Birkaç saniye bakakaldı. Evelyn kahkaha atarken onun mezar taşı gibi durduğu fotoğrafı silecekti ama gönlü el vermedi. Çok güzel çıkmıştı ne de olsa. Silse yazık olurdu, böyle düşünerek onun yerine başka gereksiz bir fotoğrafı sildi.
Sildiğini belli eden ses çıkınca Evelyn hemen bağırdı “Sildin mi ya fotoğrafı?” diye sorunca adam başını salladı. “Galerimi o kadar doldurmayı sevmem” neden yalan söylediğini bile bilmiyordu.
Evelyn sinirle arkasına döndü. Etrafında zaten ağaçlar ve dağlar vardı. sinirle onun tersi yöne oturup yerdeki otları yolmaya başladı. Kırk yılın başı bir şeye heves etmişti.
“Doktor?” diye seslendi Alexander. Bir yandan cidden çocuk gibi küsüp gitmediğine emin olmaya çalışıyordu.
“Doktor?” bu sefer daha yüksek sesle bağırmıştı.
“Doktor?” bu sefer cidden bağırınca kadın kısa bir süre arkasına ters ters baktı.
Kadın sinirle bağırarak az önceki dediğine hitaben “Doktor öldü” dedi. Motorun öldü.
“Doktor” sonra durdu. Doktor öldüyse Evelyn vardı “Evelyn sen bana trip mi atıyorsun?” diye emin olamayarak sordu.
Sinirle yerdeki otlara işkence eden kadın “Yok canım, sen takıl” diye bağırdı. "Ben burada doğayla vakit geçiriyorum." Alexander yüzünü buruşturdu, daha çok işkence ediyor gibi duruyordu. “Doğa sana ne yaptı?”
İçinden Suçlularla uğraşmak bu kadınla uğraşmaktan daha kolay. Diye geçirdi.
Zaten en fazla ne kadar konuşmadan durabilirdi ki? Beş dakika? Zorlarsa on.
Üç dakika sonra:
Sinirleri bozulduğundan pes etmişti. Bu kaçık kadın kendini birkaç günde ona alıştırmıştı, şimdi o konuşmayınca fazla sessiz geliyordu. Yanına gelmek için adım atacakken “Gelme” diye tripli bir sesle konuştu.
“Gelirsem ne olur?”
“Sana da ot toplatırım”
Bunu duyan adam bir an duraksadı. Daha önce böyle bir şey demiş olsa onu bırakıp büyük ihtimalle arabaya giderdi. Ama trip attığını fark etmişti. Bu yüzden yanına oturdu. Yanına çöken ağırlıkla Evelyn hemen ona döndü. Ama onu asıl şaşırtan onun da yerdeki otları yolmasıydı. “Ne yapıyorsun?”
“Yardım ediyorum” demesiyle Evelyn gülümsedi. İnsanlara karşı uzun süre kin tutamıyordu zaten, yine de hazır ayağına kadar gelmişken az daha trip atmaya karar verdi. İkisi de dünyanın en ciddi işini yapıyormuş gibi otları yolarken ikisi de aynı yere uzanınca Evelyn kaşlarını çattıp “Benim otlarımı çalma” deyince Alexander bulundukları yeri gösterdi
“Burası kamu arazisi”
“Şu an benim, var mı üstü?”
“Mantıklı” diyerek sessizleşti. Kadın resmen onu parmağında oynatıyordu ama sesini çıkarmadı. Laf ederse uzun süre trip atacak gibi duruyordu. Gece uzundu.
Diğer taraftan bir ota uzanmıştı ki Evelyn eline vurdu. Bu sefer ne oldu? Der gibi bakan adama karşı sevimlice gülümsedi “Orası da benim?”
Alexander’in kaşları Hadi ya? Der gibi havalandı. “Her yer senin mi?”
“Evet”
Buna karşılık cidden ot toplamayı bıraktı. ne derse yaparak gönlünü almayı planlıyordu. Evelyn daha fazla dayanamayıp kahkahayı bastı. Resmen beraber ot yolmuşlardı. Bunu hatırladıkça daha çok gülüyordu. Anı defterine yeni bir şeyler yazmanın vakti gelmişti.
“Geri konuşmaya mı karar verdin?”
Omuz silkti. Çıplak bacaklarına yapışan otları temizlerken “İlk sen yanıma geldin. Ben de büyüklük yapıp affediyorum.” Demesiyle adam başını iki yana salladı. Bu kadın iflah olmazdı. Aklına gelenlerle sırıttı.
“İyi dans ettiğini söylemiş miydim?” diyerek onu utandırınca kadın başını önüne eğerken saçlarıyla yüzünü gizledi. Rezildi, rüsvaydı. Keşke zihninden bu anı unutturabilseydi. Bir daha içmeyecek, içerse de yalnız olduğuna emin olacaktı.
“Hatırlatma şunu”
“Niye?” ne yaptıklarını hatırlamaya çalıştı “Sallanan sandalye gibi dans etmiş olabilirsin” demesiyle kadının kaşları çatıldı. Amacı onu sinir etmekse başarıyordu.
“Hah, ben gayet iyi dans ederim. Senin gibi bir odun bunu anlayamaz” diyerek boştaki saçlarını savurdu.
“İyi dans ettiğimi iddia etmedim” sonra bir süre onu süzdü “Ama sen de fena değildin” demesiyle kadın kendini geriye doğru bıraktı. Başı asfalta değerken “Hiç gökyüzüne baktın mı?” diye sordu.
“Hayır, genelde işime odaklıyım”
“Neden hiç şaşırmadım acaba.” Sonra yanını işaret etti. “Sen şimdi yıldızlar konusunda da cahilsindir” dediğini yapıp yanına yatınca yıldızları belirli bir sırayla gösterdi. “Bunlar büyük ayı takım yıldızı, şu gördüklerin de küçük ayı takım yıldızı” adam eliyle yüzüne vurdu “Tam tersi, o büyük, diğeri küçük” demesiyle cidden öyle olduğunu gördü. “Sus be, arada biz de karıştırıyoruz”
“Neden ayı denmiş?” diye sorunca kadın duraksadı. Neden denmişse denmiş, o da bilmiyordu ki. Ama bilgin havasını kaybetmek istemediğinden birkaç saniye durdu. “Önce tahminini alayım, nasıl bir yanıt vereceksin?”
“Bilmediğini kabul et”
“Bunu asla sesli şekilde kabul etmem”
Adam bunu diyeceğini bildiğinden açıklamaya başladı “Bu ad, Antik Yunan mitolojisine dayanır. Efsaneye göre güzel bir kadın olan Callisto, kıskançlık yüzünden bir ayıya dönüştürülür. Daha sonra oğlu neredeyse onu avlayacakken tanrılar ikisini de gökyüzüne yerleştirir.” Sonra eliyle hayali bir şekilde çizdi “Çoğu kişi gökyüzünde ayıyı seçemez. Çünkü bizim gözümüz hemen "kepçe" şekline takılıyor. Ama hayali çizgilerle tüm yıldızları birleştirince gerçekten dört bacaklı, uzun kuyruklu bir ayı silueti ortaya çıkıyor.”
“Vay be, cidden garipmiş.” Sonra durdu “Sen mitoloji de mi biliyorsun?” sesi hayret eder gibi çıkıyordu. Bu adam FBI ajanı değil miydi? Nasıl Astroloji biliyordu?
"Bilmediğim konular hoşuma gitmez."
“Daha demin kaputun başında öyle demiyordun” derken sesi alaylı geliyordu. Alexander kaşlarını çattı, bu kadının diline düştüğüne inanamıyordu.
"Arabalar ilgi alanıma girmiyor."
Birkaç saniye süren sessizlik garip olunca Alexander boğazını temizledi. Neden anlattığını bile bilmiyordu ama “İnsanlar binlerce yıldır buna Büyük Ayı diyor.” Dedi.
Evelyn başını yana yatırarak gökyüzüne dikkatlice baktı. birkaç saniye de gözlerini kıstı. “Garip, ben bir kepçe görüyorum halbuki” derken kendinde bir sorun olup olmadığını sorguluyordu.
Alexander yandan ona baktı "İnsan bazen görmek istediğini görür."
"Ben de o zaman çorba içmek istediğim için kepçe görüyorum." Adam neden onun böyle bir şey söylemesine şaşırmamıştı acaba? Birkaç saniye ciddi kalabiliyor muydu acaba?
İkili bir süre daha sustu. Sonra Evelyn’e “Motordaki yangını durdurduk” dedi. Evelyn ona dönerek “Eee? Ne olmuş?” dedi. Sönünce çalışmıyordu ya bu araba.
“Arabada yatabilirsin”
“E gökyüzü?”
“Sanrufu açarsın” demesiyle hemen ayaklandı. Arkasını silkip, hemen arabaya bindi. Koltuğunu yatay pozisyona getirirken bir yandan da sanrufu açmıştı. Alexander içeriye girdiğinde o da koltuğunu yatay pozisyona getirdi. Kapıları kilitledikten sonra “Sen uyu. Ben beklerim” dedi. istese de uyuyamazdı zaten. Uykuyla onun kadar barışık değildi.
Evelyn Canıma minnet der gibi hemen sola dönüp gözlerini kapattı. Çok da uzun sürmeden kısık sesli bir şarkı eşliğinde uykuya daldı. Alexander bir süre onu izledi ve Başını cama yasladı. Normalde hiç huyu olmamasına rağmen Gökyüzüne baktı.
Sonra gözleri tekrar Evelyn'e kaydı. Kadın gerçekten iki dakika içinde uyumuştu.
İçinden tek bir cümle geçti.
"İnsanlara bu kadar kolay güvenmemelisin, Doktor."
Evelyn'in nefesi kısa sürede düzene girmişti. Bir kolu başının altındaydı, diğer eli hâlâ emniyet kemerinin üzerinde duruyordu. Sanki dünyadaki en güvenli yerde uyuyormuş gibi derin bir uykuya dalmıştı.
Alexander ise direksiyona yaslanmış, gözlerini kapatmıyordu.
Normalde yapamazdı.
Tanımadığı insanların yanında asla uyuyamazdı.
Akademideyken bile nöbet değişimlerinde sırtını duvara vermeden gözlerini kapatmazdı. Görevlerdeyse uyku, sadece biri nöbet tutarken gelen kısa aralıklardan ibaretti.
Ama bu gece...
Başını koltuğa yasadığını fark etti.
Gözleri istemsizce kapanıyordu.
Bir an irkildi.
Ne yapıyorum ben?
Yanında birkaç gündür tanıdığı bir kadın vardı. Hakkında hâlâ kesin kanaate varamadığı, zaman zaman şüphelendiği, bazen de dünyanın en masum insanı gibi davranan tuhaf bir kadın...
Buna rağmen alarm vermiyordu.
İçgüdüleri ilk kez sessizdi.
Alexander bunu fark ettiğinde bundan hoşlanmadı.
Çünkü bu, yıllardır ilk kez oluyordu.
Derin bir nefes verdi.
"Bu kadın gerçekten başıma bela olacak..." diye mırıldandı.
Son hatırladığı şey tavandaki yıldızlardı.
Birkaç dakika sonra o da fark etmeden uykuya yenik düştü.
…
Cama tıklatılmasıyla gözleri hızlıca açılan adam camın arkasında bir ekip arkadaşını görmesiyle kendine geldi. “Nasıl uyudum ben?” diye kendi kendine konuşurken uzun zaman sonra kaliteli bir uyku uyumuş gibi hissediyordu. Hemen camı açtı.
“Ajan Pierce?”
“Evet? Motor işi halloldu mu?”
“Evet efendim, sizi uyurken görünce uyandırmadım” sonra durdu “Duyduğuma göre Yargıç’ın dosyasını siz almışsınız. Kolay gelsin” dedi. adam başını salladı. Ne ara bu kadar uyumuştu hala anlamış değildi.
Bir süre sonra arabayı çalıştırdı ve gitmeye başladı. Hemen hemen bir buçuk saat veya bir saat kırk dakikalık bir yol vardı. araba hızla giderken olabildiğince hızlı bu kadından kurtulmalıydı. Yanında yapmaması gereken şeyleri yapıyordu.
Yaklaşık bir buçuk saat sonra kasabanın girişine gelmişlerdi. Hava da aydınlanmaya başlamıştı. “Doktor, uyan geldik sayılır” ses yok.
“Doktor sana diyorum” yine ses yok.
Bir süre sessiz kaldı. Eve gidince uyandırayım diye düşünerek ellemedi. On dakika sonra evin önüne geldiklerinde tekrar denemeye başladı. Boğazını temizleyip “Doktor kalk geldik” dedi. sonra yüzünü buruşturdu.
“Evelyn, evine geldin kalk” diyerek omzundan dürtünce mırıltılar çıkararak diğer tarafına döndü. Adam istemsizce hayret etti. Rahat bir şekilde yatıyordu.
Eliyle omzuna dokundu “Evelyn kalk” demesiyle bu kez gözleri açıldı. Esnerken ağrıyan beli yüzünden yüzünü buruşturdu. Evet Mercedes rahattı ama, bir yatak da olamıyordu maalesef.
Uykulu bir sesle “Geldi mi araç?”
“Evine geldin” dediği anda hemen gözleri açıldı. Saate bakmak için gözleri ekranı taradı. Saat altıyı on beş geçiyordu. Şimdi arabası da yoktu, yürümekle uğraşmak istemiyordu, bu yüzden:
“Sana zahmet beni hastaneye bıraksan?” dedi.
“Özel şoförün müyüm ben senim?”
Daha tam ayılamadığından başını salladı “Bak cidden gitmem lazım. Sen götür, zaten bir daha nerede karşılaşırız belli olmaz” dedi. Alexander alayla güler gibi nefes aldı. İçinden bir ses daha çok karşılaşacaklarını söylüyordu.
Hastaneye kadar sessizlik içinde geçti. Hastaneye vardıklarında Evelyn hafifçe gülümsedi “Her şey için teşekkürler. Umarım katili hemen bulursunuz” dedikten sonra arabadan indi. İlk defa son sözü ben söyledim. Diyerek kendiyle gururlandı. Bu sefer o herife laf bırakmamıştı.
O kapıdan içeri girdiğinde bile araba hareket etmemişti.
Çünkü Alexander'ın telefonu yeniden çaldı.
Ekranda Ethan'ın adı yazıyordu.
Çağrıyı açar açmaz karşı taraftan nefes nefese bir ses geldi.
"Alexander..."
Adamın sesi alışılmadık kadar gergindi.
"Yargıç yine ortaya çıktı."
Alexander'ın yüzündeki son tebessüm de silindi.
"Nerede?"
Ethan birkaç saniye sustu.
"Bu sefer cesedi bırakmamış..."
Alexander'ın eli direksiyonu biraz daha sıktı.
"Ne demek bırakmamış?"
"Ceset ortada yok... Ama kan var."
Sessizlik.
"Çok fazla kan."