Alexander olduğu yerde hareket bile edememişti. Yargıç onların zihnine girmiş ve şüphe tohumları ekmişti. Ve sonra ise hiç beklemedikleri anda vurmuştu, Yargıç cidden takıntılı bir manyak mıydı yoksa öyle mi davranıyordu?
Alexander bağırarak “Ethan, sen benimle gel. Siz buraları toparlayın ve bana durum bildirin. Bütün lunapark aransın. Ayrıca Yargıç nasıl bağlanmış onu da öğrenin” dedikten sonra hızla arabasına yürüdü. Ethan da peşinden koştu ve arabaya bindi. “Sakin ol,” dedi ve bunu dediğine kendi bile inanamadı. Alexander resmen düşünmeden hareket ediyordu.
“Ne sakin ol ne? Kız kaçırılmış, yargıcın bizi tehdit edeceği yeni bir şey olmuşmuş. Nasıl sakin olayım?” diyerek hızla arabayı sürmeye başladı. Nedeninin sadece Yargıç’a koz vermemek olduğunu düşünmek istiyordu. Göğsünde deli gibi atan bu kalbin nedeninin başka bir şey olmasını istiyordu. Derin nefesler aldı, ama olmuyordu. Sakinleşemiyordu. Sanki mantığı bavulunu toplayıp onu terk etmişti.
Ethan dudaklarını dişledi. Arkadaşının böyle olmasının nedeninin başka bir şey olmadığını düşünmek istiyordu. Daha yarım saat önce ‘o katile yardım ediyor olabilir’ diye düşündükleri bir kızdan bahsediyorlardı. “Tamam sakin olma. Ama böyle mi bulacaksın kızı?” makas atarak ilerledikleri yolda yutkundu “Öldürecek misin lan sen bizi?” diye bağırmasıyla az nefes aldı.
Hemen telefonundan onu arayan numarayı aradı. “Sophia?”
“Bana Evelyn’i bulduğunu söylemek için aramıyorsan senin yüzüne kapatırım” diye bağırmasıyla Ethan yüzünü buruşturdu. Ne şirret bir kadındı.
“Evine geliyorum, konuşmamız gerek. İfadeni alacağız” demesiyle kadın yutkunamadı. “Ne oldu? Neden ifademi alacaksınız? Benim kardeşime ne oldu?” diye bağırmasıyla Alexander ilk defa çaresiz hissetti. “Geliyorum” dedikten sonra telefonu kapattı.
Sonra tekrar birini aradı. Aradığı kişilerin ardı arkası kesilmezken Ethan bu arkadaşının halini garip gözlerle izledi. Hep mantığıyla hareket edip soğukkanlı olan adam gitmiş, yerine neredeyse panikatak geçirecek biri gelmişti. Fakat can sağlığı için konuşmadı. Şayet konuşsaydı sağlam bir FBI ajanı yumruğu yiyeceğini biliyordu.
Kısa bir süre sonra eve vardılar. Alexander hemen inerken kapının başında Sophia’nın kızarmış gözlerle beklediğini gördü. Dağılmış bir vaziyette bekliyordu, tek söylediği “Onu da kaybedemem”’di. Gelen adamları görünce hemen toparlandı. Hemen karşılarına dikildi. “Kardeşim nerde?”
Ethan “Onun nerede olduğunu bilmiyoruz ama ekiplerimiz elinden gelen en iy-” diyemeden kadın karşısındaki adamın FBI ajanı olmasına bakmadan üstüne atladı. Eliyle ona sert darbeler indirirken “Başlarım sizin yapacağınıza, nerede olduğunu söyleyin bana!” diye bağırmasıyla adam daha çok sarsıldı. Resmen bacağı kadar kadından dayak yiyordu.
Alexander “Şamatalığı kes. Evelyn’i en son ne zaman gördün?” diye kızınca kadın Ethan’ın omzundan yere atladı. Telefonunu uzattı “Arkadaşının telefonundan görüştük. Saat beş sularındaydı sanırım” burnunu çekti “Gelince yapacağımız dedikoduları konuşmuştuk”
“Kaydı var mı?”
“Evet var, atayım mı size?”
“At” sonra durdu “Aramada izleniyormuş gibi hissettiğini söylediğinden bahsettin. Ne demek istedin?” diye sormasıyla kadın yanındaki sokak lambasına tekme attı “Seninle kaldığı günden sonra izleniyormuş gibi hissetmeye başlamış. Yalnız kalamıyormuş. Öyle dedi, bravo travma yarattınız kızda” diye bağırması Alexander’e çok etki etmedi. Peşinde o değil, takıntılı bir katil vardı.
“Başka hatırladığın bir ayrıntı var mı? Yakın zamanda ona düşman olan?” bu soru Ethan’dan gelmişti.
“Yani, genel olarak sevilen biri. Sadece Thomas’ın ailesi çok sevmez onu, o aptallar oğullarının ölümünden Evelyn’i sorumlu tutuyor” demesiyle Alexander’in kaşları çatıldı. Sonra başını iki yana salladı. Hayır, hayır. Kontrolünü kaybetmemelisin, şu an değil. Diye düşündü “Telefonun açık olsun, yalnız kalma. Ya bir tanıdığının yada polis merkezine git” dedikten sonra tekrar konuşma hakkı bırakmadan arabaya bindi.
Ethan da hemen peşinden gelince tekrar gaza bastılar. “Bu sefer nereye?”
“Hastane” diye net ve kısa bir yanıt verdi. Neler olduğunu net bir şekilde o zaman öğreneceklerdi. İstemzsizce boynunu kütletti. Uzun bir gece olacaktı.
Hastane:
Adrian, Alexander ve Ethan hastane koridorlarında yürürken Adrian’ın gösterdiği kapıdan içeriye girdiler. “Güvenlik kameraları. Ön tarafınkine baktık, yok ama arka tarafta olabilir” diyerek görevliye açması için başıyla hareket verdi.
Kamera ilk başta normal bir şekilde çaldı. Sonra siyah saçlı bir kadın arka kapıya yöneldi. Bu kadının kim olduğu anlaşılıyordu. Sekerek giden kadın birden ne gördüyse durdu. Birkaç saniye hareket edemedi. Sonra alayla güldü ve gözleri izledikleri kameraya takıldı. Bir süre kameraya baktıktan sonra sadece başını salladı. Sonra önüne dönüp ilerlemeye başladı.
Tam kapıdan çıkacakken bir şeyler söyledi. Ne dediği duyulmuyordu ama kadın birkaç saniye dondu. Sonra tekrar güldü. Bu gülüşü alaylı ve aşağılayıcıydı. Başını salladı.
Alexander gördüğü bir karartıyla hemen elini oraya uzattı. “Yaklaştır” dedi. dediği olunca gözlerini kapatıp iç çekti. Karanlıkta kamufule olan bir kadın ona silah çekmişti. Konuştuğu kişi de oydu. O da bunu görmüştü, ama asıl olan korkmak yerine rahatça yürümesiydi. Tam çıkmıştı ki karşısına bir siyah minübüs çıktı. Adam bunu yapmamış ol diye içinden geçirdi. Ve sonra bam, Evelyn kendi rızasıyla arabaya bindi ve araç son sürat hareket etti.
“Kendi rızasıyla mı binmiş?” diye şaşkınca sordu Adrian, yardımcısının bu kadar cesur ve aptalca bir hareket yapmasını beklemiyordu.
Ethan “Kendi binmiş” diye mırıldandı. Nedense bugün olan her şey ona geç düşüyordu.
“Kendisi binmedi” diye mırıldandı yaptıklarını düşünürken “Tekrar oynat” kadının gülüşü, donması ve sonunda başını sallaması. Kamera olduğunu görmüştü, bulunabileceğini biliyordu. Ama bir kadın nasıl bu kadar aptal olabilirdi. Ona takıntılı bir katil olduğunu bildiği halde hem de.
Görüntü bitince “Tekrar oynat” dedi.
Alexander görüntüyü üçüncü kez izledi.
Kadın silahı görüyordu.
Bundan emindi.
Çünkü başını çevirmişti.
Silahı fark etmişti.
Sonra...
Gülmüştü.
Ve arabaya binmişti.
Alexander'ın kaşları yavaşça çatıldı.
"...Hayır."
Kimse silah doğrultan birinin arabasına...
gülerek binmezdi.
O zaman...
Ya kadını tanıyordu... Ya da... Gitmek istiyordu.
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Ethan ilk defa onun yüzüne baktı. Alexander'ın gözlerinde öfke değil... anlayamadığı bir korku vardı.
“Görüntüleri bize atın, hastanede Evelyn’i en son gören herkes polis merkezine gelip ifade versin.” Ethan’a döndü “Birime git ve aracın plakasından tespit etmeye çalışın. Arka bahçe kapısını arasınlar, herhangi bir kanıt olabilir” dedikten sonra hemen çıktı. Arkasından Adrian ve Ethan bakıştı.
“Hep böyle midir?”
Sinirleri bozulmuş gibi güldü “Bugün fazla olay yaşandı, dengeleri bozuldu” dedi. dengeleri bozanın olaylar mı yoksa bir doktor mu olduğu tartışılırdı.
Evelyn’in yaptığı şey anlaşılırdı, kısa süreli tanışıklığında sürekli alay edip güldüğünü fark etmişti. Ona bir silah doğrultulmuşken rahatça arabaya binmesi garipti. Ama bu kadınla alakalı ne normaldi ki? Tek bilinen şey onun gerçekten katille bir bağlantısı olduğuydu. Garip bir yakınlıkları vardı.
Bu sırada Alexander odaların önünden geçerken bir anda durdu. Odanın kapısında adı yazıyordu, ve diğer arkadaşlarının. Bir an için duraksasa da yavaşça içeriye girdi. Oda ferahtı. Herkesin kendine ait bir masası, filmlerin incelenmesi için ışıklı bir tahta vardı. Evelyn’in masasına yaklaştı. Doktor önlüğü arkaya asılmıştı. Kahve bardağını yıkamaya bile uğraşmamış masanın üzerinde bırakıp gitmişti. Gözleri istemsizce onu burada hayal etti.
Gülen kadın masasına kuruldu. Karşısındaki Alexander’ alayla bakıyordu. “Cidden beni özlediğini düşüneceğim Ajan. Burada ne işin var?” demesi adamın gözlerini devirmek istemesine neden oldu.
“Burası bir hastane”
“Eee?”
“Hastaneye hasta olduğum için gelmiş olabilir miyim?”
Evelyn sahte bir şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı ve “FBI ajanları hastalanabiliyor mu ya?” diye sordu. Bu adam onun ajan kriterlerini hiç karşılamıyordu.
“FBI ajanlarından beklediğin potansiyele asla ulaşamayacağım”
Kafasında kurduğu hayali sahneyle silkelendi. Buralarda kanıt olabilecek bir şeyler olmalıydı. O sırada telefonu titreyince hemen eline aldı. Sophia’dan gelen telefon konuşması kaydıydı. Hemen açtı, bir yandan da etrafa bakmaya devam etti.
“Kızım sen neredesin? Partiden sonra yok oldun” diyen Sophia’nın sesiyle Alexander yüzünü buruşturdu. Bunlar kısık sesle konuşmayı bilmiyordu.
“Sorma başıma gelenleri”
“Ne oldu? Ateşli ajanla neler yaptınız?” demesiyle Alexander yaratık görmüş gibi telefona baktı. Cidden bu konuşmayı açarken daha mantıklı şeyler dinleyeceğini düşünmüştü.
“Ot işine girdik”
“Af buyur?”
Evelyn güldü. “FBI ajanını ot işine soktum” diyerek övündü. Alexander ise kaşlarını çattı, çocuk gibi oturduğundan herhalde yanına gitmişti. Ayrıca ot işi de ne demekti, duyan yanlış anlayacaktı.
“Ciddiyim, neler oldu?”
“Eve gelince anlatırım. Ama hoş olmayan şeyler de oluyor”
“Ne gibi? O ajan bozuntusuysa kafasını kırarım rahat ederiz” bu kızdaki nefreti anlayamayacaktı.
“O değil. Peşimde biri var, kim olduğunu bilmiyorum ama hastanede sürekli biri beni izliyormuş gibi hissettim. Üstelik bugün o aptal Thomas’ın ailesi yanıma geldi ve benden hesap sordu.” Sıkıntıyla ofladı “Benim yüzümden ölmüş müş. En yakın zamanda uzaklaştırma kararı çıkarttıracağım. Bir de tehdit etti şereflerine benzin döküp harladıklarım” demesiyle adamın kaşları çatıldı. Bunu Thomas ve ailesi yapmış olamazdı çünkü Yargıç onu kaçırdığını söylemişti. Bu da mı bir oyundu?
“Vay Şerefsiz köpekler. Sen rahat ol, ben hallederim. Of zaten yakın zamanda davam var” diyerek dedikoduya başladı. Birçok ismin dedikodusunu yaptılar. Konuşmanın sonuna geldiklerinde:
“Sen benden sonra ne yaptın? Hiç soramadım”
“Ben tam kendime eğlenecek birini bulmuştum ki Ethan denen adam yanıma geldi ve mekanın boşaltıldığını söyledi. Seni sorduğumda da seninkiyle gittiğini öğrendim” Alexander o kadar cümle arasından Seninki lafına takıldı. Garip hissetti
“Nereden benimki oluyormuş?” diye kızgın sesi kulağına geldiğinde başını salladı. Nereden onunki oluyordu?
“Seni sorgulayan ajan demek istedim” bunu ima etmediği çok açıktı. Bir an düşününce aralarındaki ilişki çok garipti. Bunu sonra sorgulamaya karar verdi. “Ama tam flört eder gibi konuşuyorsunuz. Ne yapayım?” öyle mi konuşuyorlardı?
“Flört mü? Ben daha çok bir taşla konuşuyormuş gibi hissediyorum” diye homurdanan kadınla alınmış hissetti. “Adam dans etmeyi bile bilmiyor” tek derdi bu muydu?
“En son ona öğrettiğini hatırlıyorum” aklına o gün gelince başını iki yana salladı. Oldukça garip ve eğlendiği bir gün olmuştu. Özellikle karşısındaki kişi onun kollarını robot oynatır gibi oynatırken.
Aaa, yarın lunapark kapanıyormuş.” Lunapark lafını duyunca istemsizce kaşları çatıldı.
“Benim bu sene seninle gitme hayallerim vardı”
“Sen bir süre benimle bir yere gitmek isteme Sophia.” Diye homurdandı Evelyn. “Ayrıca sen çalışmıyor musun? Yakında bir davan da yok mu? Müvekkillerini böyle mi koruyorsun sen?”
“Yahu boşanma davası falan oluyor. Ben aksiyon istiyorum. Bir de vekalet falan. Benlik olaylar değil. Bir sen vardın, avukat istemediğin tuttu”
“Aman, sen git davana çalış.” Esnedi “Ben de artık gideyim, hastalarım var. Bu telefon Chloe’nin. Kaydedersin”.
“Bu arada, o Alex midir nedir. Onunla arabada neler yaptığını da bana açıklayacaksın. Kaçabileceğini düşünme” demesiyle telefon kapandı. Çevresine tekrar bakındı, her şeyi aklına kazıdıktan sonra odadan çıktı.
Hastaneden tam çıkmıştı ki tekrar telefonu çalınca bilinmeyen numara olduğunu gördü. Kaşları çatılırken arabaya binip telefonu açtı.
“Ne var?”
“Seni en son bıraktığımda bu kadar kaba değildin Ajan” diyen robotik sesle hemen bağırdı.
“Evelyn nerde?”
Bir süre ses gelmedi. Ses derin bir nefes aldı. “Bilmiyorum”
“Ne sikimden bahsediyorsun lan sen? Sen kaçırmadın mı?”
Yargıç elini ritmik bir şekilde masaya vurmaya başladı. O da gergindi, birileri oyuncağını çalmıştı, bunu kim yaptıysa onları kendi kanlarında boğacaktı.
“Onu sen aldın,”
Yargıç rahatça “Beni bilirsin, yaptıklarımı inkar etmem.” Sonra ciddileşti. Sesi son derece sert ve sinrili geliyordu. Kendini rahatlatmak için boynunu kütletti “Biri planımı bozdu” bunu demesiyle Alexander ilk defa anlamadı.
“Ne diyorsun?”
“Onu ben kaçıracaktım, ama biri onu benden önce kaçırdı”
“Demek senin de planların bozulabiliyormuş” sonra sinirle “Kim?” diye sordu.
Sinirle bağırdı “Bilmiyorum lanet olası. Bilsem seni mi ararım?”
Alexander gün boyunca ilk defa gülümsedi. Çünkü Yargıç’ın bu kadar sinirli olmasının nedeni kontörlünü kaybetmesinden kaynaklıydı. Belki de uzun zamandır bu planı kurmuştu, fakat beklemediği anda birisi onun planını alt üst etmişti.
“Demek kontörlünü kaybettin?”
Adam sinirle homurdandı “Hayır, kontrolümü kaybetmedim.” Sonra bir süre kendine süre tanıdı. Bozuntuya vermemeye çalışıyordu. “Sadece oyuna davetsiz bir oyuncu girdi."
Tam Alexander konuşacakken Yargıç tekrar söze girdi. "Ajan Pierce."
“Ne var?” diye oldukça nazik bir yanıt verdi Alexander. Bir yandan da numarayı diğer ajanlara gönderdi. Belki yerini tespit edebilirlerdi.
"Şimdi beni dinle. Evelyn'i bul…” sonrasında birkaç saniye bekledi. Çünkü zihnindeki katliamları susturuyordu. Birileri onun oyuncağını çalmışken nasıl sakin olabilirdi ki?
“Bulmazsam ne olur?”
“Onu ben bulurum”
“Onu öldürmeyeceğini ikimiz de biliyoruz”
"Çünkü onu ben bulursam... ” diye konuştu. Bağırmıyordu, sesi normaldi. “Yaşayan kimse hesap veremez." Açıkça onu tehdit ediyordu. bu iş bana kalırsa sorgulayacak kimse kalmaz diyordu. Ve bunu yaparken sakin kalıyordu. Alexander da aynı şekilde. Ama asıl sıkıntılı olan şey buydu. İkisi de sakindi, fakat eski inanışlara göre insanların fazla sakin olması deliliğin sınırlarında olmasından kaynaklanırmış. Tam olarak bu yüzden ikisi de çok tehlikeliydi.
Arabayı çalıştıran adam "Ben sana güvenecek kadar aptal değilim." Sonra alayla güldü “Umarım bunun için bir teşekkür beklemiyorsundur. Bugün yaptığın sürprizler harikaydı. Sana en kısa zamanda bir benzerini sunacağıma emin olabilirsin”
Yargıç son sözleri takmadı. Onu bulması imkansıza yakındı. “"Güvenmeni istemiyorum." Bunu söylemek ile söylememek arasında kaldı. "Sadece bu kez düşmanımız aynı."
“Onu bulacağıma emin olabilirsin. Sonra sıra sana da gelecek”
Yargıç düzeltti “Biz bulacağız Ajan, tüm kahramanlığı sana bırakacak değilim”
“Kendini kahraman zanneden seninsin. Neden ortaya çıkıp kahramanın kim olduğunu herkese göstermiyorsun?” demesi Yargıç’ı güldürdü. Böyle boş dolduruşlara gelecek birisi değildi.
“Vaktimi boşa harcama Ajan." Sonra hatırlattı “Sen ajansan ben adaletim.”
“Adalet makamı ne zamandan beri suçsuz kadınları kaçırıyor?” demesiyle Yargıç sessizleşti. Buna bir yanıtı yoktu. Ona ihtiyacı vardı, mantıksız bir karar vermişti. Alexander bunun bir hata olduğunu fark edince ruhsuzca gülümsedi. İlk hatasını yapmıştı.
Yargıç o kadar uzun süre sustu ki Alexander telefonun kapandığını düşündü. Uzun süren bir sessizliğin sonunda gelen robotik sese rağmen pişmanlığı oldukça belli olan o ses geldi: “Bu, planımın bir parçası değildi” ve sonra telefon kapandı.
Oda tamamen sessizleşti. Yargıç telefonu yavaşça masaya bıraktı. Öyle ki sanki hiç hareket etmiyordu. Beş, belki on saniye geçti. Odada yankılanan tek ses nefes sesiydi. Sonra gözleri yavaşça devrilen piyona kaydı.
Yavaş ama özenle taşı düzeltti. Koyduğu kutucuğun tozunu sildi ve kendi kendine mırıldandı:
“Planın dışında bir değişken…”
Bir süre daha sessizlik oluştu.
Sonra gülümsedi.
"Demek biri oyunun kurallarını bilmiyor."
Satranç oyununa bakarken içeriye demin çağırttığı tetikçi girdi. Adam içeriye girdiği anda hissettiği gerginlikten dolayı titremeye başladı.
Adam tam konuşacakken Yargıç elini kaldırdı. Oldukça sakin bir sesle:
“Onu kaç saat takip ettin?”
"Üç saat."
"Silahı doğrulttun."
"Evet."
"Arabaya bindi."
"Evet."
“Peki neden senin arabanda değil de başkasının arabasına bindi?” sonuna doğru dişlerinden konuşmuş gibi olmuştu.
Adam sustu
İlk defa gerçekten korkmaya başladı.
Yargıç ayağa kalktı. Masanın kenarından geçerken elini masadaki bıçaklardan birinin sapına koydu ama almadı. Adam yutkunarak bıçağa baktı.
Yargıç rahatça masaya yaslandı.
"Biliyor musun..."
"En sevmediğim şey nedir?"
Adam cevap veremedi. O sadece bir tetikçiydi, nereden bilecekti?
"Kontrol." Sonra ekledi:
"Benden çalınması."
Sonra adama dönedü. Yüzündeki sakin ifadesiyle bıçağı yavaşça eline aldı.
"Şimdi bana bunu kimin yaptığını bul."
Adam başını salladı. Bu ortamdan kurtulmak için arkasını dönüp koşar adım çıkacaktı ki arkadan fırlatılan bıçak hemen başının sol kısmına denk geldi. Sıyıran bıçakla adamın bacakları çözülürken yavaşça Yargıç’a döndü.
Yargıç’a dönen adam ne yapacağını beklerken Yargıç sevimlice gülümsedi.
"Bulamazsan..."
"O zaman seni bulurum."
Adam hiçbir şey söylemeden odadan kaçtı. Bu onun yaşamak için son şansıydı. Kapı kapandığı anda Yargıç yalnız kaldı. Bir süre sessizliği dinledikten sonra masanın üzerindeki Evelyn dosyasını aldı. İlk sayfadaki doktor önlüğü içindeki gülümseyen fotoğrafına birkaç saniye baktı.
Sonra ilk defa sesi gerçekten değişir. O robotik ses bir insanın ses tonuna dönüştü.
İlk defa çaresiz bir insanın ses tonuna bürünür.
"Neredesin?"
Sonra yeni aldığı bıçağı sertçe masaya sapladı.
“Benden oyuncağımı çalmadılar.”
“Benden kurallarımı çaldılar”
…
Washington D.C. – Merkez
Alexander bir konuda emin olmuştu ki Yargıç hata yapmıştı. Alexander’i aramasının nedeni bir oyun değildi, çaresizdi. Bu noktada hata yapması kaçınılmazdı, çünkü kendince ‘Oyuncak’ olarak nitelendirdiği kadın yoktu.
Olanları kısaca ekibine anlatmış, telefon numarasının Kuzey Kutbundan sinyal aldığını söylemişlerdi. Zaten bir şey çıkmasını beklemiyorlardı. Şimdi hepsi Olivia’nın içerden çıkıp durum bildirmesini bekliyordu. Tabii o sırada Alexander telefonundan bir şeye bakıyordu.
Ryan “Yargıç cidden Doktor Evelyn’e takıntılı mı?” diye sordu. Aynalarda gördükleri ve bebeklerden onlara da bahsetmişlerdi. Bu durumda cidden büyük bir sıkıntı doğuyordu.
Ethan omuz silkerek “Büyük ihtimalle. Konuşmalarında bile bizi uyarıyor. Ne olur diye bir ekip de onun izini sürecek” imayla Alexander’e baktı “Normalde o ekibin biz olması gerekiyordu ama” diyerek ima yaptı. Ama o bir şeye odaklanmıştı. Resmen Evelyn’i bulmak için uğraştığı davayı kısa süreliğine devretmişti. Hala inanamıyordu
Nathan arkadaşlarına yaklaşarak “Onu ilk defa böyle görüyorum.” Sıkıntıyla sordu “O kızdan etkileniyor olabilir mi?” diye sordu. Tüm dertleri bitmişken bir de arkadaşının Yargıç’ın takıntılı olduğu kızdan etkilenmesi çok koymazdı zaten.
Ryan kaşlarını çattı ve “Bundan sana ne Ajan? Özel hayatın ve işini birbirine karıştırma. Eğer böyle bir şey varsa bile bu seni ilgilendirmez” diyerek sertçe onu uyardı. Liderlerinin arkasından dedikodu yapacak değildi.
Alexander “Thomas’ın ailesini çağırın. İfade versinler” diyerek yanlarına geldi. Nathan başını sallayıp hemen uzaklaştı. O sırada içeriden Olivia çıktı.
“Haberler kötü, araç çalıntı, plaka sahte. Ama bir yere kadar kameralara takılmış.” Sonra Alexander’e döndü “Aracın en son görüldüğü yeri size konum olarak attım efendim. Görüntüleri izleyebiliriz” demesiyle hemen içeriye girdi. Arkasından ekibi gelince hemen görüntüleri incelediler. Kasabanın dışına kadar rahatça gitmişlerdi.
Sonra araba ufak bir kaza riski atlattı. Karşıdan gelen araçla birbirlerine giriyorlardı. Nathan “Sürücünün kontrolünü kaybetmesinden çok sanki anlık bir şaşırma.” diye mırıldandı. Alexander da ona katılıyordu. Aklına partideki kadın geldi. Hiç düşünmeden bir adamı yere devirebilecek kadar bilgisi vardı. bunun onun işi olabileceğini düşündü.
Sonrasında normal olarak ilerledi. Ta ki camdan bir el sigarasının külünü atmak için camı açana kadar. Camı tamamen açtıklarından içerisi gözüküyordu. Ama araç hızlı gittiğinden saniyelik görüntüler vardı. ayrıca Radar’a yakalanan görüntüler de vardı.
Saniyeyi doğru ayarlayıp durdurduklarında bir adamın silahını doğrulttuğu gözüküyordu. Ama bu bile çok düzensizdi. Yani cidden arabada bile sinir bozuculuk yapan bir kadın vardı. “Görüntü çözülüyor mu bakın. Adamın kimliği öğrenilebilir mi araştırın” diyerek izlemeye devam etti. Sonra açı değişti ve radar kısmına bakıldı.
Burada Evelyn yüzünü camdan çıkarmıştı. Sanki iğrenir gibi yüzünü buruşturmuş camdan dışarıya bakmıştı. Ama asıl önemli olan bu değildi. yüzünün belirli kısmında kanlar vardı. Ama ona ait değil gibiydi. Yani ona ait olmamasını umuyordu. Zaten bu görüntüden sonra radarlar ve kameralar bitiyordu.
Yandan bir ajan “Efendim, sanırım adamı bulduk” diyerek bilgisayarın önünden döner koltuğunun yönünü onlara doğru çevirdi. “Elimizde on tane ihtimal var. Net olarak bu 10 kişiden biri” demesiyle bulundukları büyük odanın ekranına yansıttı. İçeride çalışan on kişi vardı. bu on kişinin de önünde bilgisayarlar, o bilgisayarlar da ortadaki büyük masanın hemen karşısındaki beyaz yere bağlanıyordu. Adam hemen ayaklanıp bütün isimleri gösterdi.
“İlk ihtimal Jason Miller. Uzun süredir süren bir arama emri varmış. Ayrıca oldukça kabarık da bir suç listesi.” Diyerek ilk adamın fotoğrafını gösterdi. Sonra ikinci adamı gösterdiÇ
“Caleb Turner, kendisi bir tetikçi. Adam kaçırma, yaralama, hırsızlık gibi birçok suç sabıkası var”
“Logan Cooper, kendisi organ kaçakçısı”
“Damien Cross, bir mafyanın sağ kolu. Her türlü pis işe bulaşan oldukça tehlikeli birisi. Bizim çökelttiğimiz mafyanın sağ kolu.” Diyerek sıradaki kişiye geçmişti ki Alexander bir anda “Geri al” dedi. herkes neden böyle dediğini anlamaya çalışırken o ise ekrandaki yüze bakıyordu. Bu adamı daha önce bir yerde görmüştü. Gözlerini kapatıp düşünmeye başladı
“Ne oldu?” diye soran Ryan’a cevap vermedi. Sonra adam elini masaya vurdu ve “Hastane” diye mırıldandı. Hastanedeki belgelerde görmüştü, Evelyn’in masanın üstünde dağınık halde duran dosyaların arasındaydı. Sonra biraz daha geçmişi düşündü. Evelyn’i hastaneye bıraktığında yine aynı adamı görmüştü.
“Aradığımız adam bu” diyerek ekrandaki adama dikkatli gözlerle baktı. Evet, oydu. Aklı asla ona oyun oynamazdı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Tecrübe ve iyi bir gözlem Nathan.” Sonra anlatan ajana döndü “Diğerlerini de inceleyelim. Fakat yine de aradığımız adam bu” diyerek arkasına yaslandı. Bir adım daha yaklaşmıştı. Bir süre daha sabretmeliydi, taşmamalıydı. Psikologların önerdiği gibi düzenli nefes alıp verdi. Ama olmuyordu.
Bir anda Ethan’ın telefonu çalınca herkesin bakışları ona döndü. Mahcup şekilde “Kapatmayı unutmuşum” diyerek aramayı reddecekti ki bilinmeyen numara olduğunu görünce kaşları çatıldı. Bu numara neden bu kadar tanıdıktı acaba?
“Alo?”
“Lanet olasıca Alexander neden telefonlarıma dönmüyor” diyen kızgın sesle arayanın kim olduğunu anladı. Evelyn’in kaçık arkadaşı Sophia.
“Takdir edersin ki arkadaşını bulmak için uğraşıyoruz” diyerek derin nefes aldı. Alexander’in bakışları Ethan’a döndü. O kadını engellediğinden neler olduğunu bilmiyordu, dakika başı aramasından gına gelmişti.
“Siz bulana kadar Evelyn kendisi gelecek” burnunu çekti “Bakın o FBI binasını basarım, bunu cidden yaparım. Yapamaz deme. Bana kardeşim hakkında bilgi vermek zorundasınız!” diye bağırmasıyla Ethan telefonu kulağından uzaklaştırıp yüzünü buruşturdu.
“Kapıda kahve de ısmarlarız. Var mı başka bir şey?” diye alaya almasıyla kadın güldü.
“Kapıda sizi bekleyen bir sürpriz var.” Demesiyle Ethan şaşırdı. “Üzerinde de kardeşimin olduğu bir fotoğraf ve kilit var. Kutu açılmıyor, ama Alexander yazıyor, ondan size getirdim.” Dedikten sonra sustu.
“Bekle, sen burada mısın?”
“Bu kadar dediğimden bunu mu çıkardın?”
Adam başını iki yana salladı. Alexander’a işaret çakıp hemen ayaklandı. “Kapıda bekle, geliyoruz”
Telefon kapandığında Sophia derin nefes aldı. Aradığı kimseye ulaşamadığından şehir merkezine kadar gelmek zorunda kalmıştı. Yol boyunca ağlamıştı. Çok kez kaza tehlikesi atlattıktan sonra buraya gelmişti.
Birkaç saniye sonra dışarıya çıkan iki adamın gözleri hemen kadını buldu. Sophia ayaklandığı gibi Alexander’a tokat attı “Eğer kardeşim senin yüzünden kaçırıldıysa bil ki seni öldürürüm” diye bağırmasıyla bazı ajanlar onlara döndü.
Alexander yine nefes almayı denedi. Sakinleşmeliydi ama olmuyordu. Biraz daha dayan diye mırıldandı içinden. Bulacaksın, bir şey olmayacak diye düşündü.
“Burası senin düşündüğün yerlere benzemez. Düzgün dur” diye uyarmasıyla kadındaki şalterler koptu.
“Ne demek lan düzgün dur? Bir bok yaptığınız yok, size bunlar bir oyun gibi geliyor değil mi? Sizin yüzünüzden daha önce bayılan kız şimdi yine sizin yüzünüzden tehlikede. Nereden mi biliyorum? Çünkü lanet olası notta Latince böyle yazıyor. Alexander’in araştırdığı bir mafya tarafından gönderilen bir not! Ve siz bana gelmiş sakin ol diyorsunuz. Sakin olmamı istiyorsanız bir şeyler yapın” diyerek adamın göğsüne yumruk attı.
Alexander beyninden vurulmuşa döndü “Ne?” diye kalmasıyla kadın güldü “Ne ya, haberiniz bile yoktu değil mi? Adam bunu göndermese kim bilir ne zaman öğrenirdiniz.” Kutuyu üstüne fırlattı “Bak burada demire bağlı görüyor musun? İşte o demir sizin gö-” diye başlayacaktı ki Ethan hemen ağzını kapattı.
“Sen de ne arsızsın ya.” Dedi. sonra “Tamam, görevini yaptın. Şimdi evine dön”
Adamın parmağını sertçe ısıran kadın “Sen siktir git evine. Ben burada kardeşimi bulacağım. Bana engel mi olacaksınız? Herkese sizin bu ihmalkarlığınız yüzünden birinin kaçırıldığını yayarım. İnsanlar zaten size tepkiliyken neler olur siz düşünün” diyerek kollarını göğsünde bağladı. Boşuna iyi bir avukat değildi.
Ethan “Burası ha deyince girebileceğin bir şey değil” dedi. FBI binasından bahsediyorlardı.
“Siz bir yolunu bulursunuz” diyerek onlara süre tanıdı. Normalde ağızlarına sıçardı ama şu an sakin olup derin nefesler almalıydı.
“Avukat hanımı içeriye alın, soran olursa doğrudan bana yönlendirin. Ethan odada avukat hanımla bekle” dedikten sonra notta yazanlara odaklandı. Bir umut yanlış çevirmiş olmasını umdu.
“Nos capere non potuisti. Nunc vide an illam servare possis.”
"Bizi yakalayamadın. Şimdi bakalım onu kurtarabilecek misin."
Aklına yakın zamandaki tüm davaları geldi. “Vincent Russo” diye ağzından küfreder gibi mırıldandı. Yakın zamanda birçok baskın yaptığı bir İtalyan Mafyasıydı. Birkaç gün onu izletmiş olmalıydılar, bunu nasıl düşünememişti ki. Aptallığı yüzünden kaçırılmıştı, onun yüzünden. Nefes Alexander, nefes.
Ethan “İyi misin?”
“İyi ya, baksana. Rahat rahat takılıyor” diyerek alaya aldı Sophia, sinir oluyordu. Adam ruh gibi sürekli boş bakıyordu. Hiçbir şey yapmıyor ve bilmiş bilmiş geziyordu. Fakat her şey Sophia’nın düşündüğü gibi değildi. Alexander uzun zamandır uyumuyordu, cinayetlerin ve Evelyn’in peşinden koşuyordu. Bunu yansıtmaması hiçbir şey yapmadığını mı gösteriyordu.
Sertçe “Bir kez uyaracağım” diyerek bir adım ona doğru attı “Arkadaşını bulmak mı istiyorsun? Ben de istiyorum. Ve bunun için bir günden fazladır aralıksız çalışıyorum. Fakat sen burada küçük bir kız gibi söylenmekten başka bir şey yapmıyorsun” diyerek sertçe onu uyardı “Acın mı var? Acını ötede yaşa. Burası senin çocukluklarını çekecek bir yer değil” dedikten sonra binaya yürüdü.
Kendini özel odasına kapatıp hemen şifreye baktı. Şifre olarak sadece “Ailen” yazıyordu. Alexander dişlerini sıktı. YANGIN
Parmakları ilk kez yanlış harfe bastı.
Küfretti.
Derin bir nefes aldı.
Şifreyi ikinci kez girdi.
Kutu açıldığında içinden bir fotoğraf ve bir USB bellek çıktı. Fotoğrafta Evelyn’in yüzüne silah dayanmıştı. Ama o gülümsüyordu. Hatta deli gibi gülüyordu.
Bilgisayardan hemen USB’yi taktı. Bir video çıktığında ilk defa bir videoyu açarken parmakları titriyordu. Video açıldığında onu iki kolu demirlere bağlanmış bir Evelyn karşıladı.
Kendi kendine tutturduğu ıslıkla gülerek vakit geçiriyordu. Tutsak olunca vakit hızlı geçmediğinden sıkılmıştı. Kameraya gülümsedi “Güzel çıkıyorum değil mi?” diye sormasıyla birkaç saniye sonra inledi. Sonra tekrar güldü “Pardon, şu an böyle bir tepki yakışmadı değil mi?” dedikten sonra bakışlarını yumuşattı.
Kamera yavaşça döndü. Sonra karşıya Vincent Russo çıktı. Ağır adımlarla yanına gidip “Hanımefendiyle tanıştım. Oldukça hoş bir hanım” sonda yüzünü buruşturdu “Ama hiç susmuyor” bu kısımda Alexander gülümsedi. Onun sustuğunu daha önce gören olmamıştı.
Yandan eline aldığı bıçağı yavaşça Evelyn’in boynunda gezdirdi. Evelyn yutkunsa boğazını kesecekti. “Ve ben gürültüden nefret ederim.” Bıçağı hemen kafasının üstüne sapladı “Ve bilirsin, oldukça yakıcı susturma yöntemlerim vardır” demesi Alexander’in sinirlenmesine neden oldu. Adam elini yavaşça kızın ipek gibi saçlarından gezindirdi. Evelyn öğürür gibi ses çıkardı.
“Arabanın içinde içilen kaçak sigara daha az midemi bulandırmıştı”
Adam kahkhaha attı. Eli yavaşça yüzüne, oradan da çenesine indi. Gülümseyerek ona bakması için çenesini kaldırdı. “Oldukça güzel ve ateşli bir kadın.” Bakışları kameraya döndü ve o saniye kayıt bitti.
Alexander tepki veremiyordu.
Sakinlik mi?
O artık rafa kalkmıştı.
…
“Şerefsize bak,” diye sinirle konuştu Ethan. Sophia odanın dışında onları bekliyordu. Odanın içinde ajanlar gönderilen görüntüyü izlemişti.
“Siktiğimin salağı intikam istiyor” dedi Ryan. Mafya aleminden isimlerini silen onların ekibiydi. Son operasyondan sonra kurduğu imparatorluk çökmüştü. Ama anlaşılan hala akıllanmamıştı.
Olivia “Siz ne düşünüyorsunuz?” diyerek Alexander’e döndü. Alexander ise yüzünde daha önce hiç görmedikleri bir ifadeyle ekrana bakıyordu.
Alexander ekrandan gözünü ayırmadı.
İlk defa bir plan düşünmüyordu.
İlk defa bir delil aramıyordu.
İlk defa bir tutuklama istemiyordu.
Aklında yalnızca tek bir düşünce vardı.
Vincent Russo nefes almamalıydı.
Video tekrar oynamaya başladı.
Video bitti.
Odada kimse konuşmadı.
Alexander ekrana bakmaya devam etti.
Sanki görüntü hâlâ oynuyormuş gibi...
Vincent'ın eli...
Evelyn'in yüzü...
Boynundaki bıçak...
Birkaç saniye boyunca hiç hareket etmedi.
Ryan ilk bozulan sessizlikle, "Alexander..." dedi.
Cevap alamadı
Ethan yavaşça ona yaklaştı. Arkadaşı için endişelenmeye başlamıştı.
"Bir şey söyle."
Alexander sonunda başını çevirdi.
Yüzünde öfke yoktu.
Tam tersine...
Hayatında ilk defa bu kadar ifadesiz görünüyordu.
"Vincent Russo'nun bütün adreslerini istiyorum."
Kimse konuşmadı.
"Depoları."
"Evleri."
"Paravan şirketleri."
"Liman bağlantıları."
"Telefonları."
"Adamları."
"Bugüne kadar elini sıktığı herkes." Yavaşça arkadaşına döndü "Bugüne kadar nefes aldığı her yeri."
Ryan şaşkınca,
"Arama kararı çıkmadan—"
"Umurumda değil. Bana hukuk anlatmayın, bu gece hukuk dinleyecek bir konumda değilim”
Odadaki herkes sustu. Kimse böyle bir çıkış beklemiyordu.
Alexander masaya iki elini koydu.
Parmaklarının beyazlaştığı fark ediliyordu.
"Yirmi dakika."
Kimse anlamadı.
Başını kaldırdı.
"Yirmi dakika içinde bana yerini bulamazsanız..."
Bakışları tek tek odadaki herkesi dolaştı.
"...beni durdurmaya çalışmayın."
Evelyn:
Uyandığımda ilk düşündüğüm şey ölmediğim oldu. Başım çatlayacak gibiydi. Ellerimi oynatmaya çalıştım.
Oynamadı.
Zincir sesini duyunca iç çektim.
"Harika! Kaçırılmışım."
Başım zonkladığından bir süre inledim. Kafama sert vurmuşlardı, sonrası ise tam bir muammaydı. Arabada onlara çıkardığım zorluklar yüzündendi sanırsam. Etrafa bakındım. Kaçırılmıştım.
"Tamam...” diye mırıldandım. “Kaçırıldım. Güzel. Şimdi sıra şu soruda: Yargıç mı... Yoksa daha salak biri mi?" diye kendi kendime sordum. Malum son zamanlarda herkes beni kaçırmaya merak salmıştı, sanırım güzelliğim herkesi büyülüyordu. Yoksa bu kadar sevenim olması normal değildi.
Etrafa bakındığımda rutubet kokan bir depoda olduğumu gördüm. Bence Yargıç beni bu kadar fakir bir yere getirmez. Daha zengin olduğunu umuyorum. Kesinlikle daha salak biri.
Kendi kendime bakınırken bileğimdeki zincirlere baktım. Orta çağdan kalmışız gibi iki elimi de arkadan zincirlemişlerdi. Hani yok muydu bir kelepçe alacak para? Şimdi benim bileklerim küflü demirlerden dolayı iz olur. Ofladım, rekor kırıyordum resmen.
Kendimi kurtaracak bir şeyler aradım ama yoktu. Bir lavabo ve güvenlik kamerası. Resmen bir demire bağlı ben dışında kimse yoktu. Ama kapıdaki kilit o kadar sağlam değildi. bir taş darbesine parçalanacak gibi duruyordu. İşin kötüsü bu lanet yerde bir taş bile yoktu.
Tam sıkıntıdan bağıracaktım ki içeriye giren üç korumayla gülümsedim.
Bir süre hiçbir şey demeden etrafı izledim. Elimdeki verileri tekrar gözden geçirdim. Eski bir depo, iki kapı, sağ tarafta güvenlik kamerası, köşede paslı bir lavabo ve üç kişi. Alaylı bakışlarım adamların üzerinde dolaştı.
"Biri acemi."
Karşımdaki iri adam "Ne?" dedi. Öyle iriydi ki gören herkesi korkutabilirdi. Tabii bu gruba ben girmiyordum
Hafifçe gülümseyerek "Sizi sayıyorum." Dedim. sessizlik oluştu.
"Şu soldaki..." dedim çenemi hafif kaldırarak. "Silahı ilk defa taşımıyor."
Sonra sağdakini gösterdim. "Bu ise ilk defa adam kaçırıyor."
Adam istemsizce dikleşti. Tabii karşısında bir insan sarrafı olduğunu bilmiyordu.
"Nereden biliyorsun?"
"Parmağın sürekli emniyet mandalına gidiyor."
İri adam sinirle bana yaklaştı, güya beni korkutacaktı ama aksine dik dik bakmam daha da sinirlenmesine neden oldu. "Kes sesini."
onu baştan aşağı süzdüm. Aslında fena sayılmazdı ama aradığı kişi o değildi: "Sen de patron değilsin."
Adam durdu. Üstüne bakındı, büyük ihtimalle bunu nasıl anladığımı sorguluyordu. Beden dillerinin neler dediklerini duysalar akılları şaşardı.
"Patron olsan konuşmazdın."
Odadaki sessizlik bir anda ağırlaştı. Çünkü doğru söylemiştim. Sonrasında kapının arkasından ağır adım sesleri duyuldu. İçeriye takım elbiseli kırklarının sonunda bir adam girdi, onu gören korumalar bir anda toparlandı. İstemsizce güldüm. Bence ben bu ihtiyardan daha tehlikeliydim.
"Tamam." Diyerek saçımı başımı sallayarak geriye savurdum. "Şimdi patron geldi."