Cinayet mahaline girmek artık daha da sıkıntılı bir hal alıyordu. “Daniel Cole uyuşturucu kaçakçılığı yapıyor. Ayrıca karsından da boşanacakmış ama davaya gitmemiş.” Diyerek Ethan dosyayı Alexander’e uzattı.
"Ceset nerede?"
"Uzun süre bulamadık. Sonra mutfaktaki endüstriyel dondurucunun içinde bulduk."
Alexander'ın çenesi kasıldı.
"Asıl sorun o değil."
Ethan onu odanın diğer tarafına götürdü.
Paslanmaz çelik masanın üzerinde iki büyük cam kavanoz duruyordu.
İkisinin içinde de koyu kırmızı sıvı vardı.
"Kriminal, büyük ihtimalle Daniel'ın kanı olduğunu söylüyor."
Alexander birkaç saniye kavanozlara baktı.
"...Psikolojik savaş."
Ethan notu eldivenli eliyle kaldırdığında Alexander yüksek sesle okumaya başladı.
"Merhaba ajanlar.
Sizin tabirinizle ben... Yargıç.
Beni aradığınızı öğrendim.
Size küçük bir hatıra bırakmak istedim.
Belki masanızın üzerinde saklarsınız."
Sayfanın altında ikinci satır vardı.
"İnsanların kanını kirleten birinin sonu..."
Alexander yazıyı ikinci kez sessizce okudu.
"Ne mahkemedir, ne mezarlık...
Ama ikisinde de insanlar sırayla bekler.
Kimisi yukarı çıkar,
Kimisi aşağı iner.
Kimisi güler,
Kimisi bağırır.
Dönen yalnızca çark değildir.
Günah da döner...
Ve en sonunda başladığı yere geri gelir."
Odadaki sessizlik ağırlaşmıştı.
Ethan kollarını bağladı.
"Biz önce adliye sandık. Sonra mezarlık... Sonra da saat kulesi."
Alexander başını iki yana salladı.
"Hayır."
Parmağıyla satırları tek tek takip etti.
"'Kimisi yukarı çıkar, kimisi aşağı iner.'"
Gözlerini kaldırdı.
"Bu bir asansör değil."
"'Kimisi güler, kimisi bağırır.'"
"Eğlence."
Son satıra geldi.
"'Dönen yalnızca çark değildir.'"
Bir anda durdu.
Çark...
Sessizce tavana baktı.
"Lunapark."
Ethan şaşkınlıkla döndü.
"Ne?"
"Lunapark."
Bu kez emin konuşuyordu.
"Dönme dolap yukarı çıkarır, aşağı indirir. Hız treninde insanlar hem güler hem bağırır. Her oyuncağın önünde sıra vardır."
Yazıya tekrar baktı.
"Ama Yargıç hiçbir zaman ilk anlamı yazmaz."
Kaşları çatıldı.
"'Günah da döner.'"
"O sadece lunaparkı anlatmıyor."
"Ne anlatıyor?"
Alexander derin bir nefes aldı.
"Birini tekrar başladığı yere döndürecek."
Ethan anlamadı.
"Nasıl yani?"
"İlk günahına."
Odadaki herkes sustu.
Alexander duvardaki yazıya uzun süre baktı.
"Yargıç insanların bugünkü suçlarını değil... ilk işledikleri suçu cezalandırıyor."
Tam o sırada gözleri yatağın arkasındaki Latince yazıya takıldı.
Ex duobus malis, minus elige.
İçinden çevirdi.
"İki kötülükten daha az kötü olanı seç."
Bir anda zihninde bir şey yerine oturdu.
"Daha az kötü..."
Ethan ona döndü.
"Ne oldu?"
Alexander'ın sesi bu kez oldukça sakindi.
"Bu sadece bir bilmece değil."
"Daha fazlası mı?"
"Yargıç bize seçim yaptıracak."
"..."
"Ve hangi seçimi yaparsak yapalım..."
Alexander gözlerini duvardan ayırmadan konuştu.
"Birisi ölecek."
Odanın içinde tekrar ölüm sessizliği çöktü.
Saat 17. 47:
Oturduğu yerden telefonla konuşurken bir yandan kahvesini yudumlayan Evelyn rahatça koltuğa yayılmıştı. Chloe telefonunu ona vermişti, o da görüntülü konuşuyordu. Ara verdiği gibi ilk iş arkadaşını aramış ve olanları öğrenmişti:
Üzgün bir sesle konuşan Sophia “Ben tam kendime eğlenecek birini bulmuştum ki Ethan denen adam yanıma geldi ve mekanın boşaltıldığını söyledi. Seni sorduğumda da seninkiyle gittiğini öğrendim” demesi üzerine içtiği kahve boğazında kalan kadın öksürmeye başladı.
“Nereden benimki oluyormuş?” diye kızdığında arkadaşının gülen sesini duydu.
Teslim olur gibi ellerini havaya kaldırdı “Seni sorgulayan ajan demek istedim” diyerek yalan söyledi. Ama yine de arkadaşının ters bakışlarından nasibini aldı, “Ama tam flört eder gibi konuşuyorsunuz. Ne yapayım?”
“Flört mü? Ben daha çok bir taşla konuşuyormuş gibi hissediyorum” diye homurdanan kadının aklına önceki konuşmaları geldi “Adam dans etmeyi bile bilmiyor”
“En son ona öğrettiğini hatırlıyorum” diyen arkadaşının yüzüne kapatmamak için zor durdu. Zaten peşinde bir sapık olduğunu öğrendiğinden beri rahat değildi. her hasta acaba o mu diye düşünmesine neden oluyordu. Ve yine itiraf etmekten nefret ediyordu ama yanında rahat hissettiği iki kişi vardı. Sophia ve Alexander. İkisi de onu korurmuş gibi geldiğinden rahatlıyordu. Artık eskisi gibi şakalar yapmaya bile korkuyordu.
Evet mükemmel olabilirdi ama kimse peşinde bir sapık, pardon bir katil sapık istemezdi.
Oflayarak ellerini başının arasına aldı. Bu sırada arkadaşı haberlere bakıyordu, “Aaa, lunapark yarın kapanıyormuş” demesiyle kadın eee? Der gibi baktı.
“Benim bu sene seninle gitme hayallerim vardı”
“Sen bir süre benimle bir yere gitmek isteme Sophia.” Diye homurdandı Evelyn. “Ayrıca sen çalışmıyor musun? Yakında bir davan da yok mu? Müvekkillerini böyle mi koruyorsun sen?”
Sophia acı bir şey hatırlamış gibi yüzünü buruşturdu “Yahu boşanma davası falan oluyor. Ben aksiyon istiyorum. Bir de vekalet falan” omuz silkti “Benlik olaylar değil. Bir sen vardın, avukat istemediğin tuttu”
Sophia işinde başarılı bir avukattı. İlk avukat olduğunda oldukça zorlayıcı davaları şehir dışında kazanmıştı. Fakat her şey geri döndüğünde değişmişti. Artık işini yapmıyordu, çünkü herhangi bir eğlencesi yoktu. Aksiyon, kaos gibi şeylere bakmayı seviyordu. Ama bu kasabada kaldıkça karşı dükkandaki adamın kirasını geciktirme davasına bakabiliyordu.
“Aman, sen git davana çalış.” Esnedi “Ben de artık gideyim, hastalarım var. Bu telefon Chloe’nin. Kaydedersin” diyerek telefonu kapatacaktı ki arkadaşının sesiyle durdu.
“Bu arada, o Alex midir nedir. Onunla arabada neler yaptığını da bana açıklayacaksın. Kaçabileceğini düşünme” demesine göz devirmekle yetinip telefonu kapattı. Başı ağrımaya başlamıştı. Oturduğu yerden kalktığında yanına yaklaşan adamı hemen tanıdı. Dün onun yanına gelip bel ağrısı olduğunu söyleyen hastaydı. Ama yüzü acıdan kasılıyor gibi geliyordu.
“Doktor, saat yedide randevum var ama çok kötüyüm. Bu sonuçlara hemen bakamaz mısınız?” demesiyle kadın bir süre adamı inceledi. Cidden canı acıyor olmalı ki ter damlaları adamın anlında ve boynunda birikmişti. Yasal olmamasına rağmen “Pekala, beni takip edin” diyerek asansöre yöneldi.
Onun bu boncuk kalbi bir gün başına bir iş açacaktı.
Asansöre bindiklerinde “Dünden beri nasılsın?” diye sordu.
“Gece dediğini gibi ağrılarım azaldı. Ama sonrasında daha şiddetli ağrımaya başladı.” Diyerek belini gösterdi “Morarmalar da arttı. Hiçbir darbe yemediğime eminim” demesiyle Evelyn şaşırdı. Adam yirmilerinin sonlarındaydı. Mesleğinden kaynaklı olabileceğini düşünüp:
“Mesleğiniz neydi?”
“Yazılım mühendisi”
Adam kambur bile durmuyordu. Çok garipti çünkü genelde kod yazan mühendislerde çok yamuk durmadan şikayet olurdu. “Uzun süre ekran başında kaldınız mı?” derken asansör kapısı açılmış ve yürümeye başlamışlardı.
“Şu sıralar hayır.” Diyerek bir süre düşündü ve “Cidden uzun süredir bilgisayar başına geçmedim” dedi.
Kapının önüne geldiklerinde “Lütfen bekleyin, ben hemen geleceğim” diyerek odaya girdi. Chloe, Amelia ve Emma beraber bir şeye bakıyorlardı. Evelyn yanlarına ilerledi “Ne yapıyorsunuz?” diye sorduğundan Amelia yanıtladı “İndirimde ürün varmış, ona bakıyoruz”
Evelyn gülerek odanın girişine bırakılan dosyaları karıştırdı. Sonunda hastanın dosyasını bulunca hemen ışıklı alana gitti. “Bakalım bu kadar bel ağrıtan sebep neymiş?” diyerek incelemeye başladı.
O sırada içeriye giren Adrian ve Lucas ilk başta kızların yanına gidecekti. Fakat sonra Evelyn’i görünce ikisi de yanına geldi “Doktor, ne yapıyorsun?” demesiyle kadın elektirik akımına uğramış gibi dondu. Aklı bir konuşmaya gitti:
“Doktor?” diye seslendi Alexander. Bir yandan cidden çocuk gibi küsüp gitmediğine emin olmaya çalışıyordu.
“Doktor?” bu sefer daha yüksek sesle bağırmıştı.
“Doktor?” bu sefer cidden bağırınca kadın kısa bir süre arkasına ters ters baktı.
Kadın sinirle bağırarak az önceki dediğine hitaben “Doktor öldü” dedi. Motorun öldü.
Ona trip attığını hatırlayıp utanacaktı ki işinin başında olduğunu hatırlayıp silkelendi “İlginç bir fıtıklı hastam var” diyerek onların da görebileceği şekilde dosyayı tuttu. Üçü de bakarken Adrian “Fıtık?” diye mırıldandı. Garip bir şeyler vardı.
Lucas eğilip filme baktı “Bayağı fıtık işte bu, nesine bakıyorsun. Fizik tedaviye yönlendir işte” diyerek yandan eline aldığı elmayı büyük bir şevkle ısırdı. Bir gün daha bitmek üzereydi. Tabii mesaisi olmayanlara.
Tam gitmek için yönelecekti ki “Sen dur, ben hastayla konuşurum.”
“Saçma sapan konuşma, hasta benim hastam”
“Aman be, yemedik hastanı” diyerek uzaklaştı.
Kapıdan çıkınca adama gülümsedi “Beyefendi. Doktorunuzun dediği gibi sadece fıtık. Ben bunun için size fizik tedavi ve ilaçlar yazacağım” diyerek adama gülümsedi.
“Sağ olun doktor hanım, sizi de yordum” diyerek gülümsedi. Ama gülümsemesi yarım kaldı çünkü tekrar ağrı başlamıştı. “Ben sizi daha fazla tutmayayım. Sağ olun tekrar” diyerek inleye inleye uzaklaştı. Kadın ise adamın arkasından bakarken bir süre durdu. Ama sonra içi rahat etmediğinden odaya tekrar girip “Herkes bir bakabilir mi?” dedi.
“Şuna tekrar bakalım” diyerek hepsinin görebileceği bir şekilde filmi tuttu. Lucas “Yahu kızım fıtık var. Niye bu kadar sorguluyorsun?” dese de herkes çoktan bakmaya başlamıştı bile. Gözlerini devirerek filmi büyüttü. Ama sonrasında gördükleriyle kaşları çatıldı:
"Bir dakika..." diye mırıldandı. "Disk hernisi olsa kontrast böyle tutulmaz."
Adrian filmi elinden aldı. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra görüntünün farklı kesitlerini açtı.
"Lezyonun sınırları düzensiz." dedi sakin bir sesle. "Üstelik çevresinde belirgin ödem var."
Amelia da söze atladı:
"Yer kaplayan oluşum..." diye mırıldandı. "Ama primer mi, metastaz mı emin olamayız."
Evelyn başını iki yana salladı.
"Şimdilik hiçbir şey söyleyemeyiz." Parmağıyla görüntünün ortasını gösterdi. "Bakın, kontrast halka şeklinde tutulmuş. Bu görünüm enfeksiyonda da olabilir, yüksek dereceli tümörde de."
Lucas derin bir nefes verdi. Aptallığında boğuluyordu
"Adamı eve göndermemiz büyük hata olur. Ve biz bu hatayı yaptık"
"Evet." dedi Evelyn. Sonra "Acil yatış. Kontrastlı MR'ı isteyelim., ardından beyin cerrahisi ve onkoloji konsültasyonu isteyelim." Hemen yandan hastane telefonunu aldı. O adam anca arabaya binmiş olabilirdi. Güvenliklere durumu anlattıktan sonra adamın hala gitmediğini öğrenince şükretti. Lucas “Benim aptallığım yüzünden oldu, ben hemen geri çağırayım” diyerek çıktı
Emma şaşkınlıkla filme baktı.
"Yani bel ağrısıyla geldi ama..."
Adrian cümleyi tamamladı.
"...ama sorun bel fıtığı değil."
Sessizlik çöktü.
Amelia dosyayı kapatırken yavaşça mırıldandı.
"Bir hastanın hayatını bazen beş dakikalık dikkat kurtarıyor."
Evelyn istemsizce gülümsedi.
"Ya da beş dakikalık dikkatsizlik mahvediyor."
Saat 19.08:
Lunapark tamamen boşaltılmıştı. Her taraf polis ve FBI ajanı doluydu. Alexander de kendi ekibiyle beraber lunaparkta bekliyordu. Katil onları kandıracak biri değildi, kendince adaleti sağlayan biri yalan söylemezdi. Bu yüzden bugün hoş olmayan şeylerin yaşanacağı belliydi.
Ethan arkadaşı gibi arabaya yaslandı “Sence onu bugün yakalayacak mıyız?”
“Hayır, ama bir ip ucu bulacağız” diyerek emin sesle konuştu. Yargıç büyük oynamıştı ve onları bir yere çekmişti. Üstelik bir seçim yaptıracağı da belliydi. Ama hepsinin rahat olmasının nedeni suçlu olmamalarıydı. Yargıç suçlu olmayanlara dokunmuyordu.
Yanlarına gelen Nathan bileğindeki saate baktı. “Saat yedi oldu ama hala Yargıç’tan haber yok. Emin miyiz burada olacağına?” diyerek sorgulayınca Ethan “Umuyoruz,” diye mırıldandı.
Alexander katil hakkında bir şeyler bilmediğinden, çözemediğinden sinirliydi. Hayatı boyunca çok zorlu davalara bakmıştı. Ama hepsinde katil illa bir hata yapıyordu. Bu davada ise otuzdan fazla cinayet işlenmişti ama tek bir hata bile yoktu.
Alanın içine girip etrafta yürürken gözleri etrafta biri var mı diye sürekli bakınıyordu. Bir tünelin yanından geçerken gördüğü gülle adımları durdu. Gül, onun imzalarından biriydi. Etrafına bakındığında başka hiçbir yerde olmaması şüphelerini güçlendirdi. Kulağındaki kulaklıktan “Yarım saat içinde benden haber alamazsanız güneydeki tünele gelin” diyerek arkadaşlarına bilgi geçti. Onlar daha soru soramadan tekrar kulaklığı kapattı.
Belindeki silahını eline aldı ve yavaş adımlarla tünelden ilerlemeye başladı. Her adımını temkinli atarken bir anda kendiliğinden yanan ışıkla silahını hemen karşılaşabileceği herhangi bir tehdide doğrulttu.
Fakat karşısında bir masanın üzerindeki kağıttan başka bir şey yoktu. İçinden Oyun istiyorsun demek? istiyorsun demek? Oynarız diyerek kağıdı aldı. Kağıtta bir bilmece yazılıydı.
“Gülümserim.
Ama mutlu değilim.
Gözlerim açıktır.
Ama hiçbir şey görmem.
Çocukluğunuz beni sever.
Yetişkinliğiniz benden korkar.
Ben kimim?”
Alexander bilmecenin cevabını birkaç saniye düşündü. "Gülümserim ama mutlu değilim..." Aklına onlarca şey geldi. Manken. Maske. Kukla... Sonra çocukluğunuz beni sever, yetişkinliğiniz benden korkar cümlesinde durdu. "...Oyuncak bebek." Çocukların çok sevdiği, sürekli gülen, bazı büyüklerin korktuğu o şey. Tam bunu söylediği anda tünelin ilerisinden mekanik bir ses yükseldi.
Tak...
Tak...
Eski bir çocuk kahkahası...
Alexander kendi etrafında dönerken çok yüksek sesli kahkahalar bir yerden sonra ağlama seslerine dönüşür. Sonra tek bir ses: “İlerle”
Alexander son kez bakındıktan sonra ilerliyor ve karşısında bir oda çıkıyor. Cebinden çıkardığı eldiveni taktıktan sonra yavaşça kapı kolunu kavrayıp yavaşça aralıyor. İçeriye bakarken etraf bir anda aydınlanınca bir saniye gözleri kamaşan adam odanın içine bakıyor. Bir kızın oyun odası gibi duruyor.
“Oyuncak bebek ha?” diyerek oyuncakların arasında oyuncak bebeği aramaya başladı. Uzun bir süre aradıktan sonra bir sandalyede oturan bebeği görünce donakaldı.
Bebek birine çok benziyordu.
Siyah saçlar,
Yeşil gözler,
Ve doktor önlüğü…
“Ne sikim dönüyor lan burada?” diye mırıldanır. Daha iyi görmek için yakınına yaklaştı.
kucağında ise tuttuğu bir kağıt var. Silkelenen adam sıradaki kağıdı eline alıyor. Eline aldığı anda otomatik mekanik bir ses “Güven, güven” diye bağırıyor. Alexander derin bir nefes alıp sıradaki bilmeceye bakıyor:
"Dönmeden ilerleyemem.
İlerlemeden dönemem.
Hep aynı yerdeyim,
Ama herkes beni gezer."
Birkaç saniye kendine düşünme süresi verdi. Dönen bir şey, lunapark olduğu için ihtimaller azalıyor. Hep aynı yerde, ama insanlar beni gezer? Atlıkarınca!
“Atlıkarınca” demesiyle tekrar bir kahkaha yükseldi. Ama bu kez bir çocuğa ait değildi, robotik bir sese aitti.
“Hediyemi beğenecek misin bakalım?” diyen sesten sonra her taraf karanlığa büründü. Geldiği yoldan geri çıkan adamı dışarıda Ethan karşıladı. “Ne oldu?” diye soran adama “Katille konuşuyorum” diye bir cevap verdi ve koşarak atlı karıncaya gitti.
Arkasından sorular soran Ethan’ı takmadan bütün atları gezdi. Sonunda anormal bir yeşil gibi duran atın önüne geldiğinde gördükleriyle tüm kanı bedeninden çekildi.
Burada yine Evelyn’in olduğu bir bebek vardı. ama bu sefer üzeri kanlıydı. Bu bebekte farklı olarak bir de ip vardı. ipi çekince “"Yanlış insanlara güvenmek... Çocuk oyuncağıdır." Demesiyle düşündüğü şeylerin gerçek olmamasını diledi. Evelyn katil olamazdı değil mi? Kendine gelip hemen diğer notu aldı. Bu kez daha kısaydı:
"Bana bakınca kendini görürsün.
Ama ben seni hiç görmem."
Ethan yanına geldiğinde bebeğe yüzünü buruşturdu “Aynı doktora benzemiyor mu ya?” demişti ki durdu. Daha demin katille konuştuğunu söylemişti. Elindeki nota bakınca sağlam bir küfür savurdu. Alexander “Ayna” diye mırıldandı. Bu seferki basitti.
Ethan’a döndü ve “Burada aynayla alakalı ne var?” diye sordu. Sesinin sert ve aceleci olması Ethan’ı bir süre durdurdu. Sonra “Ayna Labirenti var.” Sonra durdu “Neler olduğunu açıklayacak mısın?”
Alexander koşarken yanından Ethan da koşmaya başladı. “Katil bizden bir şeyi bulmamızı istiyor. Bilmeceler sorarak beni bir yerlere yönlendiriyor” dedi. Ama Evelyn kısmından bahsetmedi. Bu kısım hala aklını kurcalıyor, göğsünü sıkıştırıyordu.
Aynalı odaya geldiklerinde gördüklerine inanamadılar. Her tarafta Evelyn vardı, her bir yansımada farklı bir ruh halindeydi: Mutlu, üzgün, sinirli, utanmış… ilerledikçe ikisi daha da şaşırıyordu.
Ethan küfretti “Yargıç her kimse Evelyn’e kafayı takmış” Alexander içinden Tabii o katil değilse, diye geçirmeyi ihmal etmedi. O kadının yanında uyumuştu, yıllardır çekmediği rahat bir uykuyu bir katilin yanında çekmediğine inanmak istiyordu. Onunla dalga geçip oyunlar oynayan, insanları bu kadar vahşice öldüren biri olmamasını umuyordu. Bu kadına kısa sürede nasıl bu kadar inanmıştı, bunu hiç bilmiyordu.
İlerledikçe labirentteki görüntüler değişiyor. Evelyn ya psikopatlar gibi gülerken yada kıyafetlerinde kan varken ortaya çıkıyordu. Yürüdükçe ikisi de etraftaki kanlara bakıyorlardı. Aynaların altı kanlıydı ve bu onun elinden damlıyormuş gibi duruyordu.
“Bunları ne ara hazırlamış olabilir? O mesajı aldığımız andan itibaren lunapark kapalı” diye mırıldandı Ethan. Ayrıca neden Evelyn olduğunu da sorguluyordu ama bunu dışından dile getirmedi.
Sonunda daha büyük ve altından kaplama bir aynanın önüne geldiler. Burada Evelyn elleri ve yüzü kanlı, alaylı gözlerle onlara bakıyordu. Elini sanki tutması için uzatmıştı, ama uzattığı elinin üstüne bir kağıt yapıştırılmıştı. Alexander hemen aldı:
"Göğe çıkarırım.
Ama uçurmam.
İnsanlar bana binmeden önce güler...
İndiklerinde aynı kişi olmazlar."
Ama bu sefer ekstra bir yer daha vardı:
“Ona hızlı güvendin”
İşte bu Alexander’in donmasına neden oldu. Katil olmasa bile yardımcısı olabilecek birini bu kadar uzun süre yanında tuttuğuna inanmak istemiyordu. Yüzü taştan bir hal aldı ve bilmeceye odaklandı. Yine bir oyuncak olmalıydı. “Göğe çıkaran, ama uçurmayan ne olabilir?”
“Hız treni?” diye bir tahmin yürüttü Ethan.
“Hayır, buradaki hız treni oldukça alçakta. Göğe çıkaran” diyerek düşündü. “Tabii ya, kamikaze.” İkisi koşarak çıkmıştı ki bir yerde Alexander durdu. “Ne oldu?”
“Bilmeceler” diye mırıldandı. “
“Eee?”
“Beni oyalıyor” anladıklarıyla tam küfredecekti ki elektrikler gidince yarım kaldı. Etraf kararınca ikili hemen ceplerindeki fenerleri çıkardı. FBI ajanı olunca böyle oluyordu.
İkisi koşarak çıkarken “Evelyn katile yardım eden biri olabilir, yada katili tanıyıp söylemeyen” diyen Alexander’a şok olmuş bir suratla baktı Ethan. Her ne kadar ajan olsalar da o kadının masum olduğuna neredeyse emindi. Birkaç kez onu hastanede izlettirmişlerdi, işinde oldukça iyi olan bir doktorun böyle bir şey yapması…
Tam dışarıya çıktıklarında bütün polislerin silahlarını çektiklerini gördüler. Kendi ekibi de yanına yaklaştı. Ryan “Bir anda elektrikler gitti, sanki” durdu “Sanki her yer Hacklenmiş gibi” demesiyle başını salladı.
Sonra kimsenin beklemediği bir anda hoperlörden Alexander’in duymaya alıştığı o ses geldi
"Aferin."
"Nihayet fark ettin."
"Bilmeceler sana yol göstermiyordu."
"Senden zaman çalıyordu."
Herkes garip gözlerle bakarken Alexander aslında çok şey bulmuştu. Ama belli etmedi, bilmeceler cidden bir şeyleri anlatıyordu, bir hikayeye göre dizilmişti. Bunu sonra çözecekti.
Ekibine döndü “Oliver, Nathan, Ryan. Siz polisleri ve sağlık ekibini kamikazeye gönderin” dedi.
Kamikazenin yanına geldiklerinde daha kapılara ulaşamadan bir anda hareket etmeye başladı. Asıl garip olan ise içeriden çığlıklar geliyordu. Bunu duyan Nathan “Kahretsin, içeride insanlar var” dedi.
Kamikaze iki koldan oluşuyordu. Bir taraf aşağıdayken diğer taraf yukarıda kalıyordu. Kamikaze yavaşça dönüp yatay bir şekilde kaldı. Şu anda daha net bir şekilde iki taraftaki kişiler de gözüküyordu.
“Ex duobus malis, minus elige.” Hoperlörden bu ses geldi.
"İki kötülükten daha az kötü olanı seç." Alexander çeviriyi yaptı
Onlara seçim yaptıracaktı, ölecek kişinin de nasıl öleceği belliydi. Onu ya kamikazenin en tepesinden atacak, yada yüksek hızda döndürecekti.
“Şimdi Alexander, seç.” Bir anda sağ taraftaki kısım aydınlandı “On dört yaşında yapmaya başladığı hırsızlıklarla ün salan. Ve yakın zamanda lösemeli çocuklar için toplanan bir parayı çalıp çocuğun ölmesine neden olan bu adam mı?” adam derken sesi fazla iğneleyici geliyordu.
Sonra sol taraftaki kısım aydınlandı “Yüzlerce çocuğu kaçırıp onların organlarını çalan, bununla zengin olup hayırlar yapan ünlü iş adamı mı?” diyerek iki seçeneğin de kim olduğunu söylemiş oldu.
Herkes katil susar diye bekliyordu ama o susmadı: “Bu adam lösemili çocuğun parasını çaldığında aile ilk iş hukuka başvurdu. Herkes onun tutuklanmasını isterken yalancı tanıklar ve takım elbiseyle bu konudan yırttı. Aile ona saldırmaya çalıştığında ise haklarında cezai işlem uygulandı” sonra alayla güldü “Bu mu sizin savunduğunuz adalet? Parası ve gücü olanın yanında durup masumları ezen bir adalet mi? Bunu mu istiyorsunuz?”
Herkes susarak onu dinlerken tek çıkan ses kamikazedeki iki insandan geliyordu. Yargıç devam etti, “Bu adam ise, yüzlerce aileden çocuklarını kaçırdı. Bir zamanlar kaybolan çocuk vakalarının arttığıyla alakalı haberler çıkmıştı. Bu şerefsiz de kendi yarattığı yerden faydalanıp yeni bir yetimhane kurdu. Çocukların sözde neşeyle büyüyeceği bir yetimhane” elini sertçe bir yere vurdu “Çocuklara büyüme şansı vermediler. O kadar iyi bir imaj çizmişlerdi ki kimse şüphe etmedi. Oradaki çocuklardan her gün bir şeyler eksilirken konuşamasınlar diye onlara yüksek dozlar verdikleri bilinmedi. ve en önemlisi çocuğunu bırakan bir kadın oğlunu bulamayınca yine dava açtı”
Ethan ve Alexander bakıştı. Ne yaptığını anlamışlardı. Onları öldürmeden önce suçlarını aynı bir Yargıç gibi anlatıp ona göre hüküm verecekti. Ölecek olanların nasıl pislikler olduğunu anlatıyordu onlara
“Dava tam iki yıl sürdü. İki yılda da hem çocuk bulunamadı, hem de yasa dışı işler. Aslında birçok kanıt vardı. Ama paranın gücü, hakimi bile satın almaya yetti. Aile perişan oldu. Anne oğlunun öldüğünü anlayınca kendi canına kıydı. Baba da şu an hem karısının hem de oğlunun intikamı için kanıt toplamaya çalışıyor.” diyerek sözünü tamamladı.
“Ben sizin savunduğunuz adaletin karmasıyım. Onun yapmadıklarını ben yapıyorum, suç neyse cezayı uyguluyorum. Bastırılmış ve satın alınmış adaletiniz masumları ezerken ben hak edilen hükmü veriyorum. Ve size şunun yeminini edebilirim ki kanımın son damlasına kadar sizin bastırdığınız adaleti sağlamak için uğraşacağım” diyerek sustu. Etrafta ölüm sessizliği vardı.
Herkes onun dediklerini düşündü, dedikleri evet haklıydı ama adalet böyle sağlanamazdı. Herkesi öldürerek adalet mi sağlanacaktı? Bazıları ona hak verdi, ama bazıları da suç kavaramı göreceli olduğundan konuşamadı.
“Şimdi de geldik günün sorusuna, bir hırsızı mı öldüreceksin?” öldüreceksin kısmına vurgu yapmıştı. Onu öldürenin Yargıç değil kendisi olduğunu ima ediyordu. Alexander dişlerini sıktı “Yoksa bir organ kaçakçısını mı?”
Alexander ilk defa çaresizce arkadaşlarına baktı. Hepsi donmuş bir şekilde kamikazeye bakıyordu. Kulaklıktan “Kontrol merkezine nasıl bağlanmış?” diye sordu. Polis “Kolları hareket ettirmek bir işe yaramıyor. Uzaktan kontrol ediliyor” demesi onun hoşuna gitmedi.
Ethan “İkisi de boktan insanlar, bunu yaparak dünyaya iyilik yaparsın dostum.” Dedi. kararın onun için zor olduğunun farkındaydı. Ama yapmalıydı da.
Oliva derin nefes aldı. Duyduklarından sonra ikisi de ölebilir diye düşündü. Sonra durdu, bunları onlara anlatmasının nedeni Alexander’i böyle teselli edecek olmalarıydı. Teselli ederken istemsizce onun felsefesine göre hareket ediyorlardı. Çok büyük bir ikilemin arasında kalmışlardı.
Alexander derin nefes aldı. Hala bir çıkar yol arıyordu, adalet önünde tekrar yargılanabilirlerdi. ama bunu yapamayacaklarının farkındaydı. Eli kolu bağlanmıştı, tekrar yaptıklarını gözden geçirdi. “Hadi ama ajan, hepimiz sıkıldık” diyen sesle dişlerini sıktı. Ona ajan diye hitap eden biri daha vardı.
“Organ kaçakçısı” demesi polislerin yüksek sesle bağırmalarına neden oldu. Hepsi başka bir çıkar yol olmadığının farkındaydı.
“Ölsün mü yaşasın mı?”
“Ölsün lanet olası” diye bağırdı.
“Pekala, ajan beyciğim. Seni kıracağıma kafamı kırarım” diyerek güldü. Robotik gülme sesi kulaklarına geldi. Daha sonra kamikaze tekrar hareket etti ve bu sefer dikey bir konumda durdu. “Buyurun, alabilirsiniz” dedi.
Ekipler adamı alırken içlerinden birinin aklına binmek geldi. Ne de olsa suçsuzlara bir şey yapamıyordu “Kamikazeye herhangi bir şey yapmaya, binmeye veya saymadığım bir şey yapmaya kalkmayın. Aksi halde bugün biri daha ölür” demesiyle polisler bakıştı. Yapacak bir şey yoktu.
Herkes uzaklaşınca kamikaze dönmeye başladı. Önce yavaş yavaş, sonra hızlandı. Bir değirmen gibi dönen kamikaze bir yerden sonra öyle bir hıza ulaştı ki, vidalar oynamaya başladı. Etrafta bir hava akımı yaratırken Yargıç tekrar konuştu:
“Sizi bugün üç defa kandırdım” demesi üzerine herkesin kaşları çatıldı. Ama Alexander ne olduğunu çözmüştü bile. Ama sesini çıkarmadı.
Nathan sinirle “Dalga mı geçiyorsun lan sen?” diye bağırdı. Bu öfkesiyle Yargıç karşısında olsa onu bile döverek öldürürdü.
“İlki Dedektifi notlarla kandırmamdı” dedi.
“İkincisi ise şu anda yanınızda olan adam” diyerek titreyen ve konuşamayan adamı anlattı. “Onun bir suçu yok. Bir suçluyu salacak değildim. Sicili temiz bir aile babası, iki anlattığım olay da şu an içeride dönen pislik içindi” demesi bir kişi dışında herkesi şaşırttı.
Adam büyük bir şok geçirmiş gibi konuşamıyor, yürüyemiyor. Yerde cansız bir manken gibi yatıyordu. Herkes adama garipçe bakarken duydukları gıcırdama sesiyle kamikazenin yavaşladığını gördüler.
Ryan “O hızda dönen bir kamikazenin içinde yalıyor olma ihtimali yok, ayrıca organları birbirine dönmüş olmalı” diye elini saçından geçirdi.
Yargıç “İnsanların organlarını satan birinin sonu” dedi. sesi son derece ciddiydi. Sonunda durduğunda ekipler yönelip yönelmemek arasında kaldı. Sonunda gittiklerinde gördükleri manzara öyle korkunçtu ki. Kadın polis öğürdü ve “Tanrım” diyerek geriye çekildi.
Alexander “Dokunmayın,” dedi. öyle ki bu yine herkesin susmasına neden oldu. Alexander başını kaldırarak “Üçüncü neydi?” diye sordu.
“Telefonunu aç Ajan, haberi alacaksın” demesiyle hemen gözleri telefona kaydı. Telefonunu buraya gelmeden sessize almıştı. Hemen telefonu aldı. Bilinmeyen bir numaradan on cevapsız çağrı vardı. sonra hemen geri aradı.
“Lanet olası Ajan,” diyerek ağlayan bir ses duydu. Nedense bu sesi daha önce duyduğunu hissetti. Sophia? Evelyn’in arkadaşı neden onu ağlayarak arıyordu. Aklına gelen ihtimalle hışımla arkasına döndü.
“Sophia neler oluyor?”
“Evelyn yok, hastaneden çıkmamış gözüküyor ama diğer doktorlar çıkmak için hazırlandığını gördüklerini söylediler. Lanet olsun kardeşim kayıp ve ben hiçbir şey yapamıyorum. Daha bugün bana izleniyor gibi hissettiğinden bahsetmişti. Salak gibi onu ciddiye almadım” diye bağırmasıyla Alexander tökezledi.
Bu sırada lunaparklarda çalan neşeli ama bir o kadar korkutucu çocuk şarkılarından biri çalmaya başladı. Ritim yavaşça akarken zaman da yavaşladı sanki. Sonra bu sese çocuk kahkahaları eklendi. Atlı karınca dönmeye başladı. Hız treni son sürat giderken salıncaklar açıldı. Ve sonra hoperlörden son ses geldi:
"İki yalancı yan yana durunca...
Hangisine inanacağını insan değil, zaman seçer."