Evelyn Hayes:
Gözlerim rahatsızca açılırken istemsizce yüzümü buruşturdum. Işıklar fazla açık olduğundan gözlerimi alıyordu. Yutkunmaya çalıştım ama yutkunamadım. Acıyla inlediğim sırada yüksek sesle gelen bağırışma sesleriyle gözlerim karşımdaki cama döndü.
Bana ne olmuştu?
En son neler olduğunu hatırlamaya çalışan zihnim her hatırladığımla daha fazla deliniyordu. Başıma giren ağrıyla gözlerimi tekrar kapattım. Beni kullanarak onları o binada patlatacaklardı, duymuştum. Ama bir şeylerin ters gittiğinden bahsetmişlerdi.
Gözlerimden yaşlar akarken bulunduğum yere bakmak ancak aklıma geldi. Hastane odası gibi bir yerdeydim. Bu sefer de hastane odasına benzeyen bir yer mi yapmışlar? Gerçek hastaneler bu kadar gerçekçi oda tasarımı yapamıyordu.
Kalkmaya çalıştım ama yapamadım. Tüm vücudum ağrıyordu, içeriye giren doktor kılıklı heriflere tiksinerek baktım. Bu herifler mi yapmıştı benim ameliyatımı? Ayrıca ben neden hala yaşıyordum.
Boğazımdan soktukları hortumu çıkarılar. Yüzümü buruşturdum “Su” diyen pürüzlü sesimle hemen bir doktor su kattı. Yavaşça bana içirdiklerinde en azından biraz daha iyiydim.
“Evelyn hanım, nasıl hissediyorsunuz?” diye sordu. gözlerimi kısarak adama baktım. Çok tandık geliyordu nedense, sonra anladıklarımla gözlerimi salaksın der gibi kapattım.
Tüm bunlar benim hayal ürünümdü.
Bir anda içeriye doluşan dört kişiyle gözlerim kocaman oldu. Alexander, Sophia, Ethan ve abim. Abim mi? Kesinlikle bana ilaç vermişlerdi, bu kadar saçma bir hayal gücüm olduğunu düşünmüyordum.
Kısık sesle “Zaten kafam bozuktu. Şizofrenlikle iyice bozulurum artık” diye söylendim. Karşımdaki dört kişi oldukça farklı tepkiler veriyordu ama hepsinden aynı his geliyordu.
Sevinç.
“Evelyn Hanım, beni duyabiliyor musunuz?” diyen doktora birkaç saniye boş boş baktıktan sonra başımı yavaşça salladım. Ama hala neler olduğunu anlayamıyordum.
“Adınızı söyleyebilir misiniz?” diyen doktorla kaşlarım havalandı. Cidden sağlam bir doktor tutmuşlardı.
“Evelyn Hayes.”
“Bulunduğunuz yeri biliyor musunuz?”
Gözlerimi odada gezdirdim. “Deponun reviri gibi bir yer” dedim. bunu dememle karşımdaki dört kişinin yüzü değişti. Doktor başını sallayarak not aldı.
“Şu an hangi aydayız, biliyor musunuz?”
Kaşlarımı çattım. Tarihi bulmaya çalışırken başım yeniden zonklamaya başladı. “Ekim...?”
Doktor tekrar kısa bir not aldı.
“Bugün hangi gün olduğunu biliyor musunuz?”
“Hayır.”
“Peki, en son nerede olduğunuzu hatırlıyor musunuz?”
Bu kez yüzümdeki ifade değişti.
Birkaç saniye cevap vermedim.
“Bir depodaydım, yani odada.”
“Nasıl bir odaydı?”
“Bilmiyorum.”
“Yanınızda kimler vardı?”
Gözlerimi kapattım. Hatırlamak istemediğim görüntüler zihnimin içinde birbirine girdi. Adamlar, Patron, Demian…
“Adamlar.” Derken sesim kısıldı.
Doktor birkaç saniye bekledi. Gözleri anlayışla çıkıyordu. “Size zarar verdiler mi?”
Bu kez cevap vermeden önce uzun süre sustum. Bana birçok şey yapmışlardı. “Bana vurdular, bir de vuruldum” dedim. bunları bana neden soruyordu ki? Zaten onu tutanlar bunu söylettiremiyor muydu?
Odada sessizlik oluştu. Bu sessizlik hafiften ürkmeme neden oldu. Derin nefes alarak doktora döndüm, dediklerimi not aldıktan sonra yumuşak bir sesle devam etti.
“Başınız dönüyor mu?”
“Evet.”
“Bulantınız var mı?”
“Biraz.”
“Görmenizde veya konuşmanızda bir değişiklik hissediyor musunuz?”
Etrafıma şöyle bir bakındım. Sonrasında başımı iki yana salladım.
“Peki, kollarınızı ve bacaklarınızı hareket ettirebiliyor musunuz?”
Denemeye çalıştım. Sağ elimi hafifçe oynattım. Omuzlarımı hareket ettirirken acıyordu ama yine de etmişti. Acıyla yüzümü buruşturup başımı salladım, “Evet.”
Doktor başını salladı. “Güzel. Şimdilik bilinciniz açık ve sorulara anlamlı yanıt veriyorsunuz. Ancak hâlâ çok halsizsiniz. Zorlamamanız gerekiyor.” Dedikten sonra birkaç şeye daha baktı. ben de o ne diyorsa onu yaptım. sonunda ne yapıyorsa bitti ve çıkıp gitti.
Gözlerim odada gezerken ayakta düm düz duran ajana kaydı. Hayalimde bile uykusuz duruyordu, “Şimdi sen de mi halüsinasyonsun?” diye sordum. Çünkü şu an neler olduğunu cidden anlamıyordum.
Alexnader başını eğdi. Kendini koltuğun kenarına bıraktığında başını tekrar yorgunlukla kaldırdı “Maalesef” dedi.
Maalesef mi?
Halüsinasyon değil.
Gerçek.
Kurtuldum mu?
Gözlerim dolu bir şekilde bakarken Sophia ağlayarak bana yaklaştı. Çok uzun zaman olmuş gibi “Seni çok özledim” diye fısıldayarak dikkatlice bana sarıldı. Ellerim onun beline yerleşirken istemsizce ben de ağlamaya başladım.
“Kurtuldum mu ben?”
“Kurtulduk kardeşim, kurtulduk”
Hıçkırıklarım birbiri sıra ağzımdan kaçarken yüzümü onun boynuna bastırdım. “Çok kötüydü, ben- ben korktum.” Nefeslerim düzensizleşirken arkamdaki monitördeki ses yükseliyordu. “Ben, korumaya çalıştım. Konuşmamaya çalıştım.” Başımı iki yana salladım “Çok korkunçtu, ben sandım ki… siz hiç gelmeyeceksiniz. Tek başıma öleceğim”
Sophia başını salladı “Tekrar olmaz Evelyn, tekrar yapamam. Ya beraber ölürüz, ya beraber yaşarız” diyerek saçlarımı öptü. Hıçkırırken nefeslerim düzenli bir hale girene kadar beni öyle tuttu. Sonrasında kulağıma eğilip “Abin burada” demesiyle tepki veremedim. Abim mi?
Sophia'nın söylediği kelimeler zihnimde birkaç kez yankılandı.
Başımı yavaşça ondan ayırdım. Gözlerim hâlâ yaşlarla doluydu. Odanın içerisinde birkaç saniye boyunca hiçbir yere bakmadan durdum.
Abim.
Edward.
Dört yıl boyunca yalnızca birkaç kez aklıma gelmişti. Bazen çocukluğumdan kalan bir anıyla, bazen de ailemin adını duyduğumda. Ama hiçbir zaman karşıma çıkacağını düşünmemiştim.
Hele ki böyle bir yerde.
Bakışlarımı yavaşça kapıya çevirdim.
Edward birkaç adım ötede duruyordu.
Olduğu yerde öylece kalmıştı. Yüzünde daha önce gördüğüm öfkeden eser yoktu. Bana bakıyordu ama sanki yaklaşmaya hakkı var mı, yok mu bilmiyordu.
Gözlerim yüzünde gezindi. Çok değişmişti. Ya da belki ben değişmiştim.
Çocukken hatırladığım adam daha farklıydı. Bana kızdığı zaman bile gözlerinde başka bir şey olurdu. Şimdi ise yalnızca yorgun görünüyordu.
Birbirimize birkaç saniye boyunca baktık. Sonra dudaklarım istemsizce aralandı. “Edward?”
Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki kendim bile zor duydum. Adamın çenesi hafifçe titredi. “Buradayım.” Gözlerim Sophia’ya döndü. “Bizi yalnız bırakır mısınız?” dememle Sophia anlayışla başını salladı. Odadaki üç kişi çıkarken gözlerim abime döndü.
Sadece iki kelime söylemişti. Ama gözleri dolmuştu. Kaşlarımı hafifçe çattım. Onu gerçekten gördüğüme hâlâ inanamıyordum.
“Sen... gerçekten buradasın.”
Edward başını salladı.
“Evet.”
Bir süre daha konuşmadım.
Gözlerim tekrar yüzüne kaydı. Onu tanımaya çalışıyordum. Dört yıl uzun bir zamandı. Bir insanın yüzünü değiştirecek, sesini farklılaştıracak, bakışlarını bile yabancılaştıracak kadar uzun. “Ne zamandır?”
Edward ne sorduğumu anlamamış gibi baktı. tekrar sordum “Ne zamandır buradasın?”
“Uyandığından beri.”
Başımı hafifçe salladım. Beni anlamıyordu.
“Hayır...” Sesim yeniden titredi. “Benim için ne zamandır buradasın?” Edward'ın gözleri birkaç saniyeliğine yere indi.
“Altı gündür, ama hastaneye üç gün önce geldim.”
Altı gün.
Sanki beynim bu sayıyı anlamlandırmakta zorlanmıştı.
“Altı...”
Dudaklarım hareket etti ama devamını getiremedim.
Altı gündür buradaydı. Beni beklemişti. Bunu anlamaya çalışırken göğsüm yeniden sıkıştı.
“Senin burada olmaman gerekiyordu.” Sesim oldukça pürüzlü çıkıyordu. Edward kaşlarını çattı. “Neden?”
“Çünkü...” dedim ama kelimeler boğazımda takıldı. Nedenini ben de bilmiyordum.
Belki de ailemden biri tarafından böyle görülmek istemiyordum. Belki de yıllardır aramızdaki mesafenin bir sebebi vardı ve şimdi o mesafe hiç olmamış gibi davranmak bana yanlış geliyordu.
“Senin işin vardır.”
Edward'ın gözleri doldu.
“İşim vardı.”
Başımı kaldırıp ona baktım. Hiç şaşırmamıştım.
“İptal ettim.”
“Niye?”
Bu kez cevap vermesi uzun sürdü. “Çünkü kardeşim vurulmuştu.” Dedi. acaba annesinden izin alıp mı gelmişti? Babam vurulduğumu öğrenince ne tepki vermişti? Yıllar sonra endişelenmiş miydi? Yoksa sadece boş ver deyip geçmiş miydi? Dışarıda ailem beni bekliyor muydu?
Gözlerim yeniden doldu. “Ben...” Sesim kırıldı. “Ben seni aramadım.”
Edward bir adım attı. Adımları beni ürkütmekten korkar gibi yavaştı. Sonra bir anda durdu. “Biliyorum”
“Dört yıl oldu.” Dedim.
Tekrar aynı cevabı verdi “Biliyorum”
“Sen de aramadın.” Dedim. eskiden o arardı, sekiz senedir annem ve babamla görüşmüyordum. Ama abimle dört senedir görüşmüyorduk. Görüştüğümüz zamanlarda ben aramasam bile mutlaka bana bir şekilde ulaşırdı. Ama bir yerden sonra o da bırakmıştı.
Bu kez sustu. O sessizlik cevaptan daha ağırdı. Başımı başka tarafa çevirdim. “Ben seni özledim mi bilmiyorum, seni görmek istiyor muyum?” dolan gözlerimi gizlemeden tekrar ona döndüm “İnan bunu hiç bilmiyorum”
Edward'ın yüzünde acı bir ifade oluştu ama başını salladı. “Bunu bilmek zorunda değilsin.” Dedi, ben iyileşince beni tekrar bırakacaktı. Yavaşça gözlerimi kapattım. Bunu söylemesini beklemiyordum
“Ben...” diye fısıldadım. “Seni görünce ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum” sonra titrek bir nefes verdim “Unutmuşum”
Edward yatağın birkaç adım uzağında durdu. Yani ben öyle tahmin ettim. “Ben de seni görünce ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.” Gözlerim yavaşça açılırken uzun zaman sonra ilk kez gözlerinde gördüğüm şey öfke değildi.
Pişmanlıktı.
“Çocukken seni koruyabileceğimi sanıyordum.” Yavaşça yatağa yaklaşıp yanıma oturdu. “Sonra sen büyüdün, ben de büyüdüm. İkimizin de sorumlulukları oluştu. Ben senin yanında olmam gerektiğini unuttum” başını yavaşça öne eğdi.
Başımı iki yana sallarken dudaklarımda acı dolu bir tebessüm oluştu. “Hayır.”
“Evelyn—”
“Beni sevmediğinizi düşündüm.”
Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz odadaki hava değişti. Edward’ın pişman gözleri bir anda donarken sanki söylediğim şeyi kafasında kurup kurmadığını anlamaya çalışıyordu. Şaşkınlıkla “Ne?” dedi.
Basit bir şeyden bahseder gibi “Annem ve babam beni istemiyordu. Bir süre sonra sen de gittin, ben de düşündüm ki…” dedim ama devam edemedim. Onları her haberde, her programda gördüğümde kendime bensiz ne kadar da mutlular. Diyordum. Hala söylüyordum.
Edward'ın gözlerinden yaşlar süzüldü. Ama bu birkaç saniyelikti. Hemen kendini toparladıktan sonra iki eliyle ellimi tuttu. Gözlerim ellerimizde takılı kalırken zincirlerin yaptığı yaraları acıttığını fark etmemişti bile. “Ben seni sevmediğim için gitmedim.” Gözlerim ona döndü. “Biliyorum.”
Ama aslında bilmiyordum. Belki de ilk defa duyuyordum. Duymak istemiyordum, anlamak, görmek…
Edward birkaç saniye sustu.
“Bunu sana söylemekte geç kaldım.”
Ben de sustum.
İkimizin arasında dört yıl duruyordu. Dört yıl, söylenmemiş cümleler, yanlış anlaşılmış bakışlar ve birbirimizi kaybettiğimizi düşündüğümüz zamanlar.
Elimi yavaşça battaniyenin üzerinde hareket ettirdim. Ben de elimi tutan elinin üstüne elimi koydum. Bir an umutla bana baktı.
Sadece bekledi.
Ben de uzun süre ellerimize baktım. Yıllar önceki gibiydi, sadece o ve ben vardık.
Edward'ın eli titreyerek elimi tuttu. Öyle ki bileğimdeki yaraları bile sonradan fark etti. Tek eliyle iki elimi tutarken yavaşça baş parmağı zincirin kestiği yerlerde dolaştı. Birçok morluk ve kesik vardı. dudakları yavaşça yaraların olduğu yere dokundu. bir şeyler acıdı ama bu fiziksel değildi, ruhsaldı. Dört yıl önce en güvendiğim limanımın yıkıldığı zaman geldi aklıma.
“Gitme. Uzaklaştırma beni kendinden” dedi. eğdiği başını kaldırdı. Bu kelime ağzımdan çıktığında ikimiz de birkaç saniye boyunca sustuk.
“Gitmeyeceğim.” Ben değil sen gideceksin. İkimiz de bunu çok iyi biliyoruz.
Bu kez ona inanmak istedim. Yarım saat, bir gün, bir hafta. Ne kadar olursa olsun, yine annemlerin tek bir lafına beni bırakıp gideceğini bilerek ona inanmayı seçtim. İnsan ne kadar geçmişinden kaçarsa o kadar ona kapılıyordu.
Bunu geç öğrenmiştim.
…
O günden sonra sürekli uyuyup uyanmıştım. İki gün sonra normal bir odaya alınmıştım, yine de doktorlar dikkat edilmesi gerektiğinden birkaç gün daha kalmam gerektiğini söylemişlerdi.
İki gündür içimden hiçbir şey yapmak gelmiyordu. Doktor artık yürümeye başlamam gerektiğini söylemişti. Ama öyle bir durumdaydım ki sadece yatmak istiyordum. Etrafımda sürekli aynı dörtlü vardı, beni güldürmeye, konuşturmaya çalışıyorlardı. Ama dedim ya, hiçbir şey yapmak gelmiyordu içimden.
Yine odada beş kişiydik. Ethan artık aşılmış gibi kendine bir masa çekmiş, rahatça kurulmuş internetten bir şeylere bakıyordu. Sophia, benim için aldığı çiçekleri pencerenin önüne koymuş suluyordu. Edward -abim demeye hala dilim varmıyor- hemen yanımdaki tekli koltuğa oturmuş kitap okuyordu. Diğer tarafımdaki tekli koltuğa da Alexander oturmuştu. O da yine bazı işlerini hallediyordu.
Bense sadece tavana bakıyordum.
Eskinden hastalarımın neden kendilerini kapattıklarını anlamazdım. Paylaşmak, konuşmak bütün sorunları çözer diye düşünüyordum. Pek çok hastamla bu şekilde iletişim kurmuştum. Neden böyle yaptıklarını şu an anlıyordum. Öyle şeyler yaşıyorduk ki, öyle şeyleri tekrar yaşıyorduk ki… tepki vermek istemiyordun, sadece kendini bırakmak ve hiçbir şey yapmamak. Tek istediğim buydu.
Bir kurye kapıdan girdi. Elindeki telefona bakıp “Ethan Bey burada mı?” diye sordu. elinde yanlış görmüyorsam hamburgerler vardı. bu çocuk benim yemem gerektiğini bilmiyor muydu?
Doktor bana gıda takviyesi uyguluyordu. Sadece çorba içmiştim, normal yemeklerden de birkaç lokma. Ama ödemeyi yaptıktan sonra paketlerden hamburgerleri çıkardığında hepsinin oldukça büyük olduğunu gördüm.
Sophia elini anlına vurdu “Aptal, kızın önünde yenir mi?” diyerek kafasına vurdu. Ethan sinirle “Siz de ne yapsam suçluyorsunuz.” Diye sahte bir sinirle önüne döndü. “Birkaç lokma yiyebilir herhalde. Yemişken kuru hastane yemekleri değil daha iyi bir şeyler yesin diye düşündüm.”
Tüm gözler bana kaydığında omuz silktim. Yediğim yemeği çok takmıyordum, sadece hayatta kalacak kadar yemek yiyordum. Gerçi yediklerime bile ilaç koyduklarını öğrendiğimden beri yemek yemeye çok sıcak bakmıyordum. Demian, umarım cehennem ateşleri seni sıcak tutuyordur.
Edward “Sorun teşkil etmez değil mi?” diyerek hamburgere garip bir şeye bakar gibi baktı. en son hamburger yemeyi sevmediğini hatırlıyordum. Demek ki hala yiyemiyordu. Alexander “Doktor bir şey olmaz dedi” sonrasında Ethan’ın önünden bir paketi alıp yanıma geldi.
Hafifçe poşeti sıyırdıktan sonra “En fazla beş ısırık alabilirsin.” Diye hatırlattı, herkes bize garip bakışlar atarken o yemem için hamburgeri önümde tutuyordu. Edward kaşlarını çatarak ona bakarken yavaşça bir ısırık aldım.
Lokmayı yavaş yavaş çiğnerken gözlerinin üstümde olduğunu hissediyordum. Zorlanarak yuttum, tekrar bir ısırık aldığımda abim sert adımlarla Alexander’in yanına gitti. Sertçe elinden almaya çalışırken “Senin işin yok mu ya? Nasıl ajansın sen? Yürü git işine” diyerek almaya çalıştı.
“İşim gücüm seni mi gerdi?” diye sorduktan sonra tekrar bana döndü. Yemem için uzatırken bir ısırık daha aldım.
Edward birkaç saniye boyunca Alexander'a baktı. Sonra bakışlarını bana çevirdi. Yüzündeki öfke biraz olsun azalmıştı ama hâlâ rahat değildi. kıskanıyor muydu? Yoksa cidden başka bir şey mi vardı anlamıyordum, anlamak istediğimden de emin değildim.
“Yeter artık.” Diye bir anda yükselince herkes ona döndü. Fazla yükseldiğini fark edince bir an boğazını temizledi. Alexander kaşlarını çattı, Edward’ın tavırlarından sıkılmış olmalıydı, “Nesi yeter?”
“Yemek yemesi gerekiyorsa ben yedirebilirim.” Dedi. ama bu gözlerimi devirmeme neden oldu.
Alexander hamburgeri yemem için bana uzatıp “Yedir o zaman?” dedi. ben de bir ısırık daha aldım. Edward sinirle Alexander’e baktı. onu kale almaması onu sinirlendiriyor olmalıydı. Onlar için çok önemliydi ya önemsenmek, saygı duyulmak…
Bir an hamburgeri değil, onun yüzünü izledim. Neden bu kadar uğraşıyordu? Ben yemek istemediğimi bile söylememiştim. Sadece... hiçbir şey istemiyordum.
Edward'ın çenesi kasıldı.
“Sen her şeye böyle mi karışıyorsun?”
“Hayır.”
“Kardeşim söz konusu olunca mı her şeye karışıyorsun lan?” diye sinirle sordu.
Alexander'ın bakışları kısa bir anlığına bana kaydı. Bir süre ikimiz de ifadesizce bakıştık. Öyle ki bir yerden sonra Edward “Ben kime diyorum acaba?” diye bağırınca gözlerimiz ayrıldı.
“Evet.”
“Ne evet?”
“Kardeşin söz konusu olunca karışırım” dedi
Odanın içindeki sessizlik bir anda ağırlaştı.
Ethan bilgisayar ekranından başını kaldırdı. cidden böyle bir şey söyleyip söylemediğini sorguluyor olmalıydı. Sophia suladığı çiçeğin yapraklarında oyalanmaya başladı. Bunu yaparken sırıtıyordu. Ama ikisinin de anladığı bir şey daha vardı: Edward'ın birazdan yeniden tartışmaya başlayacağını anlamıştı.
Ben ise karşımdaki hamburgere baktım. Daha demin bir nevi beni önemsediğini ima etmişti. Ama hiçbir şey hissetmiyordum. Gerçi bu konuda dürüst olduğunu bile düşünmüyordum.
Edward derin soluklar aldı, kırmızı görmüş bir boğaya benziyordu. Alexander ise oldukça rahattı. Abime alay eden gözlerle bakıyordu. İkisi de her an birbirinin üstüne atlayabilirdi. İkisi de konuşacaktı ki kısık sesim onları durdurdu. “Kavga etmeyin” sonra başımı geriye yasladım.
İkisi de sustu.
Sesimin onları susturabileceğini ben de beklemiyordum.
Başımı kaldırmadan devam ettim. “Başım ağrıyor.”
Edward hemen geri çekildi. Yerine geri otururken Alexander yeniden yemem için uzattı. Ben dördüncü lokmayı alırken “Tamam” dediler. Öyle ki ikisi de aynı anda söylemişti. Birbirlerine düşman gözlerle bakarken İkisinin de bu kadar kolay susması garip geldi..
“Doydum.” Zaten artık yemek yerken bile tetikte olmam gerekiyormuş gibi hissediyordum.
Ethan hemen ayağa kalktı. Yanımdaki iki adamın bir şey yapmayacağını anlamıştı sanırım. Hamburgeri alırken “Tamam, yeter. Zaten beş lokmaydı.” dedi
Sophia ona inanmaz gözlerle baktı. “Saydın mı?”
“Tabii ki saydım.” Dedi.
“Sen gerçekten tuhafsın.”
“Burada normal olan kim var ki?”
Kimse cevap vermedi. Eh, bir yerde haklıydı ne de olsa, bu odadaki kimse normal değildi. bakışlarım tekrar tavana kaydı. Odanın içindeki konuşmalar birkaç dakika daha devam etti. Ama bu kez kimse beni konuşmaya zorlamadı.
Belki de ilk defa, susmanın da bir cevap olduğunu anlamışlardı.
…
Günler ne kadar hızlı geçiyordu artık anlamıyordum. Doktorlar artık fizik tedaviye başlamıştı, kurşun yarası ve ilaçların etkisi geçmek üzereydi. ama sanki hala ruhum o depoda tutsaktı. Her yalnız kaldığımda aklıma o adam geliyordu, daha önce kaçırılmıştık. Çok olmasa da hatırlıyordum, ama bizi neden kaçırdılar, kim kaçırdı hiç bilmemiştim. Yıllar sonra biri bana bunu hatırlatmıştı.
Hastane odamda camdan dışarıya bakıyordum. Bir şekilde herkes çıkmıştı, odada yalnızdım. Değişimleri hoşuma gitmiyordu. Özellikle Alexander oldukça ilgili duruyordu. Yakın bir zaman öncesinde yine onun yüzünden hastanedeydim, şimdi yine aynı şekildeydim. Sanırım benim kaderim buydu.
Zorlanarak ayağa kalktım. Önümde hastaların yürümek için kullandığı değneklerden vardı. her ne kadar yavaş ve acılı olsa da kapıya kadar güçlükle varabildim. Kapıyı açıp dışarıya doğru bir adım atmıştım ki herkesin dışarıda olduğunu gördüm.
Dördü de dağılmış bir şekilde oturuyordu. Ama bu sefer dördü de hiçbir şey yapmıyordu. Yani Ethan dışında. Uzun zamandır elinden düşmeyen bilgisayarına bakıyordu. Çıktığımı ilk fark eden de o oldu. Bilgisayarı yana bırakırken “Evelyn? Bir şey mi oldu?” diye sormasıyla herkes bana döndü.
Başımı salladım, Sophia hemen yanıma geldi “Biraz yürümek ister misin? Ya da hava almak? Havalar soğumaya başladı ama biraz soğuk sorun olmaz” diyerek koluma girmişti ki kendimi geri çektim. Başımı iki yana salladıktan sonra gözlerim Ethan’a kaydı. Birkaç saniye baktıktan sonra geri döndüm.
Odanın içine yine yavaş adımlarla girdikten sonra yatağa daha yeni yatmıştım ki Ethan içeriye girdi. Peşinden gelmelerini beklerdim ama tekti. Normalde Alexander’in oturduğu yere oturup “Nasılsın?” diye sordu.
Dalga geçiyor olmalı.
“İyi” diye kısa bir yanıt verdim. Ama iyinin yanından bile geçmediğime emindim.
“Biraz gariptin, sadece gelip bakmak istedim” diye açıkladı. Aslında ona bakmamın nedeni incelediği şeylerdi.
Gözlerimi kapatmadan önce “Bilgisayarda baktığın şeye bakıyorum.” Alayla gülmek istedim ama dudaklarım kıpırdamadı “Eğlenceli mi bari?” dememle yutkundu.
Benim bulunduğum odanın kamera kayıtlarını izliyordu. Bazen bana acıyan bakışlar attığını görüyordum, bunun nedeni orada yediğim dayaklardan kaynaklı olmalıydı. Ama Alexander’in haberi yoktu.
“Evelyn… bu benim işim” diyerek açıklamaya başladı “Başına gelenleri anlatabilecek bir psikolojide değilsin.” Söyledikleri çok umurumda değildi. o kayıtlarla ne isterse yapabilirdi.
“İşe yarar bir şey bulursan haber ver” dedikten sonra karnımdaki yaraya dikkat ederek yan döndüm. Uykum gelmişti.
…
Saat sanırım gece üç buçuk gibi bir şeydi. Ethan koltukta uyumuş, Edward başını duvara yaslamış, Sophia Evelyn'in yatağının yanında uyukluyor. Alexander ise elindeki dosyaya bakarken uyuya kalmış durumdaydı. Ben ise ne mi yapıyordum?
Tavanı izliyordum.
Aslında bir yerde sorguluyordum, nasıl hala yaşadığımı, olanları, sonrasında neler olacağını. Sanki zaman durmuş gibi geliyordu. Geçen zamanda bile değişmeyen tek şey çevremdekilerdi. Edward bile hala buradaydı.
Gözlerim etrafıma kaydı, eskiden olsa kesinlikle hiçbirini uyutmazdım. Ama şu an tek yapmak istediğim şey battaniyeye sarılmaktı. Düşünmeden oturmak istediğim tek şeydi.
Sonra Alexander'ın başının yana düştüğünü fark ettim. Hafifçe ona doğru kayıp dosyayı kalemi ve tuttuğu notları komidine koydum. Tekrar geri yerime oturup tavanı izlemeye devam ettim.
…
sabah gelen hemşire herkesi yatarken görünce ufak bir şok yaşamıştı. En fazla iki refakatçi kabul ediyorlardı, bu yüzden şaşırılacak bir şey yoktu. Herkese kızarak uyandırmıştı.
“Hastanın yanında beş kişi kalamazsınız” diyerek ellerini göğsünde birleştirdi.
Uykulu şekilde boynunu esneten Edward “Aslında 5 kişi sayılmayız” dedi. ethan omuzlarını esnetirken “Nasıl yani?”
“Sen insandan sayılmıyorsun” demesiyle Ethan yüzünü buruşturdu.
Sophia “E ben de çok sayılmam” diyerek yerini belli etti. Hemşire şaşkın bir şekilde konuşmayı dinliyordu. Başka zaman olsa komik diyebileceğim bir şeydi.
Alexander yeni uyanmasına rağmen alaylı bir sesle “Ben de sayılmıyorsam sorun ortadan kalmaz” deyince Sophia istemsizce kıkırdadı. Ethan sabır çeker gibi “Bu odadaki tek normal olan ben miyim?” demesiyle odadaki onun dışındaki beş kişi ona bakmaya başladı. Öyle ki Ethan omuz silkmek zorunda kaldı.
Hemşire bana döndü, her ne gördüyse yavaşça tebessüm etti “Onlar sizin yakınlarınız mı?” dedi.
Hepsine kısa bir süre baktım. Ne kadar geçti bilmiyorum ama bir süre sonra yavaşça başımı salladım “Sanırım” diye cevap verdim.
…
Hastane çıkış işlemlerimi yaptığımızda üç gün daha geçmişti. Yani toplamda sekiz gündür hastanedeydim, nereden çıkmıştı bilmiyorum ama beş kişi aynı arabada gitme kararı almıştık. Ama sorun bu değildi. ben ön koltuğa oturmuştum. Sürücü koltuğunda Alexander vardı. arkaya Ethan, Edward ve Sophia sıkışmak zorunda kalmıştı.
“Lanet olsun, iki dev ezdiniz beni!” diye bağırdı tam ortada oturan Sophia. Yanındaki Ethan’a hafifçe vurdu “Kay biraz, sizin yüzünüzden tost olacağım burada!”
Ethan zaten en dipte oturuyordu, biraz daha kaymaya çalıştı sonunda pes edip “Daha ne yapayım? Sığmıyoruz işte. Ayrıca, Evelyn, Sophia ve Edward daha mantıklı olmaz mıydı?” dedi.
Edward sinirle “Ulan kız yaralı, bir de arkaya mı atacaksın kızı?” dedi. Alexander sabır çeker gibi iç çektikten sonra ışıklarda durunca gözleri bana döndü. Bir süre bakıştıktan sonra
“Daha iyi görünüyorsun” dedi.
“Öyle mi?” dedim.
“Evet”
Arkama yaslanırken “Ben hala aynı hissediyorum” dedim.
“Ama ben sana dışarıdan bakıyorum” demesiyle uzun zaman sonra gülümseyeceğimi hissettim. Ama olmadı. Sadece başımı sallamakla yetindim. Ama bunu arkadan duyan üçlüden garip sesler çıkmaya başladı.
“O bunu cidden söyledi mi? Hem de benim kardeşime?” kendince fısıldadığını düşünüyordu.
“Evet” dedi Ethan.
“Bu adam arabada bile rahat durmuyor. Ama hatırlatmak isterim ki arkasındaki koltukta ben oturuyorum” diyerek tehdit etti.
Alexander gram takmadan arabayı kullanmayı devam etti. Sonunda eve vardığımızda istemsizce derin bir nefes aldım. gizli mabedime ulaşmış gibi hissediyordum. Ben arabadan inerken abim de yardım etti.
Sophia, ben ve Edward indik. Ethan hemen ön koltuğa binip “Şimdilik yollarımız ayrılıyor. Daha sonra tekrar geliriz. Geçmiş olsun Evelyn” dedi. başımı salladım, bu kadar yanımızda durmaları bile bir hataydı.
…
Sophia’nın evine girdiğimizde bir evi Edward’a, diğerini biz ikimizin kullanmasında karar kılmıştık. Daha rahat olsun diye benim evimde o kalacaktı. İstese otele de gidebilirdi ama…
İçeriye geçince bir süre etrafa bakındım. Burada çok fazla anımız vardı. bir anda buraya bir kişi fazla girince ne yapacağımı şaşırmış gibi hissediyordum. Açık mutfağa ilerleyip kendimi koltuğa attım. Elimle yüzümü avuçlarken sanırım tek istediğim uyumaktı.
Sophia ve Edward yanıma geldi. Karşıma oturduklarında sessizliklerinin buraya kadar olduğunu anladım. “Evelyn, artık konuşmamız gerek. Neler olduğunu anlatmalısın” dedi tüy kadar yumuşak bir sesle Sophia.
“Ne anlatayım?”
“Olanları, yaşadıklarını. Belki de seni rahatlatabilecek bir şeyler.” Dirseklerini diz kapaklarına yasladı. “Hadi, anlat”
Bana beklentiyle bakan Edward’da birkaç saniye gözlerim gezindi. Sonra tekrar kadına döndüm “Sadece kaçırdılar, biraz da açıklık o kadar. Başka bir şey olmadı.” Dedim. bana bahsettikleri adamdan onlara bahsetmeme gerek yoktu.
Ama kaçırılan tek kişi ben değildim.
Aklını topla. Edward bunu duyduğu anda seni olayın dışına iter, istediğin bu mu?
Kesinlikle değil, ama tek başıma yapabilir miyim?
Tek başına olduğunu nereden çıkardın?
Bilmediğim bir ortağım mı var?
Ben varım.
Başımı salladım ve uzun zaman sonra gülümsedim, “Bana inanmayacaksınız ama cidden iyiyim. Birkaç günlük bir depresyon.” Elimi havada hiçbir şey der gibi salladım.
Edward kaşlarını kaldırdı “Daha demin başka bakıyordun?” dedi. gözleri bana inanmadığını açık açık bağırıyordu. Omuz silktim “Uzun süre sessiz kalmak bana göre değil. Biliyorsun.” Diyerek arkama yaslandım.
Sophia “İyisin yani?” dedi.
“İyiyim, bomba gibiyim hem de. Sadece biraz dinlenip kafamı toplamam lazım” diyerek dudaklarımı kıvırmaya zorladım. Önce Edward gitmeli, sonra gördüğümüz adamı araştırmalıyız. Kaşlarımı kaldırarak Edward’a baktım “Hem senin burada olduğunu annen ve baban biliyor mu?” sorum dudaklarını dişlemesine neden oldu. Derin nefesler alırken “Önemli olan konu senin nasıl olduğun, annem ve babam değil” dedi.
Sonra bir anda ayaklandı ve “Ayrıca sen neden FBI ile birliktesin? Diyorlar ki korumamız altında, sen neden FBI’ın koruması altındasın? Ne yaptın ki seni koruyorlar? Kaç gün kapında yattılar, yetmedi uykusuz durdular. Bunlar kim ki seni bu kadar önemsiyor?” diye bağırdı.
Bağırmasıyla sert tavrım balon gibi söndü. Zor nefesler alıp verirken gözlerim doldu. Bundan nefret ediyorum, ağlamaktan, beni ağlatanlardan. Ama o devam etti “Dört yıl sonra kardeşimi görmeye geliyorum. Kardeşim yok, kapısında FBI ajanları bekliyor. Sen ne yaptın ki onlar bekliyor?”
Sophia “Kendine gel, kız daha yeni uyandı sayılır. Salak saçma konuşarak onu üzme” diye sert bir dille uyardı.
“Sen anlat o zaman Sophia, benim kardeşim neden FBI ajanlarıyla dolaşıyor. Onun için uğraşılıyor? Anlat da bileyim”
“Ben sana anlatayım nedenini bir katil var. Katil suçluları öldüren bir manyak. Bir kere ben de öldürdüğü birini buldum. bu yüzden tanışıyoruz” sinirle gözlerimi sildim “Her ne düşündüysen öyle bir şey yok yani” diye sinirle ayaklandım.
Sonra elime geçen ilk şey olan bardağı Edward’ın üstüne fırlattım “Sen zaten sadece bana bağırırsın değil mi? Gücün anca bana yeter, sadece bana kızabilirsin.” Attığım barktan son anda eğilerek kurtuldu, refleksleri olmasa şu anda kafası kesilmiş olabilirdi. “Neden? Çünkü Evelyn hep haksız, hep suçlu, hep günahkar.” Elime geçen ikinci şeyi, yani yastığı yine fırlattım.
Sophia bana doğru yaklaşırken “Sakin ol Evl. Küçük bir kriz geçiriyorsun” sesi oldukça yumuşaktı. Sinirle ona döndüm “Sen de mi benim bir şeyler yaptığımı düşünüyorsun? Evet, belki ailemden intikam almak için FBI ile iş birliği yapmışımdır, ya da gidip bilgi edinmek için o ajanla birlikte olmuşumdur. Neden olmayayım? En günahkar benim ya!” diye sinirle bağırdıım.
O saniyeden sonra Edward kısık sesle küfretti. Kendimi yere doğru bıraktım, dizlerim yeri boylarken yaram acımaya başlamıştı. “Ben hiçbir şey yapmadım. Niye kimse bana inanmıyor?” Sophia hemen yanıma eğildi ve sarıldı. “Ben sana güveniyorum, inanıyorum.” Diyerek saçıma dudaklarını bastırdı.
Ne kadar süre geçti, ne oldu bilmiyorum ama kendime geldiğimde Edward yoktu, Sophia ve ben koltukta sarılıyorduk. Burnumu çekip kendimi biraz geriye çektim. “Neler oldu?” dedim. bir yerden sonrasını hatırlamıyordum.
Eli saçlarımda gezerken “Küçük bir kriz geçirdin. Edward’a saldırdın, e hak etmişti o da. Şu an senin evinde duşta.” Diye mırıldandı. Ellerimle yüzümü avuçladım, kendimi paralıyordum. Bir an önce eski gücümü toplamalıydım ama her seferinde içimden ağlamak geliyordu. İnsanların konuşması boş geliyordu.
“Sophia, seninle konuşmamız gerek” dedim. sanırım bağırıp çağırmak bana daha iyi gelmişti.
“Sonunda, bir şeyler olduğunu hissetmiştim. Gönder gelsin” diyerek karşımda bağdaş kurdu.
Kafamdakileri toparlamak için birkaç saniye kendime süre verdim. “Biliyorum, her şey fazla garip. Ama inan ki ben de anlamıyorum.” Derin nefes aldım “Şimdi, sana anlatmadığım birkaç şeyi anlatacağım. Ama nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum”
Sophia başını salladı. Birbirimize anlatmadığımız birkaç şeyimiz vardı elbette. Anlayışla karşıladı. “Öncelikle sana geçmişten bahsetmem lazım, ailemden, neler olduğundan” telefonumu çıkardım ve uzun zaman önce ona ailemi tanıtırken açtığım fotoğrafı gösterdim.
“Anne ve babam oldukça zengin insanlar, ama bu zenginlik yasal yollarla oluşmuş bir zenginlik değil. Birçok kirli işte varlar. Kara para aklama, adam kaçırma, uyuşturucu gibi. Haliyle dostu olduğu kadar düşmanı da olan bir aileydik. En azından ben sekiz yaşıma gelene kadar”
Telefonu kendime çekip eski haber kaynaklarına girdim. Geçmişteki bir haberi bulmak için birkaç dakika harcadıktan sonra tekrar ona uzattım. “Bundan yirmi sene önce, ben ve Edward babamın hasımları tarafından kaçırıldık. Bizi kaçıranlar babamdan korktuklarından bizi bir hafta tuttuktan sonra bizi kaçırttıranlara teslim edip aldıkları parayla yurt dışına kaçtılar. Sonrasında ise asıl cehennem başladı.” Diyerek kendime soluklanma süresi verdim. Bunları anlatmak kolay değildi ama bunu yapmazsam asla istediğime ulaşamazdım.
“Bizi alan adamlar Edward’ı değil beni hedef seçti. Nedendir bilmiyorum ama sekiz yaşındaki bir çocuğun bilmemesi gereken çok fazla şey öğrendim. Babamlar bizi bir ay sonra buldu.” Alayla güldüm “Aslında Edward’ı önceden buldular, beni, aynı depo içindeki beni bir ayda buldular. Ben eve dönünce değişmeye başladım. Kolay şeyler yaşamamıştım ve bir de gelip sen şeytansın diyen bir ailem olmuştu.”
“Nasıl yani? Kaçırıldığından dolayı mı?”
Başımı iki yana salladım “Hayır, kendi kendime konuşuyordum. Biri benimle konuşuyor gibi geliyordu, o dönemler bunun ağır bir travma olduğunu söyleyecek kimsem yoktu. Beni şeytan ilan ettiklerinden dolayı normale dönmem biraz zorlaştı. On sekiz yaşıma geldiğimde kendi başıma gittiğim psikologlar sayesinde toparladım” sonrasında dediklerimi anlaması için bir süre tanıdım.
İkimiz karşılıklı oturuyorduk, konuşuyorduk. Bu konuyu o depoya gidene kadar hatırlamıyordum bile. Ama birileri hatırlamamı istemişti. Boş yere Patron denen herif bana bundan bahsetmiş olamazdı. O resimdeki adamı hatırlıyordum.
“Peki sizi kaçıran adamlara ne oldu?” diye sordu. omuz silktim “Bilmem, net bir tahminim yok. Ailemle neden görüşmediğimi soruyordun ya. O günden sonra başlarına ne iş gelse benden bildiler. Sözde içimde şeytan varmış da, o şeytan bütün kötülükleri çekiyormuş” diyerek gözlerimi devirdim. keşke bu konuşmayı yapamadan da anlatabilseydim.
Üzüntüyle başını salladı ama yorum yapmadı. İşte bu en sevdiğim tarafıydı, konuşursa üzüleceğimi biliyordu. Bu yüzden sessiz kalıyordu. Sophia diğerleri gibi değildi, o benim hiç sahip olamadığım ablam, annem belki de en yakınımdı.
“Gelelim neden bunları anlattığıma. Herkes kaçırılmamın nedeninin FBI olduğunu düşünüyor ama değil” uzun zaman sonra bu kadar heyecanlanıyordum. “Sanırım, yani öyle düşünüyorum. bana orada bir adamdan bahsettiler. Bu olayın konusunu açtılar ve bir fotoğraf gösterdiler. kim olduğunu biliyorum ama hatırlamıyorum. Garip bir durum” diyerek kendimi geriye attım.
Sophia kaşlarını kaldırdı “Sen daha demin oldukça depresif duruyordun, ne ara düzeldin sen?” diye sordu. alayla kıkırdadım “Bir süre daha bana soru sormalarını istemiyorum. Hastanedeyken kötüydüm. Ama beni bilirsin, fazla kafama takmam” dememle elini havada salladı “Sen var ya, şeytanı cebinden çıkarırsın” sonra hemen toparlandı “Konuyu dağıtmayalım. Bu adamı mı bulacaksın?” diye fısıldadı.
“Bilmiyorum. Ama içimden bir ses onu bulmamız gerektiğini, eksik parçalar olduğunu söylüyor.” Ben de onun gibi fısıldadım. “Ne yapacağıma karar vermeden herhangi bir şey anlatmak istemiyorum. Edward bunu öğrenirse beni oyun dışı bırakır. Ona söyleyemeyiz. FBI? Kesinlikle olmaz.”
Sophia saçıyla oynamaya başladı “Haklısın, anlatmaman biraz daha iyi. Sonra geçmişini soracaklar falan, bir ton iş. Ama bu elbet ortaya çıkar, o zaman ne yapacaksın?” diye endişeyle sordu. rahatlatmak için boştaki elini tutup gülümsedim “Merak etme, ayrıca ne yaptım ki FBI bana bir şey desin?”
Sophia başını salladı “Tamamdır, o zaman bir süre bekleyelim. Bakalım neler olacak.”
Gözlerim kısılırken yavaşça başımı salladım “Bırakalım da bir süre daha işler onların istediği gibi ilerlesin” dediğimde Sophia sırıttı. İşte biz buyduk, sakladığımız gizli yönlerimiz ve yönelimlerimiz vardı.
Bizi hiç tanımıyorlar…