Olanları Sophia’dan öğrenmiştim, ben kaçırılmadan önce lunapark cinayetini anlatmıştı. Yargıç her kimse cidden akıl sınırlarının dışında bir oyun yürütüyordu. Ayrıca eğer Vincent denen herif beni kaçırmasaydı Yargıç kaçıracakmış. Hangisinin daha kötü olduğuna karar veremiyorum.
Elimdeki kahvemi yudumlarken derin bir nefes verdim. Eve geleli dört gün olmuştu. Edward ve ajanlar gelmişti ama hepsini kapıdan göndermiştim. Henüz onlarla konuşmak istemiyordum, henüz değildi. Edward hemen yan dairede olduğundan bazen balkona çıkıp bizi görmeye çalışıyordu.
Sophia ile konuşmak, içimi dökmek ve olanları öğrenmek beni kendime getirmişti. Gece uzun uzun konuşmuştuk, adamı hatırladığım kadarıyla anlatmıştım. Sabahta birkaç savcı ve avukat arkadaşına sormaya çıkacağını söylemişti.
O gün o dosyayı alabilme şansım olsaydı her şey daha iyi olurdu ama artık kendi yöntemlerimizle çözmemiz gerekecekti. Boynumu iki tarafa eğerek esnettim. O sırada kapı çalınca Sophia gelmiştir diye düşünerek direkt açtım. Ama karşımda beklemediğim biri vardı.
“Alexander?” diyerek kaşlarımı kaldırdım. Sabahın köründe evime neden geldiğini anlamaya çalışıyordum.
“Gelebilir miyim?” diye sordu. gözlerinin altı yine mordu, lunapark, bilmeceler derken oldukça yorulmuş olmalıydı. Geçmesi için yer açtım. “Buyur”
Eve ilk başta birkaç saniye duraksayarak baksa da sonrasında derin bir nefes alarak bir adım attı. Ben açık mutfağa yürürken “Herhangi bir şey içer misin?” diye nezaketen sordum. Büyük ihtimalle kahve isterdi.
Arkamdan gelirken “Su ve kahve” dedi. başımı alayla iki yana salladım. Damarlarında gezinen kafeinin onun kalbini ne kadar etkileyebileceğini bilmiyordu. İyi bir doktor olarak “Fazla kafein kalp damarlarını tıkar.” Diye hatırlattım.
Koltukta rahatça otururken başını salladı ve “Bana zarar verebilecek tek şey” dedi. kesin öyledir der gibi başımı salladıktan sonra makineye kahveyi ve malzemeleri koyup hazır olmasını beklemeye başladım. Buzdolabından suyu çıkarıp ona uzattım.
“Sağ ol” suyu içtikten sonra derin bir nefes aldı. İkimiz de sessizce beklemeye başladık, bir süre sonra sessizliği bölen şey kahve makinesinin hazır komutunu vermesiydi. Karşısındaki koltuğa geçip kahveyi sehpanın üstüne bıraktım. O kahveyi alırken dikişlerimi zorlamamaya çalışarak bacak bacak üstüne attım “Neden buradasın ajan?”
Kahveden bir yudum aldıktan sonra birkaç saniye gözleri üzerimde gezindi “Olamaz mıyım?” diye sorarken çok cesur duruyordu.
Omuz silktim. “Bilmem, genelde ya sorgulamak için ya da kurtarmak için yanıma geliyorsun” alaylı sesim onun gerçeklikten uzak bir şekilde gülümsemesine neden oldu.
O da benim gibi bacak bacak üstüne attı. Üzerindeki siyah gömleği bu hareketiyle hafifçe kırıştı. “Bu kez bir neden yok. Gelmek istedim ve geldim.”
Kaşlarım havalandı. Sanırım birileri nasihat alıp gelmişti. “Her istediğiniz yere istediğiniz gibi gider misiniz siz ya?” diye alayla sordum.
“Nasıl gerekirse?” diye uçuk bir cevap verdi.
“O ne demek?”
“İstediğimiz her yere gidemeyiz.” Bardağı iki eliyle kavradı. “Ama gitmek istediğimiz insanların kapısını çalabiliriz.”
Verdiği cevap karşısında birkaç saniye düşündüm. Ne güzel dünyaydı ya, istediğinin evine istediğin saatte girip çıkabiliyordun. "Ne güzel. Ben de FBI'a katılıp insanların evine sabah sekizde gitmeye başlayayım."
Saati gösterdi ve “Saat dokuz kırk sekiz. On sayılır?” dedi. bunu yaparken alayla gülmüştü. Önüme gelen saçlarımı geriye atıp “Bu daha kötü ya” dedim.
“Bence makul”
“Bir sonraki aşama ne? Pencereden mi atlayacaksın?” bunu sorarken cidden yapabilir mi diye düşünmem ayrı bir garipti.
Rahatça yaslanırken birkaç saniye pencereye baktı. ölçüp tartmış olacak ki “İstersen deneyebiliriz?” dedi. bu dediğiyle neredeyse kahkaha atacaktım. Ama tek yaptığım baş ve işaret parmağımı birleştirip burun kemerimi sıkmak oldu.
Tek kaşımı kaldırıp ona baktım, “Çevrendekilerden ilişki tavsiyesi falan mı alıyorsun sen?” sorum başını iki yana sallayıp gülmesene neden oldu. Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra “Sen hastaneden çıktıktan sonra herkes filozofa dönüştü. Herkes tavsiye veriyor” diye homurdandı.
“Kim mesela?” diye sordum.
“Ethan” ismini söylerken bela okuyor gibiydi. İstemsizce burnumdan güler gibi bir ses çıkardım. “Ethan’ın sana ilişki tavsiyesi verdiğini görmek isterdim” dedim.
Ne ara bitirdiğini bilmediğim kahvesini sehpaya bıraktı. kaşları hafifçe çatılırken “Bana ilişki tavsiyesi vermedi” dedi.
Derin bir nefes aldım “Rahatladım” demem garip gözlerle bana bakmasına neden oldu. Sonrasında ne dedi der gibi baktığımdan elini havada salladı:
“Kızı bunaltma dedi” Ne kadar da mantıklı konuşan bir birey!
Bu kez gerçekten kısa bir kahkaha kaçıracak gibi oldum.
Olmadı. Sadece gözlerimi devirdim.
“Dinlememişsin.”
“Dinledim.” Derken sesi cidden ciddi çıkıyordu.
“Sabahın sekizinde evime geldin.”
“Dokuz elli yedi.”
“Çok büyük fark var gerçekten.” Derken yaptığımız konuşmayı sorgulamayı bile bırakmıştım. Zaten her konuşmamız garip yerlere evriliyordu. Sıkıntıyla iç çektim. Bana bakıp birkaç saniye konuşmadı. Sonrasında dirseklerini diz kapaklarına yaslayarak yavaşça bana doğru eğildi.
“Sana bir şey soracağım ama dürüst olmanı istiyorum”
Dudaklarımı büzdüm ve “Vay be, gönderin gelsin ajan bey” dedim.
Her ne kadar alaya vursam da ciddi bir şey diyeceğini düşünüyordum. Devam etmesini beklerken dizimi oynatmaya başladığımı fark etmemiştim. “Kaçmak istiyor musun?” diye sordu.
Kaşlarım istemsizce çatıldı. Ne zırvalıyor?
“Ne?”
Etrafını gösterdi “Dışarıya çıkmıyorsun, hastaneden çıktığından beri kendini odana kapatmışsın. FBI ve Edward’ı kovdun, konuşurken fark etmesen de çok kez etrafını kontrol ediyorsun.” Bana dönen bakışları ilk defa yumuşaktı, sert veya suçlayıcı değildi. içtenlikle bakıyordu. “Olanlardan kaçmaya mı çalışıyorsun?” diye sordu.
Sorunun ağırlığı beklediğimden fazlaydı. Birkaç saniye cevap vermedim.
Olanlardan kaçmak istiyor muydum? Hayır, aksine üstüne yürümek gibi düşüncelerim vardı. evet hala korkuyordum ama hepsi geçmişte kalmış şeylerdi. Etrafım FBI ve Edward’ın adamları ile doluydu. Kaçmak değil korkularımın üstüne yürüyüp onları yok etmek istiyordum. Ama bunu neden sorduğunu anlayamamıştım.
Kaşlarımı kaldırdım “Bunu neden soruyorsun?” sorum oldukça şüphe doluydu. Genelde inandığım her şeyin tersi çıkıyordu.
Bir eli ensesine gitti. Ne diyeceğini, ya da nasıl söyleyeceğini bilemiyor gibiydi. “Endişeleniyorum” sadece bir kelime söylemişti ama ben o bir kelimeyle aynı anda birçok şeyi düşünmüş ve hissetmiştim.
Endişe.
İnsanlar o kelimeyi bana karşı fazla kullanmaya başlamıştı.
Kendimce alaya vurmaya çalıştım “Ajansınızın yeni protokolü mü? Tanıkları psikolojik baskıyla bunaltmak?” diye sorup başımı başka yöne çevirdim. Ama o aklımı bulandırmaya ant içmiş gibi gülümsedi.
“Sadece bir tanık olsan burada bu şekilde konuşmazdık” dedi.
Boştaki elim fincanın kulbunda durdu. Bakışlarım istemsizce yüzünde dolaştı. Neden öyle söylemişti. Bir anlığına kafamın içindeki ses alaycı bir şekilde güldü.
Bak sen şu ajana.
Gözlerimi ondan kaçırdım.
İlk kez... Sustum.
Çünkü ne diyeceğimi gerçekten bilemedim.
O da sustu.
Sonra cebinden katlanmış bir dosya çıkardı.
“Bu arada...” Dosyayı sehpaya bıraktı. “Resmî olarak gelme sebebim bu.”
“Demek sonunda ajan geri geldi.”
“Hiç gitmemişti.” Derken ne demem gerektiğini bilemedim. Onca lafı FBI için mi demişti? Gözlerim dosyaya kaydı. Dosyanın kapağında FBI mührü vardı.
…
Yaklaşık on dakikadır önümdeki dosya ile bakışıyordum. Alexander’in elinden hiç düşürmediği dosyalara benziyordu. Gözlerimi kırpıştırarak karşımdaki tepkilerimi izleyen adama baktım. Boğazımı temizledikten sonra “Bu ne?” diye sorabildim.
Rahatça arkasına yaslanırken “Bir fırsat, teklif, anlaşma. Hangisini tercih edersen” diyerek beni bozguna uğrattı. FBI benimle anlaşma yapmak istiyordu ha? basit bir doktorla.
Basit bir doktor?
Tereddüt etsem de dosyaya uzandım. Bunu yaparken karşımdaki adamın gözlerini üzerimde hissediyordum. Dosyayı açtığımda dalga mı geçiyorsun der gibi karşımdakine baktım. “E bu boş?”
“Boş” diyerek beni onayladı.
“Eee, boş dosyayı niye verdin?”
Ayaklanırken “Dolusunu FBI binasında vereceğiz. Tabii gelirsen” diyerek odadan çıktı. Şaşkınlıkla arkasından bakarken birkaç saniye algılayamadım. Sonrasında hemen -artık yaralı biri ne kadar hemen kalabilirse- kalktım. Odama gidip üstüme siyah bir ince badi, altına da siyah İspanyol paça bir kot giydim.
Saçlarımı dalgalı bıraktıktan sonra telefonumu aramaya başladım. Gözlerim bir telefona takılmıştı ki benim olmadığını fark ettim. Herhalde Sophia’nındı. “Ah be Sophia, ulaşmak istesem ne yapacaksın acaba?” diye söylendim. Sonunda kendi telefonumu bulup cebime koydum. Sophia’ya mesaj atmama gerek yoktu. Zaten kızın telefonu buradaydı.
Evden çıktıktan sonra karşı kapıya baktım. Edward’ın ayakkabıları yoktu, herhalde evde değildi. işime gelirdi. Hızlıca siyah sporlarımı giydikten sonra dışarıya çıktım. Edward’ın korumalarını kapıda bekliyordum ama hiç kimseyi göremeyince bir an şaşırdım. Kaldırımda Mercedes arabasıyla Alexander beni bekliyordu. Bir yandan telefonuyla konuşuyordu.
Yanına gittiğimde telefonu kapatıp beni kısa bir süre süzdü. Hafifçe başını sallayarak “Buyurun” dedi ve kapımı açtı. Bu hareketi baş, işaret ve orta parmağımı anlıma koyup başımı sallamama neden oldu. Açtığı kapıdan arabaya binince hemen kapattı. Gözlerimi devirdim “Cidden Ethan ile daha az konuşmalı”
Sonunda o da arabaya binince yolculuğumuz başladı. Dikkatli gözlerle arabayı kullanırken “Uzun süre sonra daha iyi gördüm seni” dedi. başımı salladım, Sophia ile konuşmak. Uzun süre sonra ikimizin de konuşmaktan kaçtığı şeyleri konuşmuş, netleştirmiştik. İlk hedefim bana Vincent’in gösterdiği adamı bulmaktı. Ve bulmamı sağlayacak kişi tam yanımda oturuyordu.
“Daha iyiyim, bir süre kendi başıma kalıp kendimi dinlemek iyi geldi” sözlerim sahiciydi. İnsanın en rahat konuşabileceği kişi kendisiydi ne de olsa.
“Sevindim, bu konuşmayı daha fazla aksatamazdık” dedi. sonrasında ikimiz de sessizleştik. Ben camdan dışarıya bakmaya başladım. Yargıç neler yapıyordu acaba? Ne de olsa iki numaralı sapığım da oydu. Bir numaralı olan beni Yargıç ile aynı gün kaçırttıran kişiydi.
Hepsi sırayla. Yargıç bizim için bir sorun değil.
Bir kahvecinin önünde durduğumuzda kaşlarımı kaldırarak ona baktım. Omuz silkip “Yolculuklarda içerim.” Dedikten sonra arabadan indi. Cidden yaşayabileceği kafein zehirlenmesini ona anlatmayacaktım.
Yalnız kalmak istemediğimden peşinden ben de indim. Daha önce görmediğim bir kahveciydi. Yan yana içeriye girdiğimizde küçük bir yer olduğunu gördüm. Girişte hemen kahve siparişi alan yer vardı. sağ ve sol tarafında da oturulacak masalar. Kadın Alexander’i görünce:
“Hoş geldiniz, bizim de gözümüz yollarda kaldı” diyerek gülümsedi. Alexander başını salladı, “Yoğunum bu aralar, Ethan ile idare ediyoruz” bunu derken samimi biriyle konuşur gibiydi. Demek ki bu buz kütlesinin yakın olabildiği insanlar vardı.
Gözleri bana döndü ve “Bir şey alır mısın?” diye sordu
Birkaç saniye gözlerim kahvelerde gezindi. “Karamelli Latte”
“Doktor Hanımı duydun. Bana da her zamankinden üç tane”
Üç kahve mi? Pekala sorgulamayı bırakıyoruz. Ayrıca kahve seçimin berbat.
Alexander beni köşedeki bekleme koltuklarına çekince rahatça oturup bacak bacak üstüne attım. Gözlerim onun üstünde gezinirken “Kahve senin kanın olabilir mi?” diye sordum. Aslında sadece şaka amaçlı bir soruydu.
“Beni ayakta tutan o”
“Elini kessek kahve akar. İddiasına bile varım” demem ikimizin de sırıtmasına neden oldu. Alexander’de fark ettiğim bir değişiklik vardı. daha insancıl duruyordu, en azından gülebiliyordu. Şaka yapıyordu. Bunlar normal insanlar için basit, onun için oldukça garip olmalıydı.
Dediğim gibi gülümsedi. Bunu yapınca gözlerinin kenarı kısılıyordu, yanağındaki iki çukurun varlığından kendisinin bile haberi yoktu büyük ihtimalle. “Amacın kan grubumu öğrenmek mi?”
Gözlerimi onun yüzünden çekmeden “Hayır, istesem kısa sürede öğrenirim” dedim. bunu yapabilmek için gerekli yetkiye sahiptim ne de olsa.
Konuşacakken kahvelerin hazır olduğunu bildiren sesi duyduk. Kahveleri almak için kalkarken ben de ayaklandım. Yanlış bilmiyorsam bina şehir merkezindeydi. Bana yapacakları teklifi cidden merak ettiğimden hızlıca gitmek istiyordum. Sophia bana yaklaşık kırk beş dakikada vardığını söylemişti.
İkimiz de tekrar arabaya bindiğimizde yolculuğumuz sessiz geçti. Ta ki benim canıma tak edip “Senin Spotify’ın yok mu?” diye isyan ettim. Cebinden telefonunu çıkarıp bana uzattı. Şaşırmış bir şekilde onun bana uzattığı telefonuna bakarken birkaç defa salladı “Al, yüklü mü bilmiyorum”
Çekinerek telefonu aldım. daha önceden de aldığımdan üst bir model olduğunu görmek beni şaşırtmadı. “Şifre istiyor” diyerek tekrar uzatmıştım ki. “112156” dedi. bu da ikinci bir şok yaşamama neden oldu.
Ajancığa bak sen.
Şifreyi girip telefonu kurcalamaya başladım. Aslında genel sosyal uygulamalar vardı ama kullanmadığına bahse girerdim. Sonunda Spotify’ı bulduğumda hesabının olmadığını gördüm. “Yine geleceğe yatırım yapacağım” diyerek kendi hesabımı geçirdim. Kendi oynatma listeme girip ilk şarkıyı açtım. “My Romeo” çalarken birkaç saniye bekledim.
Telefonu aramızdaki bölüme koyup ona döndüm “Şifreni bana söylemeni beklemiyordum” diyerek açıkça şaşırdığımı belli ettim.
Basit bir şeymiş gibi başını salladı “Ben senin hakkında telefon şifrenden daha fazla şey biliyorum. Ödeştik say”
Vay be der gibi başımı ağır ağır salladım. Arabada çalan müzik, ikimizin arasındaki sessizliği garip bir şekilde dolduruyordu. Dışarıdaki binalar birbiri ardına geride kalırken gözlerimi camdan ayırmadım.
Alexander'ın söylediği cümle kafamın içinde dönüp duruyordu.
Ben senin hakkında telefon şifrenden daha fazla şey biliyorum.
Haklıydı.
Benim hakkımda ne biliyordu?
Nerede doğduğumu, hangi hastanede çalıştığımı, hangi insanlarla görüştüğümü, geçmişimi, ailemi... Muhtemelen benim bile unuttuğum ayrıntıları biliyordu.
Bazı şeyler hariç.
Ben onun hakkında ne biliyordum ki? Adı, işi, kahve bağımlılığı. Başka bildiğim hiçbir şey yoktu. Bu durum garip bir şekilde canımı sıktı. Birinin bütün hayatımı kitap okur gibi okuyup bilmesinden rahatsız olmuştum.
Ciddi bir ifadeyle ona döndüm. “Bir soru soracağım” demem birkaç saniye bana bakıp tekrar yola odaklanmasına neden oldu.
“Gergin bir giriş, devam et”
Kendimi gösterdim “Sen benim hakkımda her şeyi biliyorsun, belki benim bilmediklerimi” sonra onu gösterdim “Ama ben senin hakkında hiçbir şey bilmiyorum” sözlerim sıkıntın bu muydu? Der gibi nefesini vermesine neden oldu.
“Bilmen gereken kadarını biliyorsun zaten” sonra sözleri alaya kaydı “Ne o? Benim hakkımda merak ettiklerin mi var?”
İmasına göz devirmek istesem de kollarımı göğsümün altına bağlamayı tercih ettim. “Ödeşelim diyorum. evet senin bildiğin kadar şey bilemem.”
Son söylediklerimle yüzündeki rahatlık yavaşça kayboldu. Eliyle direksiyonda ritim tutarken “Ne merak ediyorsun peki?” diye kabul etti.
“Yaşın kaç?”
“Yirmi dokuz”
vay be, daha büyük duruyor. “Anladım, boyun kaç?”
cidden bunu sordun mu der gibi bir bakış atıp “1.94” dedi.
UFA’dan mı çıktın arkadaşım? Bu boy ne?
“Yine beni şaşırtan bir bilgi. Kaç dil biliyorsun?”
Aynaları kontrol ettikten sonra kavşaktan döndü, birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra “Altı dili akıcı şekilde konuşabiliyorum. İki dili de anlayabiliyorum” dedi. söyledikleri çok da şaşırmama neden olmadı çünkü dışarıdan bakınca oldukça bilgili birine benziyordu.
“Peki doğum günün?”
“29 Temmuz”
Birkaç saniye düşündüm. “1997 oluyor di mi? Ben de 98’liyim zaten.” Diye mırıldandım. Sonrasında hemen toparlayıp “Senin burcun ne ya? Temmuz ne oluyor?” diye sordum.
Kaşları çatılırken “Bu cidden gerekli mi? Başka sorun yok mu?” diye sordu. elbette yanıtlayacaktı, ayrıca şu an internete yazsam büyük ihtimalle öğrenirdim ama ben ondan duymak istiyordum.
“Evet, gerekli. Konuş.”
“Aslan, yükselen falan bilmiyorum baştan söyleyeyim” diyerek homurdandı. Bu tepkisi hafifçe kıkırdamama neden oldu.
Düşür gibi birkaç saniye durdum. Başka ne sorabilirdim ki? “En sevdiğin yemek?” dememi beklemiyor olacak ki birkaç saniye durdu. Gözleri dalarken burada olmadığını hissediyordum. Öyle ki ben onu dürtene kadar gözlerini boşluktan ayırmadı. Neyse ki gittiğimiz yol düzdü.
“Lazanya ve Beef Wellington (Wellington usulü bonfile)” bunu derken sesinin garip çıkması istemsizce dikleşmeme neden oldu. Şakaya vurmak için derin nefes alıp gülümsedim. “Bayağı spesifik.”
Başını salladı “Güzel yemek spesifik olur” dedi. istemsizce onu mutfak başında hayal ettim. Orada da düzenle çalışırdı büyük ihtimalle. Bütün her şeyi tam ayarında koyduğunu düşününce birkaç saniye sırıttım.
Nedense artık konuşmak istemiyor gibi hissetmiştim. Böyle olunca konuşasım gelmiyordu, telefonumu çıkarıp gezinmeye başladım. Sosyal medya kesinlikle zaman öldürmek için kullanılabilecek bir yerdi. Aklıma gelenlerle elim arama motoruna gitti. Acaba hesabı var mıydı? Doğrudan istesem hoş olmazdı, ama bir kere aklıma gelince merak da etmiştim.
Karşıma çıkan onlarca hesap vardı. kendimi geriye yaslayarak derin nefes aldım. bence bulabilirdim. Hemen yanımdaki adamın nesini bulamayacaktım ki? Sonrasında durdum. Onun değil ama Ethan’ın kesinlikle olmalıydı. Önce Ethan’ı bulursam zaten Alexander’i de bulabilirdim.
Ethan’ı arama motoruna yazdıktan sonra gezinmeye başladım. Birçok insan olsa da hesapları hızlıca eleyebilmiştim. Yaklaşık on beş dakika hesapları gezdikten sonra sonunda buldum.
Ethan’ın hesabına girdiğimde gizli olduğunu görmek birkaç saniye sinirlerimin bozulmasına neden olsa da parmaklarım istek atma tuşuna bastı. Sonrasında tekrar ana sayfaya döndüm. Beklemekten başka yapacak bir şeyim yoktu.
Sophia’nın hikaye paylaştığını görünce hepsine kalp atarak çıktım. Onun hesabına girdiğimde can sıkıntısından takip ettiklerine girdim. Öylesine bakarken gördüğüm isim birkaç saniye duraksamama neden oldu.
Sophia ve Ethan takipleşiyor mu?
Şok olmuş şekilde bakakaldım çünkü Sophia sosyal medyadan tanımadığı erkekleri -takılmadıkları sürece- eklemezdi. Yine de düşüncelerime alayla güldüm, ben uyanana kadar kaç gün beraber geçirmişlerdi. O kadar da şaşırılacak bir durum yoktu aslında.
“Yarım saattir telefonla ne yapıyorsun?” diye sıkıntılı bir ses duyana kadar telefon bakmaya devam ettim. Alexander garip gözlerle bana bakıyordu. Etrafa bakındığımda vardığımızı fark ettim, ne ara geldiğimizi anlamamıştım bile.
Elimi havada salladım “Sosyal medyanın gücü. Kusura bakma” dedikten sonra uyuşan bedenimi hafif hareketlerle esnettim. Alexander onaylamaz şekilde başını salladıktan sonra arabadan indi. Ben de aynadan nasıl duruyorum diye bir baktım. Fena durmuyordum, yani, yakın zamanda kaçırılıp, vurulmuş birine göre oldukça iyi duruyordum aslında.
Ben de arabadan indiğimde buranın sandığım kadar büyük bir yer olmadığını gördüm. Ana FBI binası değildi büyük ihtimalle. Ana binanın daha uzakta olduğunu biliyordum. Alexander hadi der gibi başını sallayınca derin nefes alarak yürümeye başladım. Bakalım nasıl bir yer beni bekliyordu?