Ameliyathanenin beyaz ışıkları göz alacak kadar parlaktı.
Tavan lambalarının altında geçen her saniye, dışarıdaki saatlerden daha ağır ilerliyordu. Steril havaya karışan iyot kokusu, metal aletlerin birbirine çarpan ince sesleri ve monitörlerden yükselen düzensiz uyarılar odanın içindeki tek ritimdi.
Anestezi uzmanının sesi odadaki sessizliği yarıp geçti. “Elliye düştü!”
Monitörde dans eden yeşil çizgi her saniye biraz daha düzensizleşiyor, Evelyn Hayes'in zayıflayan yaşam belirtilerini inatla göstermeye devam ediyordu.
Baş cerrah başını kaldırmadan elini uzattı. "Kompres."
Hemşire söyleneni anında avucuna bıraktı.
Kurşunun açtığı yara düşündüklerinden daha kötüydü. Batın boşluğuna yayılan kan görüş alanını kapatıyor, her temizlediklerinde birkaç saniye sonra aynı kırmızılık geri dönüyordu.
"Karaciğer alt yüzeyinde aktif kanama."
"Damarı görüyorum."
"Klemp."
Metal alet yerine oturduğu anda monitör yeniden ötmeye başladı.
"Nabız yüz altmış!"
"Basınç kırka düştü."
Bir anlığına odadaki herkes aynı ekrana baktı. Yeşil çizgi hızlandı... Sonra yavaşladı.
Ve neredeyse düzleşti.
Baş cerrahın sesi ilk kez sertleşti. "Kalbi kaybediyoruz!"
Defibrilatör saniyeler içinde hazırlandı.
"İki yüz joule."
Pedler göğsüne yerleştirildi. "Herkes çekilsin!"
Odanın içinde tek duyulan şey cihazın şarj olurken çıkardığı ince vızıltıydı.
“Şok!”
Evelyn'in bedeni sedyenin üzerinde istemsizce sıçradı. Monitörden yükselen tekdüze ses birkaç saniye boyunca hiç değişmedi. Hiç kimse nefes almıyordu.
Sonra...
Bir bip.
İkinci…
Üçüncü…
Yeşil çizgi yeniden kıvrılmaya başladı.
Anestezi uzmanı fark ettirmeden tuttuğu nefesi bıraktı: "Ritim geri döndü."
Ama kimse rahatlamadı. Çünkü savaş bitmemişti. Asıl şimdi başlıyordu.
…
Ameliyathanenin dışındaki koridor içerisi kadar sessizdi.
Florasan lambalarının soğuk ışığı gri zemine vuruyor, beyaz duvarlar bekleyişi daha da ağırlaştırıyordu. Koridordan ara sıra geçen hemşirelerin ayak sesleri dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Sophia neredeyse dört saattir yerinde duramadan hastane koridorlarında volta atıp duruyordu. Gözlerinden istemsizce akan yaşlar yüzünden gözlerinin çevresi yanıyordu. Avuç içleri o kadar sıkılmıştı ki tırnak izleri teninde çıkmıştı. Dağınık saçları ve ağlamaktan şişen yüzüyle oldukça kötü duruyordu.
Alexander Pierce ise camın önünde hareketsiz duruyordu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi oldukça sakin duruyordu. Ama cebindeki yumruğa dönmüş eli, sakin olan tek yerinin yüzü olduğunu ele veriyordu. Bu kadar sakin olduğundan yarım saat önce Sophia ona saldırmaya çalışmıştı. Birçok hakaret etmişti ama umursamamıştı. Şu an tek önemli olan şey ameliyat masasındaki kadındı.
Ethan ise oturduğu rahatsız hastane koltuklarında öne doğru eğilmişti. Dirsekleri dizinde, bakışları yerdeydi. Ama zihni onu çoktan Evelyn’i bağlı olarak gördüğü zamanki tepkilere gitmişti
Verilen ilaç...
Titreme...
Odak kaybı...
Göz bebekleri...
Parçaları birleştirmeye çalışıyordu. Umuyordu ki yanlış görmüştü ve sadece vurulmadan kaynaklıydı. Tam o sırada ameliyathanenin üzerindeki kırmızı ışıklar söndü. Üçü de içeriden çıkan cerraha baktılar.
Maskesini çıkaran baş cerrahın alnından süzülen ter damlaları daha konuşmadan her şeyi anlatıyordu.
Doktor yorgun gözüküyordu.
Oldukça yorgun.
Ondan açıklama bekleyen üç kişiye yorgun bir bakış attı. Derin bir nefes aldıktan sonra "Karnındaki kurşun ciddi iç kanamaya neden olmuştu." dedi kısık bir sesle. "Kanamayı kontrol altına alabildik."
Sophia'nın omuzları hafifçe gevşedi. O ana kadar kendini kastığını fark bile etmemişti. Fakat tam o anda doktorun bakışları yavaşça yere kaydı. Kötü bir şey söyleyeceği her halinden belli olurken “Ancak” diye mırıldandı.
Tek kelimesi bile üçünün buz kesmesine neden oldu.
O tek kelime koridoru yeniden buz gibi yaptı. Herkes gerginlikle devam etmesini beklemeye başladı. "Kurşun yarası dışında başka bir problemle daha karşılaştık." Demesiyle Ethan hemen başını kaldırdı. düşündüğü şey olup olmadığını düşünüyordu.
"Kanında merkezi sinir sistemini baskılayan güçlü ilaçlar tespit ettik."
İçinden geçen ihtimal gerçeğe dönüşmüştü.
Doktor devam etti. "Bu maddelerin ne kadar süre boyunca verildiğini bilmiyoruz. Ancak sinir sistemi ciddi şekilde etkilenmiş." Demesiyle Sophia’nın iki yanda olan elleri yumruk oldu. Şu an kardeşi içeride yaşam savaşı veriyordu ve onun tek yapabildiği dışarıda beklemekti.
Alexander'ın sesi ilk kez duyuldu. "Yaşayacak mı?"
Doktor birkaç saniye sustu. Nasıl bir cevap vermesi gerektiğini düşündü, sonunda yıkık bir sesle "Şu an hayatta." Dedi. Kimsenin nefes alışverişi bile değişmedi. "...ama bilinci açılmadı."
Sophia'nın gözleri büyüdü. Bilinci açılmadı demek…
"Komaya girdi."
Koridor bir anda olduğundan daha sessiz hâle geldi. Etrafta duyulan tek ses tek tük geçen hemşirelerdi. Üçü de yıkılmış gibi geriye sendeledi. Ethan bunun olmasından korkuyordu. Eğer dört gündür bu ilaçlar belirli bir sıklıkla veriliyorsa kötü olmutu. Eğer daha az bir zamanda çok verildiyse daha büyük bir sıkıntıydı.
Doktor başını üzüntüyle salladıktan sonra ağır adımlarla koridordan uzaklaştı. Arkasında yeniden o bunaltıcı sessizlik kaldı.
Alexander gözlerini ameliyathane kapısından ayırmadı. Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra sanki aklına yeni gelmiş gibi yavaşça Sophia'ya döndü.
"...Ailesine haber verdin mi?" hiç kimse gelmemişti. Sophia sinirle gözlerini devirdi.
Alexander bu kez daha net konuştu. "Annesi, babası... Kardeşi... Neden hâlâ gelen olmadı?" bu soru, zaten ince bir iplikle ayakta duran Sophia’nın sabrını kopardı. Boynunu kütleterek ona doğru döndü.
"Gerçekten bunu mu soruyorsun?" sesi sinirden titriyordu. Dört gün olmuştu. Kos koca dört gün. Orada neler yaşadığını bile bilmiyorlardı. Ama o hala sorgu peşinde miydi?
Alexander'ın yüzünde en ufak bir ifade değişmedi. Sadece anlamaya çalışıyordu, oldukça sevecen olan bir kadının neden ailesi bu kadar olay yaşadıktan sonra gelmezdi ki? Oturmayan çok fazla şey vardı. "Bu kadar saat geçti."
"Kes sesini!" bağıran Sophia bir adımla ifadesizce ona bakan adamın yanına ulaştı. Elini göğüsüne koyup sertçe ittirdi. Yerinden bile kımıldamadı. "Orada ölmemek için savaşan kişi benim arkadaşım!" tekrar ittirdi “Şimdi de ailesini mi soruyorsun? Sen insanların hayatını çocuk oyuncağı mı sanıyorsun?” diye bağırdı.
Alexander geri adım atmadı. Öfkeli olduğundan bağırdığını anlayabiliyordu. Açıklamak için “Sadece-“ diye mırıldandı. Ama lafı bıçak gibi kesildi.
“Sadece ne?” sesi koridorda bıçak gibi yankılandı. Eliyle içeriyi gösterdi “Hala sorgu peşindesin. o zaman ben de sana sorayım” diyerek sertçe ittirdi.
“Kaçırıldığında neredeydiniz?”
Bir kez daha itti.
"Dört gün boyunca neredeydiniz?"
Bu kez yumruğunu kaldırdı. ki bu basit bir yumruk değildi, planlı ve can yakacak türden bir yumruktu. Tam vuracağı sırada köşede sabırla bekleyen Ethan araya girerek bileğini tuttu. "Yeter!"
"Ethan bırak!" kadın sinirle bağırdı. Gözlerinden tekrar yaşlar akmaya başladı. Yıllar sonra dejavu olmuştu. Yine bir sevdiğini kaybedecekti, yine olacaktı. Ethan derin nefes alıp "Bırakmayacağım." Diye mırıldandı. Sakinleşmesi için tane tane konuşuyordu. Yoksa iki saat önceki gibi sakinleştirici almak zorunda kalacaktı.
Kadın tam sakinleşmişti ki karşısındaki adamın ifadesizliğini görünce içindeki kıvılcım yeniden alev aldı. Tekrar saldırmak için ona yaklaşınca Ethan onu kollarından tutup göğsüne bastırdı. “Sen sakin olursan her şey daha kolay olur”
Kadın sinirle soludu "Başlatma sakinliğine, onun yüzünden bu hâlde!" Ethan iki eliyle Sophia'yı geriye çekerken Alexander olduğu yerde kalmaya devam etti.
Tek kelime etmedi. Ne diyecekti ki? Haklıydı, o bir ajandı. Duygularını her haliyle sıfırlamalıydı, hayatında olabilecek ve olan tek şey işiydi. Kısa süreli bir arkadaşlığı bile böyle sonuçlanmışken birini sevmesi imkansızdı.
Koridor yeniden sessizliğe gömülmek üzereydi ki Koridorun diğer ucundan yaklaşan düzenli ayak sesleri duyuldu.
Takım elbiseli genç bir adam birkaç metre kala durdu. Gözleri sert ama endişeli bir şekilde etrafında gezindi. Sert bir sesle “Evelyn Hayes’in yakınları siz misiniz?” diye sordu
Sophia sinirini bastırmaya çalışarak başını çevirdi. Adamı görünce bir saniye duraksadı. Çok tanıdık gelmişti nedense. "Evet."
Adam rahatlamış gibi derin bir nefes aldı. Gözleri ona bakan üçlüde gezindi. Sophia onu nereden tanıdığını çıkarmaya çalışırken beyni onu geçmişten bir anıya götürdü.
“Sen neden hiç ailenden bahsetmiyorsun ya?” üzerindeki pijamaları düzeltirken bu soruyu Evelyn’e sormuştu. Evelyn omuz silkmişti. “Normal bir aile işte, ne bekliyorsun?”
“Biz seninle sekiz senedir tanışıyoruz. Bir kere bile görmeye gittiğini görmedim”
Evelyn gözlerini devirdi “Ben meşgulüm, onlar da. Bazen konuşuyoruz, sen denk gelmemişsindir. İlla merak ediyorsan gösterebilirim” demesiyle hevesle başını salladı. Arkadaşı bazı konularda oldukça ketum davranıyordu.
Evelyn telefonunu eline aldı. Galeriye girdikten sonra geriye gitmeye başladı, Telefonunda birkaç dakika geriye gitti. Sophia tam "Boş ver." diyecekti ki Evelyn gülümseyerek "Buldum." dedi. Telefonu arkadaşına uzattı. Fotoğrafta üç kişi vardı
“Ya, gençlik hallerini gör dedim” dedikten sonra yanına gelip tanıtmaya başladı.
“En baştaki siyah saçlı adam William Hayes, babam” diyerek ekrana oldukça ciddi bir şekilde bakan adamı gösterdi. Siyah saçları yer yer beyazlamıştı. Siyah gözleri donuktu.
“Yanındaki kadın Margaret Hayes, annem” diyerek yanındaki kadını gösterdi. Sarı saçları ve yeşil gözleri vardı. Evelyn saç rengi olarak babasına, göz rengi olarak annesine benziyordu. Kardeşi ise tamamen babasıydı. Aslında Evelyn’in siması biraz annesini andırıyordu. Kadın yüzünde sahte bir tebessümle kameraya bakıyordu. Üzerinde süslü bir gece elbisesi vardı.
“Ve son olarak ağabeyim Edward Hayes” diyerek son aile üyesini tanıttı. Karşısında en fazla yirmi sekizlerinde bir adam vardı. siyah saçları kısa kesilmişti. Yüzünde babası kadar olmasa da ciddi bir ifade vardı. siyah gözleri kısılmıştı. Kolunu annesinin beline atmıştı. Sert yüz hatları ve giydiği takım elbisesiyle yakışıklı duruyordu.
“Oha, abini bana ayarlasana ya” demesiyle Evelyn, Sophia’nın kafasına vurup güldü “Deli, abimden uzak duruyorsun. Zaten o kadar çok görüşmüyoruz”
“Niye ki ya? Hayvan gibi paraları var”
Evelyn ne hatırladıysa yüzünü buruşturdu “Her şey para değil Sopi. İnan çevresindeki insanlar mide bulandırıcı” diyerek başını iki yana salladı. Geçmişteki anıları unutmaya çalışıyor gibiydi.
Sophia kaşlarını çattı. Burada ona anlatılmayan bir şeyler olduğunu seziyordu. Aslında zorlayıp öğrenmek istiyordu ama Evelyn’in imrenerek elindeki fotoğrafa baktığını görünce susmak zorunda hissetti. O da aynı şekilde yapardı, sınırlarını biliyorlardı.
Sophia tekrar ana dönünce gözleri kocaman açıldı. Öyle ki yaşadığı öfke bir anda şaşkınlığa evrildi. Yanındaki iki FBI ajanına baktı. Sonra tekrar gözleri karşısındaki adama döndü. Adam kendini tanıtmak için boğazını temizledi.
“Ben Evelyn’in abisi” Alexander kaşlarını kaldırdı “Edward Hayes” diyerek cümlesini tamamladı.
Sophia ise kısık sesle “İşte şimdi yandık” diye mırıldandı.
…
Hastane koridoru buz kesmiş gibiydi. Sophia üzerinden şaşkınlığı atar atmaz kendini ve yanlarındaki adamları üstün körü tanıtmıştı. Yaptıkları işleri söylememişti. Edward garip bir ifade ile yanındaki üç kişiye bakıyordu.
Gözleri Sophia’ya değdi. “Sen onun arkadaşı mısın?” diye sorması Alexander’in tekrar bir şeyleri sorgulamasına neden oldu. Bir ağabey nasıl olurdu da kardeşinin etrafındakileri, hatta en yakınını bile tanımazdı?
“Evet, Evelyn sizden az çok bahsetmişti” Az çok dediği sadece birkaç cümleydi ama bunu bilmelerine gerek yoktu. Evelyn’e aile sorulduğuna Sophia diyordu. Geri kalanı önemli değildi, bazen insanların kan bağına değil verilen hissiyata bakması gerekiyordu.
Edward başını salladı “Çok endişelendik, neler oldu?” dedi. sesi endişeli geliyordu, Sophia tam cevap verecekti ki lafa atlayan kişi Alexander oldu.
“Dört gündür neredeydiniz?” diye sordu. Sesi sertti, araları bozuk bile olsa kaçırılması aralarının bozukluğundan daha önemli olmalıydı. Sophia uyarıcı bir bakış attıktan sonra karşısındaki adama döndü. Ama o Alexander’e bakıyordu.
“Ne demek istiyorsun?”
“Dört gündür kayıp, bugünle beş. Bu kadar zamandır neredeydiniz?”
Edward’ın çenesi kasıldı. Cevabı yoktu, ailesi haberi duymuştu. Ama takmamışlardı, o gelmek istemişti. Ama halletmesi gereken işleri vardı. büyük bir durumun olmadığını düşünmüştü. Ama ameliyata alındığını duyunca anne ve babasını dinlemeden ilk uçakla gelmişti. Fakat bu yabancı adamın bunu soracak kadar nereden samimiyet bulduğunu sorguladı.
“Ailevi meseleler. Sizi alakadar eden şeyler değil” diyerek konuyu kestirip attı. Onlara işlerini anlatacak değildi. Sophia sinirle başını salladı, resmen onunla dalga geçiliyordu. Ailevi mesele dediği şey zaten buydu, ne gibi bir işi olabilirdi ki?
Alexander oldukça ciddi bir ses tonuyla "Yanlış." Dedi. bunu demesiyle Edward’ın kaşları çatıldı "Kaçırılan kişi benim korumam altındaki tanık." Bir adım daha yaklaştı. "Ve beş gün boyunca hiçbir yakınının ortaya çıkmaması beni doğrudan ilgilendiriyor."
Ortamdaki gerilim bir anda tavan yapınca Sophia, Ethan’a sinyal çaktı.
Ethan derin nefes verip sinir dolu gözlerle onlara bakan adamı yanıtladı “Karın boşluğuna tek kurşun girişi var."
Edward dondu. Kardeşinden bahsediyor olamazlardı değil mi?
"İç kanama geçirdi, şu anda yoğun bakımda." sonrasını söylemek konusunda emin olmadığından Alexander’e baktı. Ama o sert gözlerle karşısındaki adama bakıyordu. Ethan başını sallayarak devam etti “Sinir sistemini baskılayan ilaçlar almış. Bu da yoğun bakımda olmasının büyük etmenlerinden biri” diyerek lafını bitirdi.
Edward birkaç saniye konuşmadı.
Hayır. Diye düşündü.
Yanlış duymuş olmalıydı.
Evelyn vurulamazdı.
Evelyn çocukluğundan beri başına gelen her şeyden çıkmayı başarmıştı.
Hastanelik olurdu.
Kavga ederdi.
Kaybolurdu.
Ama...
Koma?
Dediklerini idrak ettiği anda “Ne demek sinir sistemini baskılayan ilaçlar almış? Ne diyorsun lan sen?” diyerek Ethan’ın üstüne yürümüştü ki Alexander araya girdi.
“Sordun, anlattı. Kendine olan sinirini başkasından çıkarma!” diye sert sesle konuşup uzaklaşması için başıyla işaret etti. Adam ise hala aynı sinire sahipti.
“Ne diyorsunuz siz? Koma ne alaka? Ne vurulması?! Dalga mı geçiyorsunuz siz benimle?” diye sert sesle konuştu. Geriye dönüp elini saçlarının içinden geçirdi. Öfke problemleri için gittiği psikoloğun önerdiği gibi derin nefesler alıp vermeye çalıştı. Ama her aldığı nefes daha da hiddetlenmesine neden oluyordu.
Sinirle Alexander’in yakasına yapıştı. Ethan müdahale edecekti ki Alexander eliyle durdurdu. Ne diyeceğini öğrenmek istiyordu. “Bana” diyerek tane tane konuştu “Neler olduğunu tek tek anlatacaksınız, ne demek vuruldu? Ne demek ya sinirlerinin bastırılması? Kim cesaret edebilir lan benim kardeşime bunu yapmaya?”
Alexander'in gözleri istemsizce Edward'ın belindeki silaha kaydı.
Ruhsatlıydı.
Kılıfı pahalıydı.
Taşıyış biçimi ise...
Alışkanlıktı.
Silahı gösteriş olsun diye taşımıyordu. Parmakları istemsizce kabzanın bulunduğu noktaya yakın duruyor, ayakları saldırıya hazır bir açıyla yere basıyordu.
Eğitim almıştı. Bunu fark eden Alexander'ın bakışları bir anlığına Edward'ın yüzüne çıktı. Adamın yüz ifadesini okudu.
Öfkeliydi.
Ama öfkesi kontrolsüz değildi.
Birini öldürebilecek kadar soğuktu.
Yaptığını fark edince adam Alexander’in yakasını bıraktı. onun da gözleri karşısındaki adamı süzdü. Sonra tehdit eder gibi “Kim yaptı?” diye sordu. Her ne kadar söylemese de onun polis gibi bir şey olduğunu anlamıştı “Bir isim, bir yüz söyleyin.” Diyerek bağırdığında Ethan yüzünü buruşturdu.
“Henüz bilmiyoruz” diye yanıt verdi Alexander. Aslında Vincent Russuo olduğunu biliyorlardı ama bu kadarla sınırlı olmadığı kesindi. Ayrıca bu kadar öfkeli ve silahlı birine bilgi vermek aptallık olurdu.
“Yalan” dedi adam. Alexander’in kaşları havalandı "Kardeşim beş gün boyunca birilerinin elindeydi. Vuruldu. Zehirlendi." Çenesi kasıldı. "Ve bana 'bilmiyoruz' diyorsunuz." Çok bariz bir şeyden bahseder gibiydi.
Alexander içindeki ajanı belli edip onun gibi çenesi kasılarak konuştu. "Bildiğimiz her şeyi sana anlatacağımı söylemedim." demesiyle iki adam birbirine ölümcül bakışlar atmaya başladı.
Sophia olabileceklerin ciddiyetini kavrayınca “Şu an tartışmanız gereken şey bu değil!” Edward’a döndü “Senin kardeşin ölüm riski yaşıyor, yarına çıkacak mı belli değil. Hala intikam peşinde misin?” diye sertçe sordu. Sonra Alexander’e döndü “Sen zaten hiç konuşma. İkiniz de konuşabilecek konumda değilsiniz” dedikten sonra sinirle döndü. O acısını yaşamak isterken bu ikisinin didişmesi sinirlerini bozuyordu.
Edward sinirle ceketini düzeltip cebinden telefonunu çıkardı. Yanlarından uzaklaşırken telefonu çoktan kulağına koymuştu. Alexander adamın arkasından sinirli gözlerle bakıyordu. Yaklaşık beş gündür uyuduğu yarım saatlik uykuları vardı. vücudu bitkin düşmüştü. Ama yine de uyuyamıyordu.
Alexander sinirle volta atmaya başlarken Ethan, Sophia’yı kenara çekti. “Bu adamın kim olduğunu biliyor musun?” diye sordu. Adamı az çok tanıyordu, haberlere çıkan iş insanlarından biriydi. Ama Evelyn’in abisi olduğunu bilmiyordu.
“Abisi işte” diyerek kestirip attı. Ethan odaklanma ister gibi elini iki defa havada şıklattı “Ciddi ol Sophia,” diye uyarmasıyla sinirle onu ittirdi.
“Siz hiç konuşmayın, size de başlarım sorgunuza da. Gidin araştırıyor musunuz ne yapıyorsanız yapın ama bizi rahat bırakın” diye sertçe konuştuktan sonra onu orada bırakıp ameliyathanenin en yakınındaki rahatsız koltuğa oturup diziyle ritim tutmaya başladı.
Evelyn ona ailesi ile arasının çok iyi olmadığını söylemişti. Abisiyle konuşurken birkaç defa onu duymuştu ama çok takmamıştı. Konu her aileye geldiğinde yüzünün değişmesinden bir şeyler olduğunu anlamıştı. Gerçek sorunu yakında öğrenecekmiş gibi hissediyordu.
Evelyn...
Sen tam olarak nasıl insanların arasına düştün?
…
Aradan neredeyse bir gün geçmişti. Evelyn yoğun bakım ünitesine alınmıştı.
O bir gün boyunca odanın önündeki koltuklar hiç boş kalmamıştı. Sophia, Alexander, Ethan ve Edward sırayla içeri giriyor, doktorlardan gelecek en ufak haberi bekliyordu. Fakat yoğun bakımın ağır kapısı her açıldığında umut yerine yalnızca aynı cümleyle karşılaşıyorlardı.
"Beklemekten başka yapabileceğimiz bir şey yok."
Doktorlar umutlu konuşmuyordu.
Geçirdiği ağır iç kanamanın ardından acil kan nakli yapılmıştı. Üstelik kurşun yarası tek sorun değildi. Kanında bulunan ilaçların etkisi hâlâ tam olarak çözülememişti. Sinir sistemi nasıl tepki vereceğini kestiremeyecekleri kadar ağır hasar almıştı.
Ama bütün bunların arasında Alexander'ın aklını kurcalayan başka bir ayrıntı vardı.
Kan.
Hastaneye gereken üniteler vurulmasından yalnızca yarım saat sonra ulaştırılmıştı.
Bu kadar kısa sürede...
Evelyn ile aynı kan grubunun, bu kadar yüksek miktarda bulunması…
Tesadüf değildi.
Birileri Evelyn'in vurulduğunu öğrenmişti. Ve daha FBI bile tam organize olamadan onun yaşayabilmesi için gereken her şeyi hazırlamıştı.
Ama kim?
Sophia bunu duyduğunda omuz silkmişti. Arkadaşının şansına değinerek “Şanslıymış” diyerek geçiştirmişti.
Ama Alexander ile Ethan birbirlerine baktıkları anda aynı şeyi düşünmüşlerdi. Bu şans değildi.
Olivia ve Nathan'a kanların kim tarafından gönderildiğini araştırma görevi verilmişti. Aynı zamanda... Edward Hayes'in geçmişi de masaya yatırılıyordu. İşin ilginç yanı, aynı saatlerde Edward da kendi adamlarına benzer bir emir vermişti.
Edward Koridordaki koltuğunda oturuyor, dizini durmaksızın sallıyordu.
Ne kadar bağırmış, ne kadar tehdit etmiş, Ne kadar telefon açmış olursa olsun kardeşine bunu yapan kişinin adını hâlâ öğrenememişti. Adamları yarına kadar bilgi vereceklerini söylemişti. Ama Edward'ın bekleyecek sabrı kalmamıştı.
Sinirle oturduğu yerden ayaklandı. Camdan solgun kardeşine baktığında içi ezildi. Ailesi ile arası kötüydü, bu yüzden çok fazla görüşmezlerdi. Evelyn ve Edward severlerdi birbirlerini. Çocukken ikisi kol kanat gererdi birbirlerine. Ama ne zaman ki büyümüşlerdi, işte o zaman ikisi de ayrılmak zorunda kalmıştı. Evelyn onu sevmeyen bir ailede kalmayı reddetmişti.
Kardeşini görmeyeli dört yılı aşıyordu. Dört yıl sonra geldiğinde onu bu halde buluyordu. Sinirle arkasını döndü, ona kimse bir şey yapamazdı. Kendisini koruyabilirdi, nasıl bu duruma düştüğünü anlayamıyordu. Elinde kahvesiyle gelen Alexander’i görünce tekrar öfkelendi.
İkisi birbirini öldürecek boyuta gelmişti ama hastanede olduklarından sakinliklerini korumuşlardı. Bu geçen zamandan sonra gelip giden polislerden ve ekiplerden Alexander’in yetkili biri olduğunu anlamıştı. Kim olduğuna dair şüpheleri vardı. bilgilerinde onun bir devlet çalışanı olduğu yazıyordu. Ama böyle olmadığı belliydi.
Yanına gelen adama “Kardeşimi nereden tanıyorsun?” diye sordu. Koruması altında olduğundan bahsetmişti. Ne demek istediğini anlayamamıştı.
Elindeki kahvesinden bir yudum alırken kendini koltuklara attı. “Kısa bir süre önce tanıştık” dedi. düşününce cidden kısa bir süre olmuştu. Yaklaşık bir buçuk haftadır tanışıyorlardı ama çok fazla şey yaşamışlardı.
Edward’ın gözleri karşısındaki adamın göz altlarına kaydı Edward'ın gözleri karşısındaki adamın göz altlarına kaydı. Gözlerinin altı uzun zamandır uyumadığını gösteren mor halkalarla doluydu. Üstünü bile değiştirmemişti, kıyafetlerinde kurumuş kan lekeleri vardı. elindeki kahve son yirmi dört saatte gördüğü altıncı bardaktı.
Oldukça yorgun olmalı diye düşünmüştü.
Ama gitmemişti.
İşte bu Edward’ın kafasını kurcalıyordu. Aynı bir duvar gibi duran bir FBI ajanı sadece korumasında olan birine bu kadar dağılmazdı. Aklına başka şeyler geliyordu ama başını iki yana salladı. Sırası değildi.
"Bana rağmen buradasın." diye mırıldandı Edward. Amacı muhabbet etmek değil karşısındaki adamı anlamaktı.
Alexander bardağın kapağıyla sessizce oynadı. Bütün işlerini iptal etmiş, edemediklerini ekibine yıkmıştı. "Gitmem gereken başka bir yer yok." Dedi. Onu bu halde bırakıp gitmemi gerektirecek bir işim yok. Diye geçirdi içinden.
Edward kısa bir kahkaha attı. Sesi alaylı geliyordu, "İnanayım mı?" karşısında bir FBI ajanı vardı. işi mi olmayacaktı?
Alexander gözlerini ilk kez ona çevirdi. Yüzündeki bıkkın ifade çok net bir şekilde okunuyordu. "İnanıp inanmaman sonucu değiştirmiyor." Dedikten sonra birkaç saniye sessizlik oldu. Yeterince açıklama Sophia’ya yapmıştı.
Edward bu sessizliği bozdu. "Seni araştırıyorum." Demesiyle bir şaşırma bekledi ama adamın yüz ifadesi aynıydı. "Bekliyordum."
"Sen de benimkini araştırıyorsun." Diye devam etti. İkisi de birbirinden hoşlanmıyordu, bu yüzden şaşırlacak bir durum yoktu.
Bu kez Alexander kahvesinden küçük bir yudum aldı. "Beklemediğin bir şey söylemedin."
Edward dudaklarını ince bir çizgi hâline getirdi. "Demek ikimiz de birbirimize güvenmiyoruz."
Alexander başını hafifçe iki yana salladı. Bir elini bir tarafa doğru rastgele uzattı. Sonra diğer tarafa "Güvenmek başka, doğrulamak başka."
Dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı. "Sen insanı sinir eden tiplerdensin." Derken ciddiydi, hep yüzünde olan düz ifadesi, değişmeyen ses tonu ve ne denilirse söyleyebilecek bir şeyleri olması sinir bozucuydu.
"Bana bunu söyleyen ilk kişi değilsin."
Edward bir an durdu. Karşısındaki adamın üstüne eğilerek tehditkar bir ses tonuyla “Ama şunu bil, eğer kardeşime bunu yapan adamı benden önce FBI bulursa” gözleri kısa bir süre yoğun bakım odasının canıma kaydı. “İşinizi oldukça zorlaştırırım”
Alexander üzerine eğilen adamı yavaşça geriye doğru itti. Başını geriye yaslayıp gözlerini kapatırken “Bulursan haber ver” dedi.
Edward kaşını kaldırdı.
"Teslim etmen için değil."
Alexander bu kez doğrudan gözlerinin içine baktı.
"Öldürmemeni sağlamak için."
Edward böyle bir şey beklemediğinden bir süre sessiz kaldı. Sonrasında kendini Alexander’in yanındaki yere attı. Sıkıntıyla otururken gözleri sürekli karşısındaki cama kayıyordu. Kardeşini daha önce bu kadar sessiz kimse görmemişti.
…
Edward bilmem kaçıncı defa adamlarından birini aramıştı. Ama bu kez Evelyn için değil ailesi içindi. Anne ve babası onu sormaya başlamıştı. İşlerini buradan halletmesi gerekecekti. İş seyehatine geldiğini bir şekilde ikna etmişti.
Edward telefonu kapattığında koridordaki sessizlik yeniden üzerlerine çöktü. Elindeki telefonu cebine koyarken çenesindeki kas hâlâ gevşememişti. Birkaç saniye boyunca karşısındaki yoğun bakım kapısına baktı. Ardından bakışları yavaşça yanındaki adama kaydı.
Alexander, elindeki dosyanın bir sayfasını çeviriyordu.
Sanki az önce biri kardeşinin kaçırılmasından ve hâlâ bulunamayan suçlulardan bahsetmemiş gibi. Edward sinirle kaşlarını çattı. “Sen hiç yorulmuyor musun?” sorduğu soru koridorda yankılandı.
Alexander gözlerini dosyadan ayırmadı. “Yoruluyorum.” Derken sesi bile pürüzlü geliyordu. Migreni tutmuştu, birazdan serum vurdurup biraz uyumayı düşünüyordu.
“Belli olmuyor.” Diye iğneleyen bir sesle konuştu Edward.
Kısa bir bakış atıp geri önündeki dosyaya döndü. “İyi” kimseyle uğraşası yoktu. Normalde bu kadar değildi ama kendi sebep olduğu şey düzelene kadar normale döneceğini düşünmüyordu.
Edward karşısına geçerken “Sen insanları sinir etmek için özel bir eğitim mi aldın?” diye sinirle karışık alayla sordu. Herkese dalası vardı ama mantıklı bir nedeni yoktu, kendine neden yaratmaya çalışıyordu.
Alexander sayfayı çevirdi “Hayır, siz hızlı sinirleniyorsunuz”
Sophia onların konuştuğunu görünce başı o tarafa döndü. İkisinin yine kavga edeceğini anlayınca sinirle iç çekti. Doktorla bile konuşamıyordu onlar yüzünden.
Oturduğu yerden tekrar kalkıp yavaş adımlar atmaya başlayan adam “Bunu bilerek mi yapıyorsun?” diye sordu. ne de gürültücü bir adam.
“Neyi?”
“İnsanları bilerek çileden çıkardığın”
Alexander başını kaldırıp doğrudan gözlerine baktı. Yüzüne samimiyetsiz bir gülümseme yerleştirip alayla “Hayır. Ama sende işe yaradığını fark ettim.” Demesiyle Sophia istemsizce kıkırdadı. Edward’ın bakışlarını görünce hemen doktora döndü.
Birkaç dakika sessizlik içinde geçti. Sonra Edward “İlginç” diye mırıldandı. Bu kez Alexander dosyayı bir kenara bırakıp ona bakan taraf oldu. “Nedir ilginç olan?”
Yanına bıraktığı dosyayı gösterdi. “Daha on güne yakındır tanıdığın biri için tüm hayatını askıya alıyorsun” diyerek sırıttı. Alexander gözlerini devirmek istese de yapmadı.
“Kafanda kuruyorsun”
Parmaklarıyla sayı sayar gibi sırayla “İşlerini askıya aldın. Yanındaki Ethan denen adam bundan yakınıyor. Hastaneden gitmeden işlerini burada hallediyorsun, odaya giren doktorların kimliklerine bakıyorsun.” Diyerek bariz bir şey varmış gibi ellerini iki yana açtı.
“Ve bunun görevin olduğunu mu iddia ediyorsun?”
“Görevim çünkü” diye sert sesle konuştu. Sophia’nın gözleri tekrar ikiliye döndü.
Alexander kendinin farkındaydı, güven problemleri olan biriydi ve bu kadar hızlı birine güvenmesi doğru değildi. iyi olduğundan emin olduktan sonra hayatından çıkmayı planlıyordu. Yargıç yada herhangi başka bir etmene karşı korumak için buradaydı. Kendi düşüncesine başını salladı. Başka ne için burada olacaktı ki?
Başını salladı “Pekala, o zaman bir soru sorayım” eliyle odada yatan kızı gösterdi “Yarın uyansa, taburcu olsa… sana ihtiyacı olmadığını söylese” bilerek araya bir es verdi. Alexander’in kaşları çatılırken karşısındaki adam gülümsedi “Gider misin?”
Alexander'ın bakışları bir anlığına yoğun bakım kapısına kaydı. Sadece bir saniyeliğine. Ama Edward bunu gördü. “İşte, gidemezsin” dedi.
“Yanılıyorsun” diyerek karşı çıktı Alexander. Ayrıca ne düşündüğü de hissettiği de onu alakadar ederdi. Ona ne oluyordu?
“Nadiren yanılırım. Ve bu da o anlardan değil” sonra kendini rahatça koltuğa attı.
“Beni tanımıyorsun”
“Sen de kardeşimi”
“Tanıyorum”
“On günde ha?”
“Dört yıldan fazla olduğu kesindir” demesiyle anında dediğine pişman oldu. Kimsenin ailevi yaşantısına burnunu sokamazdı. Ama geri adım atmadı. Karşısındaki adam sinirden köpürürken bu kez sahici bir öfkeyle “Ne dedin sen?” dedi.
“Ne duyduysan onu”
Üzerine eğildi ve iki yakasından da tuttu. Ona bu şekilde baktıkça kafasını yüzüne gömesi geliyordu, belki o zaman ifadesiz yüzünde bir çatlak oluşurdu. Ya da kırık
“Bana bak, seni sadece bir kez uyaracağım. Ailemden uzak dur. Yoksa yemin ederim seni öldürürüm” diyerek sertçe yakasını bıraktı. Sophia güvenliği arayıp ikisini de attırmayı düşünmeye başlamıştı. Ama zaten bunu denediğini hatırlayınca somurttu. Arkadaşı ne kadar hızlı uyanırsa o kadar az kan çıkardı.
…
Aradan bir saat geçince Sophia da arlarında yerini almıştı. Ethan da birazdan geleceğini haber veren bir mesaj atmıştı. Aralarındaki küçük sürtüşme son bulmuş. Hepsi normal bir şekilde oturmaya başlamıştı. Yani Edward ne haber aldıysa daha çekilir bir insan haline gelmişti
Sophia gözlerini yatan kadından çekmedi. Ama doktorlar hayati tehlikeyi atlattığından bahsetmişti. “Nöro-sedatif bileşik adı verilen bir madde verildiğinden. Etkisinin bir süre daha devam etmesi mümkün olsa da daha iyi olduğundan bahsetmişlerdi. O andan sonra Sophia da biraz kendine gelmişti.
Üçü yan yana otururken Sophia iki tarafında oturan adamların neler yaptığına baktı. Edward kulağına kulaklık takmış, yine biriyle telefonda konuşuyordu. Evelyn ile alakalı olduğunu anlamak zor değildi. daha Yargıç meselesini bile bilmiyor diye geçirdi içinden. Onları zorlu günler bekliyordu.
Alexander’e baktığında elindeki dosyaya odaklanmaya çalıştığını gördü. Sürekli ekibinden birileri gel git yapıyor, ona gerekli şeyleri imzalatıp, emri alıp gidiyorlardı. Elinde her zaman olduğu gibi kahvesi vardı. bugün altıncı gün olmuştu ama ikisi de hiçbir yere gitmemişti. Edward onu kovmuştu ama sadece boş boş bakmakla yetinmişti. Cidden duygularını aldırdığını düşünmeye başlamıştı.
Edward telefonu sinirle kapattı. Evet kaçıran Vincent olabilirdi ama kaçırttıran kimdi. Alexander olayı sadece bir kamuflajdı. Gerçekte neden kaçırdıklarını bilebilecek kişilerden biri şu an yoğun bakımdaydı. Adamları sadece süre istiyordu. Ama onda olmayan tek şey zamandı.
Yanlarına yaklaşan Ethan elinde dört tane kahve bardağı tutuyordu. Kolunda bilgisayar çantası vardı, dökmeden kahveleri götürüp uzattı. Edward’a “Şekersiz” dedi.
“Nereden biliyorsun nasıl içtiğimi?”
“Yüzünden anlaşılıyor” diyerek diğer kahveyi de Sophia’ya uzattı. Onunkini mecburen öğrenmek zorunda kalmıştı. Burada resmen onlara hizmet veriyordu.
Alexander diğer kahveyi alırken yanındaki ikili ona garip gözlerle bakıyordu. Bakışlarına dayanamayan adam “Ne var?” dedi. niye böyle dikkatli bakıyorlardı ki?
Sophia elini anlına vurdu “Kafein komasına mı girmek istiyorsun? Çok fazla kahve içiyorsun” diyerek sertçe konuştu. Çevresinde neden bir tane bile akıllı erkek yoktu ki?
“Bu kaçık sarışına katılıyorum” diyerek tarafını belli etti Edward. Kaçık sarışın mı?
Alexander omuz silktikten sonra “Benim bedenim, benim kararlarım. İşinize bakın” dedikten sonra önüne döndü. Ethan onun bu haline gülse de arkadaşı için endişeleniyordu. Cidden uykusuzluğu ciddi problemlere yol açabilecek hale gelmişti. Böyle giderse ikisinin de hoşuna gitmeyecek şeyler yapmak zorunda kalabilirdi.
Edward ayaklandı. Alexander’in önünde durup “Ben seni buradan kovmadım mı?” diye sordu. Adamda gurur da yoktu ki! Kovulduğu yerde durmaya devam ediyordu. sinirle sordu.
“Evet, kovdun”
“E, hala neden buradasın”
“O sırada seni dinlemiyordum”
Sinirle adamın üstüne saldıracaktı ki Ethan oflayarak tuttu. Karşısında iki tane beş yaşındaki çocuk oyuncak için kavga ediyormuş gibi hissediyordu.
Ethan çantasına elini daldırırken “Alexander, lunapark dosyası” diyerek yeni bir dosya uzattı. Yakında burası yeni ofis haline gelecekti. Sürekli işlerle uğraşıyorlardı.
Sophia sinirle güldü ve “Siz çıldırmışsınız, lavaboya gidip geleceğim.” Diyerek ayaklandı. Edward, Alexander ile uğraşmaya devam ediyordu.
“Sen hiç uyumadın mı?”
“Uyudum”
“Ne zaman?”
Kahvesinden bir yudum aldı “Hatırlamıyorum” derken olağan bir şey der gibi konuşmuştu. Ayrıca gün içinde en fazla bir saat bile olsa kestirebiliyordu. Dedikleri kadar umutsuz değildi yani.
Edward kafası karışmış bir halde Ethan’a bakınca Ethan gülümsedi “Onu sorgulama, normali böyle” diyerek o da çantasından bilgisayarını çıkardı. Koltuğa kurulurken boynunu kütletti.
“E sen de uyumadın”
Ethan elindeki kahveyi gösterdi ve “Bana o kadar kahve aldırdınız ki artık uykum gelmiyor.” Kendini savundu. Edward bir an bulunduğu durumun saçmalığına sinirle güldü. Gözleri elindeki bardağa, Alexander’e, oradan da Ethan’a kaydı.
“Üçümüzün de ciddi sorunları var”
Bu defa üçü de güldü. Bunu fark edince ikisinin de bakışları Alexander’e döndü “Sen daha demin güldün mü?” diye sordu Ethan. Bunu söyleyiş şekli öyle komikti ki, sanki üçüncü bir gözü çıkmış gibi konuşuyordu.
“Niye ben gülemez miyim?”
Edward kendini Ethan’ın yanına atarken “Bir robot olduğunu düşünüyordum” diye net bir şekilde düşüncesini ortaya koydu.
Alexander başını iki yana salladı. Sophia geldiğinde sevinçten gözleri parlıyordu. “İçeriye beşer dakika tek kişi girmemize izin verdiler.” Diye şakıdığında Edward hemen ayaklandı. Aynısını Alexander de yapmıştı. Tek oturan Ethan kaldığından rahatsız olup o da ayaklandı.
Sophia hepsine tehditkar bir şekilde gülüp “Umarım kafanızın içinde benden önce odaya girmek gibi bir düşünce yoktur” sesi yüzünün aksine oldukça sinirli çıkıyordu “Sözde onu korumak için bir ajan veya onu uzun süre sonra görmeye gelen bir abiyi yanında isteyeceğini düşünmem. Şimdi oturun yerlerinize” dedikten sonra hemşireyi takip etmeye başladı.
Alexander yüzündeki hafif şaşkın ifadeyle “Daha demin bize laf mı soktu?” diye sordu. Edward ağır ağır salladı. “Sanırım, cidden bulaşmak istemeyeceğim türden biri” diyerek irkilmiş gibi önüne döndü.
Ethan sır verir gibi “Aman dikkat edin, bu kadın beni darp etti. Eli ağır” diyerek kısık sesle konuştu.
Üçü birkaç saniye birbirine baktı.
Sonra sanki az önce ciddi ciddi kimin Evelyn'in odasına önce gireceği konusunda tartışan insanlar kendileri değilmiş gibi, aynı anda yerlerine oturdular: Ethan bilgisayarını açtı. Edward telefonunu çıkardı. Alexander dosyasını yeniden eline aldı.
Hepsi yetişkin, sorumluluk sahibi insanlardı.
Yani, en azından öyle görünmeleri gerekiyordu.
…
Sophia, Evelyn’in odasına girerken dizlerinin titremesini durduramıyordu. Aynı böyle bir odada o da sevdiğini, canını kaybetmişti. Aynısı olacak diye korkuyordu, “Evelyn’im benim.” Diyerek yavaşça yanına yaklaştı. Doktor dikkat edilmesi gerektiğine ama tanıdığı ve sevdiği insanların onu daha hızlı kendine getirebileceğini söylemişti. Bu yüzden olabildiğince konuşmaları gerekiyordu.
“Abin geldi” diyerek söze başladı. “Eminim burada olmasını istemezdin ama yarım yamalak da olsa olanları öğrenmiş. Dışarıda büyük ihtimalle Alexander’le önce kim girecek kavgası yapıyorlar.” Başını iki yana salladı. “Onlar cidden çocuk gibi, ayrıca sanırım bu ajan sana yanık. Yani biz öyle düşünüyoruz, Ethan belli etmiyor ama benimle aynı düşünüyor” dedi. sonra burnunu çekti.
“Sana yemin ederim Evelyn, bunu sana yapanları tek tek bulacağız.” Dedi. sözleri canı acıyan bir kadının boş tehditleri gibi anlaşılabilirdi ama değildi.
“Sonra ikimiz beraber plaja gideriz. Havalar soğudu ama bir şey olmaz. Benim berbat partilerimden birine gider içip denize gireriz. En sevdiğin filmi izleriz” diyerek bütün planlarını anlattı. Bunu yaparken gözleri sürekli onun elindeydi. En ufak bir hareket bekliyordu.
Doktor gelip çıkması gerektiğini söylediğinde içi acıdı. Çok solgun duruyordu, ağzından bir hortum sokmuşlardı. Üstelik bu oda soğuktu, kızın ise üstünde ince bir örtüden başka bir şey yoktu. Üşür diye düşünecekti ki yandaki hemşire destek olur gibi kolunu sıktı. Başını maalesef der gibi salladı.
Sophia gitmeden dudaklarını Evelyn’in anlına yasladı. “Seni bekliyorum, bitmeyen hesaplarımız var. Unutma” son dediklerini kimse duymasın diye özellikle kulağına yakın bir yerde söylemişti. İkisi çıktığında Sophia’nın gözlerinden birkaç damla yaş aktı. Hemen sildi. Ağlamayacağına kendine söz vermişti. Bunu yapabilirdi. Daha önce de yapmıştı.
Derin soluklar aldıktan sonra başını sallayıp çıktı. Koridora çıktığında üç adamın da oldukça ciddi bir şekilde durduklarını görünce bir an kaşları havalandı. Sonra omuz silkti. Cidden uğraşabilecek gibi değildi.
“Güzel Mia’m” diye mırıldandıktan sonra rahatsız koltuğa kıvrıldı ve gözlerini kapattı. Aklına Evelyn’in çok önceden söylediği şeylerden biri geldi.
“Bana bir şey olursa yapman gerekenler bunlar. Sadece sakin ol”
“Sakinim, sakin” diye mırıldanarak uykuya daldı.
Üç saat sonra:
Artık doktorların bile gelip geçerken şaşırmadığı ekip yine aynıydı. Bu sefer tek fark Alexander uyuyordu. Ethan bunu gördüğü gibi fotoğraflamıştı, ileride bir tarihi eser olarak kullanılabilirdi. Zaten yaklaşık bir saattir uyuyordu.
Edward ve Ethan oldukça iyi anlaşan iki insana dönüşmüştü. İkisi normal bir şekilde muhabbet ediyordu. Edward konuşurken gülümsedi.
“Çocukken daha fenaydı. Başına bir iş geldiğinde yanındakilerin de başını yakardı” dedi. Ethan başını salladı, kamera kayıtlarını görmüştü. Bulunduğu odadaki kamera kayıtlarını Olivia atmıştı, Alexander’e göstermek konusunda emin olamadığından henüz göstermemişti. Ethan onun krizi yönetme şekline hayran kalmıştı.
“Evet, cidden oldukça sinir bozucu” onu ilk sorguda gördüğünde küçük bir kız olduğunu düşünmüştü. Küçük kız diye düşündüğü kişinin içinden bir dev çıkmıştı.
“Çocukken sürekli peşimden gelirdi” diye mırıldadı. Aklına küçüklük halleri gelmişti, anne ve babasının kardeşini sevmediğini biliyordu. Bu yüzden o da olabildiğince onu sevmeye çalışmıştı.
“Evelyn değil mi?” diye sordu Ethan. Amacı şakaya vurmaktı ama gülmedi.
“Evet. Ben nereye gidersem peşimden gelirdi. Sonra büyüdük. Bir gün baktım, artık bana ihtiyacı yok.” Yüzünü ellerinin arasına aldı. Aptal gibi uzakta daha iyi olacağını düşünmüştü.
Ethan gördüğü görüntüleri hatırladı. Bir an sessiz kaldı, yapay zekaya hazırlatılmış videolardı. Ama Evelyn sinir sistemini baskılayan ilaçlar almışken denilenleri anlaması bile bir mucizeydi. O sırada sadece ses ve kişileri ayrıt edebilmiş olmalıydı. Her ne olursa olsun onun ne kadar dağıldığını hatırladı. “Belki de ihtiyacı vardır?”
“Ne demek o?”
“Belki de sadece söyleyemedi?” diye sordu. adam başını iki yana salladı, tabii onun izlediği görüntüleri bilmediğinden böyle konuştuğunu bilmiyordu.
O sırada Evelyn’in odasındaki cihazlardan yüksek sesli bir bipleme sesi gelince dördü de aynı anda ayaklandı. Sophia hemen duvara yaklaştı. Ethan hemen bir doktor çağırdı,
Sophia elini göğsüne koydu, iyi hissetmiyordu. Her an bayılacak gibiydi. Edward içerideki kardeşine bakıyordu. Neler olduğunu anlayamamak daha fazla sinirlerini bozuyordu. Alexander gözlerini odadaki kıza bakıyordu. Onun da göğsü sıkışmıştı. Bu normal miydi?
içeriye girip gelen doktor gülümseyerek dışarı çıktı. “Sadece monitör değişikliği, sakin olun” dedi.
Doktorun uzaklaşmasıyla dördü yine aynı şekilde kendini geriye attı.
Sophia “Lanet olsun, sanırım kalbim durdu” dedi.
“Benim de” dedi Ethan.
“Benim de” dedi Edward.
“Sanırım benim de” diyen Alexander’le herkes ona döndü. Her defasında böyle olmasından sıkılan Alexander “Ne yapsam suç.” Diye homurdanarak önüne döndü. Edward gözlerini devirerek önüne döndü.
Dördü tekrar sessizleşince Ethan sıkılmış gibi ayaklandı. Volta atarken Alexander’e döndü “İyi uyudun mu bari?” diye sordu. amacı muhabbet etmekti ama Alexander “Evet, izin ver de devam edeyim” dedi. sadece gözleri kapalı duruyordu ama açık durmasından daha iyi bir tercih olduğu kesindi.
“Kahve?” diye sordu yanındakilere. Sophia sinir krizi geçirir gibi “Sana da kahvene de. Amacın cidden bizi kafein komasına mı sokmak?” diye bağırmasıyla Ethan yüzünü buruşturdu. Bu kadın neden hiç normal desibelde konuşmuyordu ki?
Edward uyarır gibi Sophia’ya baktı. sonra Ethan’a döndü “Ama sende bir siktir git. Kaçtır kahve alıp geliyorsun. Senin yüzünden kahveden soğudum. Kahve düşmanı yaptın lan bizi” diye sinirle kızınca Ethan omuz silkti. Başka bir aktivitesi yoktu ki, ne yapacaktı.
İsyan eder gibi “E ama biraz acıyın. Kaç saattir burada oturmaktan sıkıldım. Tek aktivitem o” diye kahve getirme görevini savundu. Edward elini anlına vurdu.
“Kahve getirmek bir aktivite değil.”
“E kavga etmek de değil. Siz ediyorsunuz?”
İkisi kötü gözlerle birbirine bakarken ortam tekrar sessizleşti. Hepsi bakınırken Alexander bir an gözlerini açıp Sophia’ya baktı. gözleri dikkatli bir şekilde Evelyn’e bakıyordu. Hayır bu bir özlem değildi, daha başka bakıyordu. Sanki… Emin olmak ister gibi?
Alexander de aynı şekilde Evelyn’e baktı. bir şey göremeyince “Ne oldu?” diye yanındaki kıza sordu. sophia birkaç defa gözlerini kırpıştırdı. Doğru gördüğünden emin olmaya çalışıyordu. Kendine ufak bir tokat attıktan sonra “E-eli” dedi. sesi titriyordu.
“Ne oldu eline?”
“Edward, parmağı hareket etti.” Sevinçle ayaklandı “Yemin ederim, gördüm. Çok net. Tanrım sana şükürler olsun onu bize bağışladın” diye sevinçle bağırdı. Herkes aynı anda ayağa kalkmıştı.
Edward cama doğru bir adım attı. Gözleri kardeşinin elindeydi. Sophia'nın söylediği şeyi kendi gözleriyle görmeye çalışıyordu ama parmaklar artık hareketsizdi.
“Bir daha yapmadı.”
Sesinde ilk kez öfke yoktu… Sadece korku vardı.
“Belki de yanlış gördün,” dedi Ethan. Sesi sakin çıkmaya çalışsa da yüzündeki ifade bunu yalanlıyordu.
Sophia hemen başını iki yana salladı. Ne gördüğünü biliyordu, emindi.
“Hayır. Hayır, gördüm.”
Alexander hiçbir şey söylemeden cama yaklaştı. Gözleri monitöre, ardından Evelyn'in yüzüne kaydı. “Doktoru çağırın.”
Ethan çoktan telefona sarılmıştı.
Birkaç saniye sonra yoğun bakım kapısı açıldı. Hemşirelerden biri içeri girerken dördü de istemsizce geriye çekildi.
“Ne oldu?”
“Parmağı hareket etti,” dedi Sophia hemen. “Gördüm. Bir kez değil...”
Cümlesini tamamlayamadı.
Doktor Evelyn'e yaklaşıp monitörleri kontrol etti. Ardından gözlerine ışık tuttu. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden hastayı gözlemledi.
Dördü de nefesini tutmuş gibiydi.
Sonunda doktor başını kaldırdı. “Bu iyiye işaret olabilir.”
Sophia'nın gözleri doldu. Olabilir de ne demekti?
“Olabilir mi?”
“Kesin bir şey söylemek için erken.” Doktor sakin kalmaya çalışıyordu. “Ama sinir sisteminin tamamen baskılanmış olmadığını gösteriyor. Tepki vermeye başlamış olabilir.”
Edward'ın dudakları aralandı. “Uyanacak mı?”
Doktor birkaç saniye ona baktı. “Bunu henüz söyleyemem.”
Adamın yüzündeki umut yeniden gerildi.
“Fakat...” Doktor monitöre baktı. “Eğer tepkileri artarsa bilincini geri kazanması mümkün.”
Sophia iki elini yüzüne kapattı. Sessizce nefes verdi.
Ethan duvara yaslandı.
Alexander ise hâlâ Evelyn'e bakıyordu.
Doktor birkaç dakika daha içeride kaldıktan sonra dışarı çıktı. “Şimdilik sakin olun. İçeride bir değişiklik olursa haber vereceğiz.” Dedikten sonra diğer hastalarının yanına gitmeye koyuldu.
Kapı tekrar kapandı. Bu kez kimse yerine oturmadı.
Edward cama bakıyordu. “Duyuyor musun bizi acaba?” Sorusu kimseye değildi.
Alexander'ın bakışları Evelyn'in yüzünde kaldı.
“Duyuyorsa...” dedi. sonra cümlesini nasıl toparlayacağını kestiremedi. Gözleri Edward’a döndü, “Uyandığında ilk duyduğu şey tartışma olmamalı” dedi. neden öyle dediğini herkes anlamıştı. Kız zaten şokta olacaktı. Bir de tartışma kaldıramazdı. Bu açık bir uyarıydı.
Edward omuz silkti ve “Genelde tartışmayı sen başlatıyorsun.” Dedi.
Alexander başını iki yana salladı. Sonrasında “Ben çoğunlukla seni dinliyordum.” Diyerek Benim daha konuşmamış halim seni böyle yapıyorsa sen bir de konuşmuş halimi düşün diyordu.
Ethan'ın ağzı açık kaldı. Sophia tam tekrar kavga etmeye başlayacaklarını düşünürken beklemediği bir şey oldu ve Edward gerçekten güldü.
Kadın sinirle gözlerini silerken başını iki yana salladı “İnanılmazsınız ya” dedi.
Tam o sırada içeriden çok hafif bir ses geldi.
Bir bip.
Sonra bir tane daha.
Dördünün bakışları aynı anda cama döndü. Bu kez hareket eden parmak değil, Evelyn'in başıydı.
Çok hafif.
Neredeyse fark edilmeyecek kadar.
Ama hareket etmişti.
Edward'ın nefesi kesildi. “Siz de gördünüz mü?” yoksa kafayı yemeye mi başlamıştı. Dördü birbirine baktı. Kimse cevap vermedi. Çünkü bu kez hepsi görmüştü.