Yargıç:
Yargıç masanın üzerindeki satranca son hamleyi yaptı. Siyah vezir beyaz şahın tam önünde durdu. Şahın kaçacak hiçbir karesi kalmamıştı. Derken kapı çaldı.
Tak
Tak
Tak
Yargıç gözlerini satranç taşlarından çekmeden mekanik sesiyle “Gir” dedi. Kapı birkaç saniye sonra açıldığında adamın gözleri yavaşça kapıya döndü. Giren kişi oyuncağını bulması için görevlendirdiği adamdı. Ufak bir baş hareketinden sonra saygıyla:
“Efendim” dedi.
Yargıç gözlerini tekrar satranca döndürdü. “Konuş” diye kısa bir komut verdi. Karşısındaki adam boğazını temizleyerek “Kadını bulduk”
Günler sonra aldığı güzel haberden dolayı birkaç saniye duraksadı. Karşısındaki adam konuşmaya devam etmek için izin beklerken eline aldığı siyah Şahı çevirdi. “Nerde?”
“Eski bir liman deposunda” sesi hissettiği mutluluğu gizleyemiyordu. Fakat hatırladıklarıyla bir anda tekrar eski haline döndü.
Yargıç gözlerini adamın gözlerine dikti. Gerilmesinin nedeninin kendisi olmadığı açıkça belliydi. Rahatça yaslandığı siyah deri koltuğundan ayrılıp belini dikleştirdi. “Başka?”
Adam derin bir nefes verdi “Ama yalnız değiller?” Yargıç soru soramadan yanıtladı “Vincent Russo."
Odadaki hava bir anda ağırlaştı Yargıç'ın kaşı neredeyse fark edilmeyecek kadar kalktı.
"Bir mafya lideri..."
"...bir doktora mı sığınmış?"
. Adam üstüne ekledi: “Bir de FBI”
Bu kez uzun bir sessizlik oldu. Yargıç düşünürken adam istemsizce gerildiğini hissetti. Sonrasında ayaklandı. Üzerindeki takım elbisesinin düğmesini ilikledikten sonra tek bir hareketle satranç taşlarının yere düşmesini sağladı. Tüm taşlar yere düştüğünde “Ne kadar da gürültücüler” dedi.
Masadan siyah deri eldivenlerini aldı. İkisini de özenle giyerken adama “Arabayı hazırlasınlar” demeyi ihmal etmedi.
Adam başını salladı “Yanımıza kaç kişi alalım?”
“Dört” diyen Yargıç’a ilk defa garip bir şekilde baktı. O kadar kişiye ve FBI’a karşı beş kişi ne yapacaklardı?
“Efendim, orada elliden fazla adam olacak.” Diye bilmediğini umarak hatırlattı. Yargıç ilk defa alayla güldü.
Eldivenlerini giyip kapıya yürürken arkasındaki şaşkın adama bakmadan “Elliden fazlasına ihtiyacımız olsaydı..." bir an durdu "...beni çağırmazdınız."
Odasından çıktığında ip gibi dizilmiş korumaların hiçbiri emir beklemedi..
Çünkü Yargıç'ın yanında kimse düşünmezdi.
Sadece hareket ederdi.
Satrançta taşların iradesi olmazdı.
Ve oyunun sonuna kadar...
Hiçbiri neden öldüğünü öğrenemezdi.
FBI:
Alexander ve ekibi uzun zamandır aralıksız çalışıyordu. Uzun zamandır yaptıkları baskınlarla birçok başarıya ulaşmışlardı. Öyle ki Vincent Russo birçok maddi hasara uğramıştı. Neredeyse bütün ortakları yakalanmış, depoları, malları, silahlarının hepsine el konulmuştu.
Yine bir baskından dönmüşlerdi. Ekipte Oliva dışında herkes vardı, Oliva herhangi bir gelişme olursa diye FBI binasında kalıp çalışmaya devam ediyordu. herkes oldukça yorulmuştu, kaç gündür ara ara uyuyarak duruyorlardı.
Nathan isyan eder gibi “Bu bugün ki yedinci baskın,” dedi. “Şu dört günde yaptığımız işleri saymıyorum bile. Amerika bizi FBI’dan alıp savunma bakanı yapmalı” homurdanarak dedikleriyle arkadaşları hüzünle başını salladı.
İçeriye giren Alexander buz gibi bir sesle “Zor geliyorsa istifa et” dedi. herkes donarken o kimseyi takmadan her zamanki gibi odaya girdi. Son zamanlarda oldukça çekilmez biri olmuştu. Sinirini karşısındaki düşmanlarından çıkarıyor gibi kimseye acımıyordu.
İçeride bir kargaşa vardı, bunun nedenini anlamak için soru soracaktı ki Oliva gururla bir ekrana baktığını fark etti. Ekranda bir koordinat vardı. klavyenin üzerinde hızlıca dolanan parmaklarıyla usta bilgisayarcılar gibi kullanıyordu. İstediğini bulunca dilini damağına vurarak gülümsedi.
“Ne oldu?” diye soran sesle bir an sıçardı. Geldiklerini bile fark etmemişti, Oliva gülerek “Bulduk,” dedi.
Alexander birkaç saniye duyduğuna emin olamadı. Yanlış duymuş olma ihtimaline karşı derin bir nefes alıp “Ne?” diye sordu. Oliva ise tekrar “Bulduk, yerini tam olarak tespit ettik”
Ryan ekrana doğru birkaç adım attı. Doğru gördüğüne emin olmaya çalıştı "Liman mı?"
Olivia başını salladı. "Evet." Dedikten sonra tekrar parmakları klavyede dolaşmaya başladı. Önünde bir harita açıldı. "Son dört gündür baskın yaptığımız depoların hepsini haritalaştırdım." Kırmızı noktalar tek tek belirdi. Kırmızı noktaları sırasıyla gösterdi:
"Bakın..."
"Burası."
"Burası."
"Ve burası."
Alexander sessizce ekrana bakıyordu. Olivia son noktayı işaret etti. "Bir tek şu depo boş." Sonrasında ekledi "O depoya hiç baskın yapılmamış."
Nathan kaşlarını çattı. O kadar depoya baskın yapılmıştı, şanslarına en sona kaçırılan kadının olduğu depo mu kalmıştı? "Niye?"
Olivia dudaklarını ısırdı. Bu aklına gelmediğinden kendine kızdı. "Çünkü resmiyette orası üç yıl önce kapanmış görünüyor."
Ryan küfretti. Bunu nasıl düşünememişlerdi "Paravan."
"Evet." Olivia sisteme sızarak bulduğu güvenlik kamerasını açtı. Ekrana eski limanın görüntüsü düştü. Normalde bomboş gözükmesi gereken bir depoya iki saatte altı farklı araç girip çıkmıştı.
Nathan öne eğildi. "Yakınlaştır."
Olivia görüntüyü büyüttü. Siyah bir SUV, arkasında beyaz bir panelvan. Sonrasında ise Demian’ın arabası. Ryan derin bir nefes aldı “Onlar” dedi.
Odanın içinde sessizlik oluştu. Herkes bir tepki bekliyordu, kaç gündür bulmak için uğraştığı kadının bulunduğunu öğrenmişti. Fakat hala bir tepki yoktu. Boş gözlerle ekrana bakıyoryordu.
Olivia bu kez farklı bir pencere açtı ve "Bir şey daha var." Dedi. herkes ona döndü
"Depodaki elektrik tüketimi."
Herkes devam etmesi gerektiğini belli eden bir bakış attı.
"Ne olmuş?" bunu soran kişi Ethan’dı.
"Resmiyette kullanılmayan bir binanın..." vurucu darbeyi yapıyormuş gibi gülümsedi "...son üç gündür hastane kadar elektrik harcaması normal değil."
Bundan sonra Ethan kendi kendine mırıldandı.
"Jeneratör, Projektör, Isıtıcılar…”
Alexander ilk kez konuştu: "Kaç kişi?"
Olivia birkaç saniye hesap yaptı. Görüntüleri aklından geçirdi "Kesin sayı söyleyemem." Dedikten sonra "Ama araç giriş çıkışlarına göre kırk ila elli kişi arası"
Ryan silahını aldı. Bundan sonra yapılacak olan belliydi. Kızı alıp, Vincent Russo’yu gerçek manada tarihi sayfalara karıştırmak. “Gidiyoruz” demişti ki Alexander kolundan tutup durdurdu.
“Hayır”
Herkesin sorgulayan bakışları onu buldu. Ama o haritaya bakıyordu, kendi kendine “Bu kadar kolay olamaz” diye mırıldandı. Bir şeyler garipti. Sonra tabii der gibi başını salladı “O bizi bekliyor”
Kimse bir şey anlamadığından birbirine bakarken soran Nathan oldu: “Yani?”
Alexander derin bir nefes aldı. "Gideceğiz." Diye emin bir sesle konuştu. Sonrasında ekledi "...ama onun istediği gibi değil."
Tam o sırada Olivia'nın bilgisayarından yüksek bir uyarı sesi geldi. Herkesin bakışları bilgisayara döndü.
Bip.
Bip.
Bip.
Ekranda yeni bir güvenlik kamerası görüntüsü açıldı. Bir depo kapısı
İçeri giren biri. Sonra…
İki kişi birini sürüklüyordu. Olivia görüntüyü dondurdu. Herkesin tahmin ettiği ama söylemeye korktuğu şeyden dolayı kimse nefes alamıyordu.
Alexander birkaç adım monitöre yaklaştı. İlk defa gerçekten korktuğunu hissediyordu.
"Yakınlaştırıyorum." Diye komut bildirdi Olivia. Sonrasında yaklaştırarak görüntüyü pikselleştirdi. Sonra yavaş yavaş netleştirdi. Ekrandaki yerde sürünen ayakkabılar ve kan damlaları net bir şekilde görünmeye başladı
Dağılmış siyah saçlar...
Ryan'ın yüzündeki bütün renk çekildi. Gördüğü vücut Evelyn’e çok benziyordu “Bu..” dedi ama devamı gelmedi
Nathan konuşamadı.
Ethan yumruklarını sıktı.
Alexander tek kelime etmeden monitöre yürüdü. Kimse onun yüzüne bakmaya cesaret edemiyordu. Olivia görüntüyü biraz daha büyüttü. Kadının başı bir an yana düştü. Yüzünün yarısı göründü.
Alexander'ın gözbebekleri küçüldü. Odanın içindeki sessizlik bir anda ağırlaştı. Kimse konuşmuyordu, Sadece bilgisayarın fan sesi duyuluyordu.
Alexander ekrandan gözünü ayırmadan, çok alçak bir sesle konuştu:
"Canlı." Bir saniye durdu. "Operasyon hazırlanıyor."
Ryan şaşkınlıkla döndü. Bu kadar hızlı olmasını beklemiyordu. Tuzak olabilirdi. "Alexander..." dedi ama devamı gelmedi
Alexander bu kez ona baktı. Gözlerinde öfke değil Soğukluk vardı.
"Bu artık kurtarma operasyonu değil."
Silahını masadan aldı.
Şarjörünü kontrol etti.
"Cenaze de çıkabilir." Ama kimin cenazesi?
Evelyn Hayes:
Kaçırılmamın dördüncü gününe resmi olarak girmiş bulunuyorduk.
Gün içinde dört defa beni yanlarına çağırmışlardı, bayılacak gibi olduğumda da yemek verip geri odama getirmişlerdi. Aslında serum ve yediğim yemeklerin beni daha iyi yapması gerekirken daha kötü olmam bana biraz sürpriz olmuştu.
Aslında bu gün kaçmayı düşünüyordum ama sürekli titremem, başımın dönmesi yüzünden ertelemek zorunda kalmıştım. Zaten bana ortaklık teklif ettiklerinden beri dayak da yemiyordum. Kaçmak için birçok şansım olmuştu ama şu lanet vücudum anormal tepkiler veriyordu.
En basitinden bir şeye odaklanamıyordum. Uzun süre bir şey düşününce başım patlayacak gibi oluyordu. Kulaklarım çınlıyor, bayılacak gibi oluyordum.
Kapıdan gelen sesle başımı zorlayarak kaldırdım. Çok kötü hissediyordum ama yine de dudaklarımı kıvırmaya çalıştım. Bugün içinde beşinci olmuştu, beni bu kadar sevdiklerini düşünmüyordum.
Demian ve Patron içeriye girdi. Bu sefer ikisi de takım elbiseleri içindeydi. Oldukça ciddi duruyorlardı. Ya da durmuyorlardı. Bundan emin olamıyordum. Önüme gelen Demian durdu. Daha iyi duruyordu. En son onu kurtardığımdan beri görmemiştim. Ya hızlı toparlamıştı ya da rol yapıyordu.
“Teklifimizi düşündün mü?” diye sordu Patron. Alayla gülmeden edemedim. Resmen bana gel bizimle mafyacılık oyna diyorlardı. Konuşacakken gözlerim geriye kayınca Demian hemen beni tuttu.
“Doktor? Neler oluyor?” diye sordu. Gören de ben biliyorum zanneder. Biraz daha iyi hissedene kadar durdum. Sonra başımı iki yana yavaşça salladım. “Bilmiyorum.” Diyerek ikinci soruyu yanıtladım. Sonra Patron’a hitaben “Teklifinize karşı hala cevabım aynı.” Dedim.
Patron karşımda hafiften sırıttı. Gülümsemesi bana korkutucu geliyordu ama belli etmemeye çalıştım, karşıma Patron otururken hala dibimde Demian vardı. Hareket etmeye mecalim olmadığından beni tutmasına izin verdim.
“Benimle neden çalışmıyorsun?”
Cevap vermek istedim ama kelimeler kafamın içinde birbirine dolanıyordu. Ne sorulduğunu biliyordum. Cevabını da biliyordum. Fakat ikisini bir araya getirmek nedense dünyanın en zor işi hâline gelmişti.
Patronun yüzüne baktım. Bir an iki tane gördüm. Sonra üç. Gözlerimi kırpıştırdım.
Tekrar iki.
“Ben…”
Devamını getiremedim.
Karnıma saplanan ani sancıyla nefesim kesildi. Parmaklarım istemsizce Demian'ın koluna tutundu. Kulaklarımdaki çınlama yükselirken odadaki sesler gittikçe uzaklaşıyordu.
“Doktor?”
Bu kez Patron'un sesi gelmişti.
Gözlerim kapanırken duyduğum son şey onun öfkeli sesiydi:
“Fazla mı verdin, aptal?”
Bir süre sonra:
Öksürerek gözlerimi açtığımda gözüme gelen parlak ışıkla yüzümü buruşturdum. Burası benim odam değildi. başka bir odada daha fazla kilitle duruyordum. Kollarım ve bacaklarım için dört tane, gövdem için bir tane zincir vardı.
Acıyla inledim. Pantolonumun cebinde anahtarı hissedemeyince başımı geriye yasladım. Fark etmiş olmalıydılar. Gerçi artık bir şey fark etmezdi, daha fazla zincir, daha fazla kilit demekti.
Gerçekten beni öldürmeyi bile düşünüyor olabilirlerdi. Bu adamlar ben ve Alexander’i yakın zannediyordu. Bilmedikleri şey ise bizim sadece polis-suçlu ilişkisi içinde olduğumuzdu. Benim için uğraşacağını düşünmüyordum. planları ellerinde patlayacaktı. Belki de bunu fark ettiklerinden beni öldüreceklerdi.
Etrafta hiçbir şey yoktu. Cidden. Bir kameranın bile olmadığı odada bağlanmış duruyordum. Başımı iki yana sallayıp ağrıdan kurtulmaya çalıştım ama olmadı. Hissettiğim tek şey daha fazla acı oldu.
Kapı açıldı. Ama bu kapı normal bir kapı değildi, garaj kapıları gibi yukarıya doğru açılıyordu. Ve ilk defa Patron’un etrafında elliden fazla adam görüyordum. Hepsi saygı duruşunda durur gibi bekliyordu.
Patron ve Demian yanıma geldi. Demian’ın yüzünde alaycı bir gülüş vardı, gözleriyle bile aptal olduğumu haykırıyordu. Gözlerim istemsizce çevremizdeki bu kadar erkeğe takıldı. Başımı hiddetle salladım. Hayır, tekrar olmayacaktı. Sakin olmam yeterliydi.
“Kendini cidden zeki sanıyorsun Doktor” dedi alayla. Arakladığım anahtarı yüzüme doğru tuttu “Bu muydu kaçmanı sağlayacak olan şey?” sonra alaylı ifadesi tuzla buz olup sinirle boğazıma yapıştı “Sen nasıl benim telefonumu açarsın?” diye kükremesiyle yapabilsem gülerdim.
Beni ikinci defa götürdüklerinde Demian’ın telefonunu bir şekilde bulmuştum. beni kaçıranın kim olduğunu bilmiyorlardı ama belki bu sinyalle beni bulabilirler diye düşünmüştüm. Polisi aramak zaten işe yaramazdı. Bu yüzden telefonu açıp sanki o düşürmüş gibi bırakmıştım.
Bu kadar sinirli olmasına bakarsak sanırım istemediği şeyler olmuştu.
Patron “Demian bırak” dedi. nefes alamayacak konuma gelmiştim. Biraz daha tutarsa boğulabilirdim, patronu dinleyip bıraktı. ama hala bana ölümcül bakışlar atıyorlardı.
“Beni öldürecek misiniz?” diye sordum. Bir şey de yapamayacaktım, sadece merak ediyordum.
“Alexander keşke senin için gelecek olsaydı.” Başını iki yana salladı “Fakat sen haklıydın. Sevenin o kadar yok ki Alexander’i bırak. Kimse senin yokluğunu anlamamış olmalı” sözleri canımı yaktı. Beni seven insanlar olmalıydı. Benim için endişelenecek, üzülecek insanlar yok muydu? Hayır, hayır. Aklımla oynuyor olmalı. İnanmamalıyım.
Yüz ifademe bakınca ufak bir kahkaha attı “İnanmıyor musun?” arkadaki adamlardan biri bir bilgisayar getirdi. Video oynatılmak üzere bekliyordu. Tekrar bana döndü “Ben kanıtlarla konuşurum. Kendi ailen de dahil kimse seni merak etmedi”
Video başladığında ilk başta Sophia gözüktü. Evde yemek yapıyordu. Görünce bile özlemiştim arkadaşımı. Söyledikleri doğru olamazdı. Sophia beni merak ederdi.
Sonrasında içeriden bir adam çıktı. İkisi gülüşmeye başladı. Sonrasında onun sonra görüntüden çıktı. Olabilirdi. Ne de olsa o takılmayı seven biriydi. İnsanlarla sadece eğlenirdi. Bu gayet normaldi.
Sen kaçırıldığında bile mi?
Gözümden yaşlar akmaya başladı. Ama bunun nedeni Sophia değil ekrandaki ailemdi. Hepsi gayet mutlu duruyordu. Büyük ihtimalle tekrar kaçırıldığımdan haberleri bile yoktu. Mutlulukla kahvaltı ediyorlardı. Üçü de mutlu görünüyordu.
Sonra hastanedekiler geldi. Hepsi her şey normalmiş gibi gülüşüyordu, benim üzerimden espri yapıyorlardı. Sanki ben hiç kaçırılmamışım gibi insanlar cidden dışarıda eğleniyordu. Belki de haklılardı. Belki de çalıştığım arkadaşlarım bile yokluğumu fark etmiyordu.
“Bunları bana izleterek ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sertçe sordum. Gözlerimden yaşlar akıyordu.
“Mükemmel arkadaşların ve işinin gerçek yüzlerini gösteriyorum.” Diyerek bilgisayarı çekmeleri için işaret verdi.
“Alexander sana ilgi duyuyor zannediyordum. Fakat seni kaçırmamın tek nedeni bu değildi” demesiyle kaşlarım havalandı. Ne saçmalayacaktı acaba?
“Geçmişte bıraktığım işi de tamamlamaktı amacım.” Diye devam etti cümlesine
Kaşlarım biraz daha çatıldı.
“Ne işi?”
Patron cevap vermeden önce birkaç saniye yüzüme baktı. Sanki söyleyeceği şeyi ne kadar hatırladığımı ölçüyordu.
“Hatırlamıyorsun.”
“Hatırlamam gereken ne var?”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. “Çocukluğunu.”
Bir an hiçbir şey söylemedim. İçimde bir şeyin kıpırdadığını hissettim ama ne olduğunu anlayamadım. Çocukluğumda ne vardı? Okul, ailem, Edward... Ve sonra.
Başımın içinde ani bir uğultu başladı.
Küçük bir el.
Karanlık bir oda.
Kapının kapanma sesi.
Nefesimi tuttum.
“Hayır…”
Patron bunu duymamış gibi devam etti.
“Bazı insanlar geçmişlerinin üzerini örtmeyi çok sever, Doktor. Özellikle de o geçmişte yaptıkları şeylerden utanıyorlarsa.”
“Benim geçmişimde ne var?”
Bu kez gerçekten merak ediyordum. Patron odanın içinde küçük adımlarla yürümeye başladı. Konuşmadan önce boğazını temizledi “Bunu bana değil, ailene sorman gerekirdi.”
“Ailemle ne ilgisi var?”
Cevap vermedi, sadece arkasındaki adamlardan birine baktı. Adam başını sallayıp odadan çıktı. Birkaç dakika geçmeden elinde eski bir dosyayla geri döndü.
Dosyayı görebileceğim şekilde tuttuklarında ilk gördüğüm oldukça eski bir dosya olduğuydu. Mürekkep bile biraz kaymıştı. Odaklanmaya çalışıp dosyaya baktım.
Yıllar önceye aitti… Benim doğduğum yıllara.
Dosyaya uzanmak istedim ama zincirler izin vermedi. Patron dosyayı kendine doğru çekti. Gözlerinde sahici bir merak vardı. “Bunu gerçekten hatırlamıyor musun?”
Gözlerimi dosyadan ayıramadım. İçimde bir şeyler kopuyordu.
“Ne olduğunu söyle.” Derken unutamadığım gerçekleri yüzüme vurmamasını istedim.
“On iki gün.”
Bir şey anlamadım.
“Ne on iki günü?”
Patronun yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Sen ve kardeşin.”
O an odadaki bütün sesler sustu. Sadece ben ve abim kaldık. İkimizin de deli gibi korktuğu ve konuşmaya bile çekindiği o zamanlar geldi aklıma.
Kardeşim.
Edward.
Boğazım düğümlendi.
Ve yıllardır hatırlamamaya çalıştığım o cümle, zihnimin en karanlık köşesinden geri döndü.
Tekrar değil.
Bana bir şey yapmazlar.
Tekrar olmaz.
Gözlerimi kapattım.
“Ben…” Sesim çıkmadı. Konuşmak istiyordum ama bu kez beni tutan biri yoktu. Hep konuşan ben bir şey söyleyemiyordum. Beni umursamadan Patron dosyayı açtı.
“İşte geçmişte bıraktığım iş buydu.”
Başımı kaldırdım. Olanlar kesik kesik gözümün önündeydi.
“Bizi kim kaçırmıştı?”
Patron cevap vermedi. Sadece dosyanın içinden eski bir fotoğraf çıkardı ve masaya bıraktı. Fotoğrafa baktığım anda yüzümdeki bütün ifade silindi. Çünkü fotoğraftaki adamlardan birini tanıyordum.
Ya da tanıdığımı sanıyordum…
…
Ne kadar süre geçtiğini bilmiyordum ama hala o fotoğrafa bakıyordum.
Tanıyordum.
Hayır…
Tanıdığımı sanıyordum.
Fotoğraftaki adamın yüzüne bakarken zihnimde birbirinden kopuk görüntüler belirdi. Karanlık bir oda. Edward'ın elimi sımsıkı tuttuğu o küçük elleri. Kapının kapanma sesi.
Ve o adam.
Zincir izin vermese bile kollarımı hareket ettirmeyi denedim.
“Bu…” derken Sesim titredi. Zihnim tıpkı bir yapboz gibi parçaları yerine yerleştiriyordu. Ama birkaç parça kayıptı. Patron hiçbir şey söylemeden beni izliyordu ama ben fotoğraftaki adamın yüzünden gözlerimi ayıramıyordum.
Kendi kendime mırıldandım “Ben bu adamı nereden tanıyorum?”
Patron “Bunu anlayacak kadar uzun yaşayamayacaksın.” Demesiyle korku dolu gözlerim onu buldu. Lanet olsun ki ölümden korkuyordum, her şeye rağmen yaşamak istiyorum. Neden hayat biraz bile olsa bana acımıyordu?
Demian yandan “Ne o? Buna verebilecek bir cevabın yok mu?” diye sordu. Sesi eğlenir gibi geliyordu. Gözlerim koluna kaydı. Onun da gözleri koluna kaydı. Bir süre sadece baktım. Ve gülümsedim. Bunu yapmam bile onun gerilmesine neden oldu.
Tekrar Patron’a döndüm. “Beni öldürmen bir işine yaramaz.” Dedim. neden beni öldüremk istediğini bile bilmiyordum ki…
Başını salladı “Evet yaramaz.” Sonrasında belinden silahını çıkarıp ekledi “Ama geçmişte verdiğim sözü şimdi tutuyorum” diyerek bir saniye bile düşünmeden beni karnımdan vurdu.
Acıyor.
Cidden acıyor.
Bir an ne olduğunu anlayamadım. Sanki bütün bedenim, tek bir noktaya kilitlenmişti. Nefes almaya çalıştım ama ciğerlerim bunu kabul etmek istemiyordu.
Gözlerimi karnıma indirdim.
Sonra tekrar Patron'a baktım.
Elindeki silah hâlâ bana dönüktü.
“Sen…”
Sesim çıkmadı.
Demian'ın yüzündeki o kendinden emin ifade de kaybolmuştu. Bana değil, Patron'a bakıyordu. Ben ise sadece ayakta kalmaya çalışıyordum.
Bacaklarım titredi.
Zincirler olmasaydı çoktan yere düşmüştüm.
Patron birkaç saniye beni izledi. Yüzünde en ufak bir pişmanlık yoktu.
“Bunu yıllar önce yapmam gerekiyordu.”
Ne demek istediğini anlamıyordum. Artık hiçbir şeyi anlamıyordum. Kafamın içinde tek bir düşünce vardı. Yaşamak istiyorum. Bu kadar basit.
Ne Alexander, ne özgürlük, ne kaçış...
Sadece yaşamak.
Başımı kaldırıp Patron'a baktım.
“Beni…”
Bir nefes aldım.
“...öldürmek istemiyorsan…”
Kelimeyi tamamlamak bile zor geliyordu.
“...neden vurdun?”
Patron cevap vermedi. Arkasını dönüp birkaç adım uzaklaştı.
“Götürün.”
İki adam yanıma geldi. Biri zincirleri çözmeye çalışırken diğeri beni tutmak için eğildi. Tam o sırada dışarıdan bir ses duyuldu.
Uzakta.
Önce tek bir patlama.
Sonra bir tane daha.
Herkes durdu.
Patron başını kapıya çevirdi. Demian'ın yüzündeki ifade tamamen değişti. Bir saniye sonra dışarıdan peş peşe gelen seslerle bütün bina yankılandı.
Silah sesleri.
Birileri bağırıyordu.
Koşuşturan ayak sesleri giderek yaklaşıyordu. Patron ilk defa gerçekten şaşırmış görünüyordu. Ben ise gözlerimi kapatmak üzereydim. Belki de bu sadece kafamın içinde oluyordu. Belki de gerçekten biri gelmişti.
Son duyduğum şey Demian'ın telaşlı sesi oldu.
“Patron… FBI.”
Ve karanlık üzerime çöktü.
FBI:
Depo bir anda savaş alanına dönmüştü.
Kapılar kırılırken içerideki adamlar ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Emirler birbirine karışıyor, ayak sesleri koridorlarda yankılanıyordu.
Alexander önde ilerliyordu.
Silahını iki eliyle kavramış, gözlerini önündeki koridordan ayırmıyordu. Ekibinin geri kalanı arkasından ilerlerken kimse konuşmuyordu. Görev netti, önlerine çıkan herkesi indirip Evelyn’i kurtarmak. İçeriye barikat örer gibi duvar ördüklerinden patlatmak zorunda kalmışlardı. Bu artık sessiz bir operasyon değildi.
En önde giden Alexander köşeden dönerken duvara yaslandı. Hafifçe eğilip baktığında toplam on kişi gördü. Onu da silahlı ve iriydi. Ekibine döndü. Üçten geriye eliyle saymaya başladı.
Üç
İki
Bir
Beşi de çıktıkları gibi adamların üstüne kurşun yağdırmaya başladı. Öyle ki on kişi daha neler olduğunu anlayamadan vurulmuştu bile. Alexander sinirle Olivia’ya döndü ve “Bu soktuğumun deposu kaç katlı?” dedi.
Olivia bir saniye durdu. Arkadan gelen diğer ekip ilerlerken “Üç katlı olması lazım efendim” dedi. daha birinci atı bile bitirmemişlerdi. Olivia’nın önderliğinde devam ettiler.
Merdivenlere ulaştıklarında Alexander bir an durdu. Yukarıdan ayak sesleri geliyordu. Bunu fark eden Olivia hemen telsizine uzandı. “İkinci katta hareket var.”
Alexander başını kaldırıp merdivenlere baktı. “Kaç kişi?”
“Sayamıyorum. En az on beş.”
Nathan arkasından yaklaştı. “On beş mi?”
Alexander silahını yeniden kavradı. “Evelyn'i bulana kadar durmak yok.”
Merdivenlerden çıkmaya başladılar. İkinci kata ulaştıkları anda karşı koridordan silah sesleri yükseldi. Başının üstüne gelen bir kurşunla Alexander kendini duvarın arkasına attı. Kurşunlar duvara çarparken herkes olduğu yerde kaldı.
Ryan başını hafifçe uzatıp baktı. “Bizi bekliyorlar.”
Alexander'ın yüzündeki ifade değişmedi.“Biliyorum.”
“Bizi bekliyorlarsa—”
“Evelyn'i de bekliyorlar.”
Bir an sessizlik oldu. Alexander bunu söyler söylemez koridorun diğer ucuna baktı. “Ve bu hiç hoşuma gitmedi.”
Ethan kaşlarını çattı.
“Ne düşünüyorsun?”
Alexander cevap vermedi.
Çünkü aklına tek bir ihtimal gelmişti. Ya Evelyn'i kaçıranlar onun geleceğini biliyordu... Ya da bu baskın başından beri onların istediği şeydi.
Alexander elini kaldırdı.
“Üç saniye.”
Herkes hazırlandı.
“Üç.”
“İki.”
“Bir.”
Ekip aynı anda koridora çıktı.
Cümbüş hızlı başladı. Önlerine gelen herkesi indirirlerken bir adam Alexander tepki veremeden silah tutan eline yediği tekmeyle saniyelik geriledi. Karşısındaki adam gülümsedi, silahı yoktu ve durumu eşitlemişti.
“Bana bulaşmak için en yanlış günü seçtin” diye mırıldandı Alexander. Adam onu dinlemeden yüzüne bir yumruk savurdu. Adamın yumruğunu avcunun içiyle durdurduktan sonra hiç beklemeden bir yumruk da o attı. Adamın yüzüne gelen yumrukla hafifçe geriye sendeledi.
Alexander silahı alıp işini bitirecekti ki adam boş durmayıp bu kez karnına tekme attı. O bir adım geriye giderken karşısındaki adama baktı. Sadece baktı. Sadece vakit kaybı.
Adam tekrar saldırıp yumruk atmaya çalışınca tek yaptığı kendini savunmak için bilğini tutmak oldu. Sonrasında tuttuğu bileğini tek bir hamlede kırdı. Karşısındaki adam acı içinde bağırırken boştaki eliyle ona vurmaya çalıştı. Boştaki eliyle attığı yumruk Alexander'ın yüzüne geldiğinde başı hafifçe yana savruldu. Burnundan kısa, alaycı bir ses çıktı.
Adam bir an duraksadı.
Alexander yavaşça başını tekrar ona çevirdi ve burnunun kenarındaki kanı elinin tersiyle sildi.
“Bitti mi?”
Adam cevap vermek yerine kırık olmayan koluyla saldırmaya çalıştı. Alexander bu kez geri çekilmedi. Yumruğu koluyla karşılayıp adamın dengesini bozdu. Ardından omzundan yakalayıp onu duvara doğru itti.
Adamın sırtı sertçe duvara çarptı. Alexander birkaç saniye yüzüne baktı. “Bana zaman kaybettiriyorsun.”
Adam tekrar saldırmaya çalıştı.
Alexander ise eğilip düşen silahı aldı. Bu kez daha hızlıydı. Birkaç saniye sonra ona saldırmaya çalışan adam anlından vurulmuş bir halde yerde yatıyordu.
Alexander üstünü başını düzeltip arkasına baktı. “Devam.”
Nathan merdivenlerin başından seslendi:
“Alexander!”
Alexander başını kaldırdı. Nathan'ın yüzündeki ifade değişmişti. “Üçüncü kata çıkan yol burada.”
Alexander hiç düşünmeden merdivenlere yöneldi.
…
Alexander bu ana kadar çok zorlanmamıştı. Ve bu şaşırtıcıydı, bu kadar kolay olması garipti, sanki biri önden temizliyordu da, onlar arkadan devam ediyordu. o an aklına Yargıç geldi. O da bulabilmiş miydi? Yoksa hala arıyor muydu?
Üst kata çıktıklarında yine birçok adamla karşılaştılar. Ama asıl şaşırtıcı olan şey çoğunluğunun yerde ölü şekilde yatmasıydı. Aralarında bir çatışma çıkmış olma ihtimali düşüktü. O zaman bu adamlar nasıl ölmüştü?
Alexander ölen adamların yanından geçti, bir tahmini vardı. tam bir adım daha atacakken bir adım önünden geçen kurşunla hemen silahını kaldırdı ve kendini korumaya aldı. Fakat etrafta ekibinden başka kimse yoktu.
Kurşun camı parçalayarak gelmişti, bir keskin nişancıyla. Ekip hemen kendini güvenli bir bölgeye atarken Alexander’in gözleri gece vakti ağaçların arasına kaydı. Oralarda bir yerlerde aradıkları kişi vardı. ve burada olduğunu anlatıyordu.
Alexander kapının önünde durdu. Herkes etrafı incelerken Olivia etrafta delil niteliğinde olabilecek şeyleri inceliyordu. Koridorun geri kalanında silah sesleri hâlâ yankılanıyordu fakat burada garip bir sessizlik vardı.
Alexander elini kaldırdı. Herkes olduğu yerde kaldı. Kapının diğer tarafında ne olduğunu bilmiyorlardı.
Nathan yavaşça yanına yaklaştı.
“Hazır mıyız?”
Alexander gözlerini kapıdan ayırmadan başını salladı.
“Hazırız.”
Tam o sırada kapının arkasından metal bir ses duyuldu.
Tak.
Herkes silahını kaldırdı.
Tak.
Alexander'ın parmakları tetiğin üzerinde gerildi. Sonra kapının kilidi açıldı. Ama kapı açılmadı. Alexander kaşlarını çattı.
“Geri çekilin.”
Ekip birkaç adım geriledi. Alexander da onlarla birlikte geri çekildiği anda kapı bir anda yukarı doğru açılmaya başladı.
İçerisi karanlıktı, kimse görünmüyordu. Rutubet kokusu bile sadece oldukça mide bulandırıcıydı. Alexander birkaç saniye bekledi. Sonra içeriye baktı.
Odanın ortasında zincirler, yerde kan vardı.
Ve birkaç metre ileride, yere düşmüş bir silah duruyordu. Alexander'ın yüzündeki ifade değişti. Her şeyi bekliyordu, Vincenet Roussou bile olabilirdi ama bu kadar sessizlik ve karanlık iyi değildi. her saniye yeni şeyler düşünüyordu. Alexander seslendi:
“Evelyn?”
Cevap yoktu. Bir adım attı. Sonra bir adım daha.
Ethan arkasından seslendi.
“Alexander…”
Alexander onu duymadı, gözleri odada geziniyordu. Büyük bir odaydı, içerisi oldukça havasız olmakla beraber hiçbir şey yoktu. Odanın ortasındaki zincirlerin yanına yaklaştı. Feneri onun için ışık yaratırken onun gözleri bir yerde takılı kalmıştı.
Zincirin altındaki kan gölünden.
Yavaşça zincirin olduğu yere eğildi. Aklını zorladı. Ona gönderilen videodaki oda burası değildi. Neden bir anda oda değiştirmişlerdi? Titrediğini fark etmediği parmakları yavaşça kana dokundu. en fazla yarım saat olmuş olabilirdi. Kimin kanı olduğunu bile bilmiyorlardı.
Ya da bilmek istemiyorlardı.
Ekibine dönüp konuşacaktı ki Olivia konuştu:
“Onu bulduk.”
Ama sesi hiç de rahatlamış gibi çıkmamıştı.
Tam tersine…
Sanki daha kötü bir şey bulmaktan korkuyordu.
…
Aynı anda silahlarla daldıkları son odaya dikkatlice girdiler. Odanın içi oldukça karanlıktı. Başlarındaki fenerlerin ışıkları depoyu aydınlatırken tavandaki projektörler bir anda yandı.
Herkesin gözleri ışığa alışınca aynı noktaya kilitlendi:
Vincent Russo...
Bir sandalyeye zincirlenmiş Evelyn'in arkasında dururken elindeki tabancanın namlusunu kadının şakağına dayamıştı.
Yüzünde günlerdir beklediği misafiri sonunda görmüş bir adamın gülümsemesi vardı. "Hoş geldin, Ajan Alexander."
Alexander'ın eli istemsizce silahını daha sıkı kavradı, gözleri sandalyede bağlı kadına kaydı. Gömleği kan revan içindeydi. Başı öne düşmüş, göğsü güçlükle yükselip alçalıyordu. Ama dikkatini çeken şey kurşun yarası değildi. Başka bir şey vardı.
Kadının bütün vücudu düzensiz şekilde titriyordu. Parmakları istemsizce kasılıyor, göz bebekleri odaklanamıyordu.
Aynı şeyi Ethan da fark etmişti. Kaşları yavaşça çatıldı. Göz bebeklerinin bu şekilde odaklanamaması birçok şeyin belirtisi olabilirdi... ama basit bir kurşun yarasının değil. İçinden tek bir soru geçti. Ona ne verdiler?
Vincent Russo sessizlikten sıkılmış olacak ki konuşmaya girdi.
"Tam zamanında geldin."
Evelyn'in saçlarından tutup başını kaldırdı. Alexander’in yüzü kasıldı Alexander'ın çenesi kilitlendi. Parmağı tetiğin üzerinde istemsizce kasıldı. O eli kırmamak için kendini zor tutuyordu. Ama bilmediği şey kadın o kadar acı çekiyordu ki bu neredeyse bir hiçti.
"Birkaç dakika daha gecikseydin..." Gülümsedi. "...doktorunu kaybedecektin." Komik bir espri yapmış gibi güldü “Gerçi hâlâ geç kalmış olabilirsin."
Soğuk kanlılığını korumaya çalışan adam sertçe “Silahını indir” dedi. şu anda Evelyn ellerindeyken tek bir hataları geri dönüşü olmayan bir yola çıkardı.
Vincent başını hafifçe yana eğdi. "İndirirsem ne olacak?"
"Bu odadan canlı çıkarsın." Bu odadaki kimse Ryan’ın dediğine inanmadı. Öyle ki Vincent bile sahte kahkahalarını bırakıp gerçekten güldü
"İkiniz de yalan söylemeyi pek beceremiyorsunuz."
Silahın namlusunu Evelyn'in şakağına biraz daha bastırdı. Tane tane anlatır gibi "Sen beni vurursun." Sonra çenesiyle arkasındaki adamları gösterdi "Ekip arkadaşların adamlarımı vurur." En son kendisini işaret etti "Ben de ölmeden önce tetiği çekerim."
Sessizlik...
Kimse nefes almıyordu.
Ryan dürbünlü nişangâhını Vincent'ın alnına sabitlemişti.
Nathan hafifçe yer değiştirerek daha temiz bir görüş açısı almaya çalışıyordu.
Ama hiçbirinin parmağı hareket etmiyordu. Çünkü aradaki mesafe yarım saniyeydi. Vincent'ın tetiği çekmesi için gereken süre...
Onların ateş etmesi için gereken süreden daha kısaydı.
Alexander’in gözleri odanın camında oyalandı. Sonrasında Vincent’e döndü “Ne istiyorsun?” diye sordu. Sesi aceleciydi, her saniye daha fazla kan kaybediyorlardı.
“Senden bir şey istemiyorum.” Sonra bağlı kızı gösterdi “Onun için neler feda edebileceğini merak ediyorum” demesi herkesin bir an duraksamasına neden oldu. Takas mı istiyordu?
“Açık konuş?” dedi sert bir sesle Ethan
"Şu kız için kaç adamını kaybetmeye razısınız?” dedi. ama Muhatabı belliydi. Alexander bir an durdu, sadece bir an. Cidden neleri feda edebileceğini düşündü.
Alexander’in gözleri kızın üstündeyken sadece bir saniye başı hafifçe hareket etti. Herkes Vincent’e odaklıydı.
Evelyn doğru görüp görmediğinden emin değildi, vaktinin tükendiğini de hissediyordu. Bedeni ona verdiği acıyı kesmeye başlamıştı. Bunun anlamı fazla zamanı kalmamıştı. Vincent’in planlarını onu sürükleyerek buraya getirdiklerinde öğrenmişti. O ölecekse bile onlar yaşamalıydı.
Dudaklarından “Git” kelimesi çıkamadı. Sadece hafifçe oynadı.
Alexander bunu fark ettiği anda sanki zaman onun için yavaşladı. Ölümü kabullenmişti, en kötüsünün bu olduğunu biliyordu. Sonra durdu, gözleri tekrar camda oyalandı. Bir an dondu ama sonra…
Gülümsedi.
Bu küçücük gülümseme bile Vincent'in gerilmesine neden oldu. Rahatsızca “Komik olan ne?” diye sordu. Buna karşılık gözlerini karşısındaki şeytandan ayırmadan konuşmaya başladı.
"Az önce hata yaptın." Ve bunu söylerken ekip arkadaşları bir an ona döndü.
Vincent kaşını kaldırdı, blöf attıklarını düşündüğünden hala oldukça rahattı. "Hangi hata?"
Alexander odayı değil, Vincent'ın psikolojisini okumaya başladı. Eğer istediği gibi onu oyalarsa ve doğru gördüyse buradan Vincent’e kalmadan çıkabilirlerdi. Etraflarını adamlar çevrelemişti. Hepsi bir atış yapsa bile aynı anda başkaları tarafından vurulurlardı. Zamanlamayı doğru ayarlamalıydı.
"Bizi buraya çağırdın, Kızı yem yaptın” en büyük aptallığı buymuş gibi güldü. “Adamlarını tek noktaya topladın." Şu an onlar için açık bir yemdi. Bunu birazdan anlayacaktı. "Ve hâlâ kazandığını sanıyorsun."
Vincent gülmeye devam etti. Hala anlamıyordu, "Kazanmıyor muyum?" demesi bile ne kadar eğlendiğini gösteriyordu. Alexander konuşacakken durdurdu “Beni oyalıyorsun evet” dedi, ama sonra kötü bir şey olmuş gibi yüzünü buruşturdu “"Bu arada... Doktorun ölürse kurşundan ölmeyecek." Demesi odaya bomba gibi düştü.
Alexander hemen yanındaki Ethan’a kısa bir bakış attı. Ethan kızı incelerken hafifçe kulağına eğildi. "Alexander, bir şey vermişler.” Diyerek bir nevi onu onayladı. Yani her halde bekleseler de kalsalar da sonucu ölümdü.
Alexander büyük bir kararın yamacına gelmişti. Bu yaptığı demek bütün hayatında inandığı değerlerden bazılarının tersine gitmek olacaktı. Gözleri tekrar kızın üstünde gezindi. Sanırım sonuç belliydi.
Alexander bu sefer çok sakin konuştu. "Hayır." Bu dediğiyle birlikte bir tıkırtı geldi. “Çünkü bu kez sen de yemsin”
Bu cümleden sonra odada ölüm sessizliği oluştu. Vincent’in yüüzndeki gülümseme gittikçe küçülmeye başladı. Çünkü karşısındaki adam kaybeden değil kazanan birine benziyordur. Sinirle "Ne saçmalıyorsun?" diye bağırdı.
Alexander bu sefer odanın arkasındaki kırık cama baktı. “Dikkat Vincent, dikkat. Asıl sen bu doktor kız için ne kadar adamını feda ettin?” sonra ekledi “Ve ne kadarını feda edeceksin?”
Bu kez “Açık konuş” diyen o oldu.
“Planın tutmadı.” Ayağıyla sertçe yere vurdu “Bizi bomba ile patlatma planın. Çoktan imha oldu.” Sonra sanki önemli olan bu değilmiş gibi “Ama asıl önemli olan burada kaç kişi olduğumuz” dedi. sonra önce onu sonra kendisini gösterdi "Sen bizi izliyordun." Sonra tam tersini tekrar yaptı "Ben de seni izliyordum." En can alıcı kısmı söylerken tekrar gülümsedi "Ama ikimiz de aynı şeyi kaçırdık."
Artık odadaki herkes istemsizce etrafa bakmaya başladı. Kaçırdıkları şeyi anlamaya çalışıyorlardı, öyle ki korumalar bile rahatsız olmuş olacaklar ki etraflarına garip bakışlar atmaya başladı.
Alexander son cümleyi çok yavaş söyledi.
"Bu binada yalnız değiliz."
Tam bu cümlenin ardından odanın içinde yüksek sesli bir kurşun sesi duyuldu. Vincent’in konuşmak için araladığı dudakları açık kaldı. Çünkü kurşun onun tam sırtındaki omuriliğine gelmişti. Öyle ki gözleri şaşkınlıkla büyüdü. Yavaşça dizlerinin üzerine çöktü, silahı elinden düştü.
Bu sayede Evelyn’in başı serbest kaldı.
Çöktüğü yerde hırıltılı bir sesle “Sen…” dedi ama devamında kanlı öksürükleri onu takip etti. “Yanlı…z gelmemişsin” dedikten sonra öne doğru sendeledi.
"Hayır." Duygusuzca ona baktı "Sen yalnız olduğunu sandın."
Odadaki herkes refleksle yere çöktü. Koruma ekibi panikle sağa sola ateş ederken Ryan yüksek sesle “Keskin nişancı!” diye bağırdı. Nathan kendini korumak için en yakın beton kolona atladı. Olivia iki adamı arka arkaya indirirken bir yandan da ekibindekileri kontrol ediyordu.
Ethan ise doğrudan Evelyn'e koştu. Yarası vardı, bu odada ondan başka tıbbi bilgisi olan yoktu. Bu yüzden vurulma riskini göze alarak onun yarasına bakmaya başladı. Çok kan kaybettiği belli oluyordu.
Ayakta duran tek kişi ise Alexander’di. Hiç hareket etmeden kırılan cama bakıyordu. Herkes mahşer meydanında gibi çatışırken o kurşunun geldiği yöne bakıyordu. Kırık bir cam parçasını tam boş verecekti ki gördüğü beyaz bir şeyler gözleri kısıldı. Ne olduğunu anlamak için Cam parçasının yanına doğru ilerledi. Gördüğü beyaz şeyi merak ediyordu.
Bir vezir.
Satranç taşı orada öylece duruyordu.
Alexander taşı alıp cebine koyarken kısa bir an gülümsedi. Gözlerini pencereden bir noktaya dikip "Demek gerçekten buradaydın..." diye mırıldandı.
…
Yargıç ve dört farklı noktaya yerleştirdiği adamı, FBI içeri girmeden dakikalar önce depoya ulaşmıştı. Plan basitti.
Alexander Price içeri girecek...
Vincent Russo dikkatini tamamen FBI'a verecek...
O ise yalnızca oyunun son hamlesini yapacaktı.
Depoya girdiği andan itibaren hiçbir şey söylemedi. Emir vermesine gerek yoktu. Adamları yıllardır aynı kuralla hareket ediyordu.
Bir hedef.
Bir mermi.
Bir ceset.
Koridorun başında bekleyen ilk iki koruma, daha ne olduğunu anlayamadan yere yığıldı. Susturucuyla yapılmış iki atış, iki ceset.
Yargıç yürümeye devam etti. Yerde yatan adamlara ikinci defa bakma tenezzülünde bile bulunmadı. Onlar artık oyunun dışında kalmış taşlardı. Karşısına çıkan son adamı indirirken kulaklığından tek kelime duyuldu.
“Temiz”
Başını hafifçe eğdi. İkinci grup da düşmüştü.
Depoda ilerledikçe arkadan silah sesleri yükselmeye başladı. Bunun anlamı…
Alexander binaya giriş yapmıştı.
Bunu fark eden Yargıç gölge gibi adımlarla ilerleyip koridorun sonundaki kırık pencereden aşağıya baktı. FBI’ın ilerleyişini izledi. Gördükleri onu memnun etti.
Her zamanki gibi bir adım öndeydi.
Gözleri ekibinin en önünde ilerleyen, karşısına çıkan herkesi indiren adama takıldı. Bir an bile tereddüt etmiyordu. Yargıç’ın dudaklarının kenarı neredeyse fark edilmeyecek kadar kıvrıldı.
"Cesur..." sonra yüzünü buruşturarak ekledi “Ama fazla gürültücü”
Kulaklığa yeniden dokundu. etrafını kolaçan ettikten sonra “Üçüncü koridor” dedi. bunu demesinden birkaç dakika sonra adamlarından biri “Temiz” dedi. ilerleyişleri devam ederken İki farklı noktadan gelen susturuculu atışlar neredeyse aynı anda duyuldu.
Vincent'ın adamları, saldırının nereden geldiğini bile anlayamadan yere düştüler.
FBI onları hiç görmedi.
Sadece önlerindeki yolun açıldığını sandılar.
Yargıç ise bunu bekliyordu. Bugün kimse onun için önemli değildi.
Ne Vincent, Ne FBI, Ne de doktor.
Bugün yalnızca bir kişi ölecekti.
Ve bu karar...
Saatler önce verilmişti.
…
“Şu herifi alın” Emri verdikten sonra deponun karşısındaki eski fabrikanın çatısına kurulan keskin nişancı tüfeğinin başına geçti. Diğer üç adamı da önceden belirlediği noktalara yerleşmişti. Her biri farklı bir görüş açısını kontrol ediyor, tek bir emri bekliyordu.
Dürbünün merceğinden depoyu izledi. Alexander Pierce sonunda oyuncağını bulabilmişti. Yargıç'ın bakışları ise FBI ajanında uzun süre kalmadı. Doğrudan zincire vurulmuş kadına kaydı.
Hayattaydı.
Zor nefes alıyordu.
Ama hâlâ hayattaydı.
Bu yeterliydi.
Dürbünü yavaşça sağa çevirdi. Koridorlarda ilerleyen FBI ajanlarını gördü.
Onların önündeki iki korumanın tam görüş açısına girmesini bekledi. Parmağı tetiğe dokundu. tetik kısmını okşayan parmak uçları kaşınmaya başlamıştı.
Bekledi.
Bir adım daha...
Bir adım daha...
Ve bam.
İlk adam yere düştü.
İkinci koruma daha ne olduğunu anlayamadan ikinci mermi namlusundan çıkmıştı.
Yargıç dürbünden gözünü hiç ayırmadı. Kulaklığından sakin bir ses yükseldi.
“Koridor temiz. FBI kapıya ulaştı"
Başını hafifçe salladı.
"İkinci ekip."
Depoyu çevreleyen diğer iki keskin nişancı neredeyse aynı anda ateş etti. FBI önündeki yolun neden açıldığını bilmiyordu.
Bilmesine de gerek yoktu.
Onların görevi ilerlemekti.
Yargıç’ın görevi ise temizlemekti.
Çünkü bazen bir oyunu kazanmak için şahı değil...
Önündeki bütün piyonları kaldırmak gerekirdi.