Sabah uyandığımda beklediğim şey kendimi koltukta korkunç ağrıyan bir belle bulmaktı.
Ama tam aksine kendi yatağımda uyanınca ilk başta şaşırmıştım. Sonrasında herhalde uyku sersemi çıkmışımdır diye düşünüp çok takmamıştım. Şimdi ise terasta yatıyordum. Soğuk hava oldukça iyi geliyordu.
Orman manzarası oldukça güzeldi. En azından düşüncelerimi toplayıp neler yapmam gerektiğini toparlamam gerektiğinde. Sonunda sıkılıp telefonumdan sosyal medya kaydırmaya başladım. O da sarmayınca terastan çıkmak için hareketlendim.
Kendi odama geçip üstüme bol bir ceket aldım. ellerimi ceketin ceplerine koyup aşağı inmeye başladım. Aşağıya indikçe televizyonda açık haberleri ve gelen yemek kokularını alıyordum. Alexander dönmüş olmalıydı.
Her zamanki gibi açık mutfağa girdiğimde onu ocak başında buldum. televizyonda haberler açılmıştı ama dinliyor gibi durmuyordu. Üstünde siyah bir kazak ve siyah bir eşofman vardı. geldiğimi duymuş gibi bana döndü. “Günaydın”
“Sana da” dedikten sonra tost ekmeğini, hazır salam, domates ve dolaptan bulduğum marulla kendime tost yaptım. masaya oturmadan kendime tabak alıp odadan çıkacaktım ki “Yemek yemedin?” dedi bana doğru dönerken.
Elimdeki tostu havaya kaldırdım “Bu yeterli benim için” Alexander derin nefes aldı, “Doktor, amacın güçten düşmek mi?” diye sertçe sordu. Evet, sırf adamı görmek istemiyorsun diye salak gibi neden kendini aç bırakıyorsun?
“Ben ihtiyacım olan şeyleri gayet alıyorum” derken ağırlığımı bir bacağıma verdim.
Alexander birkaç saniye bana baktı. Elindeki spatulayı tavaya bırakırken yüzündeki ifade değişmedi ama gözlerinin üzerimde biraz fazla kaldığını fark ettim. “Öyle düşünüyorsan.”
“Düşünüyorum.”
“Pekâlâ.”
Bu kadar kolay vazgeçmesi garipti. Normalde mutlaka bir şey söylerdi. Ben de ona karşılık verirdim. Sonra birkaç dakika boyunca birbirimizi sinir eder, en sonunda konu kapanırdı.
Ama bu kez Alexander sadece önündeki tabağa baktı. Ben de elimdeki tostu biraz daha sıktım. Bu ortam beni gerdiğinden dolayı boğazımı temizleyip “Ben odama çıkıyorum.” Dedim.
“Az önce odanda değil miydin?.”
“Evet.”
“Şimdi yine odana gidiyorsun.”
“Evet.”
“Benden özellikle uzak durmaya mı çalışıyorsun?” Olduğum yerde kaldım. Sanki soruyu beklemiyormuşum gibi birkaç saniye ona baktım. Evet ondan özellikle uzak durmaya çalışıyordum.
“Hayır.” Cevabım fazla hızlı çıkmıştı. Alexander bunu fark etmiş olacak ki arkasındaki tezgaha yaslandı yaslandı. “Emin misin?”
“Evet.”
“Çünkü son iki gündür ne zaman aynı odaya girsem sen başka yere gidiyorsun.”
“Tesadüf.” Kötü bir yalancısın.
Sesi inanmaz gibi çıktı. “Her seferinde mi?”
“Evet.”
“İlginç.”
Gözlerimi devirdim.
“Her şeyimi bu kadar bilmek zorunda mısın?”
“İşim bu.”
“Ben işin değilim.”
Alexander'ın bakışları yüzümde sabitlendi. Yüzünde ifadesizlik maskesi olsa da sinirli olduğunu görebiliyordum. “Bazen öyle davranıyorsun.”
Bu cümle hoşuma gitmedi. Kaşlarımı çattım. “Nasıl davranıyorum?”
“Bir şey söylememek için özellikle uğraşıyorsun.”
“Belki söyleyecek bir şeyim yoktur.” Sonra sinirle ekledim. Artık cidden kızmaya başlıyordum “Alexander, gerçekten hiçbir şey yok!”
“Evelyn.” Dedi yorgun bir şekilde
“Ne?”
“Bana yalan söyleme.”
“Yalan söylemiyorum.” Derken sesimin sert çıkmaması için uğraşmaya çalışmışmıştım. Ama başarılı olamamış olmalıyım ki sesim yüksek çıktı.
“Öyle görünmüyor.” Derken onun da sesi yükseliyordu.
“Senin ne düşündüğün benim problemim değil.”
Sözler ağzımdan çıkar çıkmaz mutfaktaki hava yeniden değişti. Alexander'ın yüzündeki o küçük rahatlık tamamen kayboldu. Ben de söylediklerimin sert çıktığını fark ettim ama geri adım atmadım.
Bir süre birbirimize baktık. Sonunda Alexander sandalyesinden kalktı.
“Peki.” dedi
“Peki.” Dedim.
“Konuşmak istemiyorsan konuşma.”
Gözlerimi devirdim “Zaten konuşmuyorum.”
“Fark ettim.” Yanımdan geçip mutfaktan çıkmaya yöneldi. Tam arkamı dönecekken durdu. “Bu arada.” Diye ekledi.
“Ne?”
“Dikişlerini bugün aldıracaksın. Unutma.” Bu durumda bile bunu mu hatırlıyordu. Kaşlarımı kaldırdım.
“Ben de hastaneye gidip kendim hallederim.”
“Hayır.”
“Alexander—”
“Ben götüreceğim.”
“Gerek yok.”
“Var.”
Sesindeki kesinlik sinirimi bozdu. “Beni neden sürekli bir yerlere götürmek zorundaymışsın gibi davranıyorsun?”
Alexander bana döndü. Onun da yüzünde sinir vardı, ikimiz de sınırı geçmemek için sakinmiş gibi davranıyorduk o kadar. “Çünkü tek başına gitmeni istemiyorum.”
“Ben yıllardır tek başıma bir yerlere gidiyorum.”
“Şu an durum farklı.”
“Ne açıdan?”
Cevap vermedi. İşte en sinir olduğum şey buydu. Her zaman bir şey biliyor gibiydi ama söylemeye gelince duvar gibi karşıma dikiliyordu. “Bir açıklaman var mı?”
“Güvenlik.” Her zaman bunu söylüyordu. Güvenlik, güvenlik. Evet kaçırılmıştım ama illa onun gelmesine gerek yoktu. Başka ajan mı kalmamıştı? Ben Olivia ile gidip gelebilirdim. Neden hep o oluyordu?
“Tabii.”
“Evet, tabii.”
Alaycı bir şekilde güldüm. “Bazen bu kelimeyi her şeyin bahanesi olarak kullandığını düşünüyorum.”
Alexander'ın gözleri hafifçe daraldı. “Bazen de sen her şeyi gereğinden fazla kişisel algılıyorsun.”
İçimde bir şey yeniden gerildi. Geçen günlerden kalan o huzursuzluk, sanki biri kapıyı açmış gibi tekrar içeri doldu. Ama bu kez cevap vermedim. Alexander da birkaç saniye bekledi. Sonra başını hafifçe yana çevirip merdivenlere doğru yürüdü. Ben mutfağın ortasında kaldım.
Elimdeki tost çoktan soğumuştu.
Ve nedense artık canım hiçbir şey yemek istemiyordu.
…
Kendimi salondaki koltuklarda birine atmıştım. Alexander ile yaşadığım gerginlik yüzünden uyuyamıyordum. Dikişlerimi aldırmaya gidip gelmiştik ama ikimiz de hiç konuşmamıştık. Dikişleri aldırıp doğru eve gelmiştik. Geldiğimiz gibi ben salona o ise çalışma odasına çıkmıştı. Ekiptekilerin yorgun olduğunu söylemişti. Yani bugün eğitim şeyini olmayacaktım. Bom boş bir gün geçiyordu yani. Ve ben sıkıntıdan patlamaya başlamıştım.
Yattığım koltukta dirseklerimin üzerinde hafifçe kalktım. Sophia’yı aramak aklıma gelmişti ama en son mesaj attığımda işi vardı. yani onu da arayamıyordum.
Ayaklandım ve ayaklarımı sürüye sürüye mutfağa ilerledim. Buzdolabını karıştırıp yiyecek bir şeyler ararken gözlerim takvime kaydı. Harika, Regl dönemim de gelmişti. “Ama neden ya” diye söylenip buzdolabını sertçe kapattım.
Tekrar ayaklarımı sürüyerek hole çıktım. Bu sırada dış kapıdan Alexander çıkıyordu, ikimiz birkaç saniye anlamsızca bakıştık. Takım elbise giymişti, acaba nereye gidiyordu?
Sana ne?
Bu anlamsız bakışmayı sonlandıran o oldu. ayakkabılarını alıp giyerken “Bir iki saatlik işim var. sonra döneceğim. Bir şey olursa haber ver” dedi. ayakkabılarını giymek için uğraştığından büyük ihtimalle yavaş yavaş başımı salladığımı görmedi.
Tekrar doğrulunca yine kısa bir bakışma geçti aramızda. Sonra ağır ağır başımı salladım, “Dikkat et kendine” diyerek geri geri adımlamaya başladım. O da başını salladı ve kapıyı açıp evden çıktı. Adımlarım direkt durdu. Birkaç saniye arkasından baktım. Sonra hemen başımı iki yana salladım. Madem iki saat yoktu, o zaman iki saat özgürdüm.
İlk olarak yukarıya çıkıp ılık bir duş aldım ve kaslarımı rahatlattım. Altıma siyah bir şort, üstüne gri bir tişört giydikten sonra hemen aşağı indim. En çok merak ettiğim ‘takılma odasının’ önüne geldim. kaç gündür merak ediyordum ama hiç içeriye girip bakamamıştım.
Heyecanla kapıyı açmak için kola uzandım. Ama açılmayınca tekrar denedim, kilitliydi. “Ne olabilir ki içeride?” diye söylenip sinirle arkama döndüm. Cidden ne olduğunu merak ediyordum. Acaba Yargıç oydu da hepimizi onu aradığını söyleyerek işletiyor muydu?
Bazen aptallaşıyorsun.
Sıkılıyorum.
Aslında temizlikle çok aram yoktu ama şu an yapacak bir şeyler arıyordum. Hem belki güzel bir yemek yapardım. Telefonumdan önce bir saat sonrasına, sonra iki saat sonrasına alarm kurdum. Telefonu masaya bıraktıktan sonra ilk ne yapsam diye bakınmaya başladım. Aslında gayet temiz görünüyordu ama eve az giriyor olmalı ki bazı şeyler yapılmamıştı. Mesela boydan boya duran camlar biraz kirlenmişti, ayrıca mutfak da duruyordu. Kendi odamı da temizleyebilirdim.
Doktor sana kendini yorma demedi mi?
Sussana sen.
Aradan geçen bir saatin ardından anlamıştım ki kesinlikle cam silmek iyi değildi. sandalyeleri üst üste koyarak oldukça güvenliksiz bir şekilde camları silmiştim. Ama sonucu güzel olmuştu. Ayrıca robot süpürge olmasına rağmen iş arayarak kendim süpürmüştüm. Toz almış ve daha birçok şey yapmıştım. Ayrıca kendi odamı da toplamıştım.
Dinlenmek için oturduğumda Sophia’ya mesaj çekiyordum.
Ben: Sophia, Chicken Pot Pie yapacağım da tarifi neydi ya?
Telefon elinde olmalı ki cevap hemen geldi.
Sophia: Hayret, sen yemek yapar mıydın? Tabii ben olmayınca.
Ben: Canım çekti ya, malzemeleri falan atsan.
Sophia: Beş dakika bekle, hemen döneyim.
Ben de o sırada mutfağa yürüyordum. Turtaya benzeyen, içinde tavuk, Soğan, havuç, kereviz ve sarımsağı olan oldukça lezzetli ve bir o kadar da uğraştırıcı bir yemekti. Sophia çok güzel yapardı.
Sophia: Geldim, önce malzemeleri vereyim.
Ben: Beklemedeyim.
Sophia: Turta gibi olan kısım için un, şeker, tuz, tereyağı, ayran, soğuk su ve yumurta lazım. İçi için tereyağı, sebzeler, sarımsak, un, otlar, tavuk suyu ağır krema ve tavuk. Bak bakalım hepsi var mı?
Ben dediklerine bakarken hepsinin olması beni mutlu eden şey oldu. ben hepsinin olduğunu söyleyince Sophia görüntülü aramayı teklif etti. Hemen kabul ettim, zaten daha iyi bir planım da yoktu. O bana nasıl yapmam gerektiğini anlatırken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım dersem yalan olmaz. Yaklaşık iki saatlik bir uğraşın daha sonucunda güzel bir yemek elde etmenin gururunu yaşarken masanın üzerinde soğumaya bırakmıştım. Hamur kabarmayacak diye korkmuştum ama neyse ki kabarmıştı.
“Ben de adliyedeydim yine. Savcı Jonathan da yoktu ortalıkta, dosya onaylatacaktım” diye homurdandı. Omuz silktim. “Bana ne sizin adliye işlerinizden ya” diye homurdandım. İkimiz de güldük. Sonunda Ethan eve gelince telefonu kapatmıştık.
Yeterince soğuduğunu düşününce bir bıçak yardımıyla güzelce kesmiştim. Sadece şarap içmek istiyordum ama bu evin yüksek dolaplarına boyum yetmiyordu. Bir yetmiş olan benim boyu yetmiyordu. Ben de mecburen sandalyenin üstüne çıkıp almak için uzandım. Aynı saniyelerde kapının açılma sesini duyunca birkaç saniye durdum.
Alexander eve geri gelmişti. Ve ben şu an nasıl bir konumdaydım? Bir ayağım tezgahta, diğer ayağım sandalyede sanki zafer kazanmışım gibi duruyordum. Cidden rezillik.
Birkaç saniye bakıştık.
Alexander'ın bakışları önce yüzümde, sonra sandalyede, ardından da bir ayağımın hâlâ tezgahta olmasına kaydı.
Yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti. “Evelyn.”
Ses tonundan başıma bela aldığım belliydi. Sevimlice gülümsedim. “Merhaba.”
“Sen ne yapıyorsun?” derken sesi inanamıyor giib geliyordu.
Elimi havada tutmaya devam ettim.“Hiç.”
Alexander birkaç saniye daha baktı.“Hiç mi?”
“Evet.”
“Bir ayağın tezgahta.”
“Farkındayım.”
“Diğeri sandalyede.”
“Onu da farkındayım.”
“Ve elinde şarap var.”
“Henüz elimde değil.”
Alexander gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi. “İn aşağı.”
“Bir dakika.” Derken şaraba uzanmaya çalışıyordum. O kadar rezil olduysam bari şarabımı alayım değil mi?
“Evelyn.”
“Şişeyi alacağım.”
“İn aşağı.”
“Alexander, gerçekten sadece şişeyi alıp—”
“İn. Aşağı.”
Sesindeki ciddiyet yüzünden gözlerimi devirdim. “Tamam.”
Önce ayağımı tezgahtan indirdim. Sonra sandalyeden inmeye çalışırken Alexander bir adım öne çıktı. Elini refleksle koluma uzatınca hemen ona baktım. “Bana dokunma, kendim inebilirim.”
Elini geri çekti.
“Peki.”
Sandalyeden indim ve yere bastığım anda ona baktım. Sanki küçük bir çocukmuş gibi sırıtıp “Gördün mü? Hiçbir şey olmadı.” Dedim.
Alaycı bir ifadeyle yüzünü buruşturdu. “Harika.”
“Gerçekten.”
“Çok rahatladım.”
Sesindeki alaycılık yüzünden kaşlarımı çattım. “Sen neden bu kadar erken geldin?”
Alexander ceketini çıkarırken bana baktı.
“Evden gideli dört saat oldu.”
“Yani?”
“Dört saate erken mi diyorsun?”
Adam haklıydı, “Eh, sizin işleriniz uzun sürüyor diye düşünmüştüm.”
Alexander cevap vermeden önce bakışlarını tekrar sandalyeye çevirdi. “Evet. Uzun sürdü zaten” derken benim almak için iki saat çırpındığım şarabı hiç uğraşmadan aldı. Gözlerimi devirdim. anladık boyun uzun.
Hemen şarap şişesine uzandım. Alexander elimden önce davranıp şişeyi aldı. Sinirle kaşlarım çatıldı “Hey!” derken o ise şişeyi benim uzanamayacağım kadar yukarı kaldırmıştı. “Hayır.”
“Alexander.”
“Hayır.”
“Ben bir kadeh içecektim.”
“İçme.”
“Niye?”
“Çünkü daha yeni dikişlerini aldırdın.”
“Daha önce içtim ama o zaman niye bir şey demedin” deyince bir an duraksadı. O duraksayınca devam ettim “Bir kadeh şarap içmemi engelleyecek kadar kötü durumda değilim.”
Alexander şişeyi tezgâha bıraktı. “Ben de sana hasta olduğunu söylemedim.”
“Davranışların söylüyor.” Derken arkasındaki tezgaha koyduğu şişeye uzanmaya çalışıyordum.
“Davranışlarım sana sandalyenin üstüne çıkmaman gerektiğini söylüyor.”
“Sandalyenin üstüne çıktım çünkü dolaplara boyum yetmiyor. Evin devler için mi tasarlandı?”
“Birinden yardım isteyebilirdin.”
“Evde kimse yoktu.”
Alexander bana baktı. bir şey ima etmek ister gibi “Artık var.” dedi. arkasındaki şişeyi almaya çalışmayı bıraktım.
Bir an sustum. Sonra dudaklarımı büzdüm. “Bu cümle hiç yardımcı olmadı.”
“Yardımcı olması gerekmiyordu.”
“Çok sinir bozucusun.”
“Bunu kaçıncı kez söyledin?”
“Saymadım.”
“Ben sayıyorum.”
“Kaç?”
“Çok.”
İstemeden güldüm. Alexander'ın yüzünde de belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Ama birkaç saniye sonra bakışları tekrar karnıma kaydı.
“Karnın nasıl?”
Gülümsemem biraz söndü. “İyi.” Normale göre hızlı bile iyileşmiştim.
“Gerçekten?”
“Evet.”
“Çekilme var mı?”
Bir an duraksadım. “Biraz.”
Alexander hemen ciddileşti. “Ne kadar?” derken hemen hastaneye gidecekmiş gibi duruyordu. Gülümsedim. “Çok değil.”
“Acıyor mu?” diye tekrar sorunca gülümsemem söndü ve koluna hafifçe vurdum “Alexander, doktor olan benim.”
“Biliyorum.”
“O zaman neden sorguya çekiyorsun?”
Çenesiyle arkasında kalan sandalyeyi işaret etti. “Çünkü doktor olan kişi şu an sandalye üzerinde akrobatlık yapıyordu.” Derken gözleri haylazca parlıyordu. İmalarıyla ofladım. “Abartıyorsun.”
“Sen küçümsüyorsun.”
“Ben kendimi tanıyorum.”
“Ben de seni tanıyorum.”
Bu cümleden sonra birkaç saniye sessizlik oldu. Alexander'ın bakışları üzerimde kaldı. Ben de bakışlarımı kaçırdım. Boğazımı temizleyip bir adım geriledim. “Tamam, içmem”
Alexander kaşını kaldırdı. “Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Bu kadar kolay mı?” derken sesi inanmıyor gibiydi.
“Şimdilik.” Bu saçma andan kurtulana kadar.
“Şaşırdım.”
“Alışma.”
Alexander başını hafifçe salladı. “İyi.”
Sonra tezgâha doğru ilerleyip şarap şişesini dolaba kaldırdı. Ben arkasından bakarken istemeden gülümsedim. “Onu saklamana gerek yoktu.”
“Gerek vardı.”
“Bir gün evde kendi şarabımı saklamak zorunda kalacağım.”
“Senin için iyi bir güvenlik önlemi olur.”
“Sen benim düşmanım mısın?”
Alexander dolabın kapağını kapatıp bana döndü.
“Hayır.”
“Bazen öyle davranıyorsun.”
“Sen de bazen kendini korumam gereken biri değilmişsin gibi davranıyorsun.”
Bu kez cevap vermedim. Alexander da bir şey söylemedi. Ama birkaç saniye sonra mutfakta yan yana dururken ikimizin de yüzünde aynı hafif gülümseme vardı. Son birkaç gündür aramızda duran o sert sessizlik, ilk kez yerini böyle anlamsız tartışmalara bırakmıştı.
Ve açıkçası…
Böylesi daha iyiydi.
Kendince şarabı güvenceye aldıktan sonra bakışları mutfakta gezindi. “Yemek mi yaptın?” derken sesi şaşkın geliyordu. Başımı sallayarak kendim için ve onun için bir tabak çıkardım. “Yer misin?” diye sorarken çoktan onun için de çıkarmıştım bile.
“Yerim” dedikten sonra birkaç saniye duraksadı. Sonra başını iki yana sallayıp ellerini yıkamak için musluğun yanına ilerledi. Ben bıçakla bir parça keserken o da yerine oturmuştu. “Daha önce çok yapmadım, iyi olduğu konusunda söz veremiyorum” diye uyardım.
Kendime de kestikten sonra oturup onu izlemeye başladım. Çatalıyla aldığı ilk lokmayı çiğnedi, çiğnedi. Sonra duraksadı, öyle ki bir ara kusmak falan isteyeceğini düşündüm. Ama sonra bir çatal daha aldı. Beklenti dolu bakılarımı görünce “Güzel olmuş” diyerek kafamdaki kötü düşünceleri sildi.
“Ben yaptım, tabii güzel olacak” ağzıma bir parça attığımda cidden güzel olduğunu görmek beni mutlu eden bir diğer şey oldu. resmen mükemmel bir şey yapmıştım ben ya. Kendime karşı övgü dolu sözleri içimden sayarken yemeğimi yedim. İkimiz de çok konuşmadık ama aramızdaki buzlar eriyor gibiydi. Bana söyledikleri yüzünden ona kızgındım. Ama yarın ne olacağı belli değilken, bir sürü şey yaşanırken gereksiz bir soğukluk yapamayacak durumdaydım.
Yemeği bitirince Alexander hemen ayaklandı. “Sen salona geç, ben hallederim. Sonra seninle ufak bir işimiz var” cümlenin başında itiraz edecekken ‘iş’ kelimesini duyunca hemen başımı salladım. Ayaklanırken “Nasıl bir iş? Ne olacak? Bir şey mi oldu? Yargıçla mı ilgili? Dışarıya mı çıkacağız?” nefessizce sorduğum sorulara sadece omuz silkerek yanıt vermişti. Oflayarak salona doğru yürümeye başladım. İyi ki ağrı kesici içmiştim.
Koltuğa oturup onu beklerken o mutfaktan çıkınca bir an şaşırdım. Sonra vardır bir bildiği diye beklerken telefonumu kaydırdım. Sosyal medya olmasaydı ne olurdu acaba?
On dakika sonra yanıma geldiğinde duş alıp, üstünü değiştirdiğini gördüm. On dakikada bunu nasıl yapmıştı acaba? Nemli saçlarını kurutmadan gelmişti. O yanıma gelince ben de ayaklandım. “Eee? Neymiş bu iş?”
Cinayet mahaline gideceksiniz.
“Şimdi göreceksin” diyerek kolumdan nazikçe kavrayıp beni salondan çıkardı. Ben de adımlarımı ona uydurup yürümeye başladım. Birkaç saniye sonra benim bugün açmaya çalıştığım ama açılmayan ‘takışma odasının’ önüne geldik. Ben beklerken o cebinden bir anahtar çıkardı ve yavaşça kilidi açtı.
Bu odanın ne zaman adı geçse gülüyordu. Ben de onu bu kadar güldüren odayı merak ediyordum. Kapının kilidini açtı ama hala kapalıydı. “Gir bakalım” diyerek bana önceliği tanıdı. Derin nefes verip her türlü senaryo ile kapıyı yavaşça araladım.
İçerisi bir merdivene çıkıyordu. İçerisi oldukça karanlıktı ama arkamızdan gelen ışık az da olsa görmemi sağlıyordu. Ben şaşkınca arkamda dağ gibi duran adama döndüm “Burası ne?” derken onlarca komplo teorisi kafamda dönmeye başlamıştı.
Beni bodruma mı kitleyecekti?
Anlatana kadar aç mı bırakacaktı?
Saçmalıyorsun.
Konuşmadan önce duvarda bir şeyler aradı. Sonunda ışığa kavuştuğumuzda birkaç saniye duraksadım. En fazla on merdiven vardı. sonra bir koridor var gibi duruyordu. “Gizli mabedime gidiyoruz” diyerek inmem için yavaşça beni iteledi. Şaşkınca bir dakikadan az kaldıktan sonra başımı sallayıp merdivenleri inmeye başladım.
Aşağıda üç kapı vardı. ama üç kapının haricinde küçük bir alanda langırt, masa tenisi ve bilardo gibi şeyler vardı. yani adının hakkını veren takılma yerlerine benziyordu. Hemen duvar kenarında bir L koltuk vardı. “Yok artık, burası ne?” diye şaşkınlıkla beni izleyen adama sordum.
“Dışarıda eğlenmeyi sevmem. Bu yüzden dışarıda olan her şeyi evime getirdim” derken oldukça sıradanmış gibi konuşuyordu. Hangi manyak dışarıya çıkmak istemediği için bir bilardo masası alırdı ki? Ayrıca bu cümlelerden kendime bir pay çıkarmam gerekiyor muydu? Bu adam dengesizler dengesiziydi.
Merakla bana en yakın olan kapıyı açtım. İçerisi resmen duvarlar siyaha boyanmıştı. İçeriye girdiğim gibi odanın hemen ortasında kocaman duran ringi görünce şaşkınlığım arttı. Etrafı beyaz korumalarla donatılmıştı. Etrafında su dolabı falan vardı. nutkum tutulmuş halde bakarken bu kez daha büyük bir şaşkınlıkla ona döndüm. “Evinde Fight Club mu var senin?” diye şaşkınlıkla sormama gülerek karşılık verdi. “Diğer odalar da hoşuna gidecektir” diyerek geçmem için izin verdi.
Acaba bu sefer ne göreceğim merakıyla en yakındaki diğer kapıyı açtım.
Bu seferki oda daha normal karşılayabileceğim şeyler içeriyordu. Ağırlıklar, koşu bantları gibi birçok spor eşyası burada vardı. mini bir spor salonuna benziyordu. Burada bile çok sinir bozucu bir düzen vardı. “Bunu ne zaman yaptın?”
“İlk taşındığımda. Tarih olarak soruyorsan dört sene önce” diyerek sorumu cevapladı. Demek dört senedir bu evde yaşıyordu.
“Neden insan içine çıkmıyorsun?”
“Çıkıyorum,” diyerek beni düzeltti. Sonra kapının yanındaki beyaz duvara yaslandı. “Ama hoşlanmıyorum. Genelde her şeyi kendi başıma halletmeyi tercih ediyorum”
Kısacası adam Agorafobi gibi bir şey yaşıyor.
“Agorafobi yaşıyor olamazsın değil mi? Ya da Hikikomori?” bunlardan biri değildi ama yine de emin olmak için sordum.
Başını iki yana salladı. “Hayır, sadece dışarısı yerine evimi tercih ediyorum” sözleriyle rahatlamıştım. Çünkü evini tamamen bir sosyal tesise dönüştürmüştü. Yanında süper market de olsa evden hiç çıkmasına gerek olmayacaktı resmen.
“Sen benim dediğim kavramları nereden biliyorsun?”
“Bunu bana burada söyleyen ilk kişi değilsin.” Diye garip bir ses tonu ile yanıtladı. Bu cevabı bir anlık duraksamama neden oldu. Kim onun evinde buraya kadar gelip bunu ona soracak kadar yakındı? Çevresinde bu kadar yakın biri olduğunu bilmiyordum.
Sen ona yakın mısın ki?
Ben onu mu söyledim şimdi?
Odadan çıktıktan sonra son odanın önüne geldim. kapıyı açmaya uzanıyordum ki Alexander durdurdu, “İçerisi biraz… dolu. Bence ilk ben gireyim” dedikten sonra ben bir şey diyemeden kapıdan içeriye girdi. Arkasından ben de girince bu kez cidden sendeledim.
O gün arabade cephane demiştin değil mi? asıl cephane burası…
Nutkum tutulmuş bir şekilde duvarlardaki silahlara, atış poligonuna benzeyen yere bakıyordum. Adamın evinde ATIŞ POLİGONU, EVET ATIŞ POLİGONU var. duvarlarda ise onlarca dizili isimlerini bildiğim bilmediğim silahlar vardı. hepsinin mermileri alttaki kutuda duruyordu. “Yok artık” diye bağırdım “Hasta herif, ordudan silah mı kaçırdın? Banka mı soydun? La casa de papel mi çekiyoruz? Bu kadar silahı nerden buldun?” diye bağırmama güldü.
“Hazırlıklıyım, her an her şey olabilir”
“İç savaş çıkarsa diye mi?”
Gözlerini devirirken böyle bir cevap vereceğimi tahmin etmemişti büyük ihtimalle. “Hayır, burayı sana gösterme nedenim benim evde olmadığım zamanlarda bir şey olursa burada kendini koruman.” Diyerek beni iyice şaşırttı. Gözlerim ürkekçe silahlarda gezindi. Evde nükleer bile olabilirdi. İhtimal veriyordum.
“Doğruyu söyle, evden çıkmamak için evin içine ahır falan kurmadın değil mi?” derken ürkek çıkan sesim kısa süreli gülmesine neden oldu. ama benim şüpheli bakışlarımı görünce ne alaka der gibi başını salladı “Ne yapacağım ben ahırı?”
“Eti falan kendin üretiyorsundur diye düşündüm” derken kendi düşündüğüm şeyin absürtlüğüne üzülüyordum. Resmen adamın evinde atış poligonu var, dövüş odası var, langırt var lan langırt. Şuraya bayılmamak için zor duruyordum.
Gözlerim ilgiyle etrafta gezinirken o da beni izliyordu. Her verdiğim tepkiyi ayrıca değerlendiriyordu. Burayı bana göstermekteki amacı cidden Yargıç mıydı yoksa başka bir şey mi vardı? derin nefes alıp merakla ona döndüm “Kurşunlar duvarlara isabet ederse ne olur?”
Baş parmağını ikiye katlayıp duvara iki defa vurdu “Görebileceğin en güçlü malzeme ile yapıldı. Duvarın delinmesi için aynı yere on kere falan ateş etmen gerek. Ayrıca yalıtımlı” diyerek beni aydınlattı. Dudaklarımı büzerek tepki verdim bu dediğine. Başka ne yapılırdı ki? Kendine yeni mini bir dünya yaratmıştı adam.
Kollarımı göğsümde birleştirdim “Eeee? Ben niye buradayım?” sorumla hatırlamış gibi yaslandığı duvardan ayrıldı. Mavi gözlerinde daha önce beni bu eve getirdiğinde gördüğüm haylaz pırıltılar vardı. kaşlarım anında çatıldı “Bu bakışı biliyorum, ne yapacaksın yine?” derken üstüme gelmesi yüzünden gerilmeye başlamıştım.
“Nasıl bakıyormuşum ben?”
“Hoşuma gitmeyecek bir şey yapacakmış gibi”
Yaklaşık bir adım ötemde durup boylarımızı eşitlemek için hafifçe eğildi. “Seninle oldukça eğleneceğiz Doktor” diyerek ellerini iki gözümü kapatmak için kullandı. Ellerine vurdum, “Ne yapıyorsun be?”
“Sürpriz doktor” beni yürütmeye başladığında ona zorluk çıkarmadan yürümeye başladım. Biraz yürüdükten sonra bir odanın kapısını açtı. Biraz daha yürüttükten sonra “Gözlerini kapalı tutacağına söz ver”
“Alexander çocuk muyum ben? Açmam”
Sesi inanmamış gibi geldi “Bunu söyleyen sen olduğundan emin olamadım.”
“Söz tamam” dedim. elleri gözlerimden çekilince sözümü tutup gözlerim kapalı beklemeye başladım. Ufak bir kilit sesinden sonra tekrar yanıma yaklaştığını duydum. “Açabilirsin”
Yavaşça gözlerimi kırpıştırdığımda kendimi yine dövüş odasında buldum. “Ne yapacağız burada?” ona doğru döndüğümde yüzündeki ifadeyle başımı iki yana salladım. “Benim dövüş eğitmenim Nathan olmayacak mıydı? Sen ne alaka?” dememle güldü.
“Seviyeni ölçeceğim Doktor”
“Seviyene bir şeyler söylerdim de elit kişiliğim izin vermiyor” diye homurdandım.
Alexander ringin içine girdi, “Karşıma geç Doktor, seni çok hırpalamayacağım” Şeytan diyor ki, çak ağzına iki tane yumruğu. Bir daha böyle konuşabiliyor mu gör. Sakin ol.
Dediği gibi ringin içinden geçtim. İkimiz karşı karşıya dururken Alexander yavaş adımlarla yanıma geldi.
Ringin zemini ayaklarımın altında hafifçe esniyordu. Tavandaki güçlü ışıklar doğrudan üzerimize vuruyor, etrafımızdaki koyu duvarları neredeyse görünmez hâle getiriyordu. Dışarıdaki odadan gelen hafif cihaz uğultusu dışında hiçbir ses yoktu.
Alexander birkaç adım önümde durdu.
“Önce gardını al.”
Kaşımı kaldırdım. Kollarımı gelişigüzel kaldırıp “Böyle mi?” diye mırıldandım.
Alexander'ın yüzünde küçücük bir gülümseme oluştu. “Hayır.”
Gözlerimi devirdim “Biliyorum.”
“Bildiğini sanmıyorum.”
“Bana öğretmenlik yapacaksan önce şu ukala tavrını bırak.”
“Daha başlamadık bile.” Derken sesi eğleniyor gibi geliyordu.
“Farkındayım. Şimdiden sinir bozucusun.”
Alexander başını iki yana salladı. Saniyeler içinde ciddileşti “Sol ayağın biraz önde.”
Söylediğini yaptım.
“Dizlerini kilitleme.”
Dizlerimi hafifçe kırdım.
“Omuzlarını gevşet.”
Omuzlarımı indirdim.
“Çeneni biraz aşağıda tut.”
O ne alakaydı ya? Dinleyip dediğini yaptım. “Böyle mi?”
Bir an beni baştan aşağı süzdü. “Evet, böyle daha iyi” derken sanki bir şey yorumluyormuş gibi bende bir açık arıyordu. Ukalaca sırıttım “Gördün mü? Bazen söz dinleyebiliyorum”
“Bunun için sana aferin derim.”
Gözlerimi devirdim.
Alexander da gardını aldı.
O an yüzündeki ifade tamamen değişti.
Az önce benimle şakalaşan adam gitmiş, yerine işini ciddiye alan ajan gelmişti. Omuzları gevşekti ama vücudunun geri kalanı dengedeydi. Ağırlığını iki ayağına eşit dağıtmış, ellerini yüzünü koruyacak kadar yukarıda tutmuştu.
Ben ise gözlerimi ellerine dikmiştim. Bunu fark etmiş olacak ki daha ilk saniyeden hatamı bulmuştu. “Ellerime bakma.”
“Niye?”
“Çünkü yumruk senden önce omuzdan çıkar.”
Omzuna baktım. “Böyle?”
Onayladı, “Evet. Kalçanın ve ayakların yönü de hareketi ele verir.”
“Demek seni izlemem gerekiyor.” Derken sesim nasıl çıktıysa alayla başını iki yana salladı.
“Beni değil. Hareketi.”
“Çok şiirsel.”
“Hazır mısın?”
Tekrar gözlerimi devirdim. “Sanki hazır değilim desem gitmeme izin vereceksin?”
Alexander bir adım attı. Ben de istemsizce geriye çekildim. Hemen durdu. “Geri kaçma.”
Bariz bir şeyden bahseder gibi onu işaret ettim. “Üzerime geliyorsun.”
“Daha dokunmadım bile.”
“İnsanların üzerine gelince genelde geri çekilirler.”
“Dövüş sırasında değil.”
Haklıydı.
Dudaklarımı büzüp tekrar yerimi aldım.
Alexander bu kez daha yavaş hareket etti. Ben onun hareketini takip etmeye çalışırken bir anda elini kaldırdı. Refleksle yüzümü korudum.
Ama yumruk gelmedi.
Alexander sadece elini kaldırmıştı.
Gözlerini bana dikti.
“İlk hatan.”
Yaptığım hatayı anlamaya çalışırken birkaç saniye duraksadım. “Ne yaptım?”
“Panikledin.”
“Paniklemedim.”
“Yüzünü tamamen kapattın.”
“Çünkü yumruk atacaktın.”
“Hayır atmayacaktım.”
“Bunu nereden bileyim?” müneccim değildim ya sonuçta.
Çok doğru noktaya bastın der gibi başını salladı. “Bilemezsin. O yüzden mesafeyi koruyacaksın.”
Bir adım geri çekildi.
“Rakibin ne yapacağını bilmediğinde, ona gereğinden fazla yaklaşmazsın. Önce mesafeyi kontrol edersin.”
Başımı salladım. “Tamam.”
“Bir daha.”
Bu sefer o yaklaşınca geri çekilmek yerine ayağımı yana doğru kaydırdım. Alexander'ın kaşı hafifçe kalktı. “Daha iyi.”
Sahte bir şaşkınlıkla “Bana puan mı veriyorsun?” dedim.
“Şimdilik.”
“Kaç aldım?”
“On üzerinden dört.”
“Dört mü?”
“Cömert davrandım.”
“Ben doktorum.”
“Biliyorum.”
“İnsan anatomisini senden daha iyi biliyorum.”
“Dövüşmek anatomi sınavı değil.”
“İstersen ikisini birleştiririm.”
Alexander'ın dudaklarının kenarı dediğimle kıvrıldı. “İşte şimdi kendine geldin.”
Bu kez ilk hareketi ben yaptım. Bir adım öne çıkıp sağ elimle kontrollü bir yumruk attım. Alexander başını hafifçe yana çekti. Yumruğum boşluğu buldu. “Yavaş.”
“Daha yeni başladık.”
“Tam da bu yüzden.” Derken sesi ciddi geliyordu.
Tekrar hamle yaptım.
Bu kez yumruğumu savunmak için ön kolunu kullandı. Darbenin yönünü değiştirdi ve aynı anda bir adım yana çıktı. Ben de dönüp tekrar karşısına geçtim. Aynı şeyi iki defa yaptığımdan olsa gerek yine beni uyardı:
“Rakibin seni çizgi üzerinde bırakmak zorunda değil,” dedi.
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun.”
“Biliyorum dedim.”
“Az önce doğrudan üzerime geldin.”
“Çünkü sana vurmak istedim.”
“Ben de tam olarak bunu anlatıyorum.” Alexander hafifçe başını eğdi. Bunu yaparken saçlarının birazı hafifçe anlına döküldü. “Düz bir çizgide ilerlersen hareket alanını kendin azaltırsın. Açı değiştir.”
Bu kez etrafında küçük bir yay çizerek ilerledim. Alexander beni izledi. Memnun olmuş gibi başını salladı “İşte.”
“Böyle mi?” derken sesim mutlu çıkmıştı.
“Evet.” Mutluluğumu bozmak için yemin etmiş gibi yine bir hata buldu. “Ayaklarını birbirine dolaştırma. Küçük adımlar.”
Ayaklarımı yere sağlam basarak ilerledim. Alexander da benimle aynı yönde hareket etti. Bir süre sadece birbirimizin etrafında döndük. Ne yumruk vardı ne de başka bir hamle. Ama nedense birkaç saniye önceki kadar kolay değildi.
Onun ne yapacağını anlamaya çalışırken nefesimi tuttuğumu fark ettim.
“Rahatla.”
“Rahatım.” Derken buna kendim bile inanmıyordum.
“Değilsin.”
“Seninle dövüşüyorum. Nasıl rahat olayım?”
“Benimle değil, hareketlerle uğraşıyorsun”
“Çok felsefi konuştun.”
“Doktor, nefes al.”
Derin bir nefes verdim. Tam o sırada Alexander ileri çıktı. Bu kez yumruğu gerçekten geldi. Kolumu kaldırıp savundum. Darbe sert değildi ama kolumda belirgin bir baskı hissettim. Geri çekilmek yerine yana doğru adım attım.
Alexander hemen arkasından döndü. Ben de ona doğru hamle yaptım. Sağ elimle omzuna doğru yöneldim. Alexander kolumu yakalamadan önce geri çekildi. Nefes nefese kalmıştım. Bence bu sefer puanı yükseltmiştim.
“Güzel.”
“Güzel mi?”
“Bu sefer geri kaçmadın.”
“Çünkü senden kaçmanın işe yaramadığını anladım.” Derken kast ettiğim şeyin ne olduğunu anlamasını istedim.
“Bir şeyler öğreniyorsun.”
“Bunu iltifat olarak kabul edeceğim.”
“Et.”
Bir an ikimiz de sustuk. Sonra Alexander tekrar gardını kaldırdı. “Şimdi biraz hızlanıyoruz.” İşte bu tırsmama neden olmuştu. Sevimlice olduğunu düşündüğüm bir gülümseme kuşandım “Ne kadar?”
“Bana güven.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Bu cümle senden gelince hiç güven verici olmuyor.”
“Evelyn.”
“Tamam.”
Alexander hareket etti. Bu kez daha hızlıydı.
İlk hamlesini kolumla karşıladım. İkinci hareketinde yana çıktım. Üçüncü hamlede omzuma hafifçe dokundu.
“Bir.” Dedikten sonra hafifçe geri çekildi.
“Ne bir?”
“İsabet.”
“Saymaya mı başladın?”
“Evet.”
“Ben daha sana vuramadım bile.”
“Daha yeni başladık.”
Sinirlenmek yerine gülümsedim. “Tamam.”
Tekrar karşısına geçtim. Bu kez onun hareketini bekledim. Omzundaki küçük değişikliği fark ettiğim anda yana çıktım. Alexander'ın eli havayı buldu. Gözleri kısa bir an şaşkınlıkla açıldı. Ben de bunu fırsat bilip omzuna hafifçe dokundum. Benden böyle bir hamle beklememiş olacak ki birkaç saniye sessizce durdu. Ben ise “Bir.” Dedim.
Alexander birkaç saniye bana baktı. Sonra güldü. “Bunu sayacağım.”
“Say tabii.”
“Şans.”
“Bahane.”
“Refleks.”
“Yetenek.”
“Doktor egosu.”
“FBI ajanı egosu.”
İkimiz de aynı anda güldük. Ama gülüşümüz uzun süremeden Alexander yeniden ciddileşti. “Şimdi biraz daha zorlaştıracağız”
“Ne kadar zor?”
“Bunu söylemem.”
“Harika. Çok açıklayıcı.”
Alexander tekrar gardını aldı. Ben de aldım. Bir adım öne çıktı. Sağ elini kaldırdığı anda ben de karşılık vermek için ağırlığımı öne aktardım.
Ama hamlesini yarıda kesti.
Sahte bir hareketti.
Benim gardım istemsizce yukarı kalkınca Alexander'ın yüzünde küçük bir zafer ifadesi belirdi. Hata yapmıştım ve bunu yüzüme vurmak ister gibi “Gördün mü?” dedi.
“Ne?”
“İlk hamlede hemen tepki verdin.”
“Bunu özellikle yaptın.” Derken somurtmaktan kendimi alamadım.
“Dövüşte rakibin bunu yapacak.”
“Sinir bozucusun.”
“Gerçekleri söylemek sinir bozucu değildir.”
“Bazen öyledir.”
Alexander başını hafifçe eğdi. “Üstelik senin gibi acemilerin çoğu ilk birkaç dakikada ne yapacağını düşünmekten kendini korumayı bile unutuyor.”
Acemi, acemi dedi, bize.
Yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim.
“Çok motive edicisin.”
“Gerçeği söylüyorum.”
“Tabii.”
Sesimi olabildiğince normal tuttum. Ama içimde bir yerlerde küçücük bir sinir kıvılcımı yanmıştı. Bunu ona belli etmeye hiç niyetim yoktu.
Alexander yeniden hareketlendi.
Bu kez doğrudan üzerime geldi.
Sağ kolunu kaldırdığında saldırısını karşılamak yerine bir adım yana çıktım. Kolunun yönünü kendi hareketiyle birleştirip bileğini kontrol ettim. Aynı anda ağırlığımı değiştirdim ve omzumu kullanarak dengesini bozacak kadar güçlü bir karşılık verdim.
Her şey o kadar hızlı olmuştu ki birkaç saniye ne yaptığımı ben bile anlamadım.
Alexander'ın dengesi bir anlığına kaydı. Ben de fırsatı kaçırmadan ayağımı onun ayağının dışına getirip hareketini kestim. Alexander bir anda dizlerinin üzerine çökmemek için ringin iplerinden birine tutundu.
Sessizlik.
Ben olduğum yerde kaldım.
Alexander da birkaç saniye boyunca bana baktı.
Mavi gözlerindeki şaşkınlığı saklayamamıştı. Kalbim, ona yaptığım şey yüzünden hızlıca atarken “Ne yaptın sen?” diye sordu. kendince acemi olarak gördüğü bir kadının onu yere sermesine şaşırmıtı tabii.
Omuzlarımı silktim. “Bilmiyorum.”
“Bilmiyor musun?” sesi bana asla inanmadığını bağırıyordu.
“Hayır.”
Alexander yavaşça doğruldu. Bileğini bir kez çevirip bana baktı. “Bunu daha önce yaptın mı?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.” Birkaç saniye daha bana baktı. Ben ise yüzümde mümkün olduğunca masum bir ifade tutmaya çalışıyordum. Uzun bakışlarından kaçmak için “Acemi şansı,” dedim sonunda.
Alexander'ın kaşı havaya kalktı. “Acemi şansı mı?”
“Kesinlikle.”
“Benim dengemi bozacak kadar iyi bir hareket yaptın.”
“Şans.”
“Ve tam zamanında.”
“Şans.”
Alexander gözlerini kıstı. “İki kere söyledin.”
“Çünkü doğru.”
“Peki.” Söyleyiş biçiminden bana inanmadığını anlamıştım. Ama üstelemedi. Sadece yeniden gardını aldı.
“Bir daha yap.”
“Ne?”
“Az önce yaptığını.”
Bu kez ben şaşırdım. “Nasıl yaptığımı bilmiyorum ki.”
“İşte onu anlamaya çalışıyorum.”
Sırıttım “Demek hoşuna gitti.”
Gözlerini devirerek karşılık verdi “Hoşuma gitmesinden değil.”
“Etkilendin.”
“Abartma.”
Gülümsedim.
“Sen söyledin.”
Alexander başını iki yana salladı. Ama bu kez bana bakışında birkaç dakika önceki küçümseyici rahatlık yoktu. Daha dikkatliydi. Sanki beni ilk kez gerçekten ölçmeye çalışıyordu.
Tekrar karşı karşıya geçtik.
Bu kez Alexander daha yavaş hareket etti. Ben de onun omuzlarını takip ettim. İlk hamlede geri çekilmedim. Yana çıktım. İkinci hamlede gardımı kapatmak yerine saldırının yönünü değiştirdim. Alexander hemen karşılık verdi. Ben de geri adım atıp mesafeyi açtım.
Yaklaşık on beş dakika böyle oynadık. Sonunda “Daha iyi.” Dedi.
“Dört puandan kaç aldım?”
“Altı.”
“Altı mı?” derken sesim şaşkın çıkmıştı. O kadar savunmaya altı puan mıydı cidden? Bunu mu tartışacaksın?
“Şimdi cömert davrandım.”
“Bence yedi.”
“Beş oldu.”
“Ne?”
“Çok konuştun.”
“Bu adil değil.”
“Hayat adil değil.”
“Yargıç olarak mı konuşuyorsun, FBI ajanı olarak mı?”
Alexander'ın yüzünde bir anlık duraksama oldu. Ben de söylediğimi fark edip hemen başka tarafa baktım. Düşünmeden konuşmuştum. Salak kafam. “Şaka yaptım.”
“Biliyorum.” Derken gözleri gölgelenmişti. Tekrar gardını aldı. “Devam.”
Bir süre daha devam ettik.
Yumruklar kontrollüydü. Alexander her hamlesinde beni zorlayacak kadar hızlanıyor, ama gerçekten zarar vermeyecek kadar dikkat ediyordu. Ben de her seferinde aynı hatayı yapmamaya çalışıyordum
Bir hamlede yine geri çekilmek üzereyken durdum. Ayağımı yana kaydırdım. Alexander bunu fark etti. “İşte bu.” Bu kez sesinde alay yoktu. Gerçekten memnun olmuştu.
Nedense o iki kelime, bütün antrenmandan daha fazla hoşuma gitti. Bir süre sonra nefes nefese kalıp ellerimi indirdim. “Yeter.” Diyerek kendimi yere bıraktım. Göğsüm hem adrenalinden hem de demin yaptıklarımızdan dolayı hızlıca inip kalkıyordu.
Alexander da gardını bıraktı.
“Yoruldun mu?”
“Evet.”
Yanıma gelip elini uzattı. “İyi iş çıkardın.”
Eline baktım. Sonra yüzüne.
Birkaç gündür aramızda duran o sertlik sanki ilk kez tamamen ortadan kalkmış gibiydi.
Elini tuttum.
“Sen de fena değildin.”
Bu dediğime inanmamış gibi bir ifade oluştu. “Fena mı?”
“Abartma.”
Alexander beni ringden çıkarmak için elini çekti. Ben de onunla birlikte yürürken başımı yana eğdim.
“Bu arada...” derken demek ve dememek arasında kalmıştım.
“Ne?”
“Yarın yine yapacak mıyız?”
Alexander bana baktı. “Normalde Nathan ile konuşmuştuk bu konu için. Ama beraber yapmak istersen neden olmasın”
Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.
“İstiyorum.”
“Tamam.”
Bir an durup ona baktım. “Yalnız bir şartım var.”
Bunu beklemiyor olacak ki duraksadı. “Neymiş o?” derken sesi meraklı geliyordu.
“Bir daha bana ‘seni çok hırpalamayacağım’ deme.”
Alexander kaşını kaldırdı. “Neden?”
“Çünkü kulağa sinir bozucu geliyor.” Ve fazla aşağılayıcı.
“Peki ne diyeyim?”
Düşünüp omuz silktim. “Bilmiyorum. Daha az ukala bir şey bul.”
Alexander başını iki yana sallarken gülümsedi. “Zor.”
“Senin için zor olabilir.” Derken kendimi durdurmadım. Bu adama illa laf sokasım geliyordu.
“Seninle çalışmak da öyle.”
“Yine de yapıyorsun.” Derken sesim sıcacıktı.
Bu kez cevap vermedi. Sadece birkaç saniye bana baktı. Sonra başını hafifçe salladı. “Evet.”
Ve ilk kez, bu cevabın içinde kavga değil başka bir şey vardı.
Belki güven.
Belki alışkanlık.
Belki de ikimizin de henüz adını koymadığı bir yakınlık.
…
Ama Alexander'ın aklında kalan şey başka bir şeydi.
O hareket.
Evelyn'in bir an bile düşünmeden yaptığı, kendi dengesini kaybetmeden onun dengesini bozan o karşı hamle.
Bunu acemi şansı diye geçiştirmişti. En azından Evelyn'in yanında öyle yapmıştı.
Ama içten içe biliyordu.
O kadar kusursuz zamanlanmış bir hareketin tamamen şans olması pek mümkün değildi.
Evelyn Hayes:
Yukarıya çıkmadan önce silah odasında da biraz çalışmak istediğimi söyleyince beni kırmamıştı.
Kapının önünde durup birkaç saniye yüzüme baktı. “Gerçekten yapmak istiyor musun?”
“Evet.”
“Tamam.”
Kapıyı açtı.
İçeri girdiğimizde yine aynı garip hisse kapıldım. Oda, evin geri kalanından tamamen kopuktu. Alexander'ın dünyasının dışarıdan görülmeyen taraflarından biri daha.
Bana dönüp ciddi bir ifadeyle konuştu. “Önce temel.”
“Tamam.”
“Bana bak.”
Dikkatimi kendisine verdim. Alexander birkaç adım önümde durdu ve önce benim duruşumu inceledi.
“Böyle değil.”
“Daha başlamadım bile.” Hemen bir sorun bulmuştu bey efendi.
“Başladın.”
Kaşlarımı çattım. “Ne yaptım?”
“Vücudunu gereğinden fazla kastın.”
Omuzlarımı gevşetmeye çalıştım. Olabildiğince kendimi rahatlatırken “Böyle?” diye sordum.
“Biraz.” Birkaç saniye daha beni inceledi. “Dengen dağılmasın. Ayaklarını sabit bir zeminde rahat hissedeceğin şekilde ayarla.”
Söylediğini yaptım.
Alexander başını hafifçe yana eğdi. “Daha iyi.”
“İyi bir öğrenci miyim?” derken bile sesimden haylaz bir ton akıyordu.
“Henüz değil.”
“Ne kadar da naziksin”
“Daha silahı eline almadan tartışmaya başladın.”
“Ben böyle öğreniyorum.”
Alexander'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Sonra silahlara döndü. “Senin için ağır olmayan bir şey seçmek daha mantıklı.” Diye kendi kendine konuştu.
“Bana oyuncak verme sakın.” Diyerek güldüm.
Alexander dönüp bana baktı. “Şu an sana güvenip güvenemeyeceğimi anlamaya çalışıyorum.”
“Ben kendime güveniyorum.”
“Ben de onu tartışıyorum zaten.”
Gözlerimi devirdim.
Alexander kısa bir süre düşündükten sonra dolaptan küçük ve daha kompakt bir silah çıkardı. Onu bana uzatmadan önce bir an elinde tuttu.
“Bunu.”
Elindeki silahı aldım. bütün alayım sanki su atışmış ateş gibi söndü. Tek yapabildiğim silahla bakışmak oldu. ben şu an Alexander’e ateş etsem yaralanabilir, daha kötüsü ölebilirdi de. Ben bunu sağlayabilecek bir gücü elimde tutuyordum.
Bu kez yüzümdeki ifade değişmiş olmalıydı. Alexander hemen fark etti.
“Gerildin.”
“Biraz.”
“Sakin ol” dedikten sonra arkama geçti ve tuttuğum silahı tutup beni yönlendirmeye başladı. Ben yakınlığı yüzünden bocalarken “Önce hedefine odaklan. Her ne düşünüyorsan sustur ve tek aklında olan şey hedefin olsun” dediğini yapmaya çalıştım. Kafamdaki her şeyi boşaltmak zordu ama odaklandım. “Hedefin askerin kalbi olsun”
İki elimle kavradığım silahı tutarken olabildiğince hata yapmamaya çalışıyordum. O arkamda dururken tek gözümü kapattım ve içimden beşe kadar saydım. Ve ilk denemeyi yaptım.
Ses odanın içinde yankılandığında istemsizce irkildim. Vurduğum yere baktığımda kalbi olmasa da göğüs bölgesinde olması beni sevindiren bir şey olmuştu. Alexander ise birkaç saniye ateş ettiğim kağıda bakıp bana döndü. “Dur.”
Ona baktım. “Ne?”
“İlk tepkin.”
“İrkildim.”
“Evet. Sonra toparlandın.”
Bir an beni izledi. “İkinci denemede aynı şeyi yapma.”
Gözlerimi devirirken “Kolay söylüyorsun.” Dedim. elimde bir insanın canını alabilecek veya onu yaralayabilecek bir şey vardı. nasıl irkilmememi bekliyordu ki?
Nefesini saçlarımın üstünde hissettim. “Ben senden korkmamayı istemiyorum. Kontrolünü kaybetmemen yeterli.”
Başımı salladım. Sanırım bunu yapabilirdim.
Tekrar odaklandım. Bu kez daha emin olmaya çalışıyordum. İkinci denemeden sonra Alexander yine birkaç saniye sessiz kaldı. Bu defa daha az tepki vermiştim. Ama yine kalbinden vurmayı başaramamıştım.
“Daha iyi.”
“Gerçekten mi?”
“Evet.” Bu kez yüzünde dalga geçer bir ifade yoktu. “İlkinden sonra vücudun tamamen kasıldı. Şimdi daha rahatsın.”
“Yani ilerliyorum.”
“Biraz.”
“Biraz mı?”
“Evelyn, beş dakika önce bu odaya ilk kez girdin.”
Haklıydı. Başımı salladım. “Tamam, tamam.”
Bir süre daha çalıştık.
Alexander her seferinde atıştan çok benim tepkime bakıyordu. Ne zaman gerildiğimi, ne zaman dikkatim dağıldığını, ne zaman acele ettiğimi fark ediyor; kısa cümlelerle beni yeniden toparlıyordu.
Bir noktada durdu.
“Beklediğimden daha iyisin” diyerek istediğim sözcükleri bana verdi. En cezbedici şekilde gülümsedim “Ne gibi cevherler taşıyorum bir bilsen Ajan” yüzünü göremediğimden yüz ifadesini çözemedim.
“Bunu çok güzel şekilde gösterdin”
Seni takdir ettiğim sınırlı anlardan biriydi.
Yüz ifadesini görmek için yavaşça arkama döndüm. Bu kadar dibimde olması beklemediğim bir şeydi. Donmuş gibi dururken yavaşça gülümsedim. O da bu hamlemi beklemiyordu. Ben beklenmeyen hamleler yapmamla bilinirdim zaten.
“Daha göstermediğim neler var onu düşün o zaman”
Bir elini belime doğru attı. Beni kendine doğru çekerken “Ateşle dans ettiğinin farkındasın değil mi?” diye mırıldanmayı ihmal etmedi. Sesi oldukça mayışmış geliyordu.
Gözlerim yüzüme bir nefes kadar yakın olan adamdaydı. Her aldığı nefes sanki beni yakmak ister gibi yüzüme vuruyordu. Elleri belimde sahiplenici bir şekilde dururken ikimiz de oldukça terlemiştik. Benim gözlerim onun dudaklarına kayarken o ise sadece gözlerime bakıyordu.
Biz bu hale nasıl gelmiştik?
Ben tekrar konuşmak için dudaklarımı aralamıştım ki çalan bir telefon sesi bu anı bozdu. Alexander küfrederek belimi bırakmadan telefonu çıkardı. Arayanın Ethan olduğunu görünce birkaç saniye bir şeyler mırıldandı. Büyük ihtimelle küfrediyordu.
“Ne var Ethan?” dedikten sonra birkaç saniye bekledi. Ve hiç beklemediğim bir şey oldu, yüzü ciddileşti. Demin benimle konuşurken takındığı o ifade bir anda dağıldı. Kötü şeyler olduğunu hisseden bedenim gerilirken Alexander ciddiyetle Ethan’ı dinliyordu.
Sonunda bitirdiğinde, “Tamam,” dedi. halimize baktıktan sonra “Kırk beş dakikaya” diyerek telefonu kapattı. Ben merakla ona bakarken “Yargıç…” diye cümleye başladı. Bunun devamını tahmin etmek zor değildi. “Yine birini öldürmüş. Bu sefer senin de gelmen gerek, hazırlan” dedikten sonra beni bıraktı ve odadan çıkmak için hareketlendi. Ben de kendime gelip silahı odanın köşesine attım.
Bu defa neler olmuştu acaba?