Sabahın erken saatlerinde uyanmak her zaman beni mutlu ederdi, bu ev ile ilgili anladığım ilk şey alışılmadık sessizliği olmuştu.
Perdelerin arasından sızan soluk ışık, odanın zeminine ince bir çizgi halinde vuruyordu. Birkaç saniye tavana bakarak öylece kaldım. Nerede olduğumu hatırlamam birkaç saniyemi aldı.
Alexander'ın evi.
Hâlâ garip geliyordu.
Yataktan kalkıp perdeyi biraz araladım. Bahçe sabahın serinliğiyle kaplıydı. Ağaçların yapraklarında gece boyunca biriken çiy, güneş henüz tam yükselmediği için gümüş gibi parlıyordu. Gözlerim telefonumun ekranındaki saate kayınca sabah altı kırk sekiz olduğunu gördüm.
İçimde garip bir enerji vardı.
Uzun zamandır doğru düzgün hareket etmemiştim. Hastane, ev, kaçırılma, soruşturmalar, FBI...
Bedenimin artık bana ait olmadığını hissediyordum. Dikişlerimi bugün aldıracaktım. Cidden şaka gibiydi ama kaçırılmamın üstünden on iki günden fazla geçmişti. Zaten dirençli bir vücudum vardı, kolay toparlanıyordum. Sophia’nın çorbaları da çok yardımcı olmuştu.
Dolabımı açıp üzerime spor kıyafetlerimi geçirdim. Saçlarımı hızlıca topladıktan sonra tam çıkacaktım ki odanın dağınık kaldığını fark ettim. Kendi evimde olsam ne güzel dağınık bırakır çıkardım. Ama mecburen yatağı topladıktan sonra çıktım. Ev hâlâ tamamen sessizdi, gerçi ne kadar bir ses bekliyordum ki?
Alexander'ın çalışma odasının önünden geçerken içeriden gelen boğuk sesler odada olduğunu anlamama yardımcı oldu. Tekrar saate baktım, sanırım birileri de senin gibi erkenci. Uyuduğunu sanmıyorum
Bu adam uyumuyor mu?
Muhtemelen hayır.
Ben aşağıya inerken o çoktan güne başlamıştı bile. Kendi düşüncelerime güldüm, kendimi neden sürekli onunla kıyasladığımı bile anlayamıyordum ya. Uzun uzun camlardan oluşan salondan geniş bahçeye çıktığımda serin hava yüzüme çarptı. İçerisi yaz gibiydi ama burası oldukça soğuktu. Derin bir nefes aldım, ısınırdım ne de olsa.
İşte bunu özlemiştim.
Toprağın kokusunu, ağaçların arasından gelen hafif rüzgârı, sabahın sessizliğini...
Bahçenin taş döşeli yolundan biraz uzaklaşıp boş bir alana geçtim. Sanırım Alexander de bahçeyi spor gibi şeyler için kullanıyordu. Kum torbası, dambıl gibi şeyler vardı. boynumu kütlettikten sonra önce hafif hareketlerle başladım. Vücudumun sınırlarını yoklamam gerekiyordu. Bakalım hala zinde miydim yoksa son bir ay beni yıpratmış mıydı?
İlahi Bakış Açısı- Alexander:
Kaçıncı defa izlediğini bilmediği görüntülere bakıyordu. Evelyn’in evinin yakınlarındaki güvenlik kameraları alınmıştı. Siyah giyimli bir adam gelip önce duvara tırmanıyor. Birkaç dakika sonrasında aynı şekilde iniyordu. Bu aralarda yüzü de gözüküyordu.
Aranan adam Noah Kensington’du. Kayıtlarda bir sene önce kendini asarak öldüğü yazıyordu. Elini saçlarından geçirip diğer bilgisayardan Evelyn’i kaçırmak için ona silah doğrultan kişiyi açtı. İkisi de aynı kişiydi.
Yargıç olmadığı barizdi, ama neden bir anda böyle bir şey yapmıştı? Aslında belliydi, Evelyn’i kaçırma görevini başaramadığı için ceza almıştı. Yüzü hiç kapatılmaya çalışılmamıştı. Ekipler Noah’ı arıyordu. Üstelik bıraktığı telefon da onlar inceleyemeden bloke olmuştu. Evelyn’in evinde duran polislerin söylediğine göre yeni bir telefon gönderilmişti. Yani sadece Evelyn ile konuşmak istiyordu.
Zaten her şey yeterince karmaşıktı. Her şeyin kilit noktası nasıl bu kadın olabiliyordu. Vincent’in kendisiyle olan husumeti yüzünden Evelyn’i kaçırdığını düşünmüştü ama yanılmıştı. Ethan ona birkaç kayıt göndermişti, bu kayıtlarda Vincent ve Evelyn konuşuyordu. Vincent, Evelyn’e bir şeyin imasını yapıyor, Evelyn de anlıyordu. Sakladığı bir şeyler vardı.
Uyuşan bacaklarını açmak için ayaklandı. Sonra erkenden ekibin toplanacağını hatırlayınca Evelyn’i de uyandırmaya karar verdi. Gözleri saate kaydığında yedi buçuk olduğunu görmesiyle bir an ikilemde kaldı. Uyandırmasa mıydı?
Odasının önüne gelip derin nefes aldı. Kapıyı iki defa tıklattı. Ses yoktu. Tekrar tıklattı “Doktor? Girebilir miyim?” yine cevap gelmeyince endişelendi. Sonra kapıyı yavaşça açtı. Kimse yoktu ama her yer düzenliydi. Her yere bakıp bulamayınca telefonunu çıkardı
Birinci arama:
Cevap yok.
İkinci:
Yok.
Üçüncü:
Telefon çalıyordu ama Evelyn açmıyordu.
Çalışma odasına dönüp bilgisayar ekranlarından güvenlik kameralarını açtı. Bütün kameralarda hızlıca gezinirken her boş çıkan odada kaşları biraz daha çatılıyordu. Sonunda bahçe kamerasına geldiğinde hafif tempoyla koşan kadını görünce Alexander birkaç saniye hiçbir şey söylemeden ekrana baktı.
Omuzları fark edilmeyecek kadar gevşedi.
“Tanrı’m...” diye mırıldandı.
Sonra kendisine kızar gibi başını iki yana salladı.
Telefonu cebine koyup çalışma odasından çıktı.
Evelyn Hayes:
Nefes nefese kaldığımdan kendimi yeşil çimenlerin üstüne atmıştım. Bu evin etrafında birkaç tur koşmuştum ve beklediğimden daha büyük olduğu yine bir tokat gibi yüzüme çarpmıştı. Hafiften başım döner gibi olunca ara vermiştim.
Sırt üstü yatarken gözlerim yavaşça kapandı. Sanırım kırk dakika kadar olmuştu. Normalde daha uzun soluklu spor yapardım ama bir süre daha böyle kalacaktım.
Ben tam nefesimi düzenlemeye çalışırken arkamdan gelen ayak seslerini duydum.
Gözlerimi açmama gerek yoktu. Hareket etmeye gerek duymadan gelmesini bekledim. Yanıma ulaştığında “Sabahın köründe ne yapıyorsun?” diye beni azarladı. Gözlerimi devirmek istedim ama kapalı göz kapaklarım izin vermedi.
“Sana da günaydın ajan” bunu söyledikten sonra yavaşça gözlerimi açtım. Tam üstümde bana bakıyordu. Yavaşça doğrulurken yüzümü ona doğru döndürdüm. Başımı çevirip ona baktım. Üzerinde koyu renk bir eşofman ve basit bir tişört vardı. Elinde de telefonu duruyordu. “Telefonunu niye açmadın?”
Gözlerim kenara fırlattığım telefonuma kaydı. Koşmadan önce bırakmıştım. Bariz bir şeymiş gibi “Yanımda değildi, duymadım” dedim. daha iyi hissettiğimden ayaklandım. Dikkatlice bana bakarken yüzünde onaylamaz bir ifade oluşmuştu. Tepeden tırnağa beni süzdükten sonra “Doktor” dedi.
“Hm?”
“Daha yeni hastaneden çıktın sayılır.” Uyarı kokan cümlelerini dikkate almadan güldüm. Acaba benim de bir doktor olduğumun farkında mıydı?
“Farkındayım”
“Bana çok öyle gelmedi”
Omuz silktim ve telefonumu almak için ilerledim “O da senin sorunun”
Telefonumu aldığımda ikimiz de içeriye doğru yürümeye başladık. Yan yana yürürken “Bir dahakine çıkarken haber ver” dedi. cidden bunu söyledi mi diye bakmaktan kendimi alamadım. Bahçeye çıkarken izin mi alacaksın? Oldu olacak boynuna zincir de bağlasınlar.
İnanmayan gözlerle ona bakarken “Bahçeye çıkarken mi?”
Söylediği şeyin saçmalığının farkında olmalı ki eh der gibi omuz silkti “Güvenlik prosedürü” burnumdan sert bir nefes verdim ama çok umursamadı. Adımlarını hızlandırıp içeriye girerken arkasından ben de girdim. İçeriye girdiğim anda ani hava değişiminden dolayı birkaç saniye afalladım. Sonra bağırarak: “Pekâlâ, Ajan Pierce. Bir dahaki sefere bahçeye çıkarken size resmi dilekçe bırakırım.” Demem sadece yüksek sesle gülmesine neden oldu.
Ben banyo yapmak için odama gidecektim ki açık mutfaktaki Alexander beni durdurdu “Ekip ve Sophia gelecekler birazdan. Haberin olsun” başımı sallamakla yetindim. Sophia’nın gelecek olması iyi olmuştu. O günden sonra konuşamamıştık, kim olduğunu öğrenebilmiş miydi acaba?
Yukarıya çıkıp kısa bir duş aldıktan sonra karnımdaki yaraya baktım. Çok daha iyiydi, hızlıca üstüme siyah kısa kollu bir badi, altına da İspanyol paça bir tayt giydim. Telefonumun sesini açıp taytın gizli cebine koydum. Yüzüme renk vermesi için biraz makyaj yaptıktan sonra saçlarımı topladım.
Aşağıya indiğimde Alexander’in kahvaltı hazırladığını gördüm, kahvaltıyı genel olarak çok yapmazdım. Bana gereksiz geliyordu ama uzun süre aç bırakıldığımdan gördüğüm her şeyi yiyordum.
Ağzıma birkaç peynir atarken “Vay be, Bay Alexander misafir mi ağırlıyor?” diye alayla sordum. Ocakta ne pişiriyorsa -ki çok güzel kokuyordu- onunla ilgilenirken cevap vermeyi ihmal etmedi. “Sen de evimde misafirsin, ayrıca kahvaltıya değil toplantıya geliyorlar” diyerek hafifçe yüzünü bana döndürdü. Yandan bir bakış atıp işine odaklandı.
“Çok sıkıcı olduğunu söylemiş miydim?”
“Çok gürültücü olduğunu söylemiş miydim?”
İkimiz de sevimsizce bakıştıktan sonra neler yaptığına bakmak için yanına ilerledim. Bacon pişirdiğini görünce istemsizce dudaklarımı yaladım. Uzun süredir şöyle kaliteli şeyler yemiyordum. Onun dışında klasik yumurta, kızartma ve pankek yaptığını gördüm. Bunların hepsini ne ara yapmıştı acaba. Ben de boş durmamak için sıkacağı aldım. “Portakallar nerde?”
Çenesiyle köşedeki sebzeliği gösterdi “İkinci çekmece” başımı sallayıp dediği yeri açtım. On tane portakal aldıktan sonra tezgâhta yanına geçip portakalları sıkmaya başladım. Ben de bir şeyler yaparsam daha az borçlu hissederdim.
“Kaçırıldığında çok korktun mu?”
Ansızın gelen soruyla iş yapan ellerim durdu, gözlerimi birkaç defa kırpıştırdım ama verecek bir yanıt bulamadım. Evet, korkmuştum. Ama ölmekten değil böyle ölmekten korkmuştum. O kadar zorluğa göğüs gerdikten sonra bu kadar basit bir ölüm benim için bir tek ceza olurdu.
Kendime gelip yandan bir bakış attım “Yani, kaçırılınca mutlu olmamı falan mı bekliyorsun?” diye ters bir cevap verip önüme döndüm. Ocağın altını kapattıktan sonra yanımda bana doğru döndüğünü hissettim ama ona bakmadım. Şu an benimle böyle olması beni geriyordu.
“Sadece bir soru seni neden bu kadar rahatsız etti?” bunu söylerken kullandığı ses tonu öyle bir şeydi ki… sanki beni suçluyordu ama aynı şekilde ima kurmuyordu. Elimdeki şeyi sertçe sıkarken “Vurulmama neden olan kaçırılmadan bahsediyoruz. Tabii rahatsız oluyorum” diye söyledim.
Gözlerini üzerimde hissederken “Yani, Hayes ailesinin kızı kaçırılmaktan mı korkuyor?” derken sesi alay ve ciddiyetle karışıktı. Hayes ailesi kirli işlerini saklayarak yapan bir aileydi. Demek ki aileme kadar araştırmışlardı, gerçi ne bekliyordum ki? Benim onların kızı olduğumu öğrendiklerinde oldukça şaşırmış olmalıydılar.
İşime odaklı şekilde devam ederken “Hayes ailesi eski erkeklerin başa geçmesi gerektiğini düşünen bir avuç aptal. Ayrıca aileye göre kaçırılmak ve vurulmak normal mı oluyor?” dedim. Alexander ise alayla güldü. Dediklerimin yarısı yalan, yarısı gerçekti. Ama bunu sesli itiraf etmeyecektim.
“Bize orada yaşadıklarını hiç ayrıntılı anlatmadın”
“Sormadınız”
“Evelyn kaçtığının farkındayım. Ve buna böyle devam edemezsin, bildiklerini bize anlatmalısın” sonra önemli bir şeyin altını çizer gibi bir tonlamayla “İmzaladığın anlaşmanın maddelerinden biriydi” yüzüm ona dönük olmadığından yüzümdeki duraksamayı görmediği dua ettim. Bu kadar hızlı anlamış olması imkansızdı, ayrıca ellerinde beni suçlayacak bir kanıtları da olmadığına emindim. Vincent ile konuştuğumuz odada kamera yoktu.
Aslında Vincent tamamen benim meselemdi. Yaklaşık yirmi yıl önceden kalma hala kapanmamış bir mevzuydu. FBI ve Yargıç kesinlikle bununla ilgilenmemeliydi, yoksa peşimdeki manyak ortada istediğini yaparken biz sadece benimle alakası olan bir adamın peşinden gidecektik.
“Size anlatmam gereken şeyleri kaba taslak anlattım zaten”
Birkaç saniye sessiz kaldı. Elimdeki portakallar bitince bir şey yapma isteğiyle tekrar sebzeliğe yöneliyordum ki kolumdan yakalayıp beni tekrar tezgâha iteledi. Yana doğru bir adım attığında tam olarak tezgah ve onun arasında kalmıştım. Beklemediğim bu hamle yüzünden şaşkınlıkla gözlerim büyürken o ise gözlerimin tam içine bakıyordu.
Tezgâhtan hafifçe destek alarak üzerime eğildi. Her hareketinde verdiğim tepkileri dikkatli gözlerle izliyordu. İkimiz kısa bir süre bakıştığımızda sessizliği bozan o oldu “Bu işin çocuk oyuncağı olmadığının farkına varmalısın Doktor. İnsanların hayatıyla oynuyor olabilirsin.” Sonra gözlerinde öfkeli bir ifade gördüm. “Dosyayı ne kadar hızlı kapatırsak o kadar çabuk birbirimizden kurtulabiliriz.” dedikten sonra benden uzaklaşıp arkadan sıktığım -işkence ettiğim de denebilir- portakal kabuklarını çöpe attı.
Nefes alışlarım hızlanırken bakışlarım bir yere kitlenmiş oradan ayıramıyordum. Alenen beni istemediğini söylemişti. Resmen benim kurtulmak istediği biri olduğumu söylemişti. Evet birbirimize laf sokuyorduk ama iyi anlaşan insanlar olduğumuzu düşünmüştüm. Sinirle gözlerimi devirdim, gören de ben onunla gelmek istedim zannederdi. Hızlanan nefeslerimi düzene sokmaya çalıştım. Sakin olmalıyım. Pekala, sanırım bu adamdan beni kaçıranları bulma fikrini sorgulamalıyım. Şu an Edward bile gözümde daha makul bir seçenekti.
Omuz silkip son kalan yemekleri ben koydum. Kısa bir telefon görüşmesi yapacağını söyleyip odadan çıktı. Hiç yemek yiyesim bile kalmamıştı. Portakal suyumu alıp kalktım, onun yerine salondaki sehpanın üstüne içeceğimi, yukarıdan bir koşu getirdiğim laptop’um ve birkaç dosya işlerini aldım.
Birkaç hasta kaydını açıp incelerken beyninde disk olan hastanın belgelerini istemek için bugünün nöbetindeki Lucas’a mesaj attım.
Ben: Lucas, bana beyninde disk bulunan hastanın bilgilerini atsana.
Telefonuyla ilgileniyor olacak ki hemen cevap verdi.
Lucas: Ne o? Uzun süre boş duramadın mı?
Ben: Beni bilirsin.
Lucas: Senin o hastanın dosyasını Adrian’a verdiler. O daha fazla şey biliyordur ama ben bir bakayım.
Ben: Sen bir tanesin.
Lucas: İyice dinlendiğinden emin ol, bazılarımın yapamıyor ☹
Kısa mesajlaşmamızdan sonra ABEM In-Training dosyalarımdan birini açtım. Sekiz sene okusak da değişen bir şey olmuyordu işte. Alan doktorumuzun gönderdiği hasta kayıtlarından birini açtım. Kendisi şu anlık rahatsız olduğundan izinliydi. Bu yüzden derslerimiz boşa geçiyordu.
Keşke doktor olunca hemen beni doktor yapabilselerdi. Zaten bilmem gerekenden daha fazlasını biliyordum ki, neden illa saçma sınavları geçmem gerekiyordu. Sinirle ofladım. Sonra işime devam ettim.
Tahminimce on dakika sonra mutfağa gelen adım sesleriyle belimi dikleştirdim. Ekrandaki ilaçlar ve ilaç etkileşimleri uzun notlarına baktıktan sonra önümdeki boş dosyaya çıkardığım notun notunu çıkarmaya başladım.
“Neden başlamadın?” diye soran sese başımı sallamakla yetindim.
“İşlerim var, sağ ol” dedikten sonra yaptığımın çocukluk gibi göründüğünü fark etim. Sonra ise benden kurtulacak bir bokmuş gibi bahseden birinin neden yanında durayım diye oldukça mantıklı bir şey düşününce işime devam ettim. O ise sanırım bana doğru gelmeye başladı.
“İzinlisin sanıyordum.”
“Hayat kurtarıyoruz. İzini olmuyor maalesef”
Yanıma gelip sırtımı yasladığım koltuğa oturunca bir an elimdeki kalemi yüzüne fırlatasım geldi ama bunun yerine sertçe bir ilacın adını yazdım.
“Ezber mi bu?” derken ne yapmaya çalıştığımı anlamaya çalışıyor gibiydi. Anlamazdı tabii, ben de anlamıyordum neden bu kadar çok çalışmamız gerektiğini.
“ABEM In-Training için” dedim. Aydınlanmış gibi başını salladı. En azından ben öyle olduğunu düşündüm. Birkaç saniye daha ekrana bakmaya devam ettim. Yanımda oturması hâlâ sinir bozucuydu ama bunu belli etmemek için önümdeki dosyaya biraz daha fazla odaklandım.
Kalemin ucunu kâğıda bastırıp ilacın adını tekrar yazdım. Bir süre sessizlik oldu. Bundan rahatsız olduğundan mıdır bilinmez konuşan o oldu “Bunu gerçekten çalışıyor musun?”
Başımı kaldırmadan cevap verdim. “Hayır. Süs olsun diye yazıyorum.”
Yanımdan kısa bir nefes sesi geldi. Gülüp gülmediğini anlamak için ona bakmadım. Bu herif niye benim yanımda duruyordu. Çoklu kişilik bozukluğu vardı bence.
“Komik olduğunu düşünüyorsun.”
“Düşünmüyorum.”
“Öyle davranıyorsun.”
“Sen de çok konuşuyorsun.”
Bu kez sessizlik biraz daha uzun sürdü. Bunu benim söylemiş olmam da ayrı bir absürttü ama şu an çok konuşup kafa ağrıtan taraf oydu.
Sayfanın diğer tarafına geçtim. Gözlerim satırlarda ilerliyor gibi görünse de birkaç kelimeden fazlasını okumuyordum. Yanımda oturduğunu bilmek yeterince dikkat dağıtıcıydı.
Bir süre sonra koltuğun hafifçe hareket ettiğini hissettim.
Başımı çevirdiğimde bana değil, önümdeki dosyaya bakıyordu.
“İlaç etkileşimlerini mi ezberliyorsun?”
“Çalışıyorum.”
“Aralarındaki fark ne?”
“Biri iş, diğeri iş.”
Baktığı notlarımdan birkaç saniye gözlerini bana çevirdi ve cidden dedim mi der gibi kontrol etti. Kaşlarından biri hafifçe kalktı. “Çok açıklayıcı.”
“Rica ederim.” Tekrar önümdeki sayfaya döndüm.
Laptoptan yeni sayfaya geçtikten sonra ne kadar oluyorsa okumaya başladım. Dikkatim dağılmaya yemin etmiş gibi “Dinlenmen gerektiğini düşünmüyor musun?” diyen sesle gözlerim kaçıncı defa ekrandan ayrıldı. “Düşünüyorum.”
“Öyle görünmüyor.”
“Çünkü senin düşündüğün kadar uzun dinlenemiyorum.”
“Doktor—”
“Alexander.”
Bu kez sesimdeki uyarıyı fark etmiş olmalıydı ki cümlesinin devamını getirmedi. Burada çalışmak istemek sanırım verdiğim en kötü kararlardan biriydi.
O zaman cidden küçük bir kız gibi durursun. Cidden bu kadar alıngan mısın sen?
İyi.
Ben de yeniden yazmaya başladım.
Aslında birkaç dakika önce yaşanan konuşmayı hâlâ kafamdan atamamıştım. Vincent'ın adı aklımın bir köşesinde duruyordu. Onunla ilgili en ufak bir ayrıntının FBI'ın eline geçmesi, istemediğim bütün kapıları açabilirdi. Geçmişim, geleceğim, yaptıklarım ve yapacaklarım.
Alexander'ın ise bundan haberi yoktu.
En azından şimdilik.
Tahminimce yirmi dakika geçti ama o hala gözlerini benden çekmiyordu. Bir yerden sonra rahatsız edici olduğundan dayanamayarak başımı kaldırdım.
“Bir şey mi oldu?” derken sesim oldukça sinirli geliyordu. Benim sinirli halime karşılık o oldukça sakindi, her halta sakin duran Alexander geri gelmişti.
“Hayır.”
“O zaman?”
“Ne o zaman?”
dayanamayıp, “Sapık gibi ne dikizliyorsun beni?” dediğimde dediğim bir an afallamasına neden oldu. Böyle bir şey yaptığını düşünmüyordu herhalde. Bir insanı uzun süre izleyip dikkatlice bakmanın, karşıdakini rahatsız etmenin dikizlemek olduğunu bilmiyordu herhalde.
“Yanlış anladın.” Dedikten sonra hafifçe kenara kaydı. Sonunda şahsi alanım açılınca rahatlayıp önüme döndüm.
Bu adamla konuşmak duvarla konuşmaktan daha yorucuydu. En azından duvar karşılık vermiyordu.
Telefonum masanın üzerinde titreşti. Ekrana baktığımda Lucas'ın mesaj attığını gördüm.
Lucas: Adrian dosyayı bulmuş. Birazdan sana gönderiyorum. Kendisinin de çok selamları var, bizim için de dinlen…
Cevap yazmak istesem de telefonu kapatıp ters bir şekilde masaya koydum. Yine belirli bir süre geçmişti ki yine sessizlik bozuldu. “Bir şey mi oldu?”
Alexander'ın sorusuyla başımı ona çevirdim. Kısa bir saniye etrafa bakındım, bir şey olacak ne olmuştu ki? Başımı iki yana salladım “Hayır.”
“Telefonuna baktın.” Diyerek ters koyduğum telefonu işaret etti. Elimi anlıma vurmamak için zor durdum.
“Bunun farkındayım.”
“Kimdi?”
Bir an ona baktım. Sonra telefonumu alıp ekranı tekrar açtım. Aslında bu yaptığım ne etikti ne de benim için doğruydu. Telefondan en son mesajlaştığım kişi açıp “Lucas” dedim. cidden sıkmaya başlamıştı. Benim hayatım ne zamandan beri iki kişi yaşanıyordu acaba?
Sanki beklediği cevap buymuş gibi arkasına yaslandı. Sinirle telefonu geri kendime çektim, hem beni istemediğini söylüyor hem özel alanımı işgal ediyor hem de tek yaptığı sadece sorgulamak oluyor.
Ben ise birkaç saniye onu izledim. “Senin de işin yok mu?” bu adamın iş aşkı sadece gerekmediği zamanlarda mı ortaya çıkıyordu yani?
“Var.”
“Gitsene sen işine o zaman”
“İşim yanımda zaten”
Aslında hiçbir şey anlamamıştım. Ama sormadım. Ne kadar az konuşma o kadar uzun bir ömürdü. Bu sırada telefonum tekrar titreşti. Bu kez Adrian'dan gelen dosyayı açtım. Sayfalar ilerledikçe dikkatimi tamamen ekrana verdim. Hasta geçmişi, önceki görüntülemeler, ilaçlar…
Yanımdaki koltuk tekrar hareket etti. Alexander ayağa kalkmıştı. “Ben çalışma odasında olacağım.”
Başımı kaldırmadan mırıldandım. “Ne büyük lütuf.”
Birkaç adım attı. Sonra durdu. “Dışarı çıkacaksan haber ver. Diğerleri dokuz gibi gelecek.” Dedi. yüzümde alaycı ifadeyle “Bahçeye çıkacak olsam bile mi?”
Benim aksime ciddi bir sesle “Evet.” Dedi.
Başımı kaldırıp ona baktım. Yüzünde en ufak bir şaka belirtisi yoktu. Ben de gülmedim.
“Pekâlâ.”
Başını salladı ve mutfaktan çıktı. Arkasından birkaç saniye bakakaldım. Sonra geri ekrana döndüm
Bir insanın aynı anda hem bu kadar ilgisiz hem de bu kadar müdahaleci olmayı nasıl başardığını gerçekten merak ediyordum. Ama bunu çözmek için harcayacak vaktim yoktu.
Önümde bir hasta dosyası vardı.
Ve kafamın içinde geçmişimdeki adam vardı.
İkisiyle uğraşmak da yeterince zorken bir de onunla uğraşabileceğimi sanmıyordum.
…
Aradan geçen sürede sadece birkaç şey atıştırıp işlerimi olabildiğine halletmeye çalıştım. Hızlı geçen saatler sonucunda evden içeriye giren ekibi gördüm ama ayaklanmadım. Herkes buraya doluşurken ben ise ağrıyan belimi ovuyordum.
Tüm ekip ayakta salonun ortasındayken Sophia gelip yaslandığım koltuğa oturdu. Ethan gözlerini birkaç saniye üzerimde gezindirdi “Doktor? Sen de mi evrak işlerine bulaştın?” diyerek benim arkamdaki koltuğa, Sophia’nın soluna geçti.
Başımı salladım “Hayatıma girdiğinizden beri doktorluk yapamıyorum. Bilgi tazeleyeyim dedim” ben bunu söylerken Olivia hemen karşımdaki L koltuğa oturdu. Üzerine kahve rengi örgü bir kazak ve siyah bir İspanyol paça tayt giymişti. Saçları ise dağınık topuz yapmıştı. Ona baktığımı görünce gülümsedi, ben de gülümsedim.
Ryan siyah saçlı siyah gözlü biriydi. Üzerine lacivert bir gömlek, altına ise siyah kot giymişti. Belindeki silahı belli oluyordu, gözlerim onda birkaç saniye gezindikten sonra Nathan’a kaydı.
Nathan’da en basit giyinen kişi olmuştu. Altında siyah bir eşofman, üstünde siyah bir kazak vardı. Sophia ile aynı renk olan sarı saçları dağılmış, mavi gözlerindan uykusuzluk akıyor gibi duruyordu. Öyle ki kendini koltuğa attığı anda başını geriye yatırıp gözlerini kapatmıştı. Sanırım günleri yoğun geçiyordu.
Ethan ise siyah bir gömlek ve siyah bir pantolon giymişti. Kahve saçları özenle taranmış gibi dururken saçlarıyla aynı renk gözleri ise haylazlıkla parıldıyordu.
Sophia oturduğu yerden benim yanıma sehpanın önüne geldi. İkimiz yan yana ders notlarıma bakarken bana sıkıca sarıldı. Bunu yaparken kulağıma doğru “Telefonlarımı neden açmadın, aklım çıktı” diye kısık sesle söyledi.
Gülümseyerek “Alexander yanımdayken aradın çünkü, neyse ki duymadı” dedim ama yüzümün aksine sesim sertti. Başını salladı, benden geri çekildikten sonra “Bu adi herif beni zorla bir eve tıkmaya çalıştı. Ben kaçınca da kendi evine götürüp beni eve kilitledi” demesiyle kaşlarım hızla çatıldı. Alexander bana Sophia için Ethan’ın evinde kalacak gibi bir şey dememişti.
Hesap sorar gibi Ethan’a dönünce “Hiç öyle bakma Doktor, yüksek güvenlikli evden nasıl kaçmayı başardı hala anlamadım zaten” diye homurdandı. Sophia ile iki saniye kadar bakıştık. İstese Ethan’ın da evinden kaçardı, neden kaçmamıştı?
Belki bir şey buldu?
Sophia’ya yalan bir kızgınlıkla “Güvenliğimiz için uğraşıyorlar, onlara zorluk çıkarmayalım” demem onun da sahte bir alayla başını sallamasına neden oldu. Sonra odak dağıldı ve ajanlar kendi aralarında sohbet etmeye başladılar.
Eğilerek “Sen bunlara mı çalışıyorsun yine?” diye sıkıntıyla sordu. ona göre zaten her şeyi biliyormuşum, ne gerek varmış çalışmaya. Sonra sınavda da aynen böyle söylerdim artık.
“Sophi, inan bana bu ev oldukça sıkıcı. ve bana burada çalışmaktan daha makul bir seçenek yok gibi geliyor” diye homurdandım. O ise maalesef der gibi başını salladı, “Sen bu ajanla yaşamayı nasıl kabul ettin ya? Ben etmez diyordum”
Omuz silktim, “Mantık çerçevesine koyduğumda kabul etmem gerektiğine karar verdim. Hem baksana, elektrik derdi yok, yemek alma derdi yok. Bildiğin bedava bir otelde kalıyor gibiyim” kendi paramızla kendi istediklerimizi alacak güçteyiz, ayrıca onların koruması da onların olsun.
Ben sehpanın üzerine dağılan şeyleri toplarken içeriye son kalan ajan girdi. Bakışları herkeste gezindikten sonra Ethan’da durdu. Ethan da anlamış gibi başını salladı. Ben eşyalarımı toplayıp ayaklandım. Sophia da aynı şekilde.
Herhalde yalnız toplantı yaparlardı. Biz kapıya yönelmiştik ki Alexander “Siz nereye?” deyince bakışlarımız onlara döndü.
“Siz yalnız toplantı yaparsınız diye düşünmüştük” dedi Sophia.
Olivia “Aslında bize katılmanız gereken yerler olacak. O zaman çağırırız isterseniz” diyerek gülümsedi. Bu kızı cidden sevmeye başlamıştım. Hemen başımı sallayıp odadan çıktım. Aklıma teras da olduğu gelince Sophia’ya beni takip etmesini işaret edip yukarıya çıkan merdivenleri tırmandım.
Terasa girdiğimde koltuk, şömine, salıncak gibi şeylerin olduğunu görmek sırıtmama neden oldu. Ama dışarısı soğuk olduğundan hafiften bir üşümüştüm. Sanırım üstü kapanıyordu, yoksa niye şömine koysunlar ki?
Karşılıklı iki koltuğa oturduk, yine ortamızda sehpa vardı. Sophia telefonunu masanın üstüne koydu. Dirseklerini dizlerine koyarak “Sen mi ben mi?” diye sordu. bunu bir mesaj olarak alıp
“Çok bir şey yok. Şu anlık evinde kalıyorum ama beni istemediği belli. Biri bunun için ısrar mı etti yoksa başka bir şey mi var anlaşılması gerek. İkimizi de bir ajanın yanına verdiler. Üstelik her yaptığımı soruyor. Yakında üzerime takip cihazı yerleştirecek diye düşünmüyor değilim.” Sonra bildiğim bir şey var mı diye birkaç dakika yokladım “Başka bir şey yok bende.”
Ben sözü bitirince Sophia derin nefes aldı “Öncelikle bazı şeylerin merkezinde olduğunu söyledi Ethan. Telefon konuşmasını gizlice dinledim, Alexander senden şüphelenmiyor ama nedense bazı hareketleri garip. Ben de anlayamadım. İçeride Yargıç dosyası hakkında konuşuyorlar. Şu zamana kadar olan bütün cinayetler, kanıtlar, bilmeceler falan var yani. Ethan beni yanına fazla yaklaştırmıyor ki etrafı karıştırayım” uzun soluklu bir konuşmanın ardından soluklanmak için kendine zaman tanıdı. Ben de o sırada Alexander’i düşünüyordum. Kesinlikle çelişkili davranıyordu, benden şüphelenmediğini söyledikten sonra beni yanında tutmak istemediğini belirtmişti. Yani yanında durmam için gereken şey şüpheli olmam mıydı?
Sophia telefonunu açıp birkaç saniye bir şeyler aradı. Sonunda benim verdiğim robot resmi ve olası adamların yüzlerini açtı. “Elimizde bu adam olabilecek üç kişi var” dedikten sonra ilk adamı açtı. Bu değildi ama yine de anlatmasına izin verdim “Dorian Mercer, ellilerinin sonunda bir uyuşturucu kaçakçısı. Babanın da eski rakiplerindenmiş. Sonrasında batmışlar ve yaklaşık iki yıldır süren kayıp ilanı var. hala bulunamadığından ölü gösterilmiş”
Babamın adını duymak istemsizce dikleşmeme neden oldu. Gözlerim adamın üstünde gezinirken geçmişten ona dair bir iz aradım ama yoktu. Sopgia ise devam etti. Sonraki fotoğrafa geçti. “Griffin Ward, ilk adını duyan herkes Nöbetçi mi? diye sordu. sanırım bütün olaylar bu adamın elinden geçiyormuş. Birisi bir şey yapacaksa illa bu adamın haberi oluyormuş. İki oğlu var, ikisi de babasının izinden yürüyüp onun gibi olmaya çalışıyor”
bu adamı daha önce duymuştum, babamın yanında bir fotoğrafta vardı. merak edip araştırmıştım. Beni kaçıranlardan biri miydi bilmiyorum ama yine babamın ortaklarından biriydi. Son fotoğraf geldiğinde doğru gördüğümden emin olmak için gözlerimi kırpıştırdım. Evet doğru görüyordum, bana gösterdikleri dosyadaki adam buydu.
“Sophi, bu. Aradığımız adam bu” diyerek heyecanla gösterdim. Sophia ise başını salladı ve tekrar anlatmaya başladı “Callum Reid, koruma ve silah üretiminde bir numara bir şirketin sahibi. Bir oğlu ve bir kızı var. ikisi de birbirinden daha gözü kara. Callum Reid iki çocuğuna da fazla düşkün, tahmin edersin ki bu adam da pazarlıkla uğraşıyor. Göçmenleri toplayıp onları farklı ülkelere götürüyor. Bu işten her gün belki milyonlarca dolar kazanıyor. Çünkü kaçırdığı göçmenlerden birkaç tanesini seçip organlarını satıyor.” Can kulağıyla onu dinledim. Bu adamı iyi hatırlıyordum, bana yaptıkları ve yaşattıklarını hiçbir güç unutturamazdı.
Çenemle bu adamı işaret ettim “Nerede yaşıyor bu adam?”
Anlatmayı bitirdiğinden arkasına yaslandı. “Şu an çocuklarıyla sözde tatilde. Yurt dışındalar. Büyük ihtimalle çıkan bir sorunu halletmeye gittiler. Ama normalde Los Angeles Bel Air’de” dedi. yüzümü buruşturdum “Klasik zengin evlerinde yani. Neyse, sen devam et”
Eliyle saçlarını hafifçe karıştırdı “Bu bilgiler bile kolay bulunmadı, daha fazla şey bulabileceğimizi düşünmüyorum. Ayrıca fazla araştırırsak illa kulaklarına gider.” Başını yana yatırdı. Bu kadar bilgiyi nereden bulduğunu hiç bilmiyordum. evden bir günlüğüne çıkıyordu ve geldiğinde elimizde oldukça fazla iş oluyordu.
Başımı geriye yasladım ve gözlerimi kapattım. Beni kaçıran adamlar yıllar sonra neden karşıma çıkmıştı? Yine ne istiyor olabilirlerdi ki? Belki de Alexander’e anlatmalıydım. Yıllar sonra neden bana ulaşmak isteyeceklerdi ki?
Sophia boğazını temizleyip dikkatimi çekmeye çalıştı. Ona baktığımda gülümsedi, “Her ne olursa olsun yanındayım kardeşim. Seni neden tekrar kaçırdıklarını bulacağız, sana kimse bir şey yapamaz” diyerek rahatlamama neden oldu. Her ne olursa olsun yanımda olacak birisi olması içimdeki yangını biraz bile olsa söndürdü.
Ben de onun gibi gülümsedim. “Şu anlık isteyeceğim son şey zarar görmen Sophi.” Sonra ekledim “Ayrıca şu anlık güvenlik konusunda şüphen varsa şu an en güvenli yerdeyim” derken ikimiz de doğru söylediğimin farkındaydık. İkimiz de zorla da olsa FBI ajanlarının evinde kalıyorduk. Kimsenin üst düzey bir FBI ajanına bulaşmak isteyeceğini sanmıyordum.
Unutmuş da hatırlamış gibi yüzündeki o ciddi ifade dağıldı. Anında farklı bir yüz ifadesine bürünürken yine o meraklı haline bürünmüştü. “Evet, o ajan kılıklı seni arabasına bindirip götürünce konuşamadık neler oldu? seni zorlamıyor değil mi? o duvar suratlı seni rahatsız edecek hareketler sergilemiyor değil mi?”
Sorularıyla istemsizce kıkırdadım. Sophia’nın bu tavrı hep hoşuma gidiyordu. Sahte bir ciddiyetle sorularını cevaplamaya başladım. “Aslında çok bir şey olmadı. Zorlamayla burada kalmıyorum, aksine güvenli olduğu için burada kalıyorum. Keşke ev sahibini seçebilseydim, ikimiz de birbirimizden çok haz etmiyoruz” diyerek hatırladığım sözleriyle yine sinirlendim.
Şaşkınlıkla bana baktı “Gayet iyi anlaşıyor gibiydiniz. Neden öyle dedin?” ben de bilmiyordum ki. Adam bir anda soğuk yapmaya başlamıştı. Hani ne gerek vardı böyle şeyler yapmaya, iki gün kalıp gideceğiz zaten.
“Boş ver. Konuşması bile gereksiz”
“Anlat”
Sophia bunu söylerken yüzündeki merak iyice belirginleşmişti. Dirseklerini dizlerinden çekip koltuğun arkasına yaslandı. Terastaki soğuk hava saçlarının birkaç telini yüzüne doğru savuruyordu ama onları düzeltmek yerine gözlerini benden ayırmadan beklemeyi tercih etti.
Onu birkaç saniye sessizce izledim. “Ne anlatayım?”
“Az önce söylediğin şeyi.”
“Hangisini?”
“Alexander'la birbirinizden hoşlanmadığınızı.”
Başımı geriye yaslayıp gözlerimi kısa bir süre kapattım. Terasın üstündeki camlardan içeriye süzülen ışık gözlerimi hafifçe rahatsız ediyordu. aslında iyi bir aramız vardı, hatta flörte ilerleyen bir aramız vardı. ama düşüncelerimin aksine “Hoşlanmıyoruz zaten.” Dedim.
“Sen hoşlanmıyorsun.”
“Evet.”
“Peki o?”
Gözlerimi açıp ona baktım. Sophia'nın yüzünde, cevabımı çoktan bildiğini düşündüren o sinir bozucu ifade vardı. kusura bakma Sophia ama benden kurtulması gereken biriymiş gibi bahsederken oldukça ciddiydi.
“Onun da hoşlanmadığı belli.” Diye homurdandım.
“Belli mi?” dedi şaşkınlıkla.
“Evet.” Dedim bariz bir şeyden bahseder gibi.
“Nasıl?”
Omuz silktim.
“Belli.”
Sophia birkaç saniye bana baktı. Sonra dudaklarını birbirine bastırarak gülümsemesini engellemeye çalıştı.
“Evelyn, sen bazen bir şeyi anlatmamak için gereğinden fazla konuşuyorsun.”
“Ben gayet açık konuşuyorum.” Adam benden hoşlanamaz. Yani hoşlanıyorsa da bu nasıl hoşlanmak?
“Hayır.”
“Evet.”
“Hayır.”
Kaşlarımı çatıp ona baktım. Bu kız benim yanımda mıydı yoksa karşımda mı? “Bunu tartışmayacağım.”
Kısa bir kahkaha attı. “Ben de zaten tartışmıyorum.”
Bir süre birbirimize baktık. Sonunda gözlerimi ondan kaçırıp karşıdaki camlara çevirdim. Aslında Sophia'nın neyi kurcaladığını biliyordum.
Ben de aynı şeyi düşünüyordum.
Alexander neden beni yanında tutuyordu?
Bana güvenmediğini söylemiyordu. Hatta birkaç kez açıkça benden şüphelenmediğini belirtmişti. Ama buna rağmen nereye gittiğimi soruyor, kimle görüştüğümü bilmek istiyor, telefonumu yanımda taşımamı söylüyor, bahçeye çıkarken bile haber vermemi bekliyordu.
Sonra da yüzüme karşı, ikimizin birbirinden bir an önce kurtulması gerektiğini söylüyordu.
Mantıklı değildi.
“Peki seni neden yanında tutuyor?”
Sophia'nın sesi düşüncelerimi böldü.
“Güvenlik için.” Diye tahmin yürüttüm. Çünkü bu konudan emin olamıyordum, amacını asla tam olarak çözemeyecektim.
“Bunu gerçekten kabul ediyor musun?” derken sesi bana inanmadığını haykırıyordu. Amacı beni kullanmak mıydı yoksa cidden güvenlik miydi anlamıyordum.
“Etmek zorundayım.”
“Zorunda mısın?”
“Evet.” Başımı koltuğun kenarına yasladım. “Bana dedikleri buydu.”
Sophia gözlerini kısarak beni süzdü. Beni tanıyordu. Cevap vermediğim zamanlarda daha fazla soru sormaması gerektiğini bilirdi ama bu kez merakı ağır basıyordu.
“Sen onun yanında kalmayı gerçekten sorun etmiyor musun?”
“Ediyorum.” Kim başka birinin evinde kalmak isterdi ki?
“Ne kadar?”
“Yeterince.”
Yüzünü buruşturdu. “Yeterince ne demek ya?”
“Yeterince işte.”
Derin bir nefes alıp ayağa kalktım. Masanın üstünde telefonu dışında bir şey yoktu. Ama ben yine de olmayan tozları elimle aldırdıktan sonra ayakta durmaya başladım.
Sophia bunu fark etmiş olacak ki o da ayağa kalkmadı. Ama bu sırada bir şeyler olduğunu anlayabilmişti.
“Bir şey olmuş.”
Yüz ifadem bir anda değişti “Nereden çıktı o? Bir şey yok”
“Evelyn.”
“Gerçekten bir şey olmadı.” Sonra ondan saklamanın mantıksız olduğunu düşündüm. “Sadece önce beni sorgulamaya çalıştı. Sonra benden kurtulması gereken bir şeymiş gibi bahsetti” diye homurdandım. Son kısımda sesim kısılmıştı. İstemesem de son kısma üzülüyordum, amacım kimseye rahatsızlık vermek değildi. sadece güvenli bir yerde kalmak istiyordum.
Tam o sırada içeriden kapının açıldığını duydum. İkimizin de bakışları aynı anda cama kaydı. Alexander kapının diğer tarafında duruyordu.
Elinde birkaç dosya vardı. Salonun sıcak ışığı arkasından vurduğu için yüzünün bir kısmı gölgede kalmıştı. Birkaç saniye boyunca bizi izledi. Sonra kapıyı açıp terasa çıktı.
“Artık gelin” Sesi sakindi.
Sanki az önce içeride ne kadar zamandır konuşulduğunu merak etmiyormuş gibi. Sophia telefonunu sehpadan aldı. “Geliyoruz.”
Alexander başını salladı.
Ben ise bilerek oyalandım. Resmen çocuk gibi önden inmesini bekliyordum. Gözlerim terasın orman kısmına kaydı. Oldukça güzel bir manzaraydı.
Bana baktığını hissediyordum ama ona bakasım gelmiyordu. Sophia çoktan gitmişti, derin nefes alıp ben de arkamı döndüm ve koşar adım yanından geçtim. Merdivenlerden Usain Bolt edasıyla koşarak indim. Bir ara yere kapaklanıyordum ki son anda kurtardım. Aynı adımlarla salona dalınca bir anda bütün bakışlar bana döndü.
Nefes nefese kaldığımdan kendimi en yakındaki koltuğa, yani Olivia’nın yanına attım. Bana gülümsedi. “Sorun yok değil mi?” bu kızı en başından beri seviyordum. Başımı iki yana salladım “Koşmayı seviyorum”
Ryan arkadan balıklama atladı. “Koşmayı sevdiğinden başına geldi zaten her şey” dediğiyle kaşlarımı çattım. Benim koşmamla Yargıç’ın ne alakası vardı acaba?
Benim sormak istediğimi Sophia sordu “Ne alakası var?”
Ryan omuz silkti, oldukça barizmiş gibi omuz silkti “O gün o ormanda koşuya çıkmasaydın bugün evde seninle plan kuruyor olmazdık çünkü” demesiyle istemsizce güldüm. Cidden koşuya çıkacağım güne tükürecektim ben.
Tükür, tükürdüğünü de yala.
Ben soluklanırken içeriye adı lazım değil girdi. Ben de o sırada ortamı inceleme fırsatı buldum. sehpanın üstüne birçok dosya bırakılmıştı. Aynı zamanda projeksiyon da getirmişlerdi. Önümüzdeki duvara yansıtılmış şekilde duruyordu.
Acaba sunum mu yapacaklar?
Yok, tiyatro izleyeceksiniz.
Alexander hepimiz otururken ayakta durup duvarın başına geçti. Aynı bir lider gibi duruyordu. Sanırım şu eğitim zırvalığından bahsedeceklerdi. Benim zaten yeterince eğitimim vardı, sadece onlara söylememiştim. Ne yapacaklarını merak ettiğimden bacak bacak üstüne attım.
Alexander ilk başta ben ve Sophi ile göz teması kurdu. Sonra Ethan’a işaret verdiğinde Ethan bir tuşa bastı. Sonra bir anda duvara yansıyan ekran değişti.
Ekranda benim odam ve telefonun bulunduğu yer vardı. “Evelyn’in evinde Yargıç tarafından gönderildiği düşünülen bir telefon bırakıldı.” Diyerek cebinden bir şey çıkardı. Dikkatlice baktığımda bana gönderilen telefon olduğunu gördüm.
“Telefon ekipler tarafından ele alındıktan bir saat sonra kendi kendini imha etti. Ufak çaplı bir patlamanın ardından elimize hiçbir bilgi geçmedi”
Ne?
Ne?
Duyduklarımın şaşkınlığıyla birkaç saniye göz bile kırpamadım. Cidden benimle konuşamayacağı için telefonu imha mı etmişti. İnanılır gibi değildi. sinirle göğsüm titrerken devam etmesi için beklemeye başladım. İçimden bir ses bunun daha başlangıç olduğunu söylüyordu.
“Sonrasında Evelyn’in evine bir paket geldi. Oradaki polisler hemen birimimize getirdi. İçini açtığımızda aynı telefondan bir tane daha olduğunu gördük.”
Ekrandaki görüntü değişti.
Bu kez masanın üzerinde duran ikinci telefonu gösteriyordu.
Bir süre hiçbir şey söylemedim.
İki telefon.
İlki kendini imha etmişti.
İkincisi ise paketin içinden çıkmıştı.
Yargıç gerçekten benimle konuşmaya çalışıyorsa, bunu neden bu kadar karmaşık hale getiriyordu?
Yoksa mesele benimle konuşmak değildi.
Bir şey göstermek istiyordu.
Ama ne?
Diğerleri çok şaşırmamıştı. Sanırım önceden biliyorlardı. Nasıl bilmesinler? Görevleri bu. Şoku benden önce atlatmış olacak ki konuşan Sophia oldu. “Telefonun içinden ne çıktı”
Bu sefer Ethan konuştu: “Hiçbir şey”
Lafa ben atladım “O ne demek?”
“Hiçbir şey” dedi ayakta duran adam.
Daha açık olmak ister gibi yanımdaki Olivia konuştu “Daha doğrusu açılmadı demeyelim. Açmaya çalıştığımız anda sistem kendini kilitledi.” Bunları söylerken olabildiğince anladığımızdan emin olmaya çalışıyordu.
“Yani?” dedi Sophia.
Cevaplayan Alexander oldu: “Yani elimizde iki telefon var. İkisi de bize ulaşmadan önce hazırlanmış. Birincisi kendini imha etti. İkincisi ise hâlâ elimizde ama içeriğine ulaşamıyoruz.” Diyerek kendince daha basit bir hale getirdi.
Kollarımı göğsümde birleştirdim. “Peki bunların cidden Yargıç tarafından gönderildiğine dair bir bilginiz var mı? Belki onu taklit eden bir manyak?” sözlerim birkaç saniye sessizlik oluşturdu. İçeriden bilgi sızdıran biri vardı.
“Bilmiyoruz”
“Harika” diye söylendim.
“Evelyn?” uyarıcı bir tonla konuşmasının ardından gözlerimi devirmekle yetindim. O ise konuşmaya devam etti yapmamız gerekenlerden, uyamam gereken bir ton kuraldan falan.
“Telefonun gönderildiği paketin üzerinde herhangi bir isim yoktu,” dedi Nathan. “Adres doğrudan Evelyn'in evineydi.” Ekrandaki telefon görüntüsüne baktım.
Biri benim evime girip telefon bırakmıştı.
Sonra ikinci bir telefon göndermişti.
Ve bütün bunları yaparken tek bir iz bile bırakmamıştı.
Ya da bırakılmasını istemediği izleri temizlemişti.
Çok doğru söylüyorsun.
“Bence bu telefonlar doğrudan mesaj,” dedim. bunu içimden söylemeyi düşünüyordum ama bir anda dudaklarımdan çıkıverdi. Herkesin bakışları bana döndü. Alexander ise konuşan oldu “Neden?”
“Çünkü biri gerçekten bilgi göndermek isteseydi telefonu kendini imha edecek şekilde hazırlamazdı.” Ya da sana ulaşmak istiyor?
“Belki de yakalanmak istemedi.” Diye başka bir öneri sundu Ryan.
“Hayır.” Sözüm ağzımdan düşünmeden çıktı. Yine herkes bana bakınca bir an duraksadım.
“Yani…” Cümleyi toparlamaya çalıştım. “Yani Yargıç'ın daha önce bıraktığı şeylere bakarsak, dikkat çekmeyi seviyor. Eğer amaç sadece saklanmak olsaydı, telefon bırakmak zaten başlı başına saçma olurdu.”
Herkes birkaç saniye söylediklerimi düşündü. Sophia ise gözlerini kısmış ne yapmaya çalıştığımı anlamaya çalışıyordu. Sadece onun görebileceği şekilde omuz silktim. Yardım istemişlerdi yardım ediyordum.
Alexander birkaç saniye boyunca beni izledi. Üzerimdeki bakışlarını hissetsem bile ona doğru bakmadım. O ise “Devam et.” Dedi.
Omuz silktim, “Bence bir şey göstermeye çalışıyor.”
“Ne?” diye sordu Ethan.
“Bilmiyorum.”
Alexander gözlerini kıstı. “Emin görünüyordun.”
“Fikrimi söyledim.”
Yine sessizlik oluştu. Sonra Ethan ayaklandı ve Alexander’in yanına gitti. Bu sefer projeksiyona basma görevi Nathan’a kaldı. Duvardaki görsel değişince bir anda bir adam ortaya çıktı. Nedense bu adamı bir yerden gözüm ısırıyordu. Kimdi bu adam?
Ethan bana baktı “Hastanede seni kaçırmak için gelen adam” diyerek açıkladı. Şimdi hatırlamıştım. Onunla konuşmuştuk, o da mı Vincent’in adamıydı? Gözlerim istemsizce geçmişe kaydı.
Seke seke hastaneden çıkıyordum. Ön bahçe kalabalık olduğundan bugün arka bahçeden çıkmaya karar vermiştim. Çıkarken etrafta kimse olmadığından biraz gerilsem de kendimi rahatlatmaya çalıştım. Alexander yanılıyor olmalıydı, belki sadece siyah giyimli biriydi. Nereden belliydi Yargıç olduğu?
Yürürken bir anda duyduğum şşt sesiyle gözlerim etrafta bir şeyler aramaya başladı. Ama kimse yoktu, güvenlik bile. Neden güvenlik yoktu? Sonunda karanlık tarafta kalan birinin bana doğru bir şey tuttuğunu gördüm. Neydi o?
Silah.
“Sakin ol ve anormal bir hareket yapma”
Duyduğum erkek sesiyle yaşadığım kısa süreli şokun etkisinden hemen çıkamadım. Daha demin bir yanlış anlaşılma olabileceğinden bahsediyordum değil mi?
Gözüm istemsizce arka taraftaki kameraya kaydı. Bu iş Yargıç’ın işiyse illa Alexander’in kulağına gidecekti. “Ne istiyorsun?” derken sesimdeki düzlük beni bile şaşkına uğratmıştı.
“Seni dersem şaka yapmış olmam” demesiyle sırıttım. Adam ise doğrulttuğu silahını hafifçe oynattı. “Birazdan gelecek olan arabaya bin” diyerek yapmam gerekeni söyledi.
“Hadi ya? Yapmazsam ne olur?” derken sesim alaycıydı.
“Yakın arkadaşın Sophia’ya ufak bir sürpriz olur” diyerek beni bozguna uğrattı. Sophia da nereden çıkmıştı. Belki de blöf yapıyordu. Ama hastaneye elini kolunu sallayarak giren evimize de girebilirdi. Sinirle oflamamak için zor durdum.
“Beni nereye götüreceksiniz?”
“Çok soru soruyorsun”
“Şu an kaçırılıyorum ya, ondan olabilir”
Resmen kaçırılmaların hastası olmuştum. Çocukken, gençken, yetişkinken. Gözlerim silahta oyalandı. Sıkar mıydı kestiremediğimden net bir hareket edemiyordum. Son kez arkamdaki kameraya baktım. Umarım beni bulabilirlerdi.
Ben kapıya doğru yürürken birden önümde siyah bir araç belirince istemsizce irkildim. Sonrasında kapı açıldı. Tam inenler olacaktı ki benim geldiğimi görünce duraksadılar. Birkaç saniye bakışmanın ardından kollarımdan tutup beni araca sürüklediler. Bir yandan birbirleriyle bakışıyorlardı.
Tabii o zaman bilmiyordum ki bana silah doğrultanın Yargıç’ın adamı, beni kaçıranların da Vincent’in adamı olduğunu.
Silkinerek günümüze döndüğümde adama dikkatlice baktım. Ethan ise konuşmayı sürdürüyordu “Evelyn’in evine telefonu koyan adamla Evelyn’e silah çeken kişi aynı” dedi. buna şaşırmamıştım. Sanırım ceza gibi bir şeydi. Beni kaçırmayı becerememişti. Bu yüzden de yüzü FBI’a ifşa olmuştu.
Adamın kim olduğundan, normalde ölmüş olduğundan bahsettiler. Bu noktada şaşırmıştım. Kendini ölü gösterebiliyor muydu yani? Sadece bilim kurgu filmlerinde oluyor sanıyordum.
“Eğer etrafınızda bu adamı görürseniz ilk işiniz bize haber vermek olsun.” Diye de eklemeyi ihmal etmedi. Bu herif beni Sophia ile tehdit ettiğinden sanırım ona da anlatıyorlardı. Ya da yine bilmediğim bir şeyler olmuş ve tedbir alıyorlardı.
Bitti mi diye beklerken Ethan bana döndü “Evelyn, artık resmi olarak eğitimlerine başlaman gerek. Ne kadar kendini korumayı bilirsen tekrar kaçırılma gibi bir durumda kendini daha iyi savunursun” Bileğinde zincir varken tekme atar artık, siz çok zekisiniz ya.
Omuz silktim “İzinim bir haftaya bitiyor. Benlik sorun yok” zaten çok da ihtiyacım yoktu ama ne kadar içlerinde olursam o kadar rahat ederdim.
Ryan “İnan seninle çok eğleneceğiz doktor” diyerek sırıttı. Gözlerimi devirmemek için zor duruyordum. Buna tezat sırıttım “Çok da örnek bir öğrenci sayılmam” ikimiz de samimiyetsiz şekilde gülerken Alexander dikkati üstüne toplamak ister gibi öksürdü. Tekrar ona döndüğümüzde “Sahalara geri dönüyoruz. Bu yüzden siz ikinizin burada kalmasını ve en ufak hareketinizi kapıda olacak olan polislere bildirmenizi istiyoruz”
“Hapis hayatı yani?” dedi tek kaşını kaldırarak Sophia.
“Güvenlik” diye diretti Ethan. Ne güvenlikmiş ya. Güvenliği sağlayamadıklarından dolayı resmen kahrını biz çekiyorduk.
“Saha derken?” dedim ben kendi takıldığım noktayı aydınlatmak için.
Açıklayan Olivia oldu “Yani ufak operasyonlar,” bir süre düşünür gibi yaptı. “Genelde çok uzun sürmez. Bir gün kadar olmayacağız. Siz de bu süreçte kendinize dikkat etmelisiniz” diyerek gülümsedi. “Bence bu kadar önleme gerek yok ama üstlerin emri” diyerek omuz silkti. Üstlerden kastının kim olduğu anlaşılırdı.
“Benim de dikişlerimi aldırmam lazım” dedim. bence biz Sophia ile gül gibi gider gelirdik. Bir süreliğine FI ajanı görmek istediğimi sanmıyordum.
Nathan ise dünyada duyduğum en saçma soruyu sordu “Sen neden almıyorsun?”
“Neyi?”
“Dikişleri”
“Nasıl kendim alayım?”
“Sen doktor değil misin?”
“Sence doktor olan herkes kendi kendini tedavi edebiliyor mu?” diye kızdım.
Nathan birkaç saniye yüzüme baktı. “Ben olsam denerdim.”
“Sen doktor değilsin.”
“Biliyorum.”
“E o zaman neden konuşuyorsun?”
Ryan kahkahayı bastı. “Doktor, senin sinir sistemin dikişlerinden daha sağlam çıktı.”
“Sağ ol.” Derken sesimde hafif bir alay tonu vardı.
“Rica ederim.”
Başımı iki yana sallayıp koltuğa biraz daha gömüldüm. Salonun havası birkaç dakika önceki ciddi toplantıdan tamamen çıkmıştı. Az önce duvarda Yargıç'ın bıraktığı telefonlar, fotoğraflar ve şüpheli adamlar vardı. Şimdi ise Nathan'la benim dikişlerimi tartışıyorduk.
FBI'ın çalışma şekli gerçekten çok garipti.
Bir cinayet dosyasından beş dakika sonra insanın dikişlerini konuşabiliyorlardı.
Alexander ise bütün bu konuşmayı sessizce dinliyordu. Elindeki dosyaları bir araya getirip kenarlarını masaya vurarak düzeltti. Kâğıtların çıkardığı tok ses salonun içinde birkaç kez yankılandı. “Dikişlerini yarın aldırırsın.”
Başımı ona çevirdim.
“Ben de onu söylüyorum.”
“Ben götürürüm.”
“Gerek yok.”
Alexander dosyaları elinden bıraktı. “Gerek var.”
İşte yine başlamıştık. Yanımızdaki ajanların dikkatle bizi dinlediğini hissediyordum.
Normalde buna mutlaka bir şey söylerdim. Belki gözlerimi devirir, belki laf sokardım. Ama bu kez yalnızca birkaç saniye ona baktım. “Peki.” Sesim o kadar sakindi ki kendim bile garipsedim.
Alexander'ın yüzündeki ifade çok hafif değişti. Sanki beklediği cevabı alamamıştı.
“Evelyn.”
“Ne?”
Bir süre konuşmadı. Sonunda başını iki yana salladı. “Hiç.”
Bana tuhaf tuhaf bakmaya devam ederken omuz silktim. “İyi.”
Sophia'nın dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. Beni benden daha iyi tanıyordu. Alexander'ın da bunu anlaması çok uzun sürmezdi.
Çünkü ben ne zaman gerçekten sinirlensem konuşurdum.
Ne zaman umursamasam susardım.
Ve şu anda fazlasıyla susuyordum.
Gergin hava yavaş yavaş dağıldı.
Ethan bilgisayarın başından kalkıp projeksiyonu kapattı. Duvara yansıyan görüntü bir anda kayboldu ve salonun eski hâli ortaya çıktı. Az önce telefonların, fotoğrafların ve karanlık dosyaların kapladığı duvar şimdi bomboştu.
Sanki biraz önce bütün o şeyler hiç yaşanmamış gibiydi. Nathan dosyaları toplarken esnedi. “Ben gidiyorum.”
Ryan ceketini aldı. “Ben de.”
Olivia bana dönüp gülümsedi. “Yarın görüşürüz doktor.”
“Umarım.”
“Dikişlerini aldırmayı unutma.”
“Unutmam.”
“Ve kendini fazla yorma.”
“Bunu Alexander'a söyle.”
Olivia kısa bir kahkaha attı. Alexander ise uzaktan bize bakıyordu. Alınmış gibi “Duydum.” Dedi.
“Duyman için söyledim zaten.”
Olivia yeniden güldü.
Kapıların açılıp kapanma sesleri peş peşe gelmeye başladı. Birkaç dakika içinde salon kalabalıktan kurtuldu. Ayakkabı sesleri koridorda azaldı. Konuşmalar kapının dışına taştı. Sonra ön kapının kapanmasıyla evin içindeki sesler bir anda kesildi.
Sessizlik.
Garip bir sessizlikti.
Gün boyunca onlarca insanın bulunduğu ev şimdi bir anda kocaman gelmeye başlamıştı.
Sophia yanıma oturdu. Bağdaş kurup otururken “Ben de Ethan'la gideceğim.” Dedi. Başımı ona çevirdim. “Güvenli eve mi?”
“Hayır.”
Kaşımı kaldırdım. “Yine mi onun evinde?”
“Şimdilik.” Derken sesi sadece benim anlayacağım bir tonda çıkmıştı. Diyordu ki: orada aradığımızdan fazlası olabilir. İkimizin de güvenliği için en iyisi. Başımı salladım ve “Başına bir şey gelirse sorumlusu ben değilim.” Diyerek güldüm.
“Senin başına bir şey gelmesin yeter.”
“Merak etme.”
Sophia ayağa kalktı ama gitmeden önce birkaç saniye bana baktı. Bakışlarından ne düşündüğünü anlamak hiç zor değildi.
Alexander burada kalsın demişti ama sanırım gitmek istiyordu. Hoş, zaten ev çok sıkıcıydı ama kalsa güzel olurdu. Bakışlarındaki imayı anlayabiliyordum.
Bana öpücük attıktan sonra Ethan’ın yanına doğru ilerledi. O sırada Ethan ve Alexander mutfak kısmında bir şey konuşuyordu. Ne konuştuklarını duymasam da Sophia gelince konuyu kapatmışlardı. Alexander onların yanında kapıya kadar eşlik etti.
Ben de arkasından baktım. Kapı kapandığında salon tamamen sessiz kaldı. Bir süre yerimden kalkmadım. Sehpanın üzerindeki boş kahve fincanlarına, dağınık dosyalara ve kapanmış bilgisayar ekranına baktım.
Sonra içimden derin bir nefes verip ayağa kalktım.
Belim yine sızlıyordu.
Yavaşça mutfağa doğru yürüdüm.
Evin içindeki sıcaklık koridora göre biraz daha düşüktü. Mutfakta yalnızca tezgâhın üzerindeki küçük ışık açıktı. Camda kendi yansımamı gördüm.
Yorgun görünüyordum.
Fazlasıyla.
Buzdolabını açıp su şişesini aldım.
Tam kapağını kapatırken arkamdan bir ses geldi.
“Benden kaçıyor musun?”
Elimdeki şişeyle olduğum yerde kaldım. Alexander. Tezgâhın diğer tarafında duruyordu. Ceketini çıkarmıştı. Gömleğinin kolları hâlâ sıvalıydı. Bir eli tezgâha dayanmış, diğerinde telefonunu tutuyordu.
“Hayır.” Derken sesim buz gibiydi.
“Emin misin?”
Şişenin kapağını açtım. “Evet.”
Bir yudum aldım. Alexander telefonunu tezgâha bıraktı.
“Bütün gün benimle doğru düzgün konuşmadın.”
“İşlerin vardı.”
“İşlerim olmadan önce de böyleydin.”
Omuz silktim “Sana öyle gelmiş. Ben odama gidiyorum” deyip koşar adım kaçtım. Yüzünü ne kadar az görürsem o kadar az sinirlerim bozulurdu. Elimde su şişesiyle hemen yukarıya çıkmıştım. Saatin kaç olduğunu merak ettiğimden cebimden telefonumu çıkardım. Saat daha on kırk sekizdi. Resmen saatler akmıyordu. Sıkıntıyla ofladım. Şu an hastanede olmak ne iyi olurdu.
O sırada Sophia mesaj attı.
Sophi: Ev, eğer müsaitsen ben adliyeye geçeceğim. Yarım saat işim var, sen de gel. Hem havan değişir. Ethan bozuntusuyla konuştum. Bir saate çıkmaları gerekiyormuş zaten. Çok uzun sürmez.
Ben: Beni bu duvar adamla muhatap etme!
Sophi: İşte duvar adamla muhatap olma diye çağırıyorum ya.
Ben: Hiç çıkasım da yok…
Sophi: Gel gel, aşağıda arabadayız biz.
Cidden aşağıdalar mı diye penceren eğilip baktığımda Ethan’ın arabasının orada olduğunu gördüm. Cidden gitmemişler miydi? Hemen odaya gidip üstüme siyah bir örgü hırka, altıma da siyah İspanyol paça pantolonumu giydim. Yüzümü renklendirecek birkaç şey sürdükten sonra hızlıca aşağı inmeye başladım. Alexander de şansıma yukarı çıkıyordu.
“Nereye?”
“Ethan’larla adliyeye” diyerek yanından geçtim. “Telefonumun sesi açık, konum da gönderiyorum” hızlıca söylediklerime sanırım sadece bakarak yetindi. Ben ayakkabılarımı ayağıma giyerken bir anda onu arkamda görünce ufak çaplı bir şok geçirdim.
Bana bir anahtar uzatıyordu, “Evde olmazsam diye” açıklamasını da yapınca hemen anahtarı aldım. kapıdan çıkınca Ethan’ın siyah arabası hemen önümdeydi. Arka koltuğun kapısını açıp hemen girdim.
“Doktor, ne ara hazırlandın sen?” diye şaşkınlıkla sordu Ethan.
“Üzerimi giynip çıktım. Ne var ki bunda?”
İmayla yanında oturan Sophia’yı gösterdi “Buraya gelene kadar sanırım ona yakın kıyafet değiştirdi, ben de hepiniz böyle misiniz diye korkmuştum” diye homurdanınca Sophia omzuna sertçe vurdu. “Bana bak ajan, ikidir bana ima yapıyorsun. Üçüncüsünde cidden kötü şeyler olacak” dedi.
İkisine gülmeden edemedim. Bu sırada Ethan, Sophia’nın ona şiddet uyguladığını söyleyerek eğlenirken benim telefonuma bildirim gelince gözlerim telefonuma kaydı.
Ajan Alexander: Konum?
Ben: Unutmuşum.
Güncel konumunuz bir saatlik gönderildi.
Ajan Alexander: Dikkat et kendine.
Telefonu kapattım. Başımı geriye yaslayıp otururken yer yer Sophia, yer yer Ethan ile konuştum. En nihayetinde adliyeye vardığımızda derin bir nefes alabildim. Ama her şeyin yeni başladığından haberim yoktu.
…
Adliyede düşündüğümden daha az kaldık.
Sophia'nın işi gerçekten yarım saat bile sürmemişti. Ethan'ın işi ise nedense her zaman olduğundan daha uzun sürüyormuş gibi geliyordu. Ben de adliyenin merdivenlerinde oturup onların birbirleriyle tartışmasını izlemek yerine binanın önündeki kaldırımda beklemeyi tercih etmiştim.
Hava akşama doğru serinlemeye başlamıştı. Gün boyunca üzerimize çöken sıcaklık çekilmiş, yerini hafif bir rüzgâra bırakmıştı. İnsanların ayak sesleri merdivenlerde birbirine karışıyor, kapı açılıp kapandıkça içeriden kısa süreli sıcak bir hava yüzüme vuruyordu.
Bir süre gökyüzüne baktım.
Bulutlar güneşin önünü kapatmıştı. Gökyüzü griyle turuncu arasında tuhaf bir renge bürünmüştü.
En azından evde değilim, diye düşündüm.
Bu düşüncenin neden bana bu kadar iyi geldiğini düşünmemeye karar verdim.
Sophia sonunda yanıma geldiğinde elindeki dosyaları çantasına yerleştiriyordu.
“Bitti.”
“Şükür.”
Kaşını kaldırdı.
“Bu kadar mı sıkıldın?”
“Ben adliye insanı değilim.”
“Doktorsun.”
“Evet. Hastane insanıyım.”
Ethan arkamızdan geldi. “Doktor, seni hastaneye bırakayım istersen.”
Ona döndüm. “Hayır.”
“Daha soru sormadım.”
“Yine de hayır.”
Sophia kahkahayı bastı. Ethan başını iki yana salladı. “Bu evde kalmaya başladıktan sonra sana bir şey oldu.”
“Hayır. Sadece sizinle fazla vakit geçiriyorum.”
“Bence gayet sağlıklısın.”
“Senin fikrinin hiçbir bilimsel değeri yok.”
Sophia koluma girip beni arabaya doğru çekti. “Gel, başlamadan eve gidelim.”
Yolculuk dönüşte daha sessizdi.
Ben arka koltukta camdan dışarı bakarken şehir yavaş yavaş geride kaldı. Binaların arasındaki ışıklar azaldı, yollar genişledi. Sonra ağaçlar çoğaldı.
North Bend'e yaklaştıkça hava daha da karardı.
Eve geldiğimizde güneş neredeyse tamamen batmıştı.
Arabadan indiğimde ilk fark ettiğim şey sessizlik oldu.
Gün içinde sürekli birilerinin konuşmasına, telefonların çalmasına, kapıların açılıp kapanmasına alışmıştım. Şimdi ise evin önünde yalnızca rüzgârın ağaçların arasından geçerken çıkardığı ses vardı.
Sophia arabadan inmedi “Birazdan gideceklermiş. Merak etme, kapıda polisler olacak” diyerek gülümsedi. Ben de gülümsedim. Sonra camı kapatıp uzaklaşmalarını izledim. Birkaç saniye öylece durduktan sonra anahtarı alıp içeriye girdim. Evin ışıkları kapalıydı. Sanırım Alexander gitmişti. Tek başıma koca evde ne yapacağımı merak ediyordum.
Eğlenebilirsin Evelyn.
Bir süre sonra:
Ağrıyan kollarım ve yüzümü ovuşturmaya başladım. Saat sabah dört falandı sanırım. Duşumu almış ve kendimi koltuğa atmıştım. Öyle ki gözlerimi kapattığım gibi uyuyabilirdim. Göz kapaklarım ağırlaşırken bir süre sonra bilincim yavaş yavaş kaydı.
Bir anda kapı açılma sesiyle uyandım. Gözlerim yarı kapalıyken içeriye giren kişiyi görünce başımı yastığa bıraktım. Tekrar gözlerim kapanırken tanıdık koku içeriye yayılmıştı.
“Niye burada yatıyorsun?”
Dediğini anladım ama cevap veremedim. Dudaklarımdan anlamsız kelimeler döküldü. “Doktor, kalk burada yatma” dedi. ama vücudum kesinlikle kalkmıyordu. Tekrar bir şeyler söyledim. Ama ne olduğu belirsizdi. Sonunda benim uyanmayacağımı anlamış olacak ki bir kolunu bacağımdan, diğer kolunu belimde hissettim. Yaslanıp rahatça uykuya dalarken neler olduğu hakkında hiç fikrim yoktu.