İlahi Bakış Açısı — Alexander
Yağmur, ön camı neredeyse tamamen kaplamıştı.
Silecekler camın üzerinde düzenli aralıklarla hareket ediyor, birkaç saniyeliğine yolu görünür hale getirip ardından yeniden ince su damlalarının arkasında bırakıyordu. Yolun iki tarafındaki ağaçlar gecenin karanlığında yalnızca siluet olarak seçiliyor, farların ışığı önümüze düştüğünde ıslak asfalt üzerinde uzun bir parlaklık oluşturuyordu.
Ellerim direksiyondaydı.
Sağ ayağım gaz pedalında sabit dururken gözlerimi yoldan ayırmıyordum.
Yan koltukta Evelyn oturuyordu.
Emniyet kemerini takmış, başını cama doğru çevirmişti. Dışarıyı izliyor gibi görünse de birkaç dakikadır aynı noktaya baktığını fark etmiştim.
Sessizdi.
Normalde sessizliği uzun sürmezdi. Özellikle benimle aynı arabada. Yeni işlenen cinayet onu korkutmuş olabilirdi. Derin nefes aldım. “Bir şey söylemeyecek misin?”
Evelyn başını çevirip bana baktı “Ne söylememi bekliyorsun?”
“Hiçbir şey”
“O zaman neden sordun?”
Bakışlarımı yoldan ayırmadım. “Sadece sessizliğini merak ettim.”
Hafifçe güldü “Bazen susabiliyorum” verecek bir cevabım olmadığından sessiz olmayı tercih ettim. Kısa bir süre sonra tekrar cama odaklandı.
Ben de tekrar yola döndüm.
Ama aklım bam başka bir yerdeydi.
Jonathan Reed.
Yargıç'ın hedefi.
Bir federal hâkim.
Üstelik sıradan bir hâkim de değildi.
Yıllarca insanların karşısına çıkmış, kararlar vermiş, başkalarının hayatını değiştirmişti.
Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir kariyer.
Ama Yargıç'ın birini seçmesi için kusursuz bir kariyerin arkasında kusurlu bir şey olması yeterliydi.
Bir süre sonra Evelyn yeniden konuştu.
“Sence gerçekten Yargıç mı?” derken o da benim gibi bu olayı düşünüyordu.
Net bir cevap vermeyerek “Büyük ihtimalle” dedim.
"Büyük ihtimalle dediğine göre başka bir ihtimal de var.”
Yolu kontrol edip ona yandan birkaç saniye baktım “Her zaman vardır” çok beklemeden önüme döndüm. Saniyeler süren kısa bir sessizlikten sonra “Peki ne?” diye soran o oldu.
Bir süre cevap vermedim.
Yağmur biraz daha şiddetlenmişti. Farların ışığı önümüzdeki yolda dağılıyor, yol kenarındaki tabelalar birkaç saniye görünüp yeniden karanlıkta kayboluyordu.
“Birinin Reed'i öldürmek istemesiyle Yargıç'ın onu öldürmek istemesi aynı şey değil.”
Evelyn bana döndü. Anlamaya çalışarak “Aradaki fark ne ki?” diye mırıldandı.
“Yargıç'ın cinayetlerinde bir düzen var.”
“Reed'in düşmanı çok olabilir.” Diye bir tahmin yürüttü
“Evet.” Dedim ama sonrasında ekledim “Ekipler vardığında sembolü olan çizgiler varmış.” Bu duyduğu onu şaşırtmamıştı. Sembolü de sormadı, Thomas şerefsizinden hatırlıyor olmalıydı.
“Ama” diye ekledim. “Eğer bu Yargıç'sa, Reed'in ölümü sadece Reed'le ilgili olmayacak.”
Evelyn birkaç saniye düşündü.
“Bir mesaj.”
“Ya da bir liste.”
Bu cevap üzerine sessiz kaldı.
Aracın içerisindeki sessizlik yeniden ağırlaştı.
Birkaç dakika sonra şehir ışıkları geride kalmaya başladı. Reed'in yaşadığı bölgeye yaklaşıyorduk. Yol genişlemiş, iki tarafımızdaki binaların yerini yüksek duvarlarla çevrili büyük araziler almaya başlamıştı.
Evelyn dışarı baktı.
“İnsanlar cidden böyle evlerde mi yaşıyor? Senin evin bile küçük geldi şu an gözüme” diye homurdandı.
“Bazıları.” Diye yanıtladım sorusunu.
“Fazla büyük.”
“Federal hâkim maaşıyla alınabilecek bir ev değil.”
Evelyn başını çevirip bana baktı. gözlerini devirerek “Buna mı dikkat ettin cidden?” dedi. ikimiz bu konuşmayı çok yaptığımızdan “İlk bakışta” diyerek önüme döndüm.
Evin bulunduğu araziye giden özel yola girdiğimde hızımı azalttım. İleride yüksek taş duvarların arkasında büyük bir yapı görünüyordu.
Evin çevresinde birkaç güvenlik kamerası vardı.
Duvarın belirli noktalarına yerleştirilmiş küçük ışıklar geceyi bölüyor, bahçenin bazı kısımlarını aydınlatırken bazı yerlerini tamamen karanlıkta bırakıyordu.
Evelyn öne doğru hafifçe eğildi. “Kaç kişi var?”
Gözlerimi yoldan ayırmadan çevreyi inceledim.
“Dışarıda olması gerekenlerden daha az.”
“Kaç tane?” diye tekrar sordu. gözlerim yavaşça etrafta gezindi.
“Girişte iki kişi olması gerekiyor.”
Biraz daha ilerledim. “Şu an biri bile yok.”
Evelyn'in bakışları bahçeye kaydı. “Belki içeridedirler.”
“Olabilir.”
Aracı girişe yakın bir noktada durdurdum. Motoru kapattığımda yağmurun sesi bir anda daha belirgin hale geldi. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Etrafta polisler ve bizim ekibin arabaları vardı.
Evin önündeki geniş taş merdivenler yağmurdan ıslanmıştı. Ana kapının üzerindeki ışık yanıyordu. Fakat güvenlik kulübesinin camları karanlıktı.
Evelyn kemerini çözdü.
Ben de araçtan indim.
Soğuk hava yüzüme çarptı. Ceketimin yakasını düzelttikten sonra arabanın önünden dolaşıp Evelyn'in yanına geldim.
“Benim arkamdan gel.”
“Emir mi?”
“Tavsiye.”
“Aradaki fark?”
“Emir olsaydı itiraz edemezdin.” Bu konuşmayı da çok sık yapıyorduk. Evelyn her zamanki gibi bana kısa bir bakış attı “Ne kadar da düşüncelisin”
Cevap vermeden eve doğru ilerledim.
İlk olarak güvenlik kulübesine baktım. Kapı kapalıydı. Camdan içerisi görünüyordu.
Boştu.
Masada açık bırakılmış bir monitör vardı. Ekranda evin farklı kameralarından alınan görüntüler bulunuyordu. Ama görüntüler hareket etmiyordu.
Dondurulmuştu.
Ekrana biraz daha yaklaştım. Saat göstergesi çalışıyordu. Kayıt devam ediyor gibi görünüyordu. Ama görüntü sabitti.
“Sistem kesilmemiş”, dedi Evelyn arkamdan.
“Hayır” dedim.
“O zaman?”
Ekrana baktım. “Biri görüntüyü dondurmuş.”
Evelyn birkaç saniye sessiz kaldı. “Bunu yapabilecek biri güvenlik sistemini biliyor demek.”
“Ya da içeriden birinin erişimi var.” Gözlerimi ekrandan ayırıp ana kapıya çevirdim.
Polisler beni tanıdığından sorun çıkmadan evin içine girdik. Evin sıcak havası yüzümüze vurdu. Dışarıdaki yağmurun sesi arkamızda kalırken içeriye adım attık. Giriş salonu oldukça genişti.
Mermer zemin, tavandan sarkan büyük avize ve duvarlardaki koyu renk ahşap paneller evin sahibinin maddi durumunu fazlasıyla belli ediyordu.
Fakat evin ihtişamından çok sessizliği dikkat çekiyordu.
Bir evde hiçbir şey tamamen sessiz olmazdı.
Buzdolabının sesi.
Klima.
Saat.
Uzak bir cihazın uğultusu.
Buradaysa bunların arasında insan sesi yoktu. Evelyn yavaşça etrafına baktı. “Burada kimse yaşamıyor gibi.”
“Yaşıyor.” Dedim.
“Şu an değil.”
Haklıydı.
Duvarlara doğru ilerledim. Attığım her adımda çerçevelenmiş gazete kupürleri, Reed’in fotoğrafları, ödeller, mahkeme törenlerinin önünden geçiyordum. Gözlerim hepsinin üzerinde gezinirken birinde durdu
Bu fotoğrafta Jonathan Reed, gençlik yıllarında bir grup meslektaşıyla birlikte poz vermişti.
Fotoğrafın altında şu yazıyordu: Adaletin Tavizsiz Yüzü.
Evelyn yanımda durdu. Bakışları baktığım yöne takip edince birkaç saniye resmi inceledi. Sonra bana döndü. “Sence bunu Yargıç mı koymuş?”
“Sanmam”
“Neden?”
“Çünkü Reed gibi adamlar başarılarını her yere yayan insanlardır”
Evelyn hafifçe başını salladı.
“Çok mütevazı biriymiş.”
Fotoğrafı bırakıp koridora yöneldim. Polisler cinayetin üst katta olduğunu söylemişti. Adli tıp henüz gelmediğinden ilk incelemeyi biz yapacaktık.
Koridorda bizim ekibi görünce adımlarımızı oraya yöneldik. Ethan Evelyn’i görünce ufak bir baş selamı verdi. Evelyn de gülümseyerek selamını aldı. Aralarında anlayamadığım bir ilişki vardı.
Nathan ve Olivia yoktu. Ryan ve Ethan’a hitaben “Diğerleri nerde?” diye sordum. Aslında biliyordum ama yine de sordum. Ryan “Onlar diğer konuyla ilgileniyorlar” dedi. Evelyn var diye şifreli anlatmıştı. Anlattığı şey Telefonu bırakan adamı yakaladığımızdı. Ondan bahsediyordu. “Tamam biz yokken çıktınız mı?” diye sordum.
Cevaplayan Ethan oldu. “Hayır, sizi bekledik” dedi.
Bu sırada her dediğimizi, yeşil gözlerini açmış dikkatlice izleyen kadına döndüm. Tam yukarısı sana uygun değil diyecektim ki vazgeçtim. Onun yanında olma amacı bu zaten Alexander. Geri önüme dönüp merdivenlere ilerlemeye başladım.
Merdivenlerin önünde durduğumda zemine baktım. İnce toz tabakasının üzerinde bir iz vardı. Çok belirgin değildi. Ama yeni oluştuğu belliydi. Çömeldim.
“Alexander?” dedi Evelyn sorgu dolu bir sesle. Elimle yanıma gelmesini işaret ettim.
“Buraya bak.”
Evelyn yanıma geldi, diğerleri de benim baktığım yere bakmaya başlamıştı. “Ayakkabı izi.” Diye mırıldandı ince sesiyle.
“Evet.”
“Bizden önce.” Dedi Ryan
Başımı salladım. “Ve bu evin personeline ait olmayabilir.”
“Nereden anladın?” diyen Ethan oldu.
“İz çok derin.”
Evelyn baktı. “Ağır biri?”
“Ya da üzerinde ekipman vardı.”
Ayağa kalktım. Merdivenleri çıkarken adımlarımı yavaşlattım. Her basamakta gözlerim başka bir ayrıntıyı kontrol ediyordu. Korkuluk. Duvar. Zemin. Kapılar.
Üst kata çıktığımızda uzun bir koridorla karşılaştık. Koridorun sonunda bir kapı yarı açıktı ve sanki orada olanları bize göstermek istercesine kapı açıktı. İçeriden ışık sızıyordu.
Elimi kaldırdım. Ekip arkamda durdu. Kapıya yaklaştım. İçerisi hareketsiz duruyordu, Yargıç bize zarar vermezdi. Ama yine de Evelyn yanımdayken risk alamazdım. Sadece suçluları öldüren bir adam Evelyn’den ne istiyor olabilirdi ki?
İçeride herhangi bir hareket görünmüyordu. Kapıyı biraz daha açtım. Ve Jonathan Reed'i gördüm. İlk dikkat çeken şey ellerinin olmamasıydı. İki eli de kesilmişti. Yine kanıyla başının üstündeki duvara bir şeyler yazılmıştı ama hepimizi başka yöne götüren bir şey vardı.
Oturduğu sandalyenin kenarındaki masada bir kavanoz vardı. kavanozun içinde de Reed’e ait olduğunu düşündüğüm bir dil. Aynı sergilerde olduğu gibi iki elini ve elini masanın üstüne koymuştu. Bir not bırakılmıştı. Eldivenli olan kişi Ethan olduğundan o okumaya başladı:
“Ajanlar ve benim sevgili oyuncağım” diye başlayınca hepimizin bakışları bir an Evelyn’e döndü. O ise sadece Ethan’a bakıyordu. Yüzünde daha önce görmediğim bir sakinlik vardı, sanki hiçbir şey hissetmiyor gibi duruyordu. Ethan devam etti.
“Adaletimin yanlış olduğunu söylediniz. Ama siz adaleti sattınız, bunu ben yapmadım diyemez kimse. Siz sessiz kalarak en büyük desteği sağladınız.
Adaleti yanıltan birinin sonu”
Hepimiz böyle nutuklar dinlemeyi planlıyorduk ama destek olmak mı? artık bizim de mi suçlu olduğumuzu düşünüyordu. Gözlerim kanla yazılmış yazıya kaydı. Yine bir bilmeceydi.
“Ne kapıyı çalarım,
ne de içeri girerim.
Bazen bir bakışla başlarım,
bazen sessizlikle.
Üzerimde iz aranır,
ama suçlu aramam.
Bir şey söylemeden önce
sana sorular sorarım.
Bittiğimde elinde bir cevap değil,
hakkında verilmiş bir fikir kalır.
Ben neyim?”
ethan yüzünü buruşturdu “elinde verilmiş bir fikir mi kalır? şu bilmecelerden soğumaya başladım. Ne bu? Psikolog mu?” diye isyan edince tek yaptığım ters bir şekilde bakmak oldu. odadakileri kontrol ettim. Evelyn hala dil ve ellere bakıyordu.
“Ne kapıyı çalarım, ne de içeri girerim…”
Yavaşça tekrar ettim. Gözlerim Reed’in cesedinin üstünde gezindi. “Bir şeyin kendisi değil,” diye mırıldandım. “Bir süreç.”
“Bazen bir bakışla başlarım, bazen sessizlikle.” Eldiveni yeni geçirdiğim elimle masaya bir defa vurdum. İrkilerek bana baktıklarında “Gözlem” dedim.
Sonra dudaklarımdan devamı çıktı. “Üzerimde iz aranır, ama suçlu aramam.” Bunu okuyunca bir an duraksadım. “İşte bu önemli” bakışlarım Evelyn’e döndü.
O da bana bakınca aramızda yine sessizlik oluştu. “Bir soruşturmanın parçası gibi görünüyor ama doğrudan suçluyu aramıyor. Bir kişinin durumunu anlamaya çalışıyor.” Uyuşan parmaklarımı hafif hareketlerle kütlettikten sonra devamını okudum. “Bir şey söylemeden önce sana sorular sorarım.”
Bu kez düşünmem daha kısa sürdü. Bariz bir cevaptı “Doktor.”
“Psikolog da olabilir,” dedi yandan.
“Olabilir”
Olabilirdi. Daha fazlasını söylemedim.
Çünkü bazı cevapların doğru olması, onları yüksek sesle söylemek zorunda olduğumuz anlamına gelmezdi.
İtiraz etmedi.
“Fakat son cümle…” diyerek tekrar duvara döndü gözlerim. “Bittiğimde elinde bir cevap değil, hakkında verilmiş bir fikir kalır.” İlk bakışta hiçbir şey yoktu. Hastane en bariz fikirdi ama hayır. Bir farklılık vardı. sonra gelen aydınlanmayla hızlıca başımı kaldırdım. “Muayene.”
Evelyn’in güldüğünü gördüm, sanki kendini tutamamış gibiydi. “Emin misin?”
“Evet.”
“Neden?”
Doğru çözmenin verdiği rahatlıkla “Çünkü muayenede amaç sana bir şey anlatmak değil. Sende ne olduğunu anlamak. Sorular sorulur, gözlem yapılır, belirtiler aranır. Sonunda da senin hakkında bir değerlendirme ortaya çıkar.” Olabildiğince basit bir şekilde anlattım.
Kısa bir sessizlik oldu.
“Yani,” dedim, gözlerimi üzerinden ayırmadan, “bilmeceyi çözmek için son cümleyi beklemek gerekiyordu.”
Ethan “Siz ne kadar iyi anlaşıyorsunuz. Mrs and Ms Simith gibi duruyorsunuz” deyince Evelyn özellikle benim yanımda çok sık yaptığı gibi gözlerini devirdi. Dediğini takmadan ona döndüm.
“Diğerlerine haber ver. Olivia muayenene ile alakalı ne varsa bulsun” diye Ethan’a konuştuktan sonra odanın kapısına doğru yürüdüm. Bütün her yeri görebiliyordum.
Bir an durdum.
Odanın içerisindeki hava ağırdı.
Reed odanın ortasındaki sandalyede oturuyordu.
Başını hafifçe yana eğmişti.
Üzerinde bornozu vardı.
Yüzü hareketsizdi.
Kollarının bağlı olduğunu hemen fark ettim. Fakat odada boğuşma izine rastlamak zordu. Sandalyenin devrilmemiş olması dikkat çekiciydi.
Masa yerindeydi. Kitaplık düzenliydi. Yerde kırılmış herhangi bir eşya yoktu.
Sanki Reed son birkaç dakikasını burada, ne olacağını anlamaya çalışarak geçirmişti.
Evelyn yanıma geldi. Bir süre hiçbir şey söylemeden cesede baktı. demin duydukları, gördükleri onu hiç korkutmuşa benzemiyordu. Hatta doktor kimliğinin verdiği soğukkanlılıkla birkaç adım daha ilerledi. “Kimse dokunmasın.” Elinde eldiven olmadığından yalnızca eğilerek bakabiliyordu.
Bakışları Reed'in yüzünde, kollarında ve genel durumunda dolaştı.
Ben ise odanın diğer tarafına geçtim. Bir şey dikkatimi çekmişti. Masadaki viski. Bardağın yarısı doluydu. Yanında telefon vardı. Telefonun ekranı açıktı. Cebimden eldiveni çıkarıp yavaşça giydim. Telefondan son aramalara baktım ama önemli bir şey yoktu. “Ryan” diye seslendim
“Efendim?”
“Telefonu alıp incelet.”
Ryan hemen telefonu aldı. Aşağı kattaki polislere götürmek üzere uzaklaştı. Ethan daha yeni yukarıya gelmişti.
“Alexander.”
Ona döndüm.
“Ne?”
“Ölüm gerçekleşmiş.”
“Bunu biz de biliyorduk” diye araya atladı Ethan. Az kalmıştı yakında ben de gözlerimi devirecektim.”
“Ne zaman?”
“Kesin zamanı adli tıp söyleyecek. Ama...” Kısa bir süre sustu. “Vücudunda ciddi bir mücadele belirtisi yok. Ölümü Yargıç’ın simgesi için kullandığı çizgilerden kan kaybı olmalı.” Dedi.
Başımı salladım.
İlk söylediğine hitaben “Ben de aynı şeyi fark ettim.”
Evelyn ayağa kalktı. “Ama burada bir şey var.” demesiyle hemen adımlarımız ona yöneldi. Ethan önde ben arkada Reed’in boynuna bakarken Evelyn konuştu.
“Çok küçük bir iz.” Evelyn gösterdi. “İlk bakışta fark edilmiyor.”
“İğne izi mi?” dedi Ethan.
“Olabilir. Kesin konuşamam.”
Başımı salladım. “Adli tıp inceleyecek.”
Sonra odanın geri kalanına baktım. Ve onu gördüm. Televizyon. Açıktı. Hiçbirimiz şu ana kadar televizyona dikkat etmemişti. Yanımdaki ikisinin bakışlarını üzerimde hissetsem de dönmedim.
Ekranda siyah bir görüntü vardı. Ortada beyaz harflerle tek bir cümle yazıyordu.
GERÇEK ADALETİNİZİ İZLEMEYE HAZIR MISINIZ?
Bir süre ekrana baktım. Sonra Evelyn'e. Üçümüz bakışırken Ryan da geldi. İlk konuşan Evelyn oldu. “Bunu görmemizi istemiş”
“Çok emin konuşuyorsun.” Dedi Ryan.
“Çünkü televizyonun sesi kapalı.” Diye homurdandı ama sesi alaycı gelmiyordu. Üzerinde oturmuş bir ciddiyet vardı.
“Ne olmuş?” dedi Ryan. Kavga etmesinler diye konuşan ben oldum.
“Reed televizyon izlemiyordu.” Masadaki bardağa baktım. Sonra televizyona. “Bunu açacak kişi de yok.”
Ryan televizyonun yanına gitti. “Sistem zaman ayarlı.”
“Aç.” Dedim.
Ekran karardı.
Birkaç saniye sonra görüntü başladı. Jonathan Reed ekrandaydı. Bir sandalyede oturuyordu. Yüzündeki öfke kameradan bile belli oluyordu.
Karşısındaki kişinin yüzü görünmüyordu.
Sadece sesi duyuluyordu.
Sakin.
Kontrollü.
Ve garip biçimde duygusuz. Bir robot sesi
“On yedi yıl önceki davayı hatırlıyor musun?”
Reed'in gözleri değişti. Bunu kenara not ederken Videodaki Reed başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum neden bahsettiğini.”,
Ekrandaki kişi önündeki dosyayı kaldırdı. “Elizabeth Morgan.”
Reed'in yüzündeki bütün ifade bir anda değişti.
Gözlerim Reed’in surat ifadesinde takılı kaldı. “Durdur”
Ethan videoyu durdurdu.
ekrana yaklaştım. “İsmi duyduğu anda nefesini tuttu.”
Evelyn yanıma geldi. “Korktu.” Diye tahmin yürüttü. Başımı salladım, “Evet, demek ki tanıyor” Evelyn başını salladı “Kesinlikle” bir hakim neden bir ismi duyunca korkardı?
“Devam” dedi Ethan
Video yeniden başladı. Bu kez belgeler görünüyordu. Mahkeme kararları. Para transferleri. Reed'in imzası. Aynı tarihlere ait banka hareketleri. Hepsi sırayla koyulmuştu, açık bir şekilde Reed haksız bir karar vermişti.
Sonra başka bir dava.
Başka bir ödeme.
Başka bir karar.
O an anlamaya başladım. Bu tek bir dava değildi, tek bir cezalandırma veya tek bir suç değildi. bu yıllara yayılmış bir düzendi. Reed'in kararları para karşılığında değişmişti.
Bazı insanların cezaları hafifletilmişti, Bazı dosyalar farklı yorumlanmıştı. ve bazı insanlar, sahip oldukları para sayesinde adaletten kurtulmuştu. Yargıç bundan bahsediyordu, sessiz kalmak… olanı bilip bilmiyormuş gibi yapmak.
Reed videoda öfkeyle bağırdı. “Bunları nereden buldun?”
Karşısındaki kişi cevap verdi.
“Senin saklayamadığın yerlerden.”
Evelyn'in yüzü sertleşti. Kendi sapığının konuşmasını dinlemek onu geriyor olabilirdi.
Video devam etti.
“İnsanlar seni adil sanıyor.”
Reed cevap verdi.
“Çünkü adilim.”
Bakışlarım Reed’in yüzüne kaydı. Videodaki Reed bunu söylerken gerçekten inanıyordu. İşte bu daha kötüydü.
Çünkü yaptığı şeyin yanlış olduğunu bilmeyen insanlardan daha tehlikeli olanlar, yaptıklarının yanlış olmadığını kendilerine kanıtlayanlardı.
Videodaki kişi konuştu.
“Adalet satılmaz, Jonathan.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Sen sattın.”
Ekran karardı. Sonra başka bir kayıt açıldı. Reed bu kez daha korkmuş görünüyordu.
“Beni dinleyin. Benim yaptıklarımı bilmiyorsunuz. Adaleti birçok kez yanılttım, para karşılığında birçok kararı değiştirdim. Girdiğim her davada kayırma yaptım.” hepsini bir nefeste söylerken günah çıkarma yapar gibiydi. Gözlerinden yaşlar akıyordu, yüzü kıp kırmızıydı. Bir an durdu. “Bunlar sandığınızdan daha büyük.” Reed'in gözleri bir anlığına kameradan ayrıldı. Sağa baktı. Sonra tekrar kameraya. “Bunu yapan kişi yalnız değil.”
Video kesildi.
Ekran tamamen siyaha döndü.
Birkaç saniye sonra beyaz yazı belirdi.
“MAHKEME BİTTİ.”
Ardından:
“KARAR VERİLDİ.”
Televizyon kapandı. Odada yine sessizlik vardı.
Dışarıdaki yağmurun sesi camlara vuruyordu.
Tik.
Tak.
Tik.
Tak.
Birkaç saniye konuşamadım. Aklıma sürekli Reed’in son konuşma anı geliyordu. Sonunda “Videoyu geriye al” dedim. Ethan şaşırdı. “Nereye?” derken hala itiraf kısmında kalmış olmalıydı.
“Reed'in son cümlesine.”
Görüntü yeniden açıldı. Reed tekrar ekranda belirdi. “Bunu yapan kişi yalnız değil.” Görüntüyü durdurdum. “Burada”
Herkes ekrana baktı.
“Gözlerini takip edin.”
Ethan görüntüyü büyüttü. Reed'in bakışları yeniden sağa kayıyordu. Evelyn sessizce konuştu. “Birinden bahsediyor.”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Kimden?” bu soru Ryan’dan geldi.
Eldiven takılı olmayan elimle yüzümü avuşturdum. “Bilmiyorum.” Ekrandan gözlerimi ayırdım. “Ama Reed korktuğu kişiyi bize söylemeye çalışmış.”
Ryan hemen sordu. “Yargıç'ın ortağı mı var?” bu zaten ihtimali oldukça yüksek bir teoriydi. Ama bir o kadar da düşük.
Başımı iki yana salladım. “Bunu bilmiyoruz.” Dedim. gözlerim önce masadaki dosyaya, oradan da iki eli kesilmiş olan Reed’e, en son da televizyona. “Ama artık biliyoruz ki Yargıç'ın amacı yalnızca Reed'i öldürmek değildi.”
Evelyn bana baktı. “Ne istiyordu?”
“Bizim Reed'in geçmişini araştırmamızı.”
Odadaki herkes sustu. birkaç adım atarak masaya yaklaştım.
Reed'in yarım kalmış viskisine baktım. Belki onun değildi. Sonra artık yerinde olmayan telefonuna. Sonra odanın kapısına.
Bir şey hâlâ kafama takılıyordu.
Yargıç'ın işi bu kadar temiz değildi.
Bu kadar kolay olmamalıydı.
Korumalar.
Güvenlik sistemi.
Kamera kayıtları.
Ev.
Ve hiçbir yerde ciddi bir mücadele yoktu.
Bu, rastgele yapılmış bir saldırı değildi.
Planlanmıştı.
Hem de ayrıntılarıyla. Evelyn yanıma geldi.
“Bir şey buldun.”
Soru gibi değil, tespit gibi söyledi.
Ona baktım. “Evet.”
“Ne?” dedi.
Televizyona baktım. “Yargıç buraya girerken güvenliği aşmakla uğraşmamış.”
Evelyn birkaç saniye düşündü. Burada önemli olan şey ne düşüneceğiydi. “Koruma sistemini kullanmış?”
“Daha doğrusu, sistemi ona karşı kullanmış.”
“Nasıl?”
“Bilmiyorum.”
Bir an sustum. Sonra odadaki her ayrıntıya yeniden baktım. Kapının konumu. Televizyon. Telefon. Viski. Sandalyenin yönü. Ve Reed'in yüzündeki son ifade. “Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum.”
Evelyn bekledi.
“Yargıç bizi buraya tesadüfen çağırmadı.” Gözlerimi tekrar siyah ekrana çevirdim. “Bize bir cinayet göstermedi.” Kısa bir sessizlik oldu. “Bize hem bir sonraki davayı hem de bir sonraki cinayeti verdi.”
Evelyn Hayes:
Dünden beri o kadar çok doktorla ve ajanla konuşmuştum ki artık cidden bayılacak gibi hissediyordum.
Alexander beni eve göndermek istese de reddetmiştim, elimden geldiğince yardımcı olmuş, görüşlerimi sorduklarında yine konuşmuştum. Ekstra olarak beni de detaylı bir sorguya almışlardı. Sürekli bana geçmiş ile alakalı, kaçırıldığım zamanla alakalı sorular sormuşlardı. En uygun şekilde yardım etmiştim. Şimdiyse saat öğlene geliyordu. Evet, Yargıç peşinde koşmamın ikinci günündeydik.
Eve geleli yarım saat kadar olmuştu, Alexander geldiği gibi duşa gireceğini söylemişti. Ben ise geldiğimden beri düşünüyordum. Gözlerim kapalı uyuyor gibi dururken hem de.
Telefonuma mesajlar gelmeye başlayınca yavaşça gözlerimi açtım. Kısık gözlerle telefonu havada tutarken gelenin doktorlardan geldiğini görünce kısık sesle inledim. Bugün buluşacaktık değil mi? aklımdan uçup gitmişti.
Doktorlar:
Chloe: Umarım biri buluşmayı unutmamıştır.
Lucas: Adı lazım değil, baş harfi Evelyn Hayes.
Adrian: Siz erken gittiniz, buluşmaya daha bir saat var.
Lucas: Bir saat önceye çekelim diye konuştuk, ikiniz de cevap vermediniz. Emma, sen ve Hayes yok.
Chloe: Umarım biri buluşmayı unutmamıştır’ı cevaplıyorsunuz
Ben: Tanrım, tamamen unuttum.
Amelia: İyisin değil mi? fazla konuşamıyoruz şu aralar.
Dudaklarımı dişledim. Ne diyecektim ki? Tüm gece cinayet mahalindeydim mi?
Ben: Gece geç yattım da, kusura bakmayın.
Lucas: Biraz kusura baktım, uzun zamandır beraber çıkmıyorduk.
Ben: Üzgünüm Lucas.
Emma: Lucas, bir saat öncesinde işim var diye yazmıştım.
Adrian: Ne gibi bir iş?
Ben: Sana ne Adrian?
Emma: Sorun değil, annem hasta. Onun yanındaydım.
Amelia: Saat ikide değil mi?
Ben: Umarım…
Biraz daha konuştuktan sonra telefonu kenara fırlattım. Aslında uykum vardı, ayrıca halsizdim ama Lucas’ın da dediği gibi sürekli buluşamıyorduk. Hem vurulduğumdan dolayı da ziyarete gelmek istemişlerdi ama ağırlayabileceğim bir evim yoktu. Bunu da iptal edemezdim.
Fazla aptalsın. Dikkat et de kafede bayılma.
Kendimi zorlayarak ayaklandım. Sanırım kahve içmem gerekiyordu, sert bir kahve. Bu uykusuzluğu anca o açardı. Bu adam nasıl uzun süre uykusuz durabiliyordu?
Altıma siyah bir kot, üstüne de siyah kazağımı giydim. Makyaj dahi yapmadan doğrudan aşağıya inerken bileğime saatimi takıyordum. Merdivenlerin başında kahvesini içen Alexander’i görünce selam verir gibi başımı eğdim.
Mavi gözleri birkaç saniye beni süzdü “Yorgun gözüküyorsun” derken onun da sesinden yorulduğu geliyordu.
“Sen nasıl bu kadar süre ayakta kalabiliyorsun?” diye sorup mutfağa ilerlemeye başladım. Arkamdan o da geliyor olacak ki adım sesleri duyuldu. “Kahveyle,” birkaç saniye sonra yanımda bitti “Uyusan daha iyi olur”
Keşke der gibi omuz silktim “Verilmiş sözlerim var” dediğimde birkaç saniye anlamadı. Sonra hatırlamış olmalı ki onaylamaz gözlerle bakmaya başladı. Masumca göz kırpıştırdım “Ne demeliyim? ‘Hey millet, ben FBI’a yardımcı olarak bana takıntılı olan manyağı bulmak için çalışıyorum ve dünden beri onun öldürdüğü kişinin yanındaydım’ mı?” dedim.
Bir süre konuşamadı. “Sadece ertelesen?” diye sordu. ben de bu sırada kahveyi makineye koyuyordum. “Maalesef. Merak etme, iki saate dönerim ben” dedim. Alexander çok basit bir şey demişim gibi başını salladı “Merak etmiyorum çünkü ben de seninle geliyorum”
Hemen ona döndüm, “Hayır, zaten kaç gündür Yargıç peşinde koşturuyorsun. Dinlenmen gerek, çok istiyorsan başka biri bana eşlik edebilir” son birkaç gündür uyumuyordu bile, ne zaman görsem elinde kahve vardı.
“Başka biri?” dedi inanamaz gibi “Başka biri kim?”
Bir an düşündüm, Ryan ve Nathan kesinlikle seçenek dahilinde değildi. Ethan ve Sophia zaten yapışık ikiz gibiydi. Aralarında anlayamadığım bir şeyler oluyordu, en yakın zamanda sorgulamayı düşünüyordum. Belki Olivia olurdu.
“Yok mu Olivia falan?” diye sordum. Kahvesinden bir yudum alırken tüh der gibi iç çekti “İşi var,”
“E yok mu başka insan?”
“Yok, ben varım”
“Ajan”
“Doktor?”
Sinirle soludum. Dinlenmesi gerektiğini bilmiyor muydu bu ahmak? Kendimi gösterdim “Burada doktor olan benim” alayla güldü. Bayağı güldü yani “Eee, doktor olunca ne oluyor?”
Gözlerimi devirdim, “Sen benim güvenliğimden sorumluysan ben de senin sağlığından sorumluyum demek oluyor salak herif” diye homurdandım ve olan kahveyi uzanıp kupalardan birinin içine koydum. Tepkisini görmek için ona döndüğümde hafifçe sırıttığını gördüm. Ne vardı dediğimde gülünecek?
“Ne gülüyorsun be?”
Gülmeye devam ederken “Somurtayım mı?”
Cıkladım, “Böyle daha iyi”
İkimiz anlamsızca bakıştıktan sonra karşılıklı koltuklara oturduk. Reed cinayeti hakkında konuşmamıştık. Ama medya basın haberi duymuştu, artık onları daha sıkıntılı dönemler bekliyordu. Bir federal hâkimin öldürülmüş olması sükse yaratabilecek bir olaydı ne de olsa.
Bu sessizlik tekrar telefonum çalana kadar devam etti. Arayanın Chloe olduğunu görünce bir an duraksadım. En son telefonumun sesinin dışarıya gittiğini anladığımdan beri temkinliydim. Alexander’in bakışları eşliğinde telefonu açtım.
“Efendim Chloe?”
Neşeli kahkahalarından biri yükseldi “Doktor neredesin sen ya? Adrian bile yola çıkmış bir sen kaldın” yavaşça dudaklarımı dişledim. Şimdi gitmeyeceğim de diyemezdim ki, arada kalıyordum. Karşımdaki Alexander’e baktım. Yavaşça başını salladı, ne dersem diyeyim gelecekti zaten.
“Ben de çıkıyorum, kırk dakikaya gelirim” sonra çekinerek ekledim “Yanımda bir arkadaş daha getirsem olur mu?” arkadan bir anda Lucas’ın sesi geldi “Kimi getirdiğine göre değişir”
“Şeyi getireceğim” derken ne diye tanıtmam gerektiğini bilmiyordum. şimdi arkadaşım diyecektim arkadaşım değildi, aslında ev arkadaşı sayılıyorduk. Ama bunu onlar bilmiyordu. Alexander kıvranan bakışlarımı görünce sırıttı. “Ya arkadaş getireceğim işte, neyini abarttınız. Kırk dakikaya geliyorum ben” diye bir anda konuşup telefonu suratlarına kapattım.
Ben bayık bakışlar atarken o gülerek ayaklandı. “Beni ‘bir arkadaş’ olarak gördüğünü bilmiyordum.” diye alay ettikten sonra “Üstümü değiştireyim çıkarız” dedi. o an üstüne bakmak aklıma geldi. Siyah bir eşofman ve siyah bir tişört vardı. genelde ev sıcak olduğundan kısa kollu giyiyorduk. Ben dışarıya çıkacağım diye kazak giymiştim. Başımı salladım “Tamam, gelirken saçını kurut. Dışarısı soğuk” diye bağırmayı giden adama tembih etmeyi ihmal etmedim.
Çok değil, on dakika sonra aşağıya indiğinde birkaç saniye gözlerimi kırpıştırdım. Aynı Pinterest erkeklerine benzemişti. Üzerinde tamamen siyah tonların hâkim olduğu, sade ama kendine özgü bir kombin vardı. İnce dokulu, fermuarlı siyah hırka vücudun üst kısmını kaplıyor; altında ise yakası hafifçe görünen koyu gri bir tişört bulunuyordu. Boynunda birbirine dolanmış ince metal kolyeler, küçük ve sade bir kolye ucu ile tamamlanmıştı.
Altında bol kesimli, siyah bir pantolon vardı. Pantolonun belinde ise koyu gri, geniş bir kemer kullanılmıştı. Bel kısmındaki küçük metal detaylar ve sarkan anahtarlık benzeri aksesuarlar vardı.
Bir kolunda siyah deri görünümlü bir ceket taşıyordu. Gelişigüzel koluna aldığı ceket bile oldukça iyi duruyordu. Yanıma gelince “Çıkmıyor musun?” diye sordu. başımı hafifçe iki yana sallayıp kendime geldim. “Geldim” diyerek ayaklandım. Bakalım Alexander arkadaşlarımla nasıl anlaşacaktı.
Kafede:
Kafeye gireli birkaç saniye olmuştu ki bütün bakışlar üzerimize dönünce cidden ne kadar dikkat çeken biriyle olduğumu yine anlamış oldum. Gözlerimde siyah güneş gözlüklerim tamamen uykusuzluğumu gizlemek içindi. Bizim çocukların olduğu masayı bulunca rahatça kendimi sandalyeye bıraktım.
“Selam” derken kendimi Amelia’nın yanına bırakmıştım. Hemen yanıma sandalye çeken Alexander’de benim gibi güneş gözlüğü takıyordu. Selam verir gibi başını salladı “Selam”
Kimse konuşmayınca bir an hepsine bakındım. Şaşkın duruyorlardı, tabii kimse yanımda bir doksanlık bir adam getirmemi beklemiyordu. Umarım bana kızmazlardı.
Ortamı öksürerek normal hale getiren Adrian oldu. “Evelyn bir arkadaşını getireceğini söylemişti. Sizin olduğunuzu bilmiyorduk” diye kısa bir açıklama yaptı.
Gülümsedim “Kusura bakmayın, bu seferlik böyle oldu” diye mahcup bir tonda konuştum. Amelia ise yandan hemen kulağıma eğildi. “Bu nerenin arkadaşı acaba? Uzun süredir ortalarda olmamanızla alakası olan bir bey mi?” diye şüpheci bir sesle sorunca gözlerim irice açıldı. Herhalde FBI ile olan kısmı çözmemişti.
“Ne alaka ya?” diye öksürdüm.
Emma bana gülümsedi “Evelyn, başına gelenlerden dolayı konuşamamıştık. Nasılsın?” diye sade bir konu başlatmaya çalıştı. Ama Lucas ve Adrian çoktan Alexander’i göz hapsine almıştı. Neden mi? çünkü adam kimseyi takmadan bir dosya çıkarmıştı. Ben alışmıştım tabii ama onlar şaşırıyordu doğal olarak.
Omuz silktim “Yanlış kişiyi kaçırmışlar,” herkesle böyle konuşmuştuk. Gerçeği bilen az kişi vardı. Amelia’nın dudaklarından inanamamış gibi bir nida döküldü “Yanlışlıkla kaçırmak ne demek? Öyle şey mi olur?”
Ciddiyetle başımı salladım, kurguladığımız hikayeyi basit bir şekilde onlara anlattım. Emma vurulduğumu duyunca bir anlığına bana sarılmak istemişti. Zaten biliyordu ama sanırım kötü olmuştu. Sonunda Lucas ve Adrian da sohbete katılınca uykusuzluğuma rağmen olabildiğince onlara eşlik etmeye başladım.
Lucas bana kötü kötü bakarak “İzninin bitmesine kaç gün var?” diye sorarken kıskanmış duruyordu. Sinir etmek için sırıttım, “Bir buçuk haftam var,”
Chloe ağlar gibi “Keşke yarın gelebilsen, acil yoğun olduğunda senin yokluğun çok belli oluyor” dedi. sorsunlar bakalım ben gelmek istiyor muyum?
Yorgunluktan ölen bedenim buna katıla katıla gülerken hafifçe başımı sallamakla yetinmiştim. Lucas hesap yapar gibi “Aslında seni daha kötü görmeyi bekliyorduk. Sanırım toparlamışsın” dedi. Kabus, ağrı, sızı, uykusuzluk ve peşinde olan bir manyak olduğunda istemsizce iyi gözükmen gerekiyor Lucas, bir ara sen de dene, doktor tavsiyesi.
“Hmm, ne demezsin” diye bir şeyler geveledim.
Adrian da konuşmaya dahil olup “İstersen iznini erken bitirebilirsin. Daha iyi olduğunu düşünüyorsan başhekimle konuşurum” yok yok. Ben gayet iyiyim evde. Özellikle yarın da FBI binasına gitmem gerektiğini düşününce.
Emma ise sanırım tek beni düşünen kişi oldu. “Bence biraz daha dinlenmelisin. Hem hastanede bir sürü doktor var. yaşadığın şeyler kolay değilken bence en iyisi dinlenmen” diyerek gülümsedi. Ben de ona küçük bir gülümseme gönderdim.
Amelia “Karar sana kalmış ama dönmen iyi olur. Şu sıralar hastane oldukça yoğun” diye kendi fikrini belirtti. Derin bir nefes aldım, “Aslında gelmesem daha iyi olur”
Lucas endişeyle doğruldu “Ekstra bir durumun yok değil mi?”
Deminden beri hiç konuşmayan Alexander bir anda konuşma kararı almış olacak ki: “Fakat sağlığı için gerekli olan bu” sesi ortamdaki sesleri susturdu.
Alexander’ın sesi, masadaki konuşmaların arasından yükseldiğinde elimdeki kahve bardağı havada kaldı.
Başımı ona çevirdim.
Söylediği şeyin kendisinden çok, bunu söylerkenki hâli dikkatimi çekmişti. Ne kendini savunmaya çalışıyordu ne de arkadaşlarıma karşı üstünlük kurmaya. Sadece kararını çoktan vermiş biri gibi konuşmuştu.
Sandalyesinde hafifçe geriye yaslanmıştı. Siyah hırkasının kolları dirseklerine kadar sıyrılmış, bileğindeki saat kahve dükkânının sarı ışığında belli belirsiz parlıyordu. Bir eli masanın üzerinde duran kahve bardağının yanındaydı. Diğeriyse sandalyesinin kolunda, gevşek bir şekilde duruyordu.
Rahat görünüyordu.
Fazla rahat.
Sanki beş dakika önce tanıştığı insanların arasında oturmuyor da yıllardır bu masaya aitmiş gibi.
Chloe’nin bakışları Alexander’a çevrildi.
“Sen...”
Alexander kaşını hafifçe kaldırdı.
“Ben?”
Chloe birkaç saniye sustu. Sonra bana baktı, ardından tekrar Alexander’a döndü. Zaten sürekli bakışları ona kayıyordu. Merakı daha ağır basmış olacak ki “Sen kimsin?” diye sordu.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
İşte başladı.
Alexander’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Güneş gözlüklerini masaya bırakırken hareketleri yine o sinir bozucu sakinlikteydi. “Alexander.”
Yüzümde dalga mı geçiyorsun der gibi bir ifade oluşurken tek ümidim Alexander’in konuşmayı sevmemesiydi. İnsan içine çıkmamak için evini sosyal mekan haline getiren adam benim arkadaşlarımla uzun uzun konuşacak değildi ya.
Chloe gözlerini kırpıştırdı. İmayla “Onu anladık.” Derken bile hala onu süzüyordu.
“Güzel.”
“Ben onu sormuyorum. Evelyn’in hayatında hangi sıfatla varsın?”
Alexander bir an bana baktı. ben buna vereceği cevabı merak ettiğimden ona bakarken bakışlarımız kesişti. O anda gözlerindeki küçük eğlence pırıltılarını gördüm. “Arkadaşıyım.”
Lucas’ın sandalyesi hafifçe gıcırdadı. Kollarını göğsünde birleştirirken Alexander’ı baştan aşağı süzdü. “Arkadaşı?”
“Evet.”
“Ne zamandır?”
Alexander kahvesini eline aldı ama içmedi. Bardağın kenarındaki kapağa başparmağıyla bir kez dokundu. “Bir süredir.”
Lucas’ın kaşı havaya kalktı. Genelde çok sık konuştuğumuz ve dertleştiğimiz için onu görünce şaşırmış olmalıydı. “Bu da çok açıklayıcı olmadı.”
“Özellikle açıklayıcı olmaya çalışmadım.” Verdiği cevapla şoka uğrarken Adrian’ın gülmemek için yüzünü yana çevirdiğini gördüm. Ters gözlerle ona bakıp “Normal davranabilir misin?” diye nazik olduğunu düşündüğüm bir tonda konuştum.
“Gayet normalim.”
“Değilsin.”
“Senin arkadaş çevren biraz sorgulayıcı.”
Lucas hemen araya girdi. “Çünkü seni tanımıyoruz.” Derken bu konuda haklı olduğuna hepimiz katılıyorduk. Yeni tanıştıkları birine karşı böyle davranması da doğaldı benim gözümde. Biraz da Alexander’in hayvanlığı vardı tabii.
Alexander yüzünü ona çevirdi. “Bu konuda haklısın.”
O kadar sakin söylemişti ki Lucas’ın hazırladığı karşılık birkaç saniye gecikti “...Hı.”
Alexander kahvesinden bir yudum aldı.
Ben istemsizce gülümsedim.
Tam olarak bunu yapıyordu işte.
İnsanları susturmak için sesini yükseltmesine gerek yoktu.
Chloe bu kez biraz daha yumuşak bir ifadeyle sordu. “Peki ne iş yapıyorsun?” sanki küçük bir çocuktan elindeki şeyi vermesini istiyordu. Buna gülmemek için kendimi tuttum.
Alexander ise bardağı masaya bıraktı. yine yasaklı bir soru sormuşlardı. “Güvenlik.”
Masada kısa bir sessizlik oldu. Amelia başını yana eğdi. Güvenlik derken ne demek istediğini merak ediyor olmalılardı. Eh, ben olsam ben de ederdim.
“Güvenlik?”
“Özel.”
“Özel güvenlik mi?”
Alexander omuzlarından birini hafifçe kaldırdı. “Öyle düşünebilirsin.” O bunu söyledikten hemen sonra Lucas’ın yüzündeki şüphe daha da belirginleşti, “Ne demek öyle düşünebilirsin?”
“Detaylandırmam gereken bir iş değil.”
Cevabın ardından masanın üzerindeki sessizlik birkaç saniye daha sürdü. Sonra Adrian hafifçe başını salladı. “Kesinlikle Evelyn’in tanışacağı insan tipi.”
“Ne demek o?” diye sormama engel olamadım.
Adrian bana baktı. “Senin etrafındaki insanların yüzde doksanı ya tuhaf ya da aşırı gizemli.”
Alexander’ın ağzının kenarı hafifçe kıvrıldı. Ama gözlerinde hafif bir şaşkınlık okumuştum. “Yüzde doksan mı?”
“Evet.”
“Fena değil.”
Ben kahvemi masaya bıraktım. Uyarıcı gözlerle bakarken “Bunu iltifat olarak mı aldın?” diye homurdandım.
“Hayır.”
“İyi.”
“Gözlem olarak aldım.” bunu neden dediğini ilk başta anlayamasam da birkaç saniye sonra dank etti.
Alexander bunu söylerken masanın arkasındaki camdan dışarı kısa bir bakış attı. Sokağın karşısındaki arabalar, kaldırımda yürüyen insanlar, dükkânın kapısının açılıp kapanması... Bakışları bir saniyeden uzun hiçbir yerde kalmadı. Birkaç dakika bile normal dünyaya dönemiyor, sürekli tetikte duruyordu. Sanki kafasının içinde sürekli koruma güdüsü vardı, en ufak bir cümleden bile ayrı anlamlar çıkarabiliyordu.
Sonra yeniden masaya döndü.
Ben bunu fark ettim.
Mesleği gerçekten güvenlik olabilir.
Ama sıradan bir güvenlik değildi.
Bunu söylemese bile belli oluyordu.
Chloe ise yeniden bana döndü. Bütün hastaneye yayacağını bildiğim o soruyu sordu “Peki sen onunla nerede tanıştın?” Mükemmel! Sorgu odası? Kesinlikle korkunç bir cevaptı. Bu kez eğlenerek benim vereceğim cevabı bekleyen Alexander oldu. Dudaklarımı dişledim ve “Bir iş yüzünden.” Diye mırıldandım.
“Ne işi?” diye şüpheyle sordu Amelia.
“Uzun hikâye.”
Chloe gözlerini kıstı. Sinsi olarak nitelendirdiğim bakışları Alexander’e döndü ve “Sen de mi böyle cevap vereceksin?” diye sordu.
Alexander bana baktı. birkaç saniye anlamsız bir bakışmanın ardından sadece omuz silkip “Bana benzemeye başlamış.” Dedi. cidden dedi bunu. Pardon da ben mi ona benzemişim?
“Kesinlikle sana benzemiyorum.” Derken sesim netti.
“Şimdilik.”
Amelia güldü. “Ben bunları sevdim.”
“Ben pek hoşlaşamadım,” dedi Lucas.
Alexander hiç acele etmeden Lucas’a döndü. “Bunu kişisel almıyorum.”
“Ben alıyorum.”
“Daha yeni tanıştık. Biraz erken.”
Amelia başını geriye atıp güldü.
“Bu adam cidden sinir bozucu.”
Alexander’ın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.
“Bunu daha önce de duydum.” Bunu bize de söylemişti değil mi?
“Eminim.”
Ben masanın altında ayağımı hafifçe Alexander’ın sandalyesine doğru uzatıp sandalyesine dokundurdum. Alexander hemen bana baktı.
“Ne?”
“Biraz daha az konuş.”
“Emir mi?”
“Rica.”
“Daha etkili bir yöntem seçebilirdin.”
“Alexander.” Diyen sert sesimle duraksadı. Sonra:
“Tamam.” Dedi.
Sesindeki o küçük gülümseme kaybolmadı.
Bir süre sonra konu yeniden hastaneye döndü.
Emma bana önümüzdeki haftanın programını anlatırken Chloe arada bir soru soruyor, Lucas izin sürecimin ne zaman biteceğini hesaplamaya çalışıyordu. Masadaki konuşmalar birbirine karışırken Alexander çoğunlukla sessiz kalmıştı.
Ama sessizliği bile dikkat çekiciydi.
Konuşulan her şeyi dinliyordu, kimsenin sözünü kesmeden. Arada bir sadece kahvesini içiyor, bazen de birinin söylediği bir ayrıntıya kısa bir bakış atıyordu.
Özellikle ben konuştuğumda.
Chloe sonunda telefonunu masaya bıraktı.
“Pazartesi geri dönmeyi düşünüyor musun?”
“Bilmiyorum.”
“Evelyn.”
“Gerçekten bilmiyorum, Chloe. Birkaç gündür doğru düzgün uyumadım.” Derken ağzımdan kaçırdıklarımla durdum.
Alexander’ın parmakları kahve bardağının çevresinde durdu. Hafifçe bana doğru eğildi, kulağıma bir şey söyleyecek diye beklerken o yüksek sesle “Uyumadığın arkadaşlarına vermemen gereken bir bilgi mi?.” Derken beni velime şikayet eder gibi arkadaşlarıma şikayet ediyordu. şokla başımı hızla ona çevirdim. “Normalde dışarıda konuşmayan insansın. Bana gelince mi konuşasın geliyor.” Sinirle “Gerkli bilgileri ben veririm” dedim.
“Üç gündür uyanık olduğun bilgisini de vermemem gereken bilgiler arasında mı?”
Masadaki birkaç bakış aynı anda bize döndü.
Ben birkaç saniye öylece kaldım.
Harika.
Chloe’nin kaşları hafifçe çatıldı. “3 gün mü?”
“Evet,” dedi Alexander.
“Sen de mi uyanıktın?”
Alexander’ın bakışları bir anlığına bana kaydı. “Evet.” Lucas’ın yüzünde yeni bir soru belirdi ama daha sormadan Alexander devam etti. “Bu yüzden hastaneye dönmemesi konusunda ısrar ediyorum.”
Chloe başını salladı. “Bence de dönmemeli.”
“Zaten dönmeyeceğim.” Derken arada konuşma fırsatı bulduğuma seviniyordum. Benim yerime herkes ne güzel karar veriyordu.
“İyi.”
Emma gülümsedi. “Peki bugün ne yaptın?”
Omuz silktim “Aynı şeyler, dinleniyordum”
Alexander’ın bakışları üzerimde durdu. “Çok başarılı değildi.”
“Sen benim bütün hayatımı neden raporluyorsun?”
“Raporlamıyorum.”
“Öyle görünüyor.”
“Gözlemliyorum.”
“Aradaki fark ne?”
Alexander birkaç saniye düşündü. “Raporlamam için yazmam gerekir.”
Adrian kahkahayı bastı.
“Tanrı aşkına, siz gerçekten böyle misiniz?”
Ben cevap vermeden önce Alexander konuştu. “Genellikle.”
Başımı iki yana salladım. “Maalesef.”
Chloe gülerek bana baktı. gözlerindeki soğukluk ve şüphe kırılmıştı. “Senin şu an en büyük problemin ne biliyor musun?”
“Ne?” derken ilgiyle onu dinliyordum
“İzinli olduğunu söylüyorsun ama hâlâ çalışıyorsun.”
“Çalışmıyorum.”
Alexander kaşını kaldırdı.
“Çalışıyorsun.”
“Sen sus.”
“Ben sadece gerçeği söyledim.”
“Kimse sana sormadı.”
“Çoğu zaman sormazlar.”
Gözlerimi devirdim. “İşte yine başladı.”
Masadaki gülüşmelerin arasından Alexander’ın sesi bu kez daha alçak çıktı. “Sen kendine karşı biraz fazla acımasızsın.” Cümle öyle beklenmedik gelmişti ki ona bakakaldım. Sözlerinde alay yakalamaya çalıştım ama yoktu.
“Ne?”
“Dinlenmeye ihtiyacın olduğunu söylemek zayıflık değil.”
Masadaki sesler yavaş yavaş azaldı. Alexander gözlerini benden ayırmadan devam etti.
“Senin sürekli güçlü görünmek zorunda olmadığını düşünüyorum. Üstelik bunu söyleyen son insan olmam gerektiğini de biliyorum. Ama seni birkaç gündür görüyorum. Yorulduğunda bile yardım etmeye devam ediyorsun. İnsanlar senden bir şey istediğinde, kendin ne durumda olursan ol ilgileniyorsun. Bunu herkes fark etmeyebilir.” Bir an durdu. “Ben fark ediyorum.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
Alexander ise tüm söylediklerinin ardından arkasına yaslandı. “Bu yüzden dinlenmen gerektiğini söylüyorum.”
Yüzümün ısındığını hissedince hemen kahveme uzandım. Genelde birbirimizi sinir ederek konuşurduk, bu şekilde konuşunca istemsizce kendimi garip hissetmiştim.
Bunu neden böyle söylemek zorundaydı?
Amelia’nın bana baktığını fark ettim. Bakışında açıkça “hmm” ifadesi vardı. Ben ise görmezden geldim.
Chloe de hafifçe gülümsedi. “Tamam,” dedi. “Bu kadarını beklemiyordum.”
Alexander ona baktı. “Neyi?”
“İltifat edebildiğini.”
“İltifat etmedim.”
Amelia hemen atıldı. “Ettin.”
Emma çekinerek “Oldukça iyiydi bence” diye kendi fikrini belirtti. Adrian’ın bakışları ona kaysa da o şu an buraya odaklıydı.
Alexander birkaç saniye düşündü. “Gerçek bir şeyi söylemek iltifat sayılıyorsa...” Bana baktı. “Evet.”
Başımı öne eğdim.
Bu adam bazen gerçekten susmayı bilmiyordu.
Lucas ise hâlâ başka bir şeye takılmıştı. Dakikalardır konuşmuyordu. “Bir dakika.”
Başımı kaldırdım. Lucas’ın bakışları Alexander’daydı.
“Sen tüm gün uyumadın ve o da uyumadı. Peki siz birbirinizin tüm gün uyanık olduğunu nereden biliyorsunuz?”
Yok artık.
Asıl FBI ajanı senin arkadaşların olabilir mi?
Alexander ile ikimiz birkaç saniye bakıştık. Alexander de böyle bir şey beklemiyor olacak ki duraksamıştı. Şimdi adamın evinde kalıyorum desem neden diye bir sürü soru soracaklardı. Topu ona bırakıp sessiz kaldım.
Alexander cevap vermeden önce bir saniye sustu. O küçücük duraksama bile benim içimi gerdi. “Evet.”
Ne evet be adam?
Chloe’nin bakışları bana kaydı. “Evelyn.”
“Ne?” derken dünyanın en ters insanına benziyordum.
“Sen nerede kalıyorsun şu sıralar?”
İşte.
Sorunun geliş şekli buydu.
Kalede ben vardım ama öyle bir doksandan vurmuştu ki tutamamıştım.
Kimse durup dururken “evin nerede?” diye sormamıştı. Alexander’ın yüzündeki ifade ise neredeyse hiç değişmedi. Ama gözleri bana döndü.
Bir saniyeliğine.
Sanki cevabı benim vermemi bekliyordu.
Ben kahvemin kapağıyla oynadım.
“Evde.”
Aferin geri zekalı. Bunu söylemesen sokakta kaldığını falan düşünürlerdi.
Hepsinin yüzünde mal görmüş gibi bir ifade oluştu. Chloe ise pes etmeyip “Yalnız mı?” diye sordu.
Bir an sustum.
“Evet.”
Alexander’ın parmakları kahve bardağının kenarında durdu. En masum sayılacak bakışlarımı ona gönderdim. Aslında yaptığım şey anlaşmaya da uyuyordu. Sophia dışında kimse benim FBI ile çalıştığımı bilmeyecekti. Ama nedense bundan rahatsız olmuş gibi çehresinde sinirli bir ifade hakim olmuştu. Bana hak vereceğini umarak arkadaşlarıma tekrar döndüm.
“Ayrıca bu ne ya? Sorguda mıyım?” diye çemkirdiğimde hepsi kısa bir duraksadı. Ben yeni soru sormamaları için Tanrı’ya yalvarırıken neyse ki dualarım kabul oldu. Konu birden Emma’nın aldığı arabaya, oradan da hangi kahve türünün daha güzel olduğuna. Aradan geçen bir saatin ardından hepimiz arabalarımıza gitmek üzere ayrıldık.
…
Alexander ile yapmayı sevdiğim en güzel şey şüphesiz araba yolculukları oluyordu. Spotify bana beğlı olduğundan istediğim şarkıları açıp yola bakmak keyifliydi. Ama şüphesiz en keyifli olanı Alexander’in araba kullanmasını izlemek oluyordu. Dünyanın en ciddi işini yapar gibi dikkatlice etrafa bakınıyor, sanki cidden Amerika devlet başkanını koruyor gibi benim güvenliğimden emin oluyordu.
Fakat bugün manzaramı bölen şey koltukta uyumuş olmamdı. Genelde nöbetlerden uykusuzluğa alışkındım ama ilk defa bu kadar yoğun ve ağır bir psikoloji ile duruyordum. Arabaya bindikten dakikalar sonra gözlerim bana ihanet etmişti.
ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama bilincim yerine gelmeye başladığında benim tarafımın kapısı açılmıştı. Gözlerimi aralamaya çalışsam da başarılı olamamıştım. Ne olduğunu anlayamayan bedenim bir anda havalanmıştı. Biri beni kucağına almıştı.
Yüzüm birinin göğsüne doğru düşerken aldığım kokuyla biraz daha mayıştım. Neler olduğunu anlayamasam da kulağıma bazı sesler geliyordu.
“Neden bencil olamıyorsun ki?”
Bu duyduğum son şey oldu, bilincim tamamen kapanırken tek yaptığım beni tutan bedene sıkıca sarılmak oldu.
Alexander:
Bu kadın benim en büyük çıkmazımdı.
Hayatım boyunca karşıma pek çok sorun çıkmıştı. Çözülmesi günlerimi alan davalar, tek bir yanlış kararın onlarca insanın hayatına mal olabileceği operasyonlar, en ufak bir tereddüdümü bile aleyhime çevirmeye hazır düşmanlar… Hepsiyle bir şekilde başa çıkmıştım. İnsanları okumayı, zayıf noktalarını bulmayı ve gerektiğinde onları kendi oyunlarında yenmeyi öğrenmiştim.
Ama Evelyn Hayes…
Bu kadın, öğrendiğim her şeyi sorgulamama neden oluyordu.
Doktorun odasına geldiğimde kapıyı dirseğimle iterek açtım. Günlerdir doğru düzgün uyumamış olmanın verdiği yorgunluk omuzlarıma çökmüştü. Yine de yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim. Alışkanlıktı bu. İnsanlar ne hissettiğimi bilmemeliydi. Hele ki Evelyn gibi, en küçük bir açık bulduğunda oradan içeri sızmayı başarabilecek bir kadının yanındayken.
Ona defalarca eve gidip dinlenmesi gerektiğini söylemiştim. Her seferinde aynı inatçı bakışlarla karşılık vermiş, söylediklerimi dinlemiş gibi yapıp bildiğini okumaya devam etmişti. Bazen onunla tartışmak, karşımdaki suçluların tamamını sorguya çekmekten daha yorucuydu.
Yine de onu durduramıyordum.
Çünkü Evelyn yalnızca inatçı değildi. Kendini tüketene kadar çalışıyor, yorulduğunu kabul etmiyor, canı yandığında bunu belli etmemek için elinden geleni yapıyordu. Sanki bir anlığına bile zayıf görünürse birilerinin bundan faydalanacağına inanıyordu.
Belki de haklıydı.
Kapıyı arkamdan kapatıp ona döndüm. Uyuyordu.
En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu.
Yatağın kenarına yaklaştım. Yüzünün yarısı yastığa gömülmüştü. Dağılmış saçları alnına düşmüş, normalde en ufak ayrıntıyı bile kaçırmayan gözleri kapalı kalmıştı. Kaşlarının arasındaki ince çizgi, uykusunda bile kaybolmuyordu. Parmakları çarşafın üzerinde hafifçe kıvrılmıştı.
Bir süre öylece durdum.
Sonra eğilip onu dikkatlice yatağın ortasına yerleştirdim. Montunu çıkardım, ayakkabılarını çözüp kenara koydum. Her zamanki gibi bunları kendisi yapabilecek durumda olsaydı, yardımıma ihtiyaç duymadığını söyleyerek beni odadan kovacağından emindim.
Montunu askıya astım. Ayakkabılarını dolaba yerleştirdim.
İşim bitmişti.
Gitmem gerekiyordu.
Fakat kapıya doğru ilerlemek yerine kendimi yatağın kenarına otururken buldum.
Başımı iki yana salladım.
Harika. Bir de başında nöbet tutmaya başlamıştım.
Dirseklerimi dizlerime dayayıp ellerimi birleştirdim. Bir buçuk ay önce bu kadının Yargıç'a yardım ettiğini düşünüyordum. Şimdi ise onu Yargıç'tan korumaya çalışıyordum. Üstelik bunu neden yaptığımı kendime açıklamakta bile zorlanıyordum.
Sorun da tam olarak buydu.
Evelyn'i eğitiyordum. Onu, Yargıç'ın karşısına çıkarabilecek kadar güçlendirmem gerekiyordu. Soğukkanlılığını korumayı, bir insanın yalan söylerken hangi ayrıntıları atladığını fark etmeyi, korktuğu hâlde karar verebilmeyi öğrenmeliydi.
Ama sıra onun gerçekten Yargıç'la karşı karşıya gelmesine geldiğinde…
Göğsümün ortasında beliren o lanet olası sızı yüzünden düşüncelerimi tamamlayamıyordum.
Elimle yüzümü ovuşturdum.
Bundan nefret ediyordum.
Bir insanın varlığının kararlarımı etkilemesinden, onu korumak için kendi planlarımı değiştirmemden, en önemlisi de bütün bunların nedenini bilmememden nefret ediyordum.
Yine de kendimi ondan uzak tutamıyordum.
Yargıç meselesi ise başlı başına bir muammaydı.
Evelyn, geçmişte Yargıç'la arasında takıntılı bir ilişki olmadığını defalarca söylemişti. Her sorguda aynı cevabı vermiş, kendisine yönelttiğim sorulara mümkün olduğunca açık yanıtlar vermeye çalışmıştı. Yine de anlattıklarının arasında bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordum.
Sonra lunapark olayı yaşanmıştı.
Ardından kaçırılma.
İki olay arasındaki bağlantıyı çözmek için günlerimi harcamıştım. Sonunda elimde kalan tek kesin bilgi şuydu: Yargıç kaybetmeye tahammül edemiyordu.
Ve Evelyn'den bahsederken kullandığı o kelime…
Oyuncağım.
Dişlerimi sıktım.
Bir insan başka bir insanı nasıl böyle tanımlayabilirdi?
Daha kötüsü, Evelyn'in bu kelimeyi duyduğunda yüzünde beliren o ifadeyi hatırlıyordum. Korkudan çok daha derin, insanın içine işleyen bir şeydi bu. Sanki kelimeyi duymamış, bir yere geri dönmüştü.
Bir yere.
Bir zamana.
Odanın içindeki sessizlik, gecenin ilerleyen saatlerinde daha da belirginleşmişti. Perdelerin arasından süzülen sokak lambasının solgun ışığı, yatağın kenarına kadar uzanıyor; Evelyn’in yüzünün bir kısmını aydınlatıyordu.
Bir süre onu izledim.
Gün boyunca sergilediği o inatçı, dik başlı tavırdan eser yoktu şimdi. Kaşlarının arasındaki hafif çizgi bile kaybolmuş, yüzündeki bütün gerginlik yerini yorgun bir ifadeye bırakmıştı. Saçlarının birkaç tutamı yastığın üzerine dağılmıştı. Normalde her şeye söyleyecek bir sözü bulunan, en basit konuda bile benimle tartışmayı başarabilen bu kadının böylesine sessiz olması tuhaf geliyordu.
Belki de onu en çok bu hâli şaşırtıyordu beni.
Evelyn, kendisini korumaya çalışırken bile bunu başkalarına belli etmeyen biriydi. Acısını saklıyor, korkularını öfkesinin arkasına gizliyor, yardıma ihtiyaç duyduğunda bile bunu kabul etmek yerine kendi başına halletmeye çalışıyordu. Bazen onu anlamaya çalışmanın, karşımdaki bir dosyayı incelemekten çok daha zor olduğunu düşünüyordum.
Dosyalar yalan söylemezdi. İnsanlar söylerdi.
Evelyn ise ikisini de yapabiliyordu.
Yatağın kenarındaki sandalyede biraz geriye yaslandım. Gözlerim yeniden ona kaydı. Birkaç saniye sonra huzursuzca kıpırdandı. Kaşları hafifçe çatıldı, parmakları yorganın üzerinde hareket etti.
"İyi misin?" diye fısıldadım. Ama bu sorumun saçmalığıyla duraksadım. Elbette cevap vermedi. Bir süre daha bekledim. Sonra eğilip omzuna hafifçe dokundum.
"Evelyn."
Gözlerini hemen açmadı. Önce başını yastığın üzerinde çevirdi, ardından kirpikleri aralandı. Uykunun etkisiyle bulanıklaşmış bakışları birkaç saniye boyunca odanın içinde dolaştı. Sonunda beni buldu.
"Alexander?"
Sesindeki uykulu hâl, alışık olduğum alaycı tonundan oldukça uzaktı.
"Buradayım."
Bana bakmaya devam etti. Sanki nerede olduğunu, saatin kaç olduğunu ve benim neden başucunda oturduğumu anlamaya çalışıyordu. Sonra yüzündeki şaşkınlık yavaşça dağıldı.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Bir şey olmadı."
"Az önce huzursuzlanıyordun."
"Rüya görmüş olmalıyım."
Başımı hafifçe salladım. Daha fazla üstelemedim. Bazen insanlardan cevap almak için soru sormak yerine beklemek gerekirdi. Evelyn'in de konuşmaya hazır olmadığı belliydi.
Tam doğrulacakken gözlerini yeniden bana çevirdi.
"Gitme."
Tek kelime.
Üstelik bunu söylerken sesinde ne bir meydan okuma ne de alıştığım o kendinden emin tavır vardı. Yalnızca uykunun arasından çıkıp gelen, düşünmeden söylenmiş bir istekti.
Bir an ne cevap vereceğimi bilemedim.
Evelyn de söylediği şeyin farkına varmış olacak ki bakışlarını kaçırdı. Yorganı biraz daha üzerine çekti.
"Yani..." diye mırıldandı. "Zaten burada oturuyorsun. Sadece... Neyse."
Dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Anladım."
"Anlamadın."
"Öyle olsun."
Bana yeniden baktı. Bu kez gözlerinde hafif bir mahcubiyet vardı. Saçlarının yüzüne düşen tutamını geriye itmeye çalıştı fakat uykulu hâliyle pek başarılı olamadı. Elimi uzatıp o tutamı yüzünden uzaklaştırdım.
Hareketim karşısında bir an duraksadı.
Bakışları önce elime, ardından yüzüme çıktı. Aramızdaki mesafe oldukça azdı. Gözlerinin içindeki uykulu ifade yerini kısa süreli bir şaşkınlığa bırakmıştı. Sanki böyle küçük bir hareketi benden beklemiyordu.
Açıkçası ben de beklemiyordum.
"Teşekkür ederim," diye fısıldadı.
Başımı sallayıp yeniden sandalyeye yaslandım.
Evelyn gözlerini kapatmadan önce bir süre daha bana baktı. Yüzünde belli belirsiz bir ifade vardı. Ne düşündüğünü merak ettim ama sormadım. Birkaç dakika sonra nefesi yeniden düzenli hâle geldi.
Uykuya dalmıştı.
Ben ise hâlâ aynı yerde oturuyordum.
Bir insanın varlığına alışmakla onun yokluğunu istememek arasındaki çizgi ne kadar belirsizdi? Evelyn'in evde bulunması başlangıçta yalnızca bir güvenlik meselesiydi. Onu gözümün önünde tutmak, kontrol edebilmek ve gerektiğinde müdahale edebilmek istiyordum. Mantıklı, açıklanabilir, mesleki sınırlar içerisinde kalan bir karardı.
En azından kendime böyle söylüyordum.
Fakat son zamanlarda bazı şeyleri açıklamak giderek zorlaşıyordu.
Onunla tartışırken söylediği her sözü hatırlamam, bir yere gittiğinde ne zaman döneceğini merak etmem, yüzündeki en küçük değişikliği bile fark etmem... Bunların hepsi görevimin bir parçası olabilir miydi?
Belki.
Ama bu cevaba kendim bile inanmıyordum.
Bakışlarımı yeniden ona çevirdim. Yüzü artık sakindi. Biraz önce bana bakarken gözlerinde beliren o mahcubiyet aklıma geldi. Evelyn'in benim yanımda böyle bir an yaşamasını beklemiyordum. Genellikle aramızdaki her konuşmayı bir tartışmaya çevirmeyi başarırdı. Benim sabrımı zorlamaktan hoşlandığına dair ciddi şüphelerim vardı.
Yine de o birkaç saniyelik hâli, gün boyunca gördüğüm bütün Evelyn'lerden farklıydı.
Ve nedense aklımda kalmıştı.
Elimi dizimin üzerine koyup saatime baktım. Gece oldukça ilerlemişti. Kalkıp odadan çıkabilirdim. Yapmam gereken başka işler vardı. Yarın ilgilenmem gereken dosyalar, görüşmeler ve bitmek bilmeyen sorumluluklar...
Ama yerimden kıpırdamadım.
Çünkü Evelyn uyandığında odada birini görmek istemişti.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum. Belki yalnızca kötü bir rüyanın ardından duyduğu geçici bir ihtiyaçtı. Belki de sabah olduğunda hiçbirini hatırlamayacaktı.
Yine de o isteğini geri çevirmek istememiştim.
Başımı koltuğun arkasına yaslayıp gözlerimi kısa süreliğine kapattım.
Kendime itiraf etmek istemediğim bir şey vardı: Evelyn Hayes'in güvenliği artık yalnızca sorumluluğum değildi.
Ve bu, başıma gelebilecek en büyük sorunlardan biri olabilirdi.