Kitaplığın önündeki sohbetimizden sonra kısaca bana evi gezdirmişti. Fark ettiğim ilk şey kesinlikle sanat düşkünlüğü olmuştu, her yerde tablolar vardı. ikinci bir fark ettiğim şey de takıntılı bir manyak olduğuydu. Ceketimi askılığın iki dişine astım diye homurdanmış ve tek dişine asmıştı. Ayakkabılarım yamuk duruyor diye cetvelle düzeltmişti! Cidden takıntılı bir manyaktı.
Alt kat tamamen takılma yeriydi. Mutfak, salon, ikinci salon, birinci tuvalet, ikinci tuvalet, kendince adlandırdığı ‘takılma odası’ -ki ne içinde ne olduğunu sorduğumda gülerek cevap vermişti- ve garaj. Kısaca alt katı gezdikten sonra yukarıya çıkıyorduk. Merdivenlerden çıktığımız gibi sağ tarafta onun çalışma odası vardı.
“Genelde evdeyken çalışma odamda olurum. Bazen burada sabahlıyorum, eğer beni etrafta göremezsen çalışma odamdayımdır” diye kısa bir açıklama yaptı. Nedense hiç şaşırmamıştım. Gram sağlığını düşünmeyen bir işkolikti.
“Benim odam” diyerek biraz ilerdeki kapıyı gösterdi. Merakla içeriye bakmak istemiştim ki hemen kolumu tuttu, “Doktor, özel hayat diye bir şey duymadın mı sen?”
Gözlerimi devirerek kolumu çektim. “Siz benim özel hayatımın içine ettiğinizden, kusura bakmayın. Arada unutabiliyorum” sonra ekledim “Yada bakın, pek umursamıyorum.” diye homurdandım. İlerleyip kapıyı açtığımda bir banyo ile daha karşılaştım. Son iki kapı ve teras kalmıştı. Terasa bakmaya gerek yoktu, o yokken her yeri karıştırırdım zaten.
“Bu iki oda misafir odası.” Diyerek kapıyı açtı. İçeriye kısaca göz attığımda beyaz bazalı bir yatak kapının hemen karşısındaydı. İki yanında komidinler vardı. kapının sağ tarafında masa, sol tarafında ise gardırop vardı. yatağın sağındaki duvarda bir masa ve sandalye, sol tarafında ise kitaplık vardı. odanın sağ duvarında yer yer tahtalar çakılmıştı.
Eşyalarımı bıraktı, “Doktor sen yerleş. Ne kadar uzun kalacağın belli olmaz” diyerek gülümsedi. Her güldüğünde içime garip bir şeyler doluyordu. Normalde pek de güldüğünü görmediğimden… farklı hissediyordum.
“Tamam, hadi git artık. Amma uzun konuştun” diyerek kapıyı suratına çarptım. Bunu yaptıktan sonra sırtımı kapıya yasladım ve dizlerimin bağının çözülmesine izin verdim.
Sakin ol, ne o? Farklı mı hissediyorsun?
Hayır be, ne alaka?
Seni kaçıran adamları bulmak için ona yaklaştığına eminsin değil mi?
Başka ne için olacakmış?
Sustum.
İyi edersin.
Odanın içinde benim görmediğim bir banyo olması beni en çok mutlu eden şey oldu. İç çamaşırlarım ve kıyafetlerim bir kısmını yerleştirdikten sonra bornozumu alıp banyoya ilerledim. Kendi şampuanlarımı da almıştım neyse ki.
Banyo da oldukça hoş ve tatlı duruyordu. Üstümdekileri çıkarıp kirli sepetine attım. Normalde çok tertipli biri değildim ama ilk günden de dağıtmak olmazdı. Suyun altına girince ilk başta soğuk geldi ama saniyeler sonra ısınmıştı. Hızlı bir duşun arından bornozumu giyip çıktım.
Her taraf buhar olmuştu, hızlıca altıma siyah bir eşofman, üstüne de siyah kazağımı giydim. Evin içi çok sıcaktı. Aralığa girmemize az kalmıştı ama ev sanki yaz ayındaymışız gibi hissettiriyordu. Bu yüzden üstümdekini çıkarıp yanıma aldığım nadir kısa kollu siyah badimi giydim.
Saçlarımı kurutmadan odamdan dışarıya çıktım. Alexander ortalıkta görünmüyordu, merdivenlerden aşağıya indiğimde onu mutfakta bulmak bana sürpriz oldu. Yavaş adımlarla yanına ilerlerken hissetmiş gibi bir an arkasına baktı. gerçi adam FBI ajanıydı, tabii anlardı.
“Ne yapıyorsun?” diye sordum yanına gidince. Spagettileri kaynar suyun içine koymuştu. Acaba yemek yapmayı biliyor muydu? Sonra düşündüklerimle durdum, bana neydi.
Sadece bir soru seni bu kadar rahatsız etmemeli.
Sen susmamış mıydın?
Ben içsel tartışmamı yaşarken kollarını kıvırdığı gömleği gözüme çarptı. “Genelde çok evde yemem.” Eliyle spagettiyi gösterdi “Şu anlık menüde bu var. Sonrasına bakarız” sesi sıkıntılı geliyordu. Cidden aç kalacağımı düşünmüş olmamalıydı herhalde.
Hafifçe kıkırdadım, bakışları hemen bana döndü “Bugünlük yemekler senden olsun. Sonrasında ben yaparım” dediklerim onu şaşırtmışa benziyordu. Ne bekliyordu ki? Sophia ve ben tek başımıza yaşıyorduk. Genelde Sophia bana yemek yaptırmasa da ben de yemek yapmayı biliyordum herhalde.
Gözlerini zor bela gözlerime dikti “Zehirlemezsin beni değil mi?” bunu ciddi bir tonlamayla sorması için ümitsiz kısmıydı.
Elimle ceplerimi arar gibi yaptım. sonra kafamı kaldırıp “Tüh, zehri evde unutmuşum. Sonraki sefere diyelim” bu dediğimle kendini tutamayıp kısa bir kahkaha attı. Onu böyle görünce istemsizce ben de gülümsedim.
Spagettileri süzüp tabağa aldığımızda kırmızı şarap çıkarıyordu. “Genelde evde içerim, sıkıntı olur mu?” başımı iki yana salladım. Hatta kadehleri ben aldım.
Hayatımın geldiği noktaya bakılırsa bundan daha absürt bir akşam yemeği düşünemezdim.
Birkaç gün önce hastanede yatıyordum. Ondan önce kaçırılmıştım. Şimdi ise bir FBI ajanının mutfağında, onun yaptığı spagettinin başında duruyor ve masaya kadeh koyuyordum.
Normal.
Kesinlikle çok normal.
Alexander şişeyi açarken ona baktım. Şişenin mantarını çıkarıp kenara bıraktıktan sonra iki kadehe de biraz şarap doldurdu.
Ben de tabağımı alarak karşısındaki sandalyeye oturdum. Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Çatalımı elime alıp spagettiden biraz aldım. İlk lokmayı ağzıma attığımda birkaç saniye çiğnedim. Tadı fena değildi. bana meraklı gözlerle bakan adama ilk saniyelerde cevap vermedim. Lokmamı yuttuğumda “Fena değil” diye mırıldandım.
Bunun devamında sessizlik içinde yemeğimizi yemeye başladık. Şu son günlerde o kadar çok düşünmeye başlamıştım ki, beynim kulaklarımdan akacak diye korkmaya başlamıştım. Gözlerim camdan dışarıya kaydığında havanın yeni kararmaya başladığını gördüm.
Yemeğimi bitirdiğimde sessizce şarabımı yudumluyordum. Demin bir yudum alırken “Sarhoş olursan seninle dans etmem” demişti. Beni sinir ederek şarj olduğuna inanmaya başlamıştım.
“Bu evde senden başka biri yaşıyor mu?”
“Hayır, tekim.”
Anlamış gibi başımı salladım. De o zaman Yüz kişinin sığabileceği evde sen neden tek kişi yaşıyorsun? Düşüncelerim dudaklarımdan çıkmadı tabii, bu sırada telefonuma gelen bildirimlerle bakışlarım telefona eğildi:
Doktorlar:
Chloe: Sayın Doktor Evelyn, ne zaman işe dönmeyi düşünüyorsunuz?
Lucas: Evet, senin işler de bize kalıyor da ☹
Amelia: Sophia bizi aramasa neler olduğundan haberimiz olmayacak.
Kafamı mermere vurmamak için zor duruyordum. Uzun zamandır işe de gidemiyordum tabii, başıma gelmeyen şey kalmamıştı ki. Gerçi izinli olduğumdan işe gitmiyordum. Ama bir arayıp haber versem olurdu. Acaba kaçırıldığımı biliyorlar mıydı? Gerçi Adrian bir ara gelip durumuma bakmıştı diye hatırlıyordum. Onlar neden ses vermediğimi merak etmiş olmalıydılar.
Adrian: Vurulan siz misiniz?
Ben: Kusura bakmayın ya, çok şey üst üste geliyor.
Lucas: Ben de nöbetlerde en az vurulmuş kadar oluyorum.
Emma: İyi misiniz Evelyn Hanım?
Dudaklarımda küçük bir gülümseme oluştu, bu asistan kızı seviyordum.
Ben: İyiyim Emma, yokluğumda işler nasıldı?
Emma yazıyor.
Emma çevrimiçi
Emma yazıyor.
Emma çevrim içi
Emma: İyiydi…
Bu da demek oluyordu ki zalim Adrian, zavallı Emma’ya kan kusturmuştu.
Ben: Adrian, sen nasılsın?
Chloe: Biz zaten burada duralım anca.
Adrian: İyiyim, asıl sen nasılsın?
Lucas: Hala bizi görmezden geliyorlar.
Ben: Hayattayım…
Amelia: Cidden bu senin için büyük bir başarı. Nasıl oluyorsa mıknatıs gibi bütün belaları çekiyorsun.
Ben: Eh, ne diyeyim ki? Kader :)
Chloe: Neyse, bir ara size hasta ziyaretine gelelim.
Lucas: Hastane dışında her yere yazın beni.
Adrian: Olabilir.
Emma: Ben de gelirim.
Aman tanrım, resmen benim olmayan evimde bir buluşma organize ediyorlardı. Gözlerim bir an beni izleyen Alexander’e kaydı. Herhalde bu eve getirecek değildim. başka ev de bulamayacağıma göre…
Ben: Uzun süredir evdeyim zaten, herkes nasılsın diye sorup duruyor. Dışarıda buluşsak?
Chloe: Aptal kafam, kusura bakma. Senin evine izin almadan geliyor gibi olduk.
Ben: Dışarıda görüşürüz?
Adrian: Olur.
Amelia: Benim için de uygun.
Lucas: Hastane dışı her yer tamam.
Emma: Sıkıntı yok.
Chloe: Ben dünden tamamım.
biraz daha konuştuktan sonra dört gün sonrasına sözleştik. Hepimizin boş olduğu bir gün bulmak zordu. Aslında kalan izin günlerimde tüm gün uyumak gibi hayallerim vardı. Acaba dikişlerim patladı desem inanırlar mıydı?
“Kiminle konuşuyorsun?”
Başımı telefondan kaldırıp ona baktım. Alexander sandalyesine yaslanmış, elindeki kadehi parmaklarının arasında tutuyordu. Bakışları doğrudan üzerimdeydi. Sesinde sorgulama yoktu ama belli ki merak etmişti.
“İş arkadaşlarım.”
“Doktorlar?”
“Evet.”
Kaşlarını çatarak “İşe mi dönmeni istiyorlar?” dedi. aynen, koca hastane bana kaldı. Gerçi dönmemi isteyen tek kişi Lucas gibi gözüküyordu. Çok takılmadan sevimlice sırıttım:
“Hayır, beni özlemişler.”
Verdiğim cevapla başını salladı, kadehinden yeni bur yudum almadan saniyeler önce “İşte buna şaşırmadım” dedi. birkaç saniye gözlerimi kırpıştırdım. Benim algı mekanizmam mı yok olmuştu acaba? Neden verecek bir cevap bulamıyordum. Bu adam böyle şeyler söylediğinde ben konuşamıyordum. Doğal mıydı?
Ben konuşmayınca Alexander konuştu “Ne diyor bu doktor arkadaşlar?” nedense her cümlesinden kinaye akıyor gibi hissediyordum.
“Dört gün sonra buluşacağız, onu konuştuk” diyerek telefonumun ekranını kilitledim. Tamamen ona döndüğümde yüzündeki onaylamaz ifadeyi gördüm.
Alexander'ın kaşları hafifçe çatıldı. “Kimlerle?”
İşte yine başlıyorduk. Sevimlice gülümsedim “Bunama daha ileri yaşlarda başlıyor genelde.” Sonra ciddileştim “Dedim ya iş arkadaşlarım diye”
“Kaç kişi?”
“Bilmiyorum.”
“Ne kadar kalacaksınız?”
Başımı kaldırdım. “Sen beni sorguya mı çekiyorsun?”
Hemen cevabı verdi “Hayır.”
“Çünkü hiç öyle görünmüyor.”
Yine aynı şeyi tekrar etti: “Güvenliğini düşünmem gerekiyor.”
“Alexander, kahve içmeye çıkacağım. Gizli bir operasyona gitmiyorum.”
“Bunu nereden biliyorsun?” diye sorarken sesi şüpheciydi. Evet, Yargıç bana takıntılıydı ama arkadaşlarım da şüpheli listemde değildi. çizgiyi aşmaması gerektiğini bilmeliydi.
“Çünkü onları ben tanıyorum.”
Her zamanki gibi burun kemerini sıktı. “Ama be-“
“Hayır.” Cevabım onun sorusunu bir bıçak gibi keti.
“Daha cümlemi bitirmedim.”
“Bitirmene gerek yok. Cevabım yine hayır.”
Birkaç saniye birbirimize baktık. Sonra Alexander kadehini masaya bıraktı. “Yanında biri olacak” dedi, yine emir verir gibi konuşmaya başlamıştı.
“Oldu? Kimmiş o?”
“Ben”
İçimden derin bir nefes verdim. Daha iki gün öncesine kadar beni kaçıran adamların peşinde tek başıma dolaşıyordum, şimdi ise dışarı çıkmak için FBI ajanından izin almam gerekiyormuş gibi hissediyordum. “Bak,” dedim sonunda. “Beni korumak istediğini anlıyorum. Ama hayatımı tamamen durduramam.”
Alexander bir süre sessiz kaldı. “Durdurmanı istemiyorum.”
Dirseklerimi masanın üzerine yaslayıp parmaklarımı birbirine geçirdim. “Ne istiyorsun o zaman?”
“Dikkatli olmanı.” Sesinde bu kez en ufak bir şaka yoktu. Bakışları birkaç saniyeliğine yüzümde kaldıktan sonra tekrar tabağına döndü. Sonrasında ekledi: “Ve nereye gittiğini bilmemi.”
Başımı hafifçe yana eğdim. Doğru anladığımdan emin olmak için “Benden konum mu istiyorsun?” derken sesim net geliyordu.
“Evet.”
Birbirine geçirdiğim parmaklarımın üstüne çenemi koydum. Hayallere dalar gibi bir sesle “Çok romantik.”
Başını kaldırıp bana baktı. Cidden sorunumuz buymuş gibi beni düzeltti “Romantiklik anlayışının bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum. Ben daha çok buna Güvenlik diyorum.”
“Biliyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu. Yani, alt tarafı gideceğim yeri bilecekti. Böyle yapa yapa her dediğini kabul ediyordum. Ama ne zararı olurdu ki? “Tamam.”
Kaşları hafifçe kalktı. Dediğime inanamamış gibi görünüyordu “Tamam mı?”
“Tamam. Nereye gittiğimi söylerim.”
“Bu kadar kolay mı?”
“Hayır.”
“Az önce kabul ettin.”
“Çünkü seni daha fazla konuşturursam gece yarısına kadar burada oturacağız.”
“Bence mantıklı.”
Kendime şarap tazeledikten sonra onu bırakıp camla kaplı salona geçtim. Bu ev sıkıcıydı ve ben o varken evi gezemezdim. Her yaptığıma olmaz derdi büyük ihtimalle. Bu yüzden televizyon karşısına geçmek zamanı daha iyi öldürmeme neden olurdu.
Televizyon açıldığında neyse ki Netflix ve Disney + gibi yerlere aboneliği olduğunu gördüm. Gerçi izlenen bir şey yoktu ama…
Kararsızlıkla ne izlesem diye bakarken yanımdaki koltuk çökünce oraya döndüm. Alexander de benim gibi televizyona bakıyordu.
“Haber mi izleyeceksin?”
başımı salladım “Ne izleyeceğimi bilmiyorum ama haber olmadığı kesindir” diyerek gezinmeye başladım. Keşke dizi listemi de yanıma alsaydım. Telefonumdan en son ne izlediğime bakarken Lost izlediğimi gördüm. Normalde devam ederdim ama yanımdaki gitmeyecek gibi duruyordu. Eh bilmediği bir şeyi de ona izletmek istemezdim. Bu yüzden başka bir film bulmaya karar verdim.
Ne o? Çok mu düşünüyorsun ajan beyini?
Ne düşüneceğim, evini bana açtığından dolayı. Biraz iyi davranabilirim.
Sonunda korku izleme kararı aldım. bu sırada yanımdaki de laptop’unu kucağına almış bir şeyleri inceliyordu. O sırada içimdeki şeytan acaba korkar mı? diye ufak bir soru yöneltti. Herhalde korkmaz, koskoca ajan.
Ya korkarsa? tüm karizması kayar gider.
Şu ana kadar çok fazla korku izlememiştim. Genel olarak fantastik ve bilimkurgu izliyordum ama cidden ‘acaba korkar mı?’ merakımdan Korku Seansı 2’yi açmıştım. Birinci filmini izleyip eh işte demiştim. Ama ikinci filmi cidden güzel diyorlardı. Eh, ben de korkmazdım herhalde.
Ben ayaklanınca bakışları bana döndü. Gözleri televizyonda oyalanırken “Ne açtın?” diye ilgiyle sordu. açık mutfağa doğru ilerlerken “Korku Seansı açtım. Mısır patlatacağım” diyerek mutfağa geçtim. Ama sorun şu ki ben hiçbir şeyin yerini bilmiyordum, yarın evden gidince kesinlikle evi karıştırmalıydım.
Özellikle bana söylemeyip sırıttığı odayı!
Bakışlarım ona döndüğünde bakışları yoğun bir şekilde yaptıklarımı takip ediyordu. “Korku sever misin?” ne sevmesi, bayılırım!
Dolapları karıştırıp tencereyi ararken eh işte der gibi başımı salladım “Her tür film izlerim.” Sonra hatırladıklarımla öğürür gibi ses çıkardım “Tabii dram ve romantik komediyi saymazsak”
Ayaklanırken “Nedense senin korku filmindeki karakterlere sinirlenebileceğini hissediyorum” diye doğru bir tahmin yürüttü. Evet, korku filmlerindeki insanların aptallığı sinirimi bozuyordu. gerçi ben de korku filmi gibi hayat yaşıyorum ve oradaki karakterlerden daha aptalca kararlar veriyordum. Şu an en güzel örnek bulunduğum ev değil miydi?
Yanıma geldiğinde benim bulamadığım mısırı önüme koydu. Sonra tuzu ve yağı da çıkardı, ben ilgili gözlerle neyin nerede olduğuna bakarken mısır patlatma işini bir anda o devir aldı. Gözlerimi devirmek istesem de işime gelmişti. Tezgaha sırtımı yasladıktan sonra hareketlerini izlemeye başladım.
Mısırları tavaya koyduktan sonra yağı ve tuzu eklemişti. Arada hafifçe döndürüyordu, öyle ki bunu yaparken dünyanın en ciddi işini yapıyormuş gibi oldukça ciddi duruyordu. Ara ara kaşları çatılıyor, bazen de biraz daha tuz ekliyordu. Kafasından gram hesabı yaptığına yemin edebilirdim.
Sormaktan çekindiğim ama merak da ettiğim bir soru vardı. derin nefes alıp “Senin evinde kalmam herhangi bir sorun oluşturmaz değil mi?” diye sordum. Bakışları kısa bir an bana dönecek gibi oldu ama önündeki tencereye bakmaya devam etti.
“Neden bir sorun oluştursun?”
Ellerimi eşofmanıma sürdüm, nedense bu konuşmayı yaparken geriliyordum. “Eh, bilirsin. Sen ajansın ben doktorum falan ya” diye bir şeyler geveledim. Acaba Sophia’nın haberi var mıydı? O nerede kalacaktı? Ne kadar mükemmel bir arkadaştım ben böyle.
Tencere ile olan bakışmasını bitirip benim gibi tezgaha yaslandı. Mavi gözlerinde çözemediğim veya çözmekten korktuğum bir ifadeyle bana bakıyordu. “Ekiptekilerin ve Avukatın haberi var. yani” ne diyeceğini bilememiş gibiydi. Cümlesinin devamını bekledim.
Alexander birkaç saniye sustu. Mutfaktaki sessizlikte yalnızca tavada patlayan birkaç mısırın sesi duyuluyordu. Az önce televizyonun sesini kısmıştım; salondan gelen uğultu artık neredeyse duyulmuyordu. Evin geri kalanı da garip bir şekilde sessizdi.
“Yani?” dedim en sonunda.
“Bu konuda kimsenin bir itirazı yok.”
Kaşlarımı kaldırdım. İtiraz eden kimse yok da ne demekti?
“Kimsenin mi?”
“Kimsenin.”
“Ethan?”
“Biliyor.”
“Sophia?”
“Biliyor.”
En merak ettiğim ismi söyledim. “Edward?”
Alexander’ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu. Edward ile iyi mi anlaşıyorlardı, anlaşamıyorlar mıydı çok karışıktı. Yüzünde ufak bir gülümseme oluştu “Edward’a özellikle söylemedim.”
İstemsizce ben de güldüm. Duyarsa neler olabileceği belliydi “Tabii. Çünkü o duyarsa seni öldürmeye çalışır.” Bunu söylememin ardından ikimiz de gülümsedik. Patlayan mısırlar arka fon müziği gibiydi. Tencerenin tekrar başına geçen adam hafifçe sallarken “Bunu zaten denedi.” Dedi.
“Doğru.” Çılgın hastane maceramızda öyle şeyler olmuştu.
Bir an ikimiz de sustuk.
Sonra Alexander son birkaç mısır da patladıktan sonra ocağın altını kapattı. Tavadan yükselen sıcaklık yüzüne hafif bir buğu gibi vururken mutfağın içine tereyağı ve patlamış mısır kokusu yayıldı.
Ben hâlâ onu izliyordum. Sonra aklıma gelen bir diğer soruyu sordum: “Peki Sophia nerede kalacak?” öyle berbat bir arkadaştım ki nerede kalacağını bile sormak aklıma gelmemişti. Yüzünde yine imalı bir ifade oluşurken birkaç saniye bana baktı “Onun için ayrı bir yer ayarlandı.”
Başımı salladım. “Güzel. En azından onu da sokakta bırakmamışsınız.” Ayrıca sorarım, Sophia için ayarlanan ev neden benim için ayarlanamıyor? Nerede adalet?
Alexander kaşını kaldırdı. yüzünde cidden bunu dedin mi der gibi bir ifade vardı. “Kimseyi sokakta bırakmıyoruz, Doktor.” Eh, çok da haksız sayılmazdı. Bana evini açan oydu. Ama bu bunun hakkında söylenmeme engel değildi.
Omuz silkerken daha demin yerini gördüğüm kaplardan birini parmak uçlarıma çıkarak aldım. “Benim açımdan pek öyle görünmüyor.”
“Senin açından?”
“Evet.” Ellerimi iki yana açtım. “Kendi evimden çıkarıldım, arabamı kullanmamam söylendi, arkadaşlarımın nerede olduğuna karışılıyor ve şimdi de bir FBI ajanının evinde yaşamaya başladım.” Sonuncu maddeden rahatsız olduğuna emin misin?
Susar mısın?
Alexander’in yüzünde rahatsız bir ifade oluştu. “Geçici olarak.” Diyerek önüne dönerken hafiften sinirlenmişti sanırım. Ya da ben kafamda kuruyordum
“Detay.”
Alexander kısa bir nefes verdi. Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi. Yan profilinden onu izlerken “En azından şikâyet etmiyorsun.” Dedi. bu ise cidden yüksek sesle gülmeme neden oldu. Ben mi şikayet etmiyordum acaba?
“Çok şikâyet ediyorum.”
“Fark etmedim.” Dedi.
“Senin algıların bozuk.”
“Olabilir.”
Aramızdaki garip konuşmadan sıyrılıp kaseye döktüğü mısırları bir tepsiye koydum. Sonrasında dolaba gidip içilecek bir şeyler aldım. içecekleri de koyup tepsiyi alacaktım ki yanımdaki benden önce aldı. Gözlerimi gözlerine kitleyip “Ben taşırım.” Diye uzansam da beni takmadan içeriye yürümeye başladı.
“Biliyorum.” Diye seslendi “Ama evimdeki misafiri en iyi şekilde ağırlıyorum” diyerek kapı önündeki konuşmamıza atıfta bulundu. Birkaç saniye arkasından baka kalırken silkelenip kendime geldim. arkasından ben de giderken bir sehpanın üstüne içecek ve mısırları koyduğunu üstüne battaniye getirdiğini gördüm. Kabul etmek gerekirse oldukça iyi ev sahipliği yapıyordu.
Gözlerimi devirmek için kendimi zorladım. “Emir komuta zinciri mutfakta da devam ediyor demek.” Diye söylenerek kendimi koltuğa bıraktım. Işıkları kapatıp yanıma oturdu.
Televizyonun ışığı karanlık odayı mavi bir parıltıyla aydınlatıyordu. Perdelerin arasından şehrin ışıkları görünüyordu. Dışarıda hayat devam ediyordu; arabalar geçiyor, uzaktan birkaç korna sesi geliyor, bazı pencerelerde ışıklar birer birer yanıyordu. Orman bu uzaklıktan bile görülüyordu.
Ben ise birkaç saat önce tanımadığım bir evin kapısından girmiş, şimdi o evde film izlemeye hazırlanıyordum. Hayatım gerçekten saçma bir hâl almıştı.
Alexander laptopunu kapatıp diğer koltuğa bırakması dikkatimi çekti. “Çalışmayacak mısın?” başını iki yana salladı. “Hayır”
Cidden olağan üstü bir ana şahit oluyorduk. Bu adam ilk defa çalışmadan duruyordu. Kendimi tutamadım ve alkışlamaya başladım. Deliymişim gibi bana bakan adama “İnanılmaz.” Diyerek olmayan göz yaşlarımı sildim.
“Ne?”
“Bir FBI ajanı olarak seni ilk defa bir işi kendi isteğinle bıraktığını görüyorum.”
Alayla güldü, “Filmi aç, Doktor” diyerek söylediklerimi duymazdan geldi. Dediğini yapıp kumadayı elime aldım. filmi başlatırken yan gözle onu süzdüm. Kendinden emin ifadesi hala üstündeydi. Bakalım bu ifadesi bozulacak mıydı?
“Korkar mısın?” diye sordu. alay eder gibi güldüm, “Ben, sence basit korku filmlerinden korkar mıyım? Hepsi ya görsel efekt ya da kurgu” öyle olsun der gibi başını salladı. Pek de inanmışa benzemiyordu ama yine de ses çıkarmadı. Tam konuşacaktım ki filmin ilk sahnesi ekrana geldiğinde ikimiz de sustuk.
Korku filminin karanlık atmosferi salonun içine yayılırken, az önceki konuşmalarımızın sıcaklığı yavaş yavaş dağıldı. Ben battaniyeyi dizlerimin üzerine çektim ve kaseyi kucağıma aldım.
Alexander ise koltuğuna yaslanmış, gözlerini ekrandan ayırmıyordu.
İlk birkaç dakika sakindi. Kadın bir evde geçmişte yaşanan şeylere bakıyordu. Bunun saçma ve gerçek olamayacağıyla alakalı cümlelerim vardı ama hepsini yuttum. İlk dakikalardan konuşmamalıydım.
Ama aptal kadın gördüklerinden sonra ayaklarını bir yere vura vura kaçmak yerine geçmişte gördüğü çocuğun peşinden bodruma doğru inince sinirlerime hakim olamayıp bağırdım “Salak bu kadın”
Alexander başını bana doğru çevirdi. “Daha ne olduğunu bile anlamadın.” Derken sesi eğleniyor gibi geliyordu.
“Kadının evde olanları gördüğü anda bağı koparıp kaçması gerekiyordu.” Diye homurdandım. Hırsla aldığım mısırları çiğnerken aptal insanlar olmasa korku filmlerinin olmayacağı gerçeği bir tokat gibi yüzüme çarptı.
“Belki hikâyenin gereği.”
“Hayır. Aptallığın gereği.”
Alexander'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı. “İlk on dakikadayız.”
“On dakika içinde karakterin salak olduğunu tahmin edebiliyorum.”
“İddialı.”
“Göreceksin.”
Gözlerimi yeniden ekrana çevirdim. Birkaç saniye sonra aniden çıkan ruha benzeyen manyaklarla olduğum yerde sıçrdadım. Birkaç saniye sonra arkadan bir ses geldi. İrkilip başımı Alexander'a çevirdim. O ise gayet sakin bir şekilde mısır yiyordu. Bana mı gülüyordu o?
“Sen bana mı güldün?”
“Hayır.”
“Güldün.”
“Doktor, filme bak.”
“Ben filme bakıyorum zaten. Sen bana gülüyorsun.”
Alexander bu kez kahkahayı tutamadı. Ben de istemsizce gülümsedim. Daha ilk dakikalardayız, sakin. İlla korkacak. Böyle aptalca şeylerden korkuyor musun? Hayır ama aniden yüzüme bir şey fırlayınca sıçardım herhalde.
Garipti.
Çok garipti.
Birkaç gün önce hayatımın en kötü günlerinden birini yaşamıştım. Şimdi ise beni kaçıran kişiyi bulmaya çalışan bir FBI ajanının evinde, onunla korku filmi izliyor ve mısır kavgası yapıyordum.
Belki de hayat normale dönmeye böyle başlıyordu.
Tam o sırada ekrandan yüksek bir ses yükseldi. İkimiz de aynı anda ekrana döndük. Ben refleks olarak Alexander'ın koluna tutundum.
Bir saniye.
İki saniye.
Sonra ne yaptığımı fark ettim. İkimizin de gözleri aynı yerde takılırken asıl korku filminde salakların ben olduğunu yeni anlıyordum. Ateşe değmiş gibi hemen elimi çektim. Alexander bana baktı. Ben ona baktım.
Nasıl oluyordu da ben hep rezil oluyordum.
“Refleksle oldu, kusura bakma” diyerek önüme döndüm. Gömün beni şuraya. Deve kuşu olsaydım keşke, rahatça kafamı gömebilirdim.
“Tabii.”
“Dalga geçme.”
“Geçmiyorum.” Ama yüzündeki ifadeden pek de emin değildim.
“Alexander.” Dedim dişlerimin arasından.
“Efendim?”
“Bir daha gülersen mısırı kafanda patlatırım.”
Başını hafifçe yana eğdi. Onu taklit edip aynısını yaptım. bu hareketim dudak bükmesine neden oldu. Bas bayağı alay ediyordu benimle “Bence korku filmini izlemeye devam etmelisin.”
“Niyeymiş o?”
“Çünkü biraz daha böyle devam edersen daha çok korkacağın şeyler olacak.”
Ben söyledikleriyle donup kalırken o ise kendine şaşırmış gibi duruyordu. İkimiz de böyle bir şey söylemesini beklemiyorduk. Arkadan gelen çığlık sesi bile sanki kilometrelerce öteden geliyormuş gibiydi.
Kaşlarımı çattım. “Tehdit mi bu?”
İkimiz de bakışırken kendini toparlayan o oldu. Filme odaklanırken “Ne anlarsan” diyerek ucu açık bir yanıt verdi. Sonrasında ikimiz de konuşmadık. Filmin ilk yarım saatinde düşünmekten odaklanamamıştım. Sonunda kafamdaki düşünceleri dağıtıp izleyebildim.
Janet odasında oyun oynarken oyuncak tren kendi kendine hareket edince birkaç saniye bekledim. Alexander oyuncak bebekleri ve oyuncakları görünce kaşlarını çatıyordu. Nedenini de soramıyordum çünkü aklına ne geliyorsa çok kötü bakıyordu.
Film zaten oldukça bilindikti. 1977 yılında İngiltere'nin Enfield bölgesinde yaşayan Hodgson ailesinin başına gelen paranormal olayları anlatıyor. Ailenin annesi Peggy ve dört çocuğu, eski ve büyük bir evde yaşamaktaymış. Küçük kızları evde garip olaylar yaşamaya başlıyor, eşyalar hareket ediyor, sesler duyuluyor. Ve küçükcük kızın bu olaylardan sonra davranışları değişmeye başlıyor. Sonrasında Janet’in bedeninin yaşlı bir adamın ruhunun ele geçirildiği düşünülüyordu.
Ben her ne kadar filme odaklansam da arada sıçradığımdan mısırları dökmüştüm.
…
Film bitiminde kendimi oldukça mayışmış hissediyordum. Bu korku bana yeter de artardı. Bulunduğum ortam daha korkutucu olduğundan “Ben yatmaya gidiyorum. İyi uykular” dedim. boş bardakları ve kaseyi alıp uzaklaşırken arkamdan bir şey demedi. Açık mutfakta bulaşık makinesine yerleştirdikten sonra yukarıya çıkan merdivenleri hızlıca aştım.
Kendimi yatağa bırakırken yaptıklarımın saçmalığına yanıyordum. Yüzümü yastığa gömüp çığlık attım. Ses boğuk bir şekilde gelirken derin nefesler aldım. pekala, bugünden itibaren kendi çizgimi korumalıyım. Daha ciddi biri olmalıyım.
Yani umarım.
Yoksa daha çok rezil olurum ben.
İlahi Bakış Açısı:
Alexander kaçıp gider gibi koşan kızın arkasından birkaç saniye bakakaldı. Kendi kendine homurdandıktan sonra telefonu eline alıp Ethan’ı aradı. Avukat Hanım’ın vukuatını soracaktı.
“Efendim?” diye soran sesi duyarken ayaklanmıştı.
“Avukat nasıl?” Evelyn kadar kolay ikna olmamıştı. Uzun süre dil dökmesi gerekmişti Ethan’ın.
“Doktor kadar baş belası. Kendi evimden kovulmama az kaldı. Arkadaşına zorla el koyduğumuzu düşünüyor” bir yerde birkaç saniye sustu. Arkadan bağıran bir kadın sesi vardı. “Kızım biz manyak mıyız Yargıç karşılığında Doktorla takas yapalım? Sanırım seni ters tutmak pek iyi bir fikir değildi”
Duyduklarıyla Alexander başını iki yana salladı. Sophia da Evelyn kadar hırçındı. Belki de ondan daha fazla. Onun için ayarlanan evi beğenmediğinden ve sürekli sorun çıkardığından Ethan da onu evine götürmek zorunda kalmıştı. Umuyordu ki yarına ikisi de sağ çıkardı.
“Yarın eve gel. Konuşacaklarımız var”
Ethan birkaç saniye sustu. “Bu cümleyi duyunca hiç hayra alamet bir şey düşünmedim.”
“Düşünme zaten.”
“Alexander, saat kaç farkında mısın?”
Alexander telefonun ekranına baktı. Gece yarısını çoktan geçmişti. “Biliyorum.” Zaman algısı çok yoktu. Az uyuyup çok çalışan bir kafası vardı.
“Benim de bir hayatım var.”
“Bunun farkında olduğumu sanmıyorum.” Derken yüzü ciddi olsa da sesi oldukça alaycı geliyordu.
Ethan yalandan güldü “Çok komiksin.” bu sırada arkadan hala söylenme sesleri geliyordu. Avukat ne de çok söyleniyordu.
“Biliyorum.”
Ethan karşı taraftan derin bir nefes verdi. İşin şaka kısmını geçerek “Peki ne oldu?” diye sordu. Alexander genelde evine fazla insan almazdı. Tabii yeşil gözlü doktorlar bu ekibe dahil değildi. ethan bile doğru düzgün onun evini bilmiyordu.
Alexander cevap vermeden önce gözleri istemsizce merdivenlere kaydı.
Yukarı katta ışık yanıyordu.
Evelyn'in odası.
Kapının arkasında ne yaptığını göremiyordu ama biraz önceki hâli gözünün önüne geldi. Film boyunca ciddi ciddi korkmadığını kanıtlamaya çalışan kadın, bir anda refleksle koluna tutunmuştu. Sonra yaptığı şeyden utanmış gibi elini çekmişti.
Alexander'ın dudaklarının kenarı yeniden kıvrıldı. “Hiç.”
“Hiç mi?”
“Hiç.”
“Bana hiç demeden önce yüzündeki ifadeyi görmem gerekiyor muydu?”
Alexander hafifçe kaşlarını çattı.
“Sen beni göremiyorsun.”
“Sesinden anlıyorum.”
“Telefonu kapatacağım.”
“Tamam, tamam. Yarın geliyorum.”
Tam kapatacaklardı ki aklını başına toplayan adam “Ethan.” Dedi. karşıdaki adam net bir sesle “Efendim?” diye mırıldandı.
“Dosyaları da getir.”
“Hangilerini?” malum bir davaya bakmıyorlardı ki.
“Yargıç.”
Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu. Bu kez Ethan'ın sesi tamamen ciddileşti. Genelde yeni bilgiler ilk Alexander’e giderdi. Olivia bir şey mi göndermişti?
“Yeni bir şey mi var?”
“Henüz yok.”
“Öyleyse neden—”
“Evelyn'in evine bırakılan telefonla ilgili rapor geldi.”
“Ve?”
Biri onu dinliyormuş gibi etrafına bakınırken “Bir şeyler uyuşmuyor.” Dedi. Alexander'ın sesi alçalmıştı. Birkaç dakika önceki film muhabbetinden eser kalmamıştı. “Telefonun bırakılma şekli fazla kolay.”
“Kolay mı?” diye sorarken ne demek istediğini anlayamamıştı Ethan.
“Evet.”
Alexander mutfağa doğru yürüdü. Tezgâhın üzerinde hâlâ filmden kalan birkaç mısır tanesi duruyordu. Birini parmaklarının arasına alıp çöpe attı. “Eve girmek isteyen biri için fazla kolay.”
“Yani?”
“Yani biri bizim görmemizi istediği kadarını gösterdi.”
Ethan birkaç saniye düşündü.
“Bir yem mi?”
“Belki.”
“Evelyn?”
Alexander'ın eli bir an durdu.
“Hayır.”
Bunu söylerken bir an bile tereddüt etmemişti. Ethan bunu fark etmiş olacak ki birkaç saniye sessiz kaldı. Evet Doktor neredeyse şüpheli listesinden çıkacaktı ama birçok cevapsız soru vardı. ayrıca onların görmediği görüntüler görmüştü.
“Bu kadar emin misin?”
Alexander başını merdivenlere çevirdi.
“Onu kullanarak bize ulaşmaya çalışıyorsa bile…”
Cümlesinin devamını getirmedi.
“Evelyn'i kullanmasına izin vermeyeceğim.”
Ethan'ın sesi bu kez hafifçe yumuşadı.
“Bunu görev gereği mi söylüyorsun?”
Alexander'ın kaşları çatıldı.
“Başka ne için söyleyeyim?”
“Bilmem.”
“Ethan.” Uyarıcı bir sesle konuştu.
“Tamam, sustum.”
Telefonun diğer ucundan bastırılmış bir gülüş geldi.
Alexander gözlerini devirdi.
“Yarın gel.”
“Geliyorum.”
Telefon kapandı.
Alexander birkaç saniye telefonu elinde tuttu. Sonra ekranı kapatıp mutfak tezgâhına bıraktı.Ev yeniden sessizliğe gömülmüştü.
Az önce film izledikleri salon hâlâ dağınıktı. Kasede birkaç mısır kalmış, iki boş bardak sehpanın üzerinde unutulmuştu. Televizyonun ekranı kararmıştı. Camların ardında gece, bahçenin üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü.
Alexander salona baktı, sonra merdivenlere.
Yukarı çıkmaya niyetlendi ama birkaç basamak çıktıktan sonra durdu. Evelyn'in kapısının önünde durup durmaması gerektiğini düşündü.
Bir saniye.
İki saniye.
Sonunda hafifçe başını iki yana sallayıp kendi kendine söylendi. “Saçmalıyorsun.” Normalde saçmalamazdı. Ama bu kız kaçırıldığından beri saçmalığın nirvanasını yapmıştı.
İçinden: saçmalık değil, benim yüzümden kaçırıldı. Korumasını da ben sağlayacağım. Ne varmış bunda?
Kendi iç sesiyle konuşması aşağı dönmek üzereyken yukarıdan çok hafif bir ses ile bölündü. Bir şeyin yere düşme sesiydi bu. Alexander'ın bütün dikkati bir anda o tarafa yöneldi.
Beklemeden merdivenleri çıktı. Malum kapının önüne geldiğinde eli havaya kalktı. Tam kapıyı çalacaktı ki içeriden Evelyn'in mırıldandığını duydu.
“Bir daha korku filmi izlemeyeceğim…”
Alexander birkaç saniye kapının önünde öylece kaldı. Sonra istemsizce gülümsedi. Hafifçe kapıya iki defa vurdu. İçeriden korku dolu küfürler ve bağırmalar geldi. “Yüce İsa, yatağımın başına kutsal su koymalıydım. Elin şeytanından nasıl kurtulayım ben?” bunu duyan Alexander istemsizce yüksek sesle güldü.
“Benim.” Diyen Alexander ile derin bir nefes aldı. Bir an şeytanların odayı basması gibi saçma bir düşünce içine girmişti. Korkusunu sinire evirip “E neden kapımı çalıyorsun?” diye bağırdı.
“Filmden sonra hayatta olduğundan emin olmak istedim.”
Kapının arkasında birkaç saniye sessizlik oldu. Evelyn yine rezil olmasına yanıyordu, nasıl oluyordu da bu adamın karşısında sürekli küçük düşüyordu ya da berbat bir halde oluyordu. Evelyn dişlerinin arasından tıslar gibi “Alexander.” Diye uyardı
“Efendim?” derken ne kadar eğlendiğini gizleyemiyordu.
Kendini şeytani ruhlardan korumak için eline aldığı askılığı kapıya fırlattı. “Yürü git odana. Sinirlerimi bozma”
“Tamam.”
Bir adım geri attı. Tam gidiyordu ki Evelyn etrafına ufak bir tedirginlikle baktı. tüm gurunu kenara bıraktı, ne de olsa misafirdi. İstediği gibi korkabilirdi. Sonra içeriden onun naif sesi yayıldı. “Alexander?”
Durdu. Sorun olabilme ihtimaliyle tekrar kapsının önüne geldi. Garip bir şekilde ikisi de kapıyı açmıyordu. ama ikisi de umursamıyordu, tak gariplikleri buydu sanki. “Efendim?”
“Koridorda ışık açık kalsın.”
Alexander'ın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
“Tamam.”
“Ve…”
“Ne?”
“Bunu kimseye söyleme.”
Alexander merdivenlere doğru dönerken sakin bir sesle cevap verdi. “Doktor arkadaşlarının yanında anlatacağım bir hikaye” diye sinir bozucu bir sesle konuştuktan sonra tam gidiyordu ki tekrar ona seslenilmesiyle Bu kez dönüp kapıya baktı. “Alexander?” Evelyn yine gururu bırakmıştı. Resmen üzerinde zıplayığ duruyordu. Ama saçma korku filmlerine inanan tarafı daha baskın çıkıyordu.
“Efendim?”
“İyi geceler.”
Alexander birkaç saniye cevap vermedi.
“İyi geceler, Doktor.”
Koridordan uzaklaşırken Evelyn'in kapısının altından sızan ışık hâlâ görünüyordu. Alexander aşağı inerken bir an durup yukarı baktı.
Garip olan şuydu:
Bu ev yıllardır onun için yalnızca güvenli bir yerdi. İlk defa birinin burada olmasının evi değiştirdiğini hissediyordu.