Yargıç – 2 gün sonra:
Parmaklarımın arasında dönen anahtarı sakinlikle bıraktım. Bugün oldukça özeldi. Konuğumuz şu güne kadar en önemli şerefsizlerden biriydi.
Bu kez yüzümde bir maske veya elimde eldiven yoktu. Çünkü kurbanımla önceden yüz yüze görüşmek istiyordum. Onun cezasını vermeden önce beni gördüğünde yüzünde şaşkınlığı iliklerine kadar görmek istiyordum.
Beklediğim kişi odasından çıkınca yavaşça ayaklandım. Bir elime telefonumu alırken tam onun yolunun üzerinden yürüyordum. Adımlarım hızlanırken olabildiğince dikkatim başka bir yerdeymiş gibi davranmaya çalışıyordum.
Benim kendimi bırakmam yüzünden ikimiz çarpışınca bakışlarımız birbirine değdi. Başımı hafifçe eğerken beni iyice gördüğünden emin olmaya çalışıyordum.
“Pardon”
Adam öyle aceleciydi ki başını sallayıp gitti. Ben onun arkasından bakarken bu adamın bugün beni beşinci defa gördüğünü fark etmemesine hayret ettim.
Beş saat sonra:
Yüksek korumalı evlerde cinayet işlemek her zaman nefes kesici olmuştur.
Lüks evin çatısında, dışarıdaki korumaları sayıyordum. Bu kadar kişiyle tek başıma mücadele edemezdim ama tek iyi yanı evin içinde koruma yoktu. Dışarıdan içerisi görünmüyordu ve aldıkları özel bir emirle hepsi patronlarını rahatsız etmeyi bırakmıştı.
Elimdeki halatı sıkıca tutarken gecenin karanlığında görünmediğimden emin olmaya çalışıyordum. Adam saunaya girmişti, ben de evin çatı katına çıkan kısmından eve girecektim.
Halatı sıkıca belime bağladıktan sonra elimdeki deri eldivenleri düzelttim. Demirin çıkıntılı kısmına halatın diğer ucunu bağladıktan sonra kameraların ve adamların kör noktalarını son kez kontrol ettim.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Halatın bağlı olduğu yeri bir kez daha yokladım. Sağlamdı.
Aşağıda birkaç koruma dolaşıyordu. Aralarındaki mesafeyi gözlemledim. Biri evin doğu tarafına ilerlerken diğeri girişe yöneldi.
Bekledim.
Acelem yoktu.
Bu gece hata yapma lüksüm yoktu.
Son koruma görüş alanımdan çıktığında çatı kenarına doğru ilerledim. Aşağı baktığımda evin içerisinden süzülen loş ışıklar görünüyordu.
Jonathan Reed hâlâ saunadaydı.
Bunu biliyordum.
Bugün onu yeterince izlemiştim.
Beş saat önce yüzüme baktığında beni tanımamıştı. Ya da tanımış olsa bile üzerinde durmamıştı.
Bu hoşuma gitmişti.
Çünkü bazı insanların son anlarında yüzlerinde beliren şaşkınlığı görmek için onları önceden tanımalarına gerek yoktu.
Halatı kontrol edip yavaşça aşağı indim.
Bir süre sonra ayağım çatı katındaki dar çıkıntıya değdi. Yüzümde ufak bir sırıtış oluşurken nefes alış verişlerim hızlanmıştı.
Sessizce içeri girdim. Ev beklediğimden daha büyüktü, koridorun sonunda birkaç ışık yanıyordu. Duvarlarda ödüller, fotoğraflar ve çerçevelenmiş gazete kupürleri vardı.
Birinde Jonathan Reed'in fotoğrafı vardı. bugün ölecek olan kişinin
Altında büyük harflerle:
“Adaletin Tavizsiz Yüzü.”
Fotoğrafa birkaç saniye baktım. Sevimsiz yüzüyle aldığı ödülü tutuyordu. Gözlerimi devirmek isterken vücudum tam zıttı bir hareket yapıp gülümsedi. “Öyle mi? Gerçek adalet bugün görülecek” diye mırıldandıktan sonra çerçeveli fotoğrafı ters çevirdim.
Fısıltım koridorda kayboldu.
Alt kattaki saat tam gece yarısını gösterdiğinde evin içinden bir kapı sesi geldi. Bodrum katından biri yukarıya çıkıyordu. Adımları yavaş değildi, aksine acelesi varmış gibi telaşlıydı. Birkaç saniye onu dinledim. Biriyle telefonda konuşuyordu. Her bir adımda sesi daha da netleşiyordu.
Bir süre sonra koridora doğru çıktı. Ben de kendimi gizlemek için bir kapının arkasına saklandım. Üzerinde beyaz bir bornoz vardı, saunadan çıktıktan sonra banyo yapmış olmalıydı. Elindeki telefona bakıyor, hararetle konuşuyordu.
“Hayır, yarın konuşuruz.” Derken sesi oldukça sıkıntılıydı. Karşısındakini dinledi, sonra duraksadı. “Şimdi değil… Yarın olacak dedim Arthur” dedikten sonra telefonu kapattı. Birkaç saniye sıkıntıyla bekledikten sonra odası olduğunu tahmin ettiğim yere doğru ilerlemeye başladı.
kapıyı kapatmadan odanın içine girdiğinde belimdeki silahımı dikkatlice çıkardım. Diğer elim de bıçaklarıma kaymıştı. Yavaş adımlarla ilerlerken dikkatli olmaya özen gösteriyordum. Diğer suçlular basit kişilerdi, bu kez ölecek olan kişi FBI ve polisi daha fazla peşime takacaktı.
Takılabilirler, kim olduğumu asla bulamazlar.
Odasına ilerlediğimde üstünü giyinmek için hazırlandığını gördüm. Altına siyah bir kot giymişti, üstüne daha giyinmeye fırsat bulamamıştı. Bana arkası dönük duruyordu, daha beni fark etmemişken boynundan onu felç edici iğne ile vurdum.
Hiç ses çıkarmadan hedefini bulan iğne adamın kısık sesle inlemesine neden oldu. Arkasına doğru dönmek için bir hamle yapmıştı ki, bir anda yere yığıldı.
“Bakalım gerçek adalet kimmiş?” diye mırıldandıktan sonra planımı uygulamak için beklemeye başladım.
…
Aradan geçen yarım saatin ardından yavaş yavaş kendine gelmeye başlamıştı. Çok güçlü bir iğne vurmamıştım. Kısa sürede ayılması benim için oldukça önemliydi. Bunu yaparken kendime bir viski katmış onu yudumluyordum.
Hafif hareketlerle başını sallayarak uyanmaya çalışan adama birkaç saniye izin verdim. Büyük ihtimalle olanları anlamıyordu, veya kafasında şekillendiremiyordu. Her defasında beklemek sıkılmama neden olsa da onlara hak etmedikleri iyiliği yapmakta bir sorun görmedim.
Başını kaldırdığı anda gözleri bana takıldı.
Olduğum yerde duruyordum.
Aramızda yalnızca birkaç metre vardı.
Reed'in yüzündeki ifade değişti.
Benim ise yüzümde gülümseme oluştu, hızlı toparlamıştı. O bana bakarken beni tanıyacak mı diye heyecanla beklemeye başladım. Geçen her saniye merakım artarken onun yüzüne de yavaş yavaş öfke tohumları ekiliyordu.
“Sen! Benim kim olduğumu biliyor musun?” diye öfkeyle soluması bir anda tüm heyecanımın solmasına neden oldu. O da klasik cümleyi kurarak beni şaşırtmayı başaramamıştı.
Kaşlarım hafifçe havalanırken dudaklarımdan “Hayır.” Kelimesi döküldü. Sonra bir an sustum, “Sanırım sorun da tam olarak bu.” Kim olduğunun bilinmesi, bilinmemesinin onu üstün kılacağını düşünüyordu. Bu bile ölmesi için yeterli bir sebepti
Reed'in yüzündeki öfke daha da belirginleşti. “Beni tanımıyor musun?” bunu sorarken sesi bir yandan alaycı bir tona bürünmüştü. Bahçedeki korumalarına veya kendi kurduğu adalete güveniyor olmalıydı.
“Tanıyorum.” Bardağımdan küçük bir yudum aldım. viski boğazımda acı bir tat bırakırken yüzümü buruşturup devam ettim “Federal hâkim Jonathan Reed. Yirmi üç yıllık kariyer. Sayısız dava. Gazetelerde defalarca övülen bir isim.” Gözlerimi üzerinde gezdirdim. “Oldukça etkileyici.”
Reed birkaç saniye sessiz kaldı. Gözleri Ben o zaman neden bağlıyım? Der gibi bakıyordu. Dile de getirdi “Öyleyse neden buradasın?”
Bariz bir şeymiş gibi başımı salladım “Çünkü gazeteler senin hakkında yalan söylüyor.”
Yüzündeki ifade bir anda değişti. Alayla karışık endişe bürünmüştü yüzüne. “Sen mi tanıyorsun beni? Kendince adaleti yaratmış aptal biri mi? buradan çıkacak olan tek şey kelepçeli bileklerin aptal” diyerek beni sinirlendirmeye çalıştı.
Söylediği her şeyi duymazlıktan gelerek bardağı masanın üzerine bıraktım. “İnsanların seni nasıl tanıdığıyla benim seni nasıl tanıdığım arasında küçük bir fark var.”
“Ne saçmalıyorsun?” derken oldukça sabırsızdı. Sanırım şu an bastığı kırmızı düğmenin onu kurtaracağını düşünüyordu. Başımı iki yana umutsuzca sallarken onu sarsacak o soruyu sordum:
“On yedi yıl önceki davanı hatırlıyor musun?”
Reed'in gözleri üzerimde dondu. Cevap vermedi. Veremedi. Bu da benim gülümsememe neden oldu “Hatırlıyorsun.”
Dediklerimden sonra Reed sinirle başını salladı. Sayıklar gibi “Bilmiyorum neden bahsettiğini.” Dedi. ama buna kendisi de inanmıyordu.
“Biliyorum.” Başımı hafifçe yana eğdim. “Çünkü insan gerçekten unuttuğu şeyleri bu kadar hızlı inkâr etmez.”
Reed'in nefesi ağırlaştı. Çenesindeki kaslar sıkılırken her an onu bağlı tutan ipleri parçalayıp üzerime atlayacakmış gibi duruyordu. Nitekim denedi de. Oturduğu sandalyenin arkasındaki kırmızı tuş acil durum butonuydu. Ama tüm korumalar evi terk etmişti. Onlara Reed’in telefonundan bir mesaj çekmek yetmişti. Ayrıca arkasındaki buton da sandığı şey değildi. ayrıca onun düşünmediği birçok şeyi düşünmüş ve tedbir almıştım. Bunları fark etmesi onun senin titreyerek “Bunun için buraya mı geldin?” diye bağırmasına neden oldu.
“Hayır.” aramızda kısa bir sessizlik oldu. “Buraya, kendini adaletin üzerinde gören bir adamın aslında ne kadar küçük olduğunu görmeye geldim.” diyerek gülümsedim. Bunu yaparken nasıl görünüyorsam sertçe yutkundu. Gözleri belime yerleştirdiğim özel cepli bıçaklara, onun için hazırladığım sürprizlere kayınca bağırmaya, yardım için bağırmaya başladı.
“Yardım edin! Max, Stephan! Lanet olasıcalar neredesiniz?” bana döndü “Sana istediğini verebilirim, mal, mülk, para, şöhret. Yeter ki beni bırak, ikimiz de bugün yaşanmamış sayalım” gibi birçok cümle.
Sahte bir şaşkınlıkla “E, sen bana demin kelepçeyle götürüleceğimi söylüyordun. Ne değişti?” diye sormamla Reed bana öfkeyle baktı. “Sen kimsin lanet olası? Ha?”
Bu kez cevap vermeden önce birkaç saniye düşündüm. “Bunun cevabı senin için önemli mi?”
Sinirle güldü “Ne o? Kendini anlatacak si**k kelimelerin yok mu? Önemli!”
“Bence değil.”
Ayağa kalkıp odada birkaç adım attım. Bunu yaparken olabildiğince rahat olmaya çalışıyordum. Duvarındaki fotoğraflardan birinin önünde durdum. Reed’in gençlik yıllarından kalma bir fotoğraftı, mahkeme salonunda yanında birkaç meslektaşıyla gülümseyerek çekildiği bir fotoğraf.
Gözlerim fotoğrafta birkaç saniye takılı kaldı. Yüzüm fotoğrafa dönükken “İnsanlar seni adil sanıyordu” dedim. bu onun sesli gülmesine neden oldu. Kimsenin onun için gelmeyeceğini anlayınca hem paniklemiş hem de korkmuştu. Şimdi de cesur görünmeye çalışıyordu.
“Çünkü adilim.” Derken bunu inanarak söylemesi gülmeme neden olmadı. Aksine düz bir suratla ona baktım. Kısa bakışmamız bile Reed’i germiş olacak ki alayla kıvrılan dudakları düz bir çizgi haline geldi.
“Peki o davanın karşılığında aldığın para?”
Sorum yüzündeki rengin çekilmesine neden oldu. Bense umursamadan devam ettim. “Sonra gelen diğer dava?” Bir adım daha attım. “Ve zengin bir sanığın cezasını değiştirdiğin o gece?” Reed'in gözleri büyüdü. Bunları inkar etmiyordu. Sadece beni anlamaya çalışıyordu.
“Sen…” Sesi kısıldı. “Sen bunları nereden biliyorsun?”
“Bunun önemi yok.” Derken adımlarım onun yanına yaklaştı. Her bir adımımda sanki ruhu çekiliyormuş gibi yüzü beyazlıyordu.
“Kim gönderdi seni?”
Gülümsedim.
“Kimsenin göndermesine gerek yok.” Ellerimi iki yanda açtım “Adaleti biri gönderebilir mi?”
Bir süre birbirimize baktık. Reed birkaç saniye durduktan sonra başını kaldırdı “Bunun adı adalet değil” diyerek haddini aştı ve yapmaması gereken en büyük şeyi yaptı.
Benim adaletimi sorguladı.
İlk kez gülümsemem kayboldu.
Sinirli bir yüzle ona bakarken belimdeki bıçağı yavaşça elime aldım. öyle ki bunu yapmam Reed’in bıçağa bakakalmasına neden oldu. Ona yakın bir konumda duruyorken, ona doğru bir adım daha attım.
“Biliyorum,” aramızda dev bir sessizlik vardı. “Buraya adaletin ne olduğunu sana sormaya gelmedim” hemen önüne geldiğimde korku dolu gözlerle bana bakmaya başladı. Sonunun ne olacağını, kimin onun sonu olacağını anlamıştı çünkü. Bir süre sessiz kaldıktan sonra devam ettim “Fakat Reed, sen adaleti uzun zaman önce unuttun. Bana bunun adalet olmadığını mı söylüyorsun?”
Bıçak çok hafif hareketlerle onun göğsünde durdu. Yüzüne tedirginlik eklenince alayla gülmemek için kendimi tuttum. Bıçak aramızda bir köprü gibi duruyordu, elim biraz kaysa bıçak göğsüne girecekti. Parmağım naif bir şeyi tutar gibi dikkatlice hareket ederek bıçağı ona doğru itecektim ki bir anda bıçağı göğsünden çektim.
Adam hızlı soluklar alıp verirken sanki kilometrelerce koşmuş gibi duruyordu. “Sen delisin, bu normal değil. Bundan zevk alıyorsun. Kendini adalet yarattığına inandırmışsın ama bundan sadistçe bir zevk alıyorsun ruh hastası! Tedavi olman gerek! Bu iplerden kurtulduğumda seni öyle bir yere götüreceğim ki çığlıkların bile duyulmayacak!”
“Eğer beni yakalamayı başarırlarsa sonum hapis değil mezar olur” diye tahminde bulundum. Etraftaki herkes o kadar salaktı ki, kimse çevresine bakınmayı akıl edemiyordu.
Saatime kısa bir bakış attıktan sonra “Jonathan…” diyerek adını söyledim, “Bence artık kendini savunmaya başlamalısın. Karşında bir mahkeme yok, afili cümlelerinle benden kurtulamazsın. Bu gece senin için bir mahkeme kurulacak” sonra en sevdiğim kısma geldiğimizden birkaç adım geriledim “Ve sen ilk defa hakim koltuğunda olmayacaksın.”
Evelyn Hayes:
Gözlerim yüzüme bir nefes kadar yakın olan adamdaydı. Her aldığı nefes sanki beni yakmak ister gibi yüzüme vuruyordu. Elleri belimde sahiplenici bir şekilde dururken ikimiz de oldukça terlemiştik. Benim gözlerim onun dudaklarına kayarken o ise sadece gözlerime bakıyordu.
Biz bu hale nasıl gelmiştik?
2 gün önce:
Alexander eve geldiğinden beri tek yaptığımız şey olanları anlatmaktı. Sonrasında hepimiz sessizliğe gömülmüştük. Odama kadar gelmiş ve bana bir telefon bırakmıştı. Açık oynuyordu, yanınıza kadar girebiliyorum ve siz bunun farkında bile değilsiniz diyordu.
Sinirle ayaklandım, FBI ila anlaşma yaptıktan sonra çok iyi olmuştu bu. Sözde beni koruyacaklardı, onlar beni koruyana kadar Yargıç neler yapmıştı.
Sophia da benim gibi düşünceliydi, eve kadar nasıl girdiğini düşünüyordu. İkimizin bakışları birkaç saniye kesişti. Alexander eline giydiği eldivenlerle telefonu inceliyordu. Gören de gözüyle parmak izi taraması yapacak zannederdi.
“Evelyn, bir gelsene” diyerek beni yanına çekiştirdi. İkimiz başka bir odaya geçtiğimizde Sophia ben konuşamadan elini kaldırdı. “Biliyorum, anladım. Ama şu anlık olay bu değil.” Elini anlına vurdu “Bu da var da… Abin, Edward” diye sıkıntılı bir nefes verdi.
“Ne olmuş ona?”
“Acil bir telefonla geri ailesinin yanına döndü. Gitmeden önce beni aradı, bir dahaki gelişinde seni de alacağını. Bu saçma düşmanlığın bitmesi gerektiğini zırvaladı” deyince bir an ne hissetmem gerektiğini bilemedim. Ne de olsa o her zaman babasının dediğini yapardı. Kırılmaya hakkım yoktu.
Seni mi götürecekmiş?
O biraz zor.
Anlayışla başımı salladım “İyi oldu, birazdan FBI falan gelir. En azından ne oldu diyerek başımızı ağrıtmaz” diyerek kendimi koltuğa bıraktım. İkinci salonumuzdaki karşımdaki koltuğa da o oturdu. İkimiz de yüzümüzü avuştururken “Artık burada kalmamız güvenli değil, başka bir yer bulmalıyız” dedim.
Kendini geriye doğru bırakırken “İnan bana çok garipti. Ailesi ile telefonda konuşmuş, senin onların yanlarına dönmeni istiyorlarmış falan” dedi. bu dedikleri sadece gülmeme neden oldu. Sadece komik bir şaka veya ölmeden önce günah çıkarma olabilirdi.
Hatırlatmak için “Şimdi bunu konuşmayı bırakalım. Yarın detaylıca konuşuruz. Şimdi konumuza dönelim” dedim.
Onaylayan mırıltılar çıkardı. “Bu kadar ileriye gidebileceğini düşünmemiştim. Seninle derdi ne olabilir? Seninle doğrudan iletişim kurmak istiyor” diyerek zaten karman çorman olan kafamı iyice bozdu. Bilmiyorum der gibi omuz silktim. En azından FBI ile doğru zamanda iş birliği yapmıştım. Bana bir şey yapamazdı. En azından şimdilik.
Kapı açılıp içeriye Ethan girince hemen ayaklandım. Beni görünce o da derin bir nefes aldı “Doktor, bakıyorum da iki dakika boş durmuyorsun” diyerek alaya almaya çalıştı.
Ellerimi teslim olur gibi havaya kaldırdım “Sizden önce gayet sakin bir hayatım vardı” demem ikimizin de birkaç saniye durup sırıtmasına neden oldu. Ethan kesinlikle favorimdi, ilk olarak kesinlikle bana benziyordu, ikinci olarak ben ruh gibi ortalıkta gezerken çok defa yanıma oturup çok saçma konular hakkında konuşmuştu. Bu yüzden Ethan bende ayrı bir yerdeydi.
Çenesiyle dışarıyı işaret etti “Alexander seni bekliyor, yanında diğerleri de var” dedikten sonra tam geriye dönecektim ki “Doktor” diyerek beni durdurdu. Ne var der gibi bakınca beni rahatlatacak bir şekilde gülümsedi “Merak etme, onu yakalayacağız. Korkma”
Bu dediğine sadece gülümsemekle yetindim, biraz zor gibiydi ama yine de onu bozmadım. Birkaç saniyelik bakışmanın ardından ben kapıya yöneldim. Odadan çıktığımda koridorda konuşan dörtlüyü gördüm. Beni görünce hepsi sustu ve beni izlemeye başladı.
Etrafı gösterdim ve “Daha iyi ağırlamak isterdim sizi” dedim. sonra yapacak bir şey yok der gibi ellerimi dizlerime vurdum “Bir dahakine diyelim artık” diye dalgaya vurmamla Olivia gülümsedi.
Ryan “Olaydan olaya koşuyorsun Doktor, yavaş. Daha görüşeli bir saat olmadı” diyerek sırıttı. Sanırım bunların dili buydu, alaya almak. Yada ben onları alaya aldığım için onlar da aynısını yapıyorlardı. Şimdiden gelecekteki kendime acıyordum.
Alexander sertçe Ryan’a bakınca adam ağzına görünmez bir fermuar çekti. Alexander tekrar bana döndü “Eve nasıl girdiğini bilmiyoruz ama telefonu incelemek için ekiplere teslim edeceğiz. Bu durum bizim lehimize, hata yapabileceği kanıtlar bırakıyor.” Bana garip bir şekilde güven veren gözlerle baktı. gülümsemekle yetindim.
Olivia önemli bir noktaya değinerek “Ama bu evde kalması güvenli değil, sana yeni bir ev tahsis edilmeli. Bir kere girdiyse tekrar girer” benim de düşüncelerime derman oldu. Yani, yeni bir ev fikrine çok iyi bakmasam da peşimdeki sapıktan kurtulmanın yolunun bundan geçtiğini düşünüyorlarsa, bana da tamam demek düşerdi.
Nathan elini cebine sokup telefonunu çıkardı. “Ben bizim ekiplere söyleyeyim bir ev baksınlar” demişti ki Alexander “Gerek yok, ben ayarladım” deyince ben de dahil herkes garip bir şekilde bakmaya başladık. Pardon da ne zaman ayarlamıştı? Eve geldiğinden beri ekip işleriyle uğraşıyordu.
Umarım bizi FBI binasına ev dedirtmek zorunda kalmaz.
Bakışlarımızı umursamadan Nathan’la konuşmaya devam etti “Ama Avukat hanım için yeni bir ev bulunabilir.” Dedi. ben ise ne mi yaptım? söylem doğruysa gözlerimi kırpıştırmak dışında hiçbir şey.
Beni dinle, bundan bir olay çıkacak. Bu adam ne ara ayarlamış olabilir yahu?
Ne bileyim arkadaşım? Son birkaç saat içinde düşündüğümden daha fazla olay oldu, beynim durdu. Mavi ekran veriyor şu an, bu kadar aksiyon bünyeye fazla be kardeşim.
Arkadan iki kişi daha çıkınca bu sefer bizim bakışlarımız gelen ikiliye döndü. Ethan “Kardeşim bakma sen, Avukat hanımın da kalacağı yer belli” demesiyle yine aynısı oldu ve garip gözlerle onlara bakmaya başladık.
Neler oluyor lan burada?
Benim gözlerim doğrudan Sophia’ya kayarken o ise Daha sonra anlatacağım, durumlar karışık! Bakışını atıyordu. Yavaşça başımı salladım, ne de olsa bana anlatırdı. Ama bu Ethan neden benim kardeşime garip gözlerle bakıyordu.
Haklı bir isyan Nathan’dan geldi “Bir karar verin mk iki seferdir gir çık” diye homurdandı ki haklıydı. Bu ekip bir kişiyi kurtarmaya gitse sekiz kişi kalırdık. Acilen ayrılmalıydık.
Garip atmosferi bozmak için boğazımı temizledim “E iyi madem. Ben kendi evimden eşyalarımı alayım, sonra ne yapacaksak yapalım” diyerek çıkışa yöneldim. Olivia şaşkınlıkla “Burası senin değil mi?” diye sordu.
Cevap veren Sophia oldu “Yok, ikimizin daireleri karşılıklı. Ama genelde bende kalıyoruz” Olivia başını salladı “Ben de geleyim mi? bunların konuşması beni bayıyor da” ikimiz bir süre bakıştık. Ama fazladan bir kişi bizi zarara sokmazdı ya.
“Gel, zaten iki dakika kıyafet alıp geleceğim” dedim. sophia da başını salladı, bu garip ortamdan koşar adım kaçtım ve anahtarla kendi dairemin kapısını açtım. Uzun süredir evime girmediğimden bir saniye garipsesem de sonrasında odama yürüdüm.
Arkamdan gelen Sophia ve Olivia beni takip etti. Ben valizimi indirirken Olivia da etrafı inceliyordu. Benim odam duvarları maviye boyalı, kitaplığı pembe, masam beyaz, gardırobum siyah, makyaj masam turuncu olmak üzere oldukça renkliydi. İlk gelen herkes garipsiyordu.
Kahve rengi saçlarını geriye iten kız bana döndü. “Evelyn, seninle konuşabilir miyiz?” kazağımı bavula koyarken başımı salladım. Sophia da yardım ediyordu. “FBI ile çalışmayı kabul etmende başka bir neden var mı?” derken kahve rengi gözlerini bana dikmişti. Birkaç dakika önce normal olan kadın şimdi sanki bir şey yapmışım da onu yakalamaya çalışıyormuş gibi bana bakıyordu.
Sophia şaşkınlıkla bana döndü “FBI ile çalışmaya mı başladın? Ne zaman?” diye dehşet içinde konuşunca güldüm. “Beni evden çıkaran bu oldu. Sonunda doktorluktan ajanlığa terfi ettim” diye övünmemle Sophia hafifçe omzuma vurdu “Seni de beş dakika boş bırakmaya gelmiyor”
İkimiz gülerken Olivia “Siz ne zamandan beri arkadaşsınız?” diye yeni bir soru yöneltti. Sanırım bunların ekibinde herkes benden şüpheleniyordu. Hani bu kadar şüphe duyulacak bir şey de yapmamıştım ki.
Karşımdaki sarışına döndüm “Sekizi doldurduk, dokuz mu oldu?”
Tek kaşı havalandı “Sekiz sene on ay” deyince sırıttım.
Olivia dudaklarını büzdü “Uzun bir süre cidden, hep beraber misiniz?” diye yeni bir soru sorunca oflamak istedim. Ama yine aynı şekilde kendimi telkin ettim sakin ol, görevi bu, görevini yapıyor.
Sophia sırıttı ve “Ayrı kaldığımız çok zaman yoktur. Bir yerde Evelyn’i görürsen mutlaka ben de varımdır.” Diyerek göz kırptı. En doğal şekilde yanıtlamaya çalışıyordu.
“Peki nasıl tanıştınız?”
İkimiz de aynı anda birbirimize baktık. Bu öyleydi ki ikimizin de boğazında bir yumru oluştu. Nasıl tanıştığımız konuşmaya kapalı bir konuydu. Her 21 Aralıkta ikimiz için de tekrar mühürlenen bir şeydi. İkimizin de bir şey kaybettiği ve yollarımızın kesiştiği o tarih…
Alayla güldüm “Sen böyle soru soracak mısın Olivia?” etrafımızı gösterdim “Burası senin sorgu odan değil benim evim. Ve benim evimde nasıl konuştuğuna dikkat etmeni öneririm” diye sert bir dille konuştum. Kırmayıp gel demiştim ama şimdiden pişman olmuştum.
Oliva birkaç saniye şaşkınca baktı. sonra özür diler gibi başını salladı “Üzgünüm, mesleki alışkanlık. Genelde yeniliklere çok açık değiliz. Amacım sizi sorgulamak değildi” sesi samimi geliyordu.
Olivia kahve rengi dalgalı saçları olan, kahve gözlü, esmer tenli uzun boylu bir kadındı. Dışarıdan bakan herkes onun güzel olduğunu anlayabilirdi. Ama içimden bir ses tek sahip olduğu şeyin güzellik olmadığını söylüyordu. Kısa süreli konuşmalarımızdan anladığım bir şey varsa ekip için her şey olduğuydu. Bir şey öğrenilecekse, bakılacaksa, kayıt altına alınacaksa hep ona gidiliyordu. Zehir gibi de bir hafızası vardı.
Belki de dışarıdaki erkeklerden daha tehlikeliydi.
Sophia son derece masum bir şekilde başını salladı “Sorun değil, mesleki deformasyon ne de olsa.” Sonra duraksadı “Ama unutmamalıyız ki mesleklerimiz bizim söyleyip yaptıklarımıza bir kılıf olamaz. Evelyn burada birini dikse, sonra mesleki alışkanlık dese oldukça garip olurdu değil mi?” diye sormasıyla Olivia beklemediği çıkışla duraksadı. Sonrasında gülümsedi:
“Haklısın. Ama bir ajan olarak şüphelenmemek mesleki intihar olur” sonra kendi dediğine kıkırdadı “Bir insanı tanımak ve sorgulamak arasında ince bir çizgi var, bazen bu çizgiyi geçebiliyoruz” bunu söyledikten sonra gülümsedi. Bu bizim de gülümsememize neden oldu.
Ben eşyaları yerleştirirken Sophia “Peki bu FBI olayı ne? Cidden ajan mı oldu?” sesi oldukça meraklı geliyordu. Bir de şaşırmış. Olivia başını iki yana salladı “Ajan olmadı, sadece bazı operasyonlara bizimle katılacak. Kısa süreli bir mevkisi olacak”
“Alt üst ilişkisi mi olacak aranızda?”
“Yani, ondan üst rütbedeyiz, kısa süreli eğitim de verileceğini düşünürsek alt üst ilişkisi olabilir” demesi kaşlarımın çatılmasına neden oldu. Bana neden kimse bundan bahsetmemişti. Ben kimse için getir götür falan yapamazdım… yeterince staj zamanında insanların yaptıklarını çekmiştim zaten.
Ben eşyalarımı toplayınca çıkacaktık ki ekiplerin geldiğini ve biraz daha işin uzayacağını öğrendik. Bu yüzden ben de benim evimde kahve içelim teklifi ortaya atmıştım. Olivia normalde olay yerinde olmalıydı ama garip bir şekilde Alexander gibi bir işkolik onun bizim yanımızda kalmasına izin vermişti.
Benim açık mutfağımdaki karşılıklı iki L koltukta oturmuştuk. Olivia yanıma, Sophia karşıma geçmişti. Sıcak kahvelerimiz elimizde öylece konuşuyorduk.
Aklıma gelenle yanımdaki kadına döndüm “Ethan doktor mu? Yani doktorluk gibi bir şey mi okudu?” sonra hemen ekledim “Özel bilgi dersen anlarım”
Hayır değil der gibi başını salladı “Evet, tıp fakültesini bitirmedi ama üç sene okudu. Bu yüzden az çok adli vakaları anlayabiliyor” kahvesinden bir yudum aldı “Sen nerden anladın?”
“Biz hastanedeyken doktorla çok rahat konuşuyordu, ondan sorayım dedim” bunu dememin arından Sophia birkaç saniye duraksadı. Ne oldu der gibi baksam da beni görmüyor gibiydi. Bir gariplik vardı bugün ama yakında soracaktım.
“Evelyn, var mı hayatında biri?” Ne alaka?
Alayla güldüm “Yargıç desem komik olur mu?” işte hayat bazen komik olmayan şeylere bile gülebilme yetisi kazandırıyordu insana. Olivia gülümsedi “Doğru. Ama cidden var mı biri?”
“Bu kargaşada beni sevecek birini zor bulurum ben” homurdanmam hepimizin gülmesine neden oldu. Nedense iyi anlaşacağımızı düşünüyordum. Tatlı biriydi, bir de sivri dilli.
Yirmi dakika kadar sohbet ettik, sanırım bizi rahatsız etmemek için çok Edward ile alakalı soru sormuyordu. Hayes ailesi genel olarak kirli işleriyle ünlüydü ama kimsenin elinde bunu ispatlayacak somut bir kanıt yoktu. Bu ailenin içinden kaçıp gelen birini herkes merak ederdi, ara sıra aile ile alakalı konu açılmıştı. Ama verdiğimiz net ve soğuk cevaplar hemen konuyu kapatmasına neden olmuştu.
Sonunda işleri bitince ayaklandık. Sophia şu anlık özel bir evde kalacaktı. Ama bunu duydukları anda bütün FBI ekibi şaşırmıştı. Asıl garip olan benim neden özel bir evde kalmayacağımdı. Benim için ayrı bir ev ayarlamış ajan bey efendi. Neresi olduğunu sorduğumda gidince görürsün demişti. Yanında çok saygıdeğer ajanları olduğundan mı bilinmez, yüzüme bakmıyordu. İfadesiz bir surat ifadesi takınmıştı. İlk defa birinin yüzünü okurken takıldığımı hissediyordum.
Evimin önündeki lüks araçları görünce bir an fotoğraf çekme isteği oluşsa da benimde bir havam olduğunu hatırlayıp bunu yapmaktan vaz geçtim. Ben kendi arabama yöneliyordum ki Alexander kolumu tuttu “Benim arabamla gidelim,” dedi.
Derdi ne bunun?
Bir bilsem, garip davranıyor.
“Nedenmiş o?” diye sorunca birkaç saniye duraksadı. Sonra arabasına yönelip “Arabada anlatırım” dedi. sinirle gözlerimi devirdim, iyi alışmıştı onu yap bunu yap demeye. Yine de dediğini yapıp arabasına yöneldim.
İkimiz de yerlerimizi aldığımızda herkes hareketlendi ve aynı bir konvoy gibi ilerlemeye başladık. Derin bir nefes alıp boğazımı temizledim “Evet, ne oldu?”
Alexander birkaç saniye cevap vermedi. Ellerini direksiyonda tutmaya devam ederken gözlerini yoldan ayırmıyordu. Yüzündeki ifade her zamanki gibi sakindi ama onu biraz fazla tanımaya başlamış olmalıydım ki, çenesindeki hafif kasılmadan hoşuma gitmeyecek bir şey söylemek üzere olduğunu anlayabiliyordum.
“Evine girdiğinin farkındasın, değil mi?”
Kaşlarımı çattım. Ama dudaklarımdan çıkan yine alay dolu sözlerdi “Evet, hatta ben davet ettim. Bir kahve içtik” duyduklarıyla birkaç saniye sinirle bana baktı. Bense omuz silktim.
“Evelyn.” Dedi uyarıcı bir tonda.
“Ne?”
“Ciddiyim.”
Ben de birkaç saniye sustum. Sesindeki ton, biraz önce ekip arasında yaptığımız saçma konuşmalardan eser bırakmamıştı. Önümüzde ilerleyen araçların kırmızı ışıkları camdan içeri vuruyor, yüzünün bir kısmını kısa süreliğine aydınlatıp tekrar karanlıkta bırakıyordu.
“Ben de ciddiyim,” dedim sonunda. “Telefonu bıraktığını biliyorum. Eve girdiğini biliyorum. Hatta odama kadar geldiğini de biliyorum.”
“Bunların hiçbirini normal karşılamaman gerekiyor.” Ah bir de onu bana sor.
“Normal karşıladığımı kim söyledi?” derken tek kaşım havalanmıştı.
“Az önceki tavrın.”
Gözlerimi devirdim. “Ben panik yapmayınca herkes neden bir problem olduğunu düşünüyor?”
Aynaları kontrol edip direksiyonu sağa çevirirken “Çünkü bazen panik yapman gereken yerde sadece dalga geçiyorsun.” Dedi.
Eee ne yapalım der gibi ellerimi dizlerime vurdum. “Bu benim başa çıkma yöntemim.”
Alexander kısa bir süre bana baktı. Gözleri yeniden yola dönerken dudaklarının kenarında belli belirsiz bir hareket oldu. “Fark ettim.”
“Güzel.”
“Güzel değil.”
“Seninle anlaşmak gerçekten zor.” Derken kollarımı göğsümde bağlayıp kendimi geriye bıraktım. Gözlerim camdan kayıp giden ağaçlarda gezindi.
“Henüz anlaşmaya çalışmıyoruz.”
Bu cevabıyla birkaç saniye yüzüne baktım. Sonra istemsizce güldüm. Sonrasında hemen toparlanıp “Pekâlâ. Konumuza dönelim. Neden benim arabam yerine senin arabanla gidiyoruz?” dedim. bunu söylemem bile çok komik bir şeymiş gibi alayla gülümsedi.
“Evin veya sana ait olan şeyler güvenli değil de ondan”
“Bunu zaten söylediniz.”
“Hayır. Sanırım hâlâ tam olarak anlamadın. Anlasaydın soru sormazdın.” Başımı ona çevirdim. Yandan profilini birkaç saniye izledikten sonra “Daha nasıl anlayabilirim?” diye sordum.
“Yargıç senin evine girdi, Evelyn.” Dedi kaçıncı defa.
Bu kez cevap vermedim.
Alexander devam etti:
“Alarmı aşmış. Kameralardan kaçmış. Güvenlik önlemlerini fark etmeden geçip odana kadar ulaşmış ve sana telefon bırakmış. Bunu yaparken de arkasında özellikle bulmamızı istediği bir iz bırakmış.” Derken sakin görünse de oldukça sinirli olduğunu anlayabiliyordum. Aradıkları katil dalga geçer gibi evime girmişti, biraz suçlu hissedebilirdi. Benlik sorun yoktu.
Parmaklarımı dizimin üzerinde birbirine geçirdim. O böyle konuştukça ben geriliyordum, gerildikçe sinirleniyordum. Sinirlendikçe içimden hiç tanımadığım biri çıkıyordu. Bu yüzden derin nefes alıp verdim. “Eee, yani?”
“Yani o evde kalmayacaksın.” Diye özetledi.
“Evet o evde kalmayacağımı biliyorum.” Sonra aklıma gelince durdum “Cidden ben nerede kalacağım ya?” sokakta bırakmazlardı herhalde beni.
Sorduğum soruyu duymazdan gelip arkayı kontrol edip bana döndü “Sen neden hiç itiraz etmedin başka bir evde kalmaya?” cidden bunu mu merak etmişti?
“Ne yapmamı bekliyorsun? ‘Hayır, beni tekrar kaçırabilecek bir yerde yaşamak istiyorum’ mu diyeyim?”
Bu söylediklerimden sonra aramızda bir süre sessizlik oldu. İkimiz de bulunduğumuz garip ortamdan dolayı konuşmadık. “Hala cevap vermedin, nereye gidiyoruz?”
“Sana ayarladığım eve” dedi.
Bunu beklemediğimden dolayı bir an duraksadım “Bana ne ara ev ayarladın sen?” diye sorarken sesim şüpheci geliyordu.
Aklına ne geldiyse anlamadığım bir şekilde sırıtarak “Bulmam çok zor olmadı” dedi. pekala, ben biraz işkillenmiştim, bu adam bu kadar sinsice sırıtmazdı. Acaba beni FBI akademisine falan mı yazdırmıştı? Hem koruma hem eğitim mantığıyla.
Tanrı beni kutsasın, sanırım yine alt üst ilişkisine kurban olacağım.
“E bana neden söylemedin?”
“Önce kesinleştirmem gerekiyordu” ama bu adam neden konuşurken neden böyle sırıtıyordu. Harbi aklıma başka şeyler geliyordu.
İki elimin de baş ver orta parmaklarını içeriye doğru kıvırarak tırnak işareti yaptım “Bulmanın çok zor olmadığı ev nerede acaba?” derken alacağım cevaptan korkmaya başlamıştım.
Alexander cevap vermedi.
Arabanın motorunun düzenli uğultusu, aramızdaki sessizliği dolduruyordu. Dışarıda öğlenin ağırlaşan güneş ışınları camlara yansıyor, sokak lambaları birkaç saniyede bir yüzümüzün üzerinden kayıp gidiyordu. Alexander'ın elleri direksiyonda sakindi. Yolun tamamına dikkatini vermiş gibi görünüyordu.
Ama yüzündeki o hafif sırıtış gitmemişti.
İşte sorun da buydu.
Alexander Price'ın yüzünde öyle bir ifade gördüğümde içgüdülerim bana genellikle kaçmam gerektiğini söylerdi.
Bir süre onu izledim.
Sonra dayanamadım.
“Alexander?”
“Efendim?”
“Nereye gidiyoruz?”
“Az önce söyledim.” Demesi sinir krizi geçirme sebebimdi. Yine de sakin bir ses tonuyla:
“Hayır. Sen bana ayarladığım eve gidiyoruz dedin. Evin nerede olduğunu söylemedin.” dedim
“Şimdi söyleyeceğim.”
Bu kadar sakin konuşması hiç hoşuma gitmemişti. Kulaklarım ne diyeceğini merak ettiğinden dikkat kesilmişti. Onun yüzündeki garip ifade her geçen saniye benim daha fazla psikolojimi bozuyordu. o ise dünyanın en sıradan şeyini söyler gibi rahatça:
“Benim evimde” dedi.
NE?
NE?
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Cümlenin anlamı beynime ulaşmıştı ama kabul etmek istemiyordum. Birkaç defa gözlerimi kırpıştırdım. Doğru duyduğuma emin olmak istiyordum, bence yanlış duymuştum veya bu adamda uykusuzluk kafa yapmıştı ve ne dediğini bilmiyordu. Kesinlikle böyle olmalıydı.
Ne tepki vereceğimi merakla izleyen adama ancak birkaç dakika sonra dönebildim “NE?” yüksek sesim arabanın içinde yankılanırken o ise bu tepkime sırıtarak karşılık verdi.
“Benim evimde kalaca-“ demişti ki
Gözlerimi kırpıştırdım. “Senin... evinde?” derken hala idrak aşamasındaydım.
“Evet.”
“Senin evinde?”
“Evelyn, aynı şeyi üçüncü kez sormana gerek yok.” Derken ne kadar eğlendiğini saklama ihtiyacı hissetmiyordu.
“Seninle aynı evde mi?”
“Evet.”
Ağzımı açtım. Kapattım. Tekrar açtım. Ama ne diyeceğimi bulamadım. Sonunda iki elimi de havaya kaldırdım. İkinci defa bağırışım arabada yankılandı “Ne?!”
Alexander'ın yüzünde en ufak bir şaşkınlık oluşmadı. Sanki bana dünyanın en mantıklı şeyini söylemişti. “Güvenli.” Derken bunu çok rahat söylemesi tam bir çıldırma sebebiydi. FBI akademisi kafama daha çok oturmuştu benim.
“Ben güvenli olup olmadığını sormuyorum!”
“Gözden uzak bir yerde.”
“Alexander!” diye uyararak bağırdım.
“Giriş çıkışları kontrol altında.”
“Alexander!” Bu kez bana döndü. “Ne oldu Doktor?”
Sorduğu soru yüzünden sinirlerim bozulduğundan güldüm. Evet cidden güldüm, böyle bir şeye ne yapılırdı ki? Anca gülünürdü zaten. “Ben neden senin evinde kalıyorum?”
“Çünkü benim evim güvenli.”
“FBI'ın güvenli evleri yok mu?”
“Var.”
“Başka ajanların evleri yok mu?”
“Var.”
“Boş oteller?”
“Var.”
“Devlet binaları?”
“Var.”
“Bir mağara?”
Bunu dememi beklemiyor olacak ki duraksadı. Bana yandan bir bakış atıp “Mağara mı?” diye inanamayan bir sesle sordu. Kafa mı kaldı? Adam gelmiş dünyanın en normal şeyini söyler gibi birlikte yaşayalım diyor. Gel de çıldırma.
“Şu an her şeyi değerlendiriyorum.”
Alexander'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Cidden eğleniyordu manyak. “Benim evim daha mantıklı.”
Koltuğa yaslanıp tavana baktım. Onu dinlemeyi bırakmıştım, şu an arabadaki sanruftan gök yüzüne bakarken Tanrı ile içimden konuşuyordum. “Tabii. Çünkü neden hayatım normale dönsün ki?”
Birkaç dakika sessiz kaldım, olanları anlamak, değerlendirmek ve yanımdaki manyağa bir tane çarpmak istiyordum. Ama beynimin mantıklı olan yanı yavaş yavaş kafama bir şeyler sokmaya başlamıştı. Daha sakin bir sesle ona döndüm
“Bunu ne zamandır planlıyorsun?”
“Sizin eve geldiğimde karar verdim.”
“Eve geldiğinde mi?!” daha ne kadar şaşırabilirdim acaba?
Cidden başını salladı, sonra yandan aldığı hazır kahveyi açmam için bana uzattı. Kahveyi açarken “Alexander, insanlara ‘bu arada yarından itibaren benim evimde yaşayacaksın’ diye son dakika bilgi vermek normal değil.” Diyordum.
Kahveyi açtıktan sonra ona uzatırken “Senin evinde kalman güvenli değil. Benim evim de güvenli.” Dedi. Kaçıncı defa bunu söylüyordu acaba? İçimdeki şeytanın sesi bağırarak sadece evi güvenli olduğundan dolayı beni orda istemediğini söylüyordu. İçimdeki şeytanın sesini nasıl kısıyorduk?
Sonunda gülmeyi bırakıp ciddi bir sesle “Evimde güvenlik sistemi var. Öyle herkesin aşamayacağı bir sistem. Ayrıca tek başına kalman daha büyük risk.” Diyerek beni yatıştırmaya çalıştı. Ne diyeceğimi bilemez halde başımı salladım. Ama neye salladığımı bile bilmiyordum. neler yaşanıyordu burada? Lütfen rüya olsun bu olanlar. Yoksa bayılacağım şuraya.
Şimdi, ciddi bir şekilde değerlendirmem gerekirse:
Birinci olarak peşimde manyak gibi dolanan, kimse anmak istemese de bana takıntılı olan biri vardı. üstelik evime kadar gelip alay eder gibi telefon bırakmıştı. Bana bu kadar yakın olan birinden kendimi korumak sandığımdan daha zor olacaktı. Yanımda donanımlı ve beni koruyabilecek biri olması daha iyiydi.
Ayrıca bana takıntılı olan birini düşmanıyla gitmem kadar bozguna uğratacak ne olabilirdi ki? Belki biraz çıldırırdı ama belki bu onu kendine getirirdi. Şaka gibi, resmen düşündüğüm planladığım şeylere bak. 18 yaşında ergenlere dönüştüm.
İkinci olarak bu adam neden benim onunla gitmemi bu kadar istiyordu. Benim aklıma gelen düşünceler yüzünden ayaklarımı bir yerlerime vura vura kaçmak istiyordum, açıp kafamı bir kuma gömmek. Konuya dönersem, davranışları ilk tanıştığımız zamanla çok farklı geliyordu. Yanımdayken daha rahat biri gibi oluyordu. Diğerlerine sürekli kızarken bana gülüp bana uyduğunu görmüştüm. Sanki eğleniyordu. Asıl önemli olan benim de aynı duyguları hissetmemdi.
Yani sonuç olarak baktığımda çok da eksi bir şey çıkmıyordu. Hem biraz ajanın sabrını zorlayabilirdim. Aklımdan geçen onca planı örtmek ister gibi gülümsedim ve tekrar yanımdaki adama döndüm “Kabul, senin evinde yaşarım” söylediklerim bir anda bana dönmesine neden oldu.
Şaşkınca “Nasıl yani? ‘Ben nereden senin evinde kalıyorum şerefsiz’ diye yükselmen gerekmiyor muydun?” o kadar komik bir ifadeyle sormuştu ki, güler gibi nefes alamadan duramadım.
Başımı eh der gibi salladım “Emir verir gibi benim evimde kalacaksın demen biraz sorun. Ama neden dediğini düşünürsek anlayışla karşılayabiliyorum.” Olgunluğum karşısında bir an afalladı.
“Neden diyormuşum ben?”
Kendimi gösterdim “Sizin korumanız gereken biricik yeminiz olduğumdan” diyerek gözlerimi kırpıştırdım. “Başka neyden olacak ki?” diye sordum. Sorduğum soruyla tamamen bana döndü. Bir an bu manyak trafikte neden bana dönüyor diye yükselecektim ki çoktan varmış olmamız beni şaşırtan bir gerçek oldu. Derin düşünceler beni ele geçirmişti.
Mavi gözleri üzerimdeyken “Bilmem, neden olabilir?” diye daha önce duymadığım bir ses tonuyla konuştu. Ruhumu görmek ister gibi derin bakıyordu. Bakışlarından kaçmak için boğazımı temizleyip eve baktım. Gördüklerimle gözlerim ne kadar açılabilirse o kadar açıldı. Cidden bunu görüyor muydum ben?
“Oha, bu ne be?” diye şaşkınlıkla çıkan sesim kulaklarımızı doldurdu.
Yanımdaki adam eve baktı, “Ne var evimde?” diye sorarken oldukça normal konuşuyordu.
Ne mi var? Ne yok diye sorulmalı bence.
Ev iki katlı evlerdendi, benim bu açıdan gördüğüm geniş bir bahçesi vardı. oldukça büyük olan eve bakarken ağzım açık kalır gibi oluyordu. Pekala, ben de en az bunun kadar büyük bir evde bir süre yaşamıştım. Ama benim ailem mafyaydı, bu adam bu kadar zengin miydi?
“Bu ev senin mi?”
“Benim olmasa neden getireyim Doktor?” diye sorarken gözlerini devirmemek için zor duruyordu.
Arabanın motoru sustuğunda dışarıdaki sessizlik bir anda daha belirgin hâle geldi. Az önce yol boyunca duyduğum motor sesi kesilince kulaklarım birkaç saniye boyunca boşlukta kalmış gibi hissetti. Alexander emniyet kemerini çıkarıp kapıyı açtı.
Ben ise hâlâ eve bakıyordum.
Gerçekten büyüktü.
Ama cidden büyüktü.
Bahçenin iki yanında sıralanmış ağaçlar eve kadar uzanıyor, taş döşeli yol geniş giriş kapısına kadar devam ediyordu. Evin dış cephesi oldukça sade tutulmuştu ama sade olması küçük olduğu anlamına gelmiyordu. İki katlı yapının geniş pencereleri günün son ışıklarını yansıtıyor, bahçenin kenarındaki birkaç küçük aydınlatma çoktan yanmış olmasına rağmen ortalık hâlâ aydınlık görünüyordu.
Kısacası...
Adamın evi, benim evimden daha güzeldi.
Bunu asla dışımdan kabul etmeyecektim.
Ne kadar uzun süre eve baktıysam Alexander elini gözlerimin önünde salladı. Kendime gelip ona döndüğümde “Ne bakıyorsun?” diye söylendi. Sanırım eve girmek istiyordu.
“Hiç.” Diye mırıldanırken kemerimi çözüyordum.
Tek kaşı havalandı “Beş dakikadır eve bakıyorsun.”
“Evi inceliyorum.”
“Evi mi?” diye sorarken şaşırmışa benziyordu. Başımı salladım “Evet.”
Herhalde neden yaptığımı anlamadığından “Niye?” diye sordu masumca.
“Bir insanın evinde kalacaksam doğal olarak incelemem gerekiyor.”
“Evimi mi denetliyorsun?”
Yalan söyleyerek “Güvenlik açığı arıyorum.” Dedim. Adama gidip de evinin ne kadar para tuttuğunu merak ettiğini söylememen iyi oldu.
Birkaç saniye bana baktı. Sonra evinde gezindi bakışları “Bulabilecek misin?”
İğneleyici bir tonla “Şu an için evin sahibi en büyük güvenlik açığı gibi duruyor.” Amacım onun sinir olmasıydı. Nedenini bile bilmiyordum, nedense evi görünce içime kıskançlık yüklenmişti. Ajan maaşı ne kadardı acaba?
Dediklerim amacına ulaşamayıp üstüne dudaklarının kenarının kıvrılmasına neden oldu. Ben tekrar konuşamadan “Arabadan in, Doktor.” Dedi.
“Emir vermeyi bırak.” Rahatsız bir sesle konuşmam çok etki etmemişe benziyordu. Hala hareket etmediğimi görünce “İnmezsen seni ben çıkaracağım.” Dedi. bunun bana garip hissettirmesi normal miydi? Adam gangster gibi konuşmuştu, tabii sinirlerim bozulacaktı.
Kaşlarımı kaldırıp ona baktım. “Tehdit mi bu?”
“Uyarı.”
“Farkı ne?”
“Birinde hâlâ seçim şansın var.”
Bu konuşma beni geçmişe götürdü. O rezil gece kulübünde bunun benzeri bir şeyler söylemişti. O an bulunduğumuz konum, yaşadıklarımız. Üstünden sanki aylar geçmişti ama hepsi birkaç gün uzaktaydı. Kendime gelmek için birkaç saniye zaman tanıdım.
Kendime gelince gözlerimi devirerek kapıyı açtım. “Bazen gerçekten senden nefret ediyorum.”
Sahte şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı “Bazen mi?”
Onu takmadan arabadan indiğimde serin hava yüzüme çarptı. Derin bir nefes aldım. Hastaneden çıktığımdan beri ilk defa gerçekten başka bir yerde olduğumu hissediyordum. Ne hastane koridorları vardı ne de sürekli açılıp kapanan kapılar. Ne monitör sesleri ne doktorların temkinli cümleleri...
Sadece sessizlik.
Başımı kaldırıp eve tekrar baktım.
Bir süre burada kalacaktım. Garip geliyordu
Daha birkaç saat önce kendi evimde, kendi hayatıma devam edeceğimi düşünüyordum. Şimdi ise hayatımın ortasına bir anda FBI ajanı, güvenlik sistemleri ve birlikte yaşama fikri girmişti. Cidden oldukça monoton bir hayatım vardı!
Alexander bagajdan birkaç çantamı ve valizi çıkardı. Tek eliyle valizi havada tutarken çantalarımı da diğer elinde tutuyordu. “Bunlar senin mi?”
Sinir bozucu bir gülümseme takındım “Hayır, komşunun.”
Bana baktı. baktı. Bir an cidden inandığını düşünmeye başlamıştım. “Şaka, şaka yaptım” dememle ağzının içinde bir şeyler mırıldanıp geriye çekildi. “Fark ettim.”
“Hiç belli olmuyor.”
“Çünkü komik değildi.”
“Bence komikti.”
“Bence değildi.”
“Ev sahibi olarak ilk izlenimini kötü vermek istemezsin.” Diyerek onu kınadım. O kadar evine misafir gelmiştim. Hiç iyi bir ev sahibi olmuyordu. Gerçi hangi medeni insan merkezden uzakta bir yerde yaşardı ki?
Alexander çantanın elinden kaymayacağına emin olduktan sonra kapıya doğru yürüdü. Beni arkada bırakıp ilerlerken “Geç kaldın” diye bağırdı.
Peşinden koşarken kaşlarımı çattım. Evet koşarken diyorum çünkü 1.94 insanların bacak boyu da uzun oluyordu. 1.74 boyum normale bana uzun gelirdi ama bu adamın yanında ufacık kalıyordum. Evin bahçesi de yürü yürü bitmiyordu. Kısa bir koşunun ardından hemen yanına tünedim “Ne için geç kaldım?”
Yine ağzının içinde bir şeyler geveledi. Net duyamıyordum. Kısa bir an bana baktığında ne gördüyse derin nefes aldı “İlk izlenim konusunda geç kaldın” diyerek kendini tekrar etti. Nedense başka bir şey söylediğini hissediyordum.
Kapının önüne geldiğimizde cebinden anahtarı çıkardı. Anahtarın metal sesi sessiz bahçede kısa bir yankı oluşturdu. Kilidi açtıktan sonra kapıyı araladı ve bir adım kenara çekildi. “Buyur.” Sanırım kendince centilmenlik yapıyordu.
Bir an kapının önünde kaldım. Bugün kaçıncı defa yaptığımı bilmediğim şeyi yapıp kaşlarımı kaldırdım “Cidden mi?”
“Ne?”
“Beni eve buyur ediyorsun.”
“Evelyn.”
“Ne?”
Sanırım sabrı tükeniyordu. Nasıl mı anlamıştım? Boynundaki damarların belirginleşip kızarmasından. Eh, elindekiler de ağırdı ne de olsa. Böyle sinirlice konuşunca benim tüm şeytanlar oyuklara kaçıyordu. “İçeri gir.” Dedi. Sevimlice gülümsedim, adamın evinde kalacaktık ne de olsa. Gece boğazıma çökmezse iyiydi.
“Tamam, zaten ben geçiyordum.” Tereddüt ederek eve ilk adımı attım.
İçeri adım attığım anda durdum. Ne beklediğimi bilmiyorum ama kesinlikle bunu beklemiyordum. Belki duvarlarda ajanlıkla ilgili saçma sapan şeyler, her yerde silahlar, dosyalar, dağınık kıyafetler ve üç gündür uyumayan bir adamın yaşadığına dair kanıtlar bekliyordum. Ama ev şaşırtıcı derecede sakindi.
Giriş oldukça genişti. Açık renkli duvarlar, ahşap zemin ve büyük pencereler eve olduğundan daha ferah bir görüntü veriyordu. Mobilyalar gösterişli değildi. Hatta fazlasıyla sadeydi. Her şey yerli yerindeydi.
Fazla yerli yerindeydi.
Ayakkabıların hepsi aynı sırada, aynı uzunluktaydı. Birinin burnu diğerini geçmiyordu. Duvarlardaki portrelerin hepsi aynı hizadaydı… ve bunun gibi birçok şey.
Alexander'ın arkamdan kapıyı kapatmasını izledim. Sanırım şu anlık etrafı incelemem için zaman tanıyordu. Tekrar etrafa baktım. Birkaç saniye geçmişti ki tekrar ona döndüm “Sen burada gerçekten yaşıyor musun?”
“Evet?” dedi.
“Emin misin?”
“Eminim.”
“Burası fazla düzenli.”
“Bunun sorun olduğunu bilmiyordum.”
“Değil.” İkimiz de saçma bir muhabbet yaptığımızın farkındaydık. Ama zaten bu şekilde anlaşabiliyorduk. Saçma olan şeyleri yaparak.
Biraz daha ilerledim.
Salona açılan geniş alana baktım. Büyük bir koltuk, karşısında televizyon ve yanında birkaç kitap bulunan sade bir kitaplık vardı. Her şey işlevsel görünüyordu. Gereksiz hiçbir şey yoktu. Aynı…
Aynı Alexander gibiydi.
Sade.
Düzenli.
Mesafeli.
Ama bir şekilde göze çarpan.
Gözlerim büyük kitaplığa kaydı. Birçok felsefe kitabı ve onun gibi kitaplar vardı, “Kitap okuyor musun?” sorumla başını salladı. Bu sırada bavulu ve çantaları girişe bırakmıştı. Arkamdan gelirken “Genel olarak okumaya çalışıyorum”
“Genel olarak dediğin ne kadar?”
Birkaç saniye düşündü “Vaktim olduğunda.”
“Senin vaktin var mı?” diye sorarken inanmadığım çok belli oluyordu.
“Normalde olmaz” gözleri incelediği kitaplardan bana döndü. “Ama şu an var” Öhm, öhm. Pardon boğazıma bir şey kaçtı da.
Gözlerim onun üzerinde gezinirken düşüncelerime engel olamadım.
Bu adamla aynı evde yaşamak...
Başımı iki yana salladım.
Tanrı yardımcım olsun.