Bölüm 13- Bir Takım Tehlikeli Oyunlar ve Oyunbozanlar:
İkimiz de FBI binasına girdiğimiz anda içerinin oldukça meşgul olduğu anlamıştım. Bazıları koşuşturuyorken bazıları altlarına bağırıyordu. Ama Alexander’i gören herkes saygıyla ona selam verirken bana sorgulayan bakışlar atıyordu. Yargıç sağ olsun büyük bir ün kazanmıştım. Beni görenler “Bu lanet kadının burada ne işi var?” der gibi bakıyordu.
Ah bir biz de bilsek neden burada olduğumuzu.
Üst kata çıkan merdivenlere vardığımızda kendimi kurtların arasında kalmış bir kuzu gibi hissetmeye başlamıştım. Alexander de bunu görmüş olacak ki hafifçe yanıma yaklaşıp “Sakin ol, seni tekrar tutuklama niyetinde değiliz” diye beni sakinleştirmeye çalıştı. Bu adam böyle konuşunca benim daha çok gerilmem doğal mı?
Başımı salladım ama sakin olabileceğimi düşünmüyordum. üst kata girerken Alexander parmak izini okuttu ve kapıdaki güvenliğin taramasıyla girdik. Yukarısı daha sakindi. Sanırım burası daha yüksek rütbeliler ve daha önemli işler içindi. Beni bir odanın önüne getirdi.
“Burası” diyerek kapıyı yavaşça açtı.
Kararsızca içeriye doğru bir adım attım. Aslında çok kokutucu bir yer bekliyordum ama sandığım gibi değildi. kapının hemen karşısında beş tane bilgisayar vardı. bunların beşi de dev bir projeksiyona benzeyen şeye bağlıydı. Sanırsam bilgisayardaki görüntüleri oraya aktarıyorlardı.
Odanın sağ ve sol kanadında uzun kanepeler vardı. birinin üzerinde Ethan yatıyordu. Önlerinde sehpa gibi şeyler vardı. hepsinin üstü evrak, bilgisayar ve birkaç şey doluydu. Tam ortada da dizilerde olan o tahtalardan vardı.
Kapının sağında uzun bir mutfak vardı. kahve makinesi, bardaklar, buz dolabı gibi şeyler duruyordu. Diğer tarafta ise kapıdan duvarın sonuna kadar kitaplık doluydu. Ki hepsi de ağzına kadar doluydu. Sanırım burası onun ekibinin odasıydı.
İnsanlar dağınık halde takılıyordu. Ethan uyukluyor, Olivia bilgisayar başında, Nathan elinde ne olduğunu bilmediğim kitabı okuyor, Ryan şınav çekiyordu. Bizim geldiğimizi görünce hepsi bize doğru dönmüştü. Ethan bile hissetmiş gibi uyanmıştı.
Alexander ciddileşip “Bayan Hayes,” diyerek beni odaya davet etti. Boğazımı temizleyip yanlarına doğru adımladım. Ethan hemen ayaklanıp yanıma geldi, gülümseyip “İyi gördüm seni Doktor, yine de sorayım. Nasılsın?” diye sordu.
Başımı salladım “Dünden daha iyi, yarından daha kötü” demem ikimizin de gülmesine neden oldu. Beni koltuğa oturttuklarında bir yanımda Ethan, diğer yanımda Olivia geçti.
Yanımdaki kadın bana gülümseyip “Hoş geldiniz Doktor Hanım.” Sonrasında kendini gösterdi “Olivia. Tanıştığıma memnun oldum”
Aslında daha önce tanışmıştık. Ben sorgudayken yani, ama tekrarlama ihtiyacı hissetmiş olmalıydı, yada unutmuştu bilmiyorum. Hafifçe gülümsedim “Zaten tanıyorsunuz ama ben de Evelyn” diyerek kendimi tanıttım.
Ethan “Onlar da Ryan ve Nathan” diyerek bana garip bakan ikiliyle tanıştırdı. Başımı salladım, ama neden burada olduğumu daha çok merak ediyordum. Alexander de merakımı anlamış gibi bir ses kayıt cihazını masaya koydu.
“Evelyn Hayes, şu dakikadan itibaren konuştuğumuz her şey kayıt altına alınacaktır. Burada bulunma nedenin FBI'ın yürüttüğü özel bir soruşturma kapsamında bizimle iş birliği yapmanı teklif etmek.” Diyerek beni bozguna uğrattı.
İş birliği mi? Benimle mi?
Şaşkınlığım yüzünden birkaç saniye konuşamazken kendime gelmek için birkaç defa derin nefes aldım. burada düşündüğümden daha ciddi bir durum dönüyordu. “İş birliği?”
“Evet.”
“Ne konuda?”
Alexander dosyayı açtı. Bu kez içinden birkaç fotoğraf çıkardı fakat onları bana uzatmadı. Herkes daha önce görmediğim kadar ciddiydi. Bu da benim yüzümdeki ifadenin değişmesine neden oldu.
“Son dönemde adın birden fazla soruşturmanın içerisinde geçti.” Demesiyle tek kaşım havaya kalktı. Bacak bacak üstüne atarak “Benim adımın geçmesiyle benim suçlu olmam arasında ciddi bir fark olduğunu biliyorsunuzdur umarım” dedim. bunu dememle yanımdaki Olivia’nın kısa bir an öksürdüğünü duydum.
Alexander derin nefes aldı “Bunun farkındayız.”
Başımı ne güzel der gibi salladım. Hatta dile de döktüm “Güzel.” Oturduğum koltukta biraz daha geriye yaslandım. “O zaman doğrudan konuya gelelim.”
Alexander kısa bir süre yüzümü inceledi. Ama yüzümden bir şey anlaması mümkün değildi, düz bir suratla beklerken o ise yeni bir sayfa açtı “Yargıç”
Adını duymamla tüylerim diken diken oldu. Rahatça yaslandığım yerde dikleşerek “Ne olmuş Yargıç’a?” diye sordum. Yine benimle alakalı bir şey yapmamıştır umarım.
Alexander birkaç saniye durdu “Bu konuşmayı seninle yapmadan önce bir şeyi öğrenmem gerek” dedi. sesi en az benim kadar düzdü. Tabii der gibi başımı salladığımda devam etti “Daha önce hiç Yargıç’la temasa geçtin mi?”
“Daha açık olur musun?”
“Daha önce mektup, mesaj, arama gibi bir şekilde Yargıç’la konuştun mu?”
Başımı iki yana salladım “Böyle bir şey olmadı, inanın katillerle konuşmak çok hobim değil” sözlerimle Alexander masadan kalem alıp dosyaya bir şeyler yazdı. Sonrasında devam etti.
“Seninle ilgileniyor.”
“Bunu biliyorum.” Hepimiz bunu biliyoruz.
Sonrasında canımı sıkacağı belli bir soru sordu “Peki seni kaçıran kişi?” bunu sormasıyla aklıma Vincent’in suratı geldi. Beni vurduktan sonra gösterdiği dosya. Başımı salladım “Ne olmuş ona?”
“Onunla ilgili bize anlatmadığın bir şey olduğunu düşünüyoruz.”
“Bu bir soru mu?”
“Evet.”
“Kanıtınız var mı?”
Alexander sustu. Verecek cevabı yoktu ne de olsa. Bana o dosyayı gösterirken etrafta bir kamera bile yoktu, orada geçirdiğim günlerde etrafı iyice ezberlemiştim. Benim odamdaki görüntülerime, yapabildiklerimi, insanları okuma yeteneğimi zaten biliyor olmalılardı. Yani Ethan biliyordu en azından.
Gülümsedim. “Öyleyse varsayım.” Ethan'ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu ama hiçbir şey söylemedi. Beni içlerinde en doğru tanıyan belki de oydu.
Alexander ise sakinliğini bozmadan başını salladı “Pekâlâ. Varsayım diyelim.” Dosyadan bir belge çıkardı. Ellerini masanın üzerinde birleştirip başından beri beklediğim o cümleyi kurdu “Bizim teklifimiz şu”
“Dinliyorum”
“Birincisi Yargıç hakkında bildiğin, bir şekilde öğrendiğin her şeyi bize anlatacaksın” dedi. bu zaten yaptığım bir şeydi. Devam etmesi için bekledim.
“İkincisi bazı durumlarda bizimle çalışacaksın” demesiyle kaşlarımı kaldırdım. İkide birde sözünü kesiyordum ama çok kapalı konuşuyordu.
“Nasıl yani? Zaten sizinle çalışmamı teklif etmiyor musunuz?”
Bu konuda Ethan girdi “Yargıç’ın sana olan ilgisini kullanmak istiyoruz. Bazı saha görevlerinde-“ demişti ki başımı hiddetle iki yana salladım.
“Hayır, inanın bana birilerinin yemi olacak kadar salak değilim.” Diyerek bağırmadan ama sert bir sesle konuştum. Kimse benden aptal bir katil için kendimi feda etmemi bekleyemezdi.
Nathan dediklerim karşısında kaşlarını çatsa da konuşmadı. Beni öyle her dediklerine tamam diyecek biri gibi düşünüyorlarsa çok yanılıyorlardı. Alexander “Daha dinelemeden yargılama. Açıklamayı bitirmedik” diyerek susmam için beni teşvik etti.
“Hayır Alexander” derken sesimin yükselmesini durduramamıştım “Bir seri katilin bana takıntılı olduğunu biliyorsunuz. Beni kaçırmaya çalıştığını biliyorsunuz. Ve şimdi bana gelip onu yakalamak için beni önüne atmayı teklif ediyorsunuz.”
Alexander “Öncelikle sesinin seviyesine dikkat et. Burası öylesine bir yer değil. Ayrıca kontrollü bir operasyon olacak.” Diyerek beni uyardığında özür diler gibi gözlerimi kapatıp açtım. Amacım bağırıp çağırmak değildi ama bana yem olacaksın dediklerinde sakin kalmamı da bekleyemezlerdi.
Elimle etrafımızı gösterdim. “Kontrol kimde olacak?”
“FBI’da.” Dedi bariz bir şeyden bahseder gibi.
Cık cıkladım. “Kontrol bizde olmalı. Eğer ben sizin için tehlikeye gireceksem, kontrol bende de olmalı” bu kez bariz bir şeyden bahseder gibi konuşan bendim.
Ryan kaşlarını çattı “Bu bir pazarlık değil” diye serçe ikaz etti.
Omuz silktim “Benim hayatım söz konusuysa pazarlık” bu rahat tavrım Ethan'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşturdu. Alexander tersçe ona baktıktan sonra tekrar bana döndü “Operasyonların hiçbirinde yalnız bırakılmayacaksın. Nerede olduğunu, kiminle olduğunu ve ne yaptığını bileceğiz. Ayrıca her operasyon öncesinde planı seninle paylaşacağız.”
Birkaç saniye düşünür gibi yaptım, doğru anlamış mıyım diye kontrol etmek için “Yani benden ajan olmamı istiyorsunuz?” diye sordum.
Olivia ince sesiyle “Hayır, aslında tam olarak öyle değil” diye konuştu. Yanlış anlamamı istemiyor gibiydi.
Fazla gergin olduğumdan boğazımı temizleyip Alexander’e baktım “Diyelim ki ben Yargıç ile karşılaştım. Yanımda siz yoksunuz, beni kaçıracak. Ne yapacağım? Sizin yüzünüzden tekrar kaçırılma tehlikesi yaşarsam ne olacak?” derken anlatmaya çalıştığım şeyi anlamalarını istiyordum. Sizin bildiğiniz kadın tokat atmayı bile bilmiyor, ne bu rahatlık ki onu sahalara çıkarıyorsunuz?
Alexander “Dert ettiğin kendi kişisel güvenliğinin sağlanmasıysa sorun yok. Onun için haftada birkaç gün gelip eğitim alacaksın. Gerekli prosedürler tamamlandıktan sonra, görev kapsamında kullanman için sana tahsis edilen bir silahın olacak.””
Sözleri kendimi bir dizinin içindeymişim gibi hissettirdi, dövüş eğitimi, silah kullanmak, katil avı. Ergen ben bunu görse büyük ihtimalle çığlık atarak bayılırdı.
“Şimdi bana, silah kullanacağımı, yeri geldiğinde dövüşme riskim olduğunu, operasyonlara katılacağımı, size bilgi taşıyacağımı söylüyorsunuz. Ama ajan olmadığımı mı söylüyorsunuz? Peki ben bunun karşılığında ne alacağım?” diye alayla sormam Ethan’ın gülmesine neden oldu. Onların yaptığından daha fazlasını bedavaya yapmamı söylüyorlardı resmen.
“Federal soruşturma kapsamında iş birliği yapan kişi statüsünde değerlendirileceksin.” Bunu söyledikten sonra bir dosyayı önüme doğru uzattı. Dikkatlice alıp incelemeye başlamadan önce birkaç saniye duraksadım. Sonrasında belgeyi açtım, içinde benim FBI’a geçici süreliğine katılım sağladığım, onlara yardım etmem karşılığında silah bulundurma gibi resmi prosedürlerin oluşacağı gibi birçok şeyi onaylayan maddeler vardı.
“Değerlendirileceğim mi? Kabul ediyorum diye otomatik olarak bu statüye geçmiyor muyum?”
“Bu, soruşturmanın kapsamına ve savcılıkla yapılacak düzenlemelere bağlı.” Dedi. başımı salladım ve tekrar bir sessizlik oluştu.
“Doktorluk derken?” diye sordum gördüğüm bir maddeyle.
“FBI'ın tıbbi danışmanı olarak görev yapacaksın. Gerektiğinde ajanların sağlık durumuyla ilgilenecek, olay yerlerindeki tıbbi bulguları değerlendirecek ve gerektiğinde adli tıp ekibimizle çalışacaksın.” Diyerek beni en çok şaşırtan şeyi söyledi. Bu benim için oldukça iyi bir teklifti. Yani en azından doktorluk kısmı.
Kısık sesle mırıldandım “Bir taşla üç kuş”
“Bunu böyle ifade etmezdim.” Dedi Ryan. Her seferinde beni yargılar gibi konuşuyorlardı.
“Ben ediyorum.”
Ethan araya girdi. “Üç kuş değil. En az dört.”
Alexander ona baktı. gözleri uyarır gibiydi “Ethan.”
Ethan omuz silkerek “Ne? Kadın haklı.” İstemeden gülümsedim. Ethan haklıydı, dört, belki beş kuş bile vurabilirdim. Ama yine de hemen kabul etmedim.
“Beni kaçırmaya çalışan insanlardan biri yüzünden hayatım altüst oldu. Yargıç beni takip ediyor. Üstelik hâlâ hakkımda soruşturma yürütülüyor. Bana ‘koruma’ teklif edip bunun karşılığında her şeyi anlatmamı bekliyorsunuz.” Elimdeki dosyayı masaya bırakıp terazi gibi iki elimi de aşağı yukarı hareket ettirdim. “Daha iyi bir teklifiniz olmalı”
Odadaki herkes bu dediğimle sertçe bana bakmaya başladı. Bana bu kız bu cesareti nereden buluyor? Der gibi bakıyorlardı. Ama Yargıç hiçbir şekilde hata yapmıyordu ve yapmayacaktı. Yani bu konuda bana muhtaçlardı. Kendimi tehlikeye atmamı istiyorlarsa biraz da benim istediklerim olmalıydı.
“Pazarlık yapmayı bıraktık sanıyordum”
“Hayır Ajan Pierce. Sadece şartları belirliyoruz”
Alexander başını salladı. Elindeki başka bir dosyayı masaya bırakıp “Pekala Doktor Hayes, açık olalım. Ne istiyorsun?” bunu sorarken sesi çok mutlu gelmiyordu.
“Operasyonları, yani en azından benim katılmam gerekenleri önceden bilmek istiyorum. Bir anda bana gelip gidiyoruz diyemezsiniz”
Hepsinden onaylayan mırıltılar çıktı, daha garip bir şeyler duymayı bekliyorlardı büyük ihtimalle.
“Bunun dışında Yargıç konusunda bana açık olmanızı istiyorum. Bunların dışında herhangi bir şartım yok” dedim. bunu derken her ne kadar emin ve rahat görünsem de kalbim deli gibi atıyordu. FBI bana resmen ortaklık teklif etmişti.
“Pekala, eğer kabul ediyorsan bu dosyadaki senin adının olduğu bölümleri imzala” diyerek daha demin bıraktığım dosyayı gösterdi. Daha hepsini okumadığımdan yaklaşık beş sayfalık anlaşmayı okumaya başladım.
Sonunda bitirdiğimde hoşuma gitmeyen bir şey yoktu. Masadan kalemi alıp imzaladım, bunu yaparken elimin titremesine engel olmaya çalışıyordum. Dosyayı ve kalemi masaya bıraktım.
Alexander elini bana uzattı “Aramıza hoş geldin Doktor Hayes”
Elini tuttum ve sıktım “Hoş buldum Ajan Pierce”
…
Ben imzayı attıktan hemen sonra acaba yanlış bir karar mı verdim perileri beni bassa da kararımdan dönmeden en azından şu anlık dönmeden ilerleyebilmiştim. Beni farklı bir odaya almışlardı ve kaçrıldığımda neler olduğunu sormuşlardı.
“Bana silah doğrultarak bir araca bindirdiler, arabada birkaç defa kaçmaya çalıştım ama sonunda beni bayılttılar. Uyandığımda o depodaydım. Bana gelip FBI hakkında benden bilgi almaya çalıştılar. Özellikle Alexander ve ekibine sinirlilerdi. Bana çok defa sizi tuzağa çekeceğinden bahsetti. Birkaç gün boyunca hem şiddet hem de açlıkla mücadele ettim. Bu sırada sürekli benzer sorular soruyorlardı. Ben de olabildiğinde onları bıktırmaya çalışıyordum. Sonrasında Vincent’in sağ kolu Demian’ın enfeksiyon durumu oldu. Onu kurtardığımdan dolayı hem yemek yeme, hem de şiddetin ortadan kalkma durumu oluştu. Bana ortaklık teklif ettiler, reddettim. Sizin beni bulduğunuz gün kendimde bir gariplik vardı, düşünemiyor, odaklanamıyordum. Yediklerimin içine sinir sistemimi bastıran ilaçlar katmışlar. Ben bayılınca beni başka bir yere taşıdılar. Biraz bana sizden bahsettiler ve kimsenin beni aramadığını söylediler. Beni vurduktan sonra çok bir yer bende yok”
Uzun soluklu konuşmam bittiğinde karşımdaki beşliye baktım. Hepsi dikkatlice beni dinlerken yalan söylüyor muyum diye gözleri sürekli yüzümde geziniyordu. Plastik bardaktan bir yudum aldıktan sonra arkama yaslandım. Onlara Vincent’in bana gösterdiği adamdan bahsetmemiştim. Bu benim meselemdi.
Nathan “İyice düşün, unuttuğun bir şey olabilir mi?” diye sordu. başımı salladım, sonrasında “Yani illa unuttuğum bir şeyler vardır. Bana verilen ilaçlar basit şeyler değil, konuşup unuttuğum birçok şey olabilir. Ben size hatırladıklarımı anlattım”
Alexander başını salladı, “Pekala, bugünlük seninle işimiz bitti. Yarın onay dosyanla tekrar gelirsin ve çalışmalara başlarız” dedikten sonra not aldığı defteri kapattı. Bu defteri daha önce onun elinde görmemiştim ama oldukça fazla sayfası kullanılmıştı. Herhalde günlük gibi bir şeydi.
Gülümsedim “Yardımcı olabileceğim bir şey varsa seve seve yardımcı olurum” kimseden olumlu homurtular çıkmayınca ben de ayaklandım. İlk baştaki tavrım sanırım biraz kötü bir izlenim olmuştu.
Ben ayaklanınca Alexander de kalktı. “Seni eve bırakayım” demesiyle başımı salladım. Zaten arabam da yanımda yoktu. Olivia gelmiş ve benden numaramı almıştı. Zaten kayıtlarda vardı ama nedense benden almak istemişti, çok da sorgulamamıştım açıkçası.
Binadan çıktığımızda birkaç saniye arkama baktım. Ezberlesem iyi olacaktı, şaka gibi ama ben FBI ile iş birliği yapacaktım. Şu ana kadar bayılmadığım için şanslıydım.
Arabaya tekrar bindiğimizde Alexander’e gülümsedim “Çok havalıydı ya, kahretsin. Doktor değil ajan olmalıydım” diye kendimi överek konuşmam onun da gülümsemesine neden oldu.
“Sakin ol çaylak, daha değil. Güncel durumun, adapte olman. Operasyonlarda çıkardığın performansa göre devam edeceksin. Ayrıca önce silah eğitimin, dövüş, rol yapabilme yeteneğin… yani öyle hemen sevinme” diyerek sevincimin içine etti.
Gözlerimi devirdim “Sağ ol ya,” sonra hemen toparladım “Hatırlatırım yakın zamanda bir mafya beni kaçırdı. Birçok şey yaşamış olmama rağmen hala tek parça ve sağlamım. Yani sen beni o kadar küçük görme” tekrar kendimi öven sözlerime bu kez laf etmedi. Aksine garip gözlerle bana baktı.
“Haklısın, yaşamaman gereken çok şey yaşadın. Hepsinden başarıyla kurtuldun. bu yüzden şu anda yanımdasın”
Sözleri birkaç saniye beni duraksatırken kamera kayıtlarını izleyip izlemediğini merak ettim. Ethan izliyordu ama Alexander’in haberi yoktu. Orada çok fazla dayak yediğim zaman vardı. üzüntüyle başımı salladım ama olan olmuştu, ne yapabilirdik ki?
“Ne yani? Bu iş olmasa benim yanıma gelmez miydin Ajan? Bunu mu ima ediyorsun?”
Yandan bakıp hafifçe beni süzdü. Normalde beni rahatsız etmesi gereken bu hareket nedensizce soluklarımın hızlanmasına neden oldu. Gözleri sanki ruhumu görmek ister gibi bakarken “Kader Doktor, kader” dedikten sonra önüne döndü.
O arabayı çalıştırıp yola odaklanırken ben birkaç saniye ona bakmaya devam ettim. Aramızdaki ilişki ve iletişim sürekli aklımı bulandırıyordu. Bazen sadece düşünmeden hareket etmek istiyordum.
Bunu yarı FBI ajanı olmadan önce yapsaydın iyiydi ya, neyse.
Kendimi istemsiz düşüncelere dalmışken birden ikimizin de telefonuna aynı anda bildirim geldi. Onun telefonu arabaya bağlı olduğundan o telefonuna bakmamıştı. Ama ben elime alıp baktığımda gördüklerim karşısında birkaç saniye durasadım.
Bilinmeyen Numara 1 Sizi FBI Ve Yargıçın Favorisi Grubuna Ekledi.
Grubun adı istemsizce homurdanmama neden olurken Alexander benim aksime güldü “Senin için en doğru tabir bu olur sanırım” daha da sinirlerim bozulduğundan parmaklarım tuşlara dokundu.
Ben: Grubu kuran kişi sarhoş muydu?
Bilinmeyen Numara 1: Gayet ayıktım, yanlış bir şey yazmıyor ki.
Bilinmeyen Numara 2: Hey, Nathan. Cidden çok işsizsen teslim etmen gereken tonla evrak seni bekliyor.
Hemen Nathan’ı kaydettim.
Hadsiz Ajan Nathan: Bu da önemli bir iş.
Ethan: Yine mi grup kurdunuz?
Hadsiz Ajan Nathan: Doktorun da olduğu bir grup lazımdı.
Ethan: Haa, selam Doktor.
Ben: Selam Ajan.
Ben: Birbirimize mesleklerimizle hitap mı edeceğiz yani?
Bilinmeyen Kişi 3: Rahatsız mı oldun?
Ben: Eh, ben size sürekli ‘ajan’ desem siz de rahatsız olursunuz herhalde?
Bilinmeyen Kişi 3: Haklısın Doktor.
Bilinmeyen Kişi 2: Ryan, çok kötüsün.
Bilinmeyen Kişi 2: Onlara bakma Evelyn, onlar sadece gıcıklık yapıyor.
Ben: Sıkıntı değil, benim de abim vardı.
2. Hadsiz Ajan Ryan: Bundan bize ne Doktor?
Gözlerimi büyüterek yanımdakine döndüm. Arabanın tabletinden WhatsApp’ı açmış bizim yazdıklarımızı okuyordu. “Size FBI akademisinde nezaket dersi vermiyorlar mı acaba?”
“Değişiklikten çok hoşlanmazlar, üstüne sen de gittiğinde hoş bir tavır sergilemedin” dedi.
Kaşlarımı çattım “Ne yapsaydım, her dediğinize he deseydim de bir haftaya Yargıç’ın eline mi düşeyim?” sorum onaylamaz gözlerle bana bakmasına neden oldu.
“Yargıçın eline falan düşmeyeceksin, çıkar şu düşünceyi aklından” içimden keşke diye mırıldandım. Ama dışımdan gülümseyerek başımı salladım. Aklım fikrim Yargıç dolmuştu.
Ben: Sakin olun Beyler, ben dostum
Hadsiz Ajan Nathan: Başka bir seçeneğin var mı sence?
2. Hadsiz Ajan Ryan: Elini göğe aç da bizim ekibe denk geldin. Başka bir ekibe o lafları söylesen seni tavana saçlarından asarlardı.
Ben: Hadi ya, sıkıysa yapın
Hadsiz Ajan Nathan: Bir dahaki gelişine niyetleniyorum. Senin silah eğitimini kim verecek sanıyorsun?
2. Hadsiz Ajan Ryan: Ve ben de dövüş eğitimini alıyorum.
Ben: Beyler bizim amacımız katil yakalamak değil mi?
Ben: Amacınız başka bir şeyse önceden bileyim yani.
Alexander: Az önce okuduklarım doğru mu?
Gözlerimi kısarak ona baktım. Hem yola bakıp hem de mesaj yazmaya çalışıyordu. “Sen kaza yapma da” diye homurdandım.
En Normal Kişi Olivia: Siz araba kullanmıyor musunuz?
Ben: Ben kullanmıyorum.
Alexander: Riskli bir şey yok.
2. Hadisiz Ajan Ryan: Tamadır abi.
Bir süre daha boş muhabbet yaptık, sanırım bu bana ısındıklarını gösteriyordu.
Ya da sinirlendikleri.
Neden kızacaklarmış yahu? Ne yaptım ben?
Orası özel bir kurum, isteseler seni içeri bile atarlar haberin olmaz. Sen orada şart falan deyince bu ne ayak havalarına girdiler doğal olarak.
Bırakayım da beni kaçırmak isteyen herifin eline mi bıraksınlar, bunu mu istiyorlar? Zaten ekstra bir şey istememiştim ki, önceden operasyon bilgisi verilsin dedik alt tarafı. Gece uykumdan uyandırıp götürmesinler diye herhalde.
Ben gördüğümü söylüyorum.
Çok yardımcı oldun, sağ ol.
Derin bir overthink’in içine girmiştim ki telefonum çalınca duraksadım. Saate baktığımda nerdeyse yarım saat olduğunu ve çok kısa bir yolumuzun kaldığının görünce bir an bocaladım. Sanırım biraz fazla düşünmüştüm.
“Efendim Sophia?”
“Kızım evin neresindesin sen? İki saattir kapıyı çalıyorum yoksun” hışırtı seslerinden çantasını karıştırdığı anlaşılıyordu. Ayrıca sesi yankı yapıyordu, herhalde hala apartmanın içindeydi.
Görecekmiş gibi elimi anlıma vurdum “Sana haber vermeyi tamamen unuttum değil mi?” gerçi ne ara aklıma gelecekti ki? “Ben Ajanlarla beraberdim, ayrıntıları sonra anlatırım.” Dedim. bu üstü kapalı soru sorma metnimdi.
Alayla kıkırdadı “Seni dışarıya çıkarmasına sevindim, eskiye dönmüş gibi- hay senin gibi anahtara” bir anda lafı çevirince merakla sordum.
“Ne oldu?”
“Sen evdesin sanıp iki saattir zile basıyorum. Sen açmayınca ben de anahtarı aradım. Bu lanet şey açmıyor, yani açılmıyor!” diye isyan edince istemsizce kıkırdadım. Alexander bana dönüp bakınca omuz silktim. Büyük ihtimalle komik olanın ne olduğunu merak ediyordu.
“Ay neyse, ben seni seksi ajanla baş başa bırakayım. Umarım artık bağlanan basiretini açar.” Sonra heyecanla bağırdı “Baş başasınız değil mi?”
“Aptal fantezileri kafandan sök Sophi”
“Git ve o ajanın aklını başından al, seni tutmayayım” diye kıkırdadıktan sonra telefonu yüzüme kapattı. Elimdeki kutuya Sophia’ya baktığımı hayal ederek ters ters baktım. Cidden bir kadın hiç büyümez miydi?
“Seni bu kadar sinir edecek ne söyledi?” dedi daha demin Sophia’nın seksi ajan olarak nitelendirdiği adam. Mavi gözleri kısılmış ne oldu der gibi bakıyordu.
“Yok bir şey, klasik Sophia” diyerek arkama yasladım. O tekrar yola odaklanırken ben onu izlemeye başladım. Cidden ona dikkatli bakmıyordum, mavi gözleri vardı, engin bir denizi andıran mavi gözleri. Bazen gözlerini kıstığında, bir şeyleri çözmek için kendine zaman tanıdığında gözleri boşluğa düşüyordu. Kendini rahat hissettiği insanların yanında daha az kaygılı duruyordu.
Kemikli bir yüzü vardı, teni zaten oldukça beyazdı. Beyaz ten, mavi göz ve kumral saç bir araya gelince oluşabilecek en mükemmel uyumdu. Evet yakışıklıydı ama boyu posu da yerindeydi.
1.94 Herif nasıl yapısız olsun değil mi?
Alexander ona olan yoğun bakışlarımdan rahatsız olmuş olacak ki “İyi olduğuna emin misin?” diye sordu. bunu yaparken sanki gülmemek için dişleriyle dudağının kenarını ısırıyordu.
“Evet, daldım sadece.” Onu bırakıp önüme döndüğümde evimin olduğu sokağa vardığımızı gördüm. Ne ara vardığımızı fark etmemiştim bile. Evimin önünde durduğumuzda kemeri açıp inecektim ki duyduğum öksürük sesiyle birkaç saniye bekledim.
“Telefonun yeni değil mi?”
“Evet, yeni aldım. ne oldu?”
“Ses ayarlarına baktır bence” bunu derken neden güldüğünü anlamamıştım.
“Neden?”
“Sesi çok dışarıya veriyor. Ayrıca benden bahsederken seksi ajan diye mi konuşuyorsunuz?” demesiyle sanırım birkaç saniye içinde kıp kırmızı kesildim. Adama kaçıncı rezil oluşumdu benim? Utançtan yerin dibine girmek isterken gülümsedim “Yanlış anladın sen” demem onun daha da eğlenmesine neden oldu.
Başını salladı “Sen öyle diyorsan”
Ben de başımı salladım. Cidden rezil olmuştum sanırım, arabadan aceleyle inecekken camı açınca tekrar ona döndüm “Yaraların daha iyi durumda mı?”
“Sayılır, yarın dikişlere baktırmaya gideceğim. Büyük ihtimalle alınır, ne oldu?”
“Kaçta?”
“Dokuz”
“On birde hazır ol. Almaya geleceğim”
“Ne için?”
“Ne kadar hızlı olursak Yargıç o kadar az kişiyi öldürür. Bu yüzden yarın başlamalıyız”
“Silah mı kullanacağım yani?” dedim şaşkınca. Hiç kullanmazsın ya.
“Dövüşeceksin de, yarına kadar enerjini topla” dedikten sonra camı kapatıp bastı gitti. Derin nefes aldım. gözlerim apartmana dönünce sinirle gülümsedim, bakalım o Sophia ben yanına gidimce ne yapacaktı?
O kızı öldürecektim, gerçi nereden bilecekti ki… keşke haber verseydim. Sonra adımlarımı durdurdum. Gerçi ben ona haber veremezdim ki, zaten Sophia’nın telefonu yanında yoktu. O beni nasıl aramıştı, eve benden sonra girmiş olamazdı o zaman daha önce arardı. E o zaman bu kız beni nasıl aramıştı.
Üst kata çıktığımda hızlıca kapıyı çalmaya başladım. Birkaç saniye sonra söylenerek Sophia kapıyı açtı “Çatlama geldim. Ne oluyor?” diye sormasıyla hızlıca içeriye girdim.
“Sophi, hiç yeni telefon aldın mı? Ne bileyim garip bir marakanın”
Merkalı gözlerle bana baktı “Yoo, ne alaka? Daha yeni telefon aldık ya sana” bunu söylerken neden dediğimi anlamaya çalışıyordu. Koşar adım odaya gittim. Telefon hala duruyordu. Masanın üzerinde bıraktığım yerde.
Sophia da peşimden gelip baktığım yere bakınca birkaç saniye duraksadı “Neler oluyor?” başımı bilmiyorum der gibi salladıktan sonra telefonu elime aldım. garip bir markanındı. Kılıfını çıkarıp ses dinleme cihazı olabilir mi diye baktım ama yoktu. Ben telefonu açarken Sophia garip gözlerle bana bakıyordu.
“Belki abinindir?”
“Edward böyle bir telefon kullanmaz. Kullansa bile neden benim odamda bıraksın?” sorum haklılık koktuğundan sessiz kaldı. Telefon açılınca ne sim kartı istedi ne de herhangi bir şifre. Otomatik olarak yüzümü tarayıp açılınca bir an küfredecektim ki kendimi zor tuttum.
Karşımda normal bir telefon ekranı yoktu. Bir mesaj yazma kutucuğu ve bir de Yargıç yazan bir bölüm vardı. panikle telefonu masaya fırlattım. “Kahretsin, nasıl oldu bu?” diye Sophia’ya dönmemle onunda en az benim kadar şaşkın olduğunu gördüm.
Gönderilmiş iki mesaj vardı.
Yargıç: Sevgili Oyuncağım.
Yargıç: Yeni gösterime hoş geldin.
Ve en kötüsü ben de mesaj yazabiliyordum. Karşımdaki akıl hastası herif zıvanadan çıkmıştı. Telefonu hemen bıraktım. Sophia’ya döndüm. “Bak, bunu gönderen kişi…”
“Yargıç değil mi?” dedi. sesinde korku yoktu, daha çok şaşkınlık vardı. nasıl eve girdiğini, nasıl bize fark ettirmeden çıktığını düşünüyordu. Çünkü ben depresyon zamanım boyunca sürekli buradaydım. Bir tek bu sabah çıkmıştım. O zaman da evde Alexander vardı, yani Yargıç, Alexander evdeyken eve gelmiş ve bu şeyi bırakmıştı.
Derin nefesler alarak mantıklı düşünmeyi denedim “Pekala, sakin oluyoruz.” Kendimi telkin ederken kendi telefonumu çıkardım. Alexander’i ararken yerimde duramadığımı fark bile etmemiştim.
Telefon kısa sürede açıldı.
“Evelyn?” sesi daha demin beraberdik ne var? Der gibi çıkmıştı.
Dikkatimi toplayıp boğazımı temizledim “Hemen gelmen lazım” dediğimde alayla güldü.
“Neden?”
“Yargıç bizim için özel bir şey bırakmış”