Binanın önünde durduğunda Nox’un bakışları büyük tabelaya kaydı. Kalın harflerle “Osaka Eyalet Polis Teşkilatı” yazıyordu. Hemen altında İngilizce karşılığı vardı.
İçinde garip bir his yükseldi.
“Demek Osaka’daymışım...”
Başının içinde hafif bir zonklama oluştu. Nedensiz bir huzursuzluk omuzlarına çöktü. Sanki bedeninin bir yanı bu binadan hoşlanmıyordu.
Tam dalgınlaşmışken Minami kolundan çekti.
“Yolun ortasında dikilme.” dedi. “Hadi.”
Nox onun peşinden yürürken içinden geçirdi:
Tüm gün bana bir şeyler yaptırdı. Sürekli bir yerlere sürüklüyor... yorucu biri.
Kısa bir duraksamadan sonra istemsizce gülümsedi.
Ama garip şekilde sevimli.
Birlikte ağır kapılardan içeri girdiler. Polis merkezinin havası dışarıdan tamamen farklıydı. Floresan ışıkları sert ve soğuktu. Cilalı zemin ışığı yansıtıyor, insanların ayak sesleri salonda yankılanıyordu. Bir tarafta banklarda bekleyen insanlar, diğer tarafta dosyalara gömülmüş memurlar vardı. Havada kahve ve eski kâğıt kokusu asılıydı.
Girişteki görevli başını kaldırıp onlara baktı.
Minami hiç çekinmeden öne çıktı.
“Kayıp kayıtlarına bakmak istiyoruz. Arkadaşım hafızasını kaybetti. Kim olduğunu bilmiyor ve üstünde hiçbir belge yok.”
Görevli göz ucuyla Nox’u süzdü. Sonra kalemini masaya bırakıp sordu:
“En son ne hatırlıyorsun?”
Nox’un boğazı düğümlendi.
Rift’ten bahsedemem.
Bakışlarını kısa süre yere indirdi.
“Bir sokakta uyandığımı hatırlıyorum sadece.”
Görevlinin kaşları hafifçe çatıldı. Cevaptan pek tatmin olmamıştı.
Minami hemen araya girdi.
“Onun için kolay değil.” dedi sakin bir sesle. “Ama ailesi bir yerlerde onu arıyor olabilir. Kayıtlara bakarsak belki bir eşleşme çıkar.”
Adam derin bir nefes aldı.
“Peki bu durum ne kadar zamandır sürüyor?”
Nox birkaç saniye sessiz kaldı.
“Bilmiyorum.”
Gerçekten bilmiyordu.
Zaman hissi tamamen parçalanmıştı.
Görevli gözlüğünü çıkarıp alnını ovuşturdu.
“Kayıp ilanlarını tek tek incelemek uzun sürer.” dedi. “Haftalar bile sürebilir.”
Bir süre düşündü. Sonra aklına bir şey gelmiş gibi başını kaldırdı.
“Parmak iziyle deneyebiliriz. Daha önce bir kaydın varsa sistemden çıkar.”
Yan taraftaki genç polise seslendi.
“Kayıt odasına götür.”
Nox istemsizce Minami’ye baktı. Minami küçük bir tebessümle başını salladı.
Sorun yok, der gibiydi.
Yine de içindeki huzursuzluk geçmiyordu.
Genç polis onu küçük, cam bölmeli bir odaya götürdü. Masanın üzerindeki cihazın ekranı mavi ışıkla parlıyordu.
“Baş parmağınızı buraya koyun.” dedi polis.
Nox tereddüt ettikten sonra parmağını cama bastırdı. İnce bir ışık yayıldı. Ekranda parmak izi belirdi.
Polis birkaç tuşa bastı, ardından yazıcıdan bir kâğıt çıktı.
“Tamamdır. Sonuçlar yarına çıkar.”
Nox derin bir nefes alıp tekrar salona döndü.
Minami onu bekliyordu.
Görevli önündeki kâğıdı uzattı.
“Size ulaşabilmemiz için bir numara lazım.”
Minami hiç düşünmeden kendi numarasını yazdı. Sonra Nox’un koluna girip onu dışarı çekmeye başladı.
“Hadi. Biraz dolaşalım.”
Polis merkezinin ağır havasından çıkar çıkmaz Nox’un omuzları gevşedi. Sanki içeride nefesini tutmuştu.
Nihayet...
Minami ona yan gözle baktı.
“İçeride aşırı gergindin.” dedi sırıtarak. “Yoksa gizli suçlu falan mısın sen?”
“Bilmiyorum.” dedi Nox sessizce. “Ama orası... rahatsız hissettirdi.”
Minami dudaklarının kenarına küçük bir gülümseme yerleştirip parmak uçlarında yükseldi. Eli yavaşça Nox’un saçlarına dokundu, başını çocuk sakinleştirir gibi okşamaya başladı.
“Geçti, geçti…” diye mırıldandı kıkırdayarak.
Tam o anda Nox’un alnının ortasına keskin bir ağrı saplandı.
Nefesi bir anlığına durdu.
Bir görüntü zihnine bıçak gibi girdi.
Küçük, mavi saçlı bir kız…
Elinde çikolata tutuyordu.
Gülümseyerek ona doğru uzanmış, saçlarını aynı böyle okşamıştı.
Nox’un gözleri bir anda büyüdü.
“Hatırlıyorum!”
Sesi o kadar ani çıkmıştı ki Minami irkilip geri çekildi.
“Ne? Neyi hatırladın?”
Nox’un nefesi düzensizleşmişti. Gözleri hâlâ boşluğa dalmıştı sanki.
“Ben kaybolmadan önce… küçük, mavi saçlı bir kız beni böyle sevmişti.”
Sesi hafif titriyordu.
Minami hemen ona yaklaştı.
“Devamını hatırlamıyor musun?”
Devamı…
Nox’un zihninde bulanık görüntüler parladı.
Koşuyordu.
Birilerinden kaçıyordu.
Karanlık bir yarık açılıyordu.
Ve ardından düşüş.
Nox’un kaşları hafifçe çatıldı. Bakışlarını Minami’den kaçırdı.
Bunu söyleyemem.
Kısa bir sessizlikten sonra başını iki yana salladı.
“Hayır… Hatırlamıyorum.”
Minami onu birkaç saniye dikkatle izledi. Sonra yüzündeki gerginliği dağıtır gibi ellerini hafifçe birbirine vurdu.
“Öyleyse bunu kutlayalım!” dedi neşeli bir sesle. “Hadi biraz gezelim.”
Nox istemsizce gülümsedi. Dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı.
“Pekâlâ… umarım kaybolmayız.”
Minami yürümeye başladı ama göz ucuyla ona bakmayı da ihmal etmedi.
“Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?”
“Dalga geçiyorum. Sendeyim,” dedi Nox.
Bu cevap Minami’nin yüzünde sıcak bir gülümseme oluşturdu.
“Öğreniyorsun…”
Sonra birlikte şehir sokaklarında yürümeye başladılar.
Kalabalığın uğultusu etraflarını sararken yan yana ilerliyorlardı. Arabaların sesi, trafik ışıkları, insanların konuşmaları birbirine karışıyordu. Hafif rüzgâr Minami’nin saçlarını savururken Nox ara sıra ona bakıyordu.
Kızın enerjisi tuhaftı.
İnsanı yoruyordu ama aynı zamanda yanında kalmak zorunda kılıyordu.
Bir süre sonra Minami aniden bir dükkâna yöneldi.
“Bisiklet kiralayacağız.”
Nox tabelaya baktı.
“Bisiklet sürebildiğimi bile bilmiyorum.”
“Harika.” dedi Minami sırıtıp. “Birlikte öğreniriz.”
“Bu cümle hiç güven vermedi.”
Tek kişilik bir bisiklet kiraladılar. Minami öne geçti, Nox arkasına oturdu.
İlk birkaç dakika boyunca Minami fazla hızlı sürdü.
“Biraz yavaş!” dedi Nox arkadan.
“Rüzgârı hissedemiyorum o zaman!”
Tam o sırada Nox’un gözleri büyüdü.
“Önüne bak!”
Minami refleksle frene asıldı.
Bisiklet sertçe sarsıldı. Nox dengesini kaybedip istemsizce ona çarptı. Kolları refleksle Minami’nin beline dolandı.
İkisi de dondu.
Birkaç saniye boyunca yalnızca rüzgârın sesi vardı.
Minami’nin yüzü hızla kızardı.
“Ç—çekil biraz!”
Nox hemen geri sıçradı.
“Özür dilerim. Ani fren yaptın.”
“Fark ettim zaten!”
Minami öne döndü ama kulaklarına kadar kızarmıştı.
Nox ise istemsizce biraz önce hissettiği sıcaklığı düşünüyordu.
Bir süre sonra Osaka Castle Park’a vardılar.
Nox etrafa bakıp yavaşça mırıldandı:
“Burası bayağı büyükmüş.”
“Osaka’nın en ünlü yerlerinden biri.”
Parkta uzun süre dolaştılar. Çiçekleri incelediler, fotoğraf çektiler, kalabalığın arasına karıştılar.
Bir noktada Minami göletin kenarında durup telefonu Nox’a uzattı.
“Fotoğrafımı çek.”
Nox telefonu aldı.
Minami birkaç poz vermeye başladı. Saçını düzeltti, yana döndü, gülümsedi.
Nox kaşlarını kaldırdı.
“Bunlar gerçekten gerekli mi?”
“Evet.”
“Niye?”
“Çünkü güzel çıkmak istiyorum.”
“Zaten...”
Minami birkaç saniye durdu.
Sonra bakışlarını kaçırdı.
“Fotoğraf çek sadece.”
Tam o anda ayağı kaydı.
“Ah—!”
Suya düştü.
Nox düşünmeden peşinden atladı.
Gölete sıçrayan su etrafa yayıldı.
Minami başını sudan çıkardığında Nox’un ona uzanan elini gördü.
Elini tuttu.
Nox onu kendine çekti.
“Sen neden atladın? Kendim çıkabilirdim.”
“Bilmiyorum.” dedi Nox nefes nefese.
Minami birkaç saniye ona baktıktan sonra yüzünü buruşturdu.
“Şapşal.”
Sonra aniden onu suya bastırmaya çalıştı.
Tam o sırada bir görevli koşarak geldi.
“Hey! Gölete girmek yasak!”
Görevlinin yardımıyla sudan çıktılar.
Bir süre sonra kıyafetlerini kurutmak için tuvaletlere gittiler. Nox tişörtünü sıkıp suyunu çıkardıktan sonra yeniden giydi.
Dışarı çıktığında Minami’nin beyaz tişörtünün hâlâ ıslak olduğunu fark etti.
Hemen bakışlarını başka yöne çevirdi.
“Minami.”
“Ne?”
“Üstüne bir şey giy.”
Minami göz kırptı.
“Yaz günü kurur.”
Nox ince ceketini ona uzattı.
“Lütfen.”
Minami onu birkaç saniye izledi.
“Bu kadar mı utanıyorsun?”
“Evet.”
“Eski kafalısın.”
Yine de ceketi aldı ve üstüne geçirdi.
“Tamam mı şimdi?”
Nox nihayet rahatlayıp başını salladı.
“Teşekkür ederim.”
Minami istemsizce gülümsedi.
“Hadi.” dedi sonra hızlıca öne geçerek. “Daha bitmedi.”
Akşama doğru bisikletleri bırakıp yüksek bir binanın önünde durdular. Güneş batıyordu. Şehir turuncu ve mor ışıkların altına gömülmüştü.
Nox manzaraya bakıp hafifçe gülümsedi.
“Gün batımı için güzel seçim.”
Minami gururlandı.
“Biliyorum.”
“Asıl sorum şu.” dedi Nox binaya bakarken. “Buraya nasıl giricez?”
“Beni sorgulamayı bırak.”
Asansörle gözlem katına çıktılar. Yukarı vardıklarında bütün Osaka ayaklarının altına serilmişti.
Rüzgâr Nox’un saçlarını dağıtıyordu. Saç telleri sürekli gözlerinin önüne düşüyordu.
Minami onu izlerken hafifçe gülümsedi.
“Dur.”
Cebinden küçük bir toka çıkardı.
Nox şaşkınlıkla ona baktı ama geri çekilmedi.
Minami saçlarını nazikçe geriye topladı. Parmakları birkaç kez saçlarının arasından geçti. Tokayı taktıktan sonra geri çekildi.
Nox’un yüzü artık daha net görünüyordu.
Ve gerçekten...
Yakışıklıydı.
Minami bunu fark ettiği anda gözlerini kaçırdı.
Beklediğimden daha iyiymiş...
“Teşekkür ederim.” dedi Nox.
Bir süre sessizce manzarayı izlediler.
Sonra Minami aniden sordu:
“Hafızanı kaybetmek nasıl bir his?”
Nox düşünerek cevap verdi.
“Sanki kendinden bir parçayı kaybetmişsin gibi.” dedi yavaşça. “Ama aynı zamanda yeniden başlıyormuşsun gibi de.”
Minami onu dikkatle dinledi.
“Derin konuştun.”
“Arada oluyor.”
Minami hafifçe güldü. Sonra yüzündeki ifade biraz değişti; bu kez sesi daha meraklıydı.
“Peki tam olarak neyi hatırlıyorsun?”
Nox kaşlarını hafifçe çattı.
“Nasıl yani?”
“Şunu demek istiyorum…” dedi Minami korkuluğa yaslanırken. “Telefonu eline verdiğimde nasıl kullanacağını biliyordun. Şehirde yürürken trafik ışıklarına dikkat ediyorsun, insanlara çarpmamaya çalışıyorsun, hatta otomatları nasıl kullanacağını bile biliyorsun.” Gözlerini ona çevirdi. “Hafızasını tamamen kaybetmiş biri gibi durmuyorsun.”
Nox birkaç saniye sessiz kaldı.
Rüzgâr saçlarının arasından geçerken bakışları uzaklaştı.
“Sanırım…” diye başladı yavaşça. “Nasıl öğrendiğimi hatırlamıyorum. Ama günlük hayattaki çoğu şeyi biliyorum.”
Minami dikkatle dinlemeye devam etti.
“Bir şey yaptığımda…” dedi Nox, kelimelerini seçerek, “bazen bunu daha önce de yaptığımı hissediyorum. Çok bulanık ama… sanki sisin arkasında kalmış anılar gibi.”
Minami hafifçe başını eğdi.
“Yani bedenin hatırlıyor ama zihnin hatırlamıyor gibi?”
Nox kısa bir duraksamadan sonra başını salladı.
“Evet. Tam olarak öyle.”
Minami birkaç saniye düşündü. Sonra omuz silkerek hafifçe gülümsedi.
“Belki de ailenden öğrenmişsindir.” dedi rahat bir tonla. “Eğer ailen zenginse, sana baktığım için para isteyebilirim bu arada.”
Bu söz Nox’u gülümsetti ama aynı zamanda içinde küçük bir boşluk yarattı.
Ailem…
Nasıl insanlardı acaba?
Onları hatırlasaydım yüzleri bana tanıdık gelir miydi?
Tam o sırada Minami onu düşüncelerinden çekip aldı. Kolunu hafifçe tuttu.
“Hadi.” dedi neşeli bir sesle. “Son durağımıza gidiyoruz.”
Bir süre daha yürüdükten sonra nehir kenarındaki ışıklı restorana vardılar.
“Bisikletleri niye bıraktık?” diye homurdandı Nox.
“Çünkü yürümek romantik.”
Nox ona baktı.
Minami birkaç saniye sonra ne dediğini fark etti.
“Şey— yani güzel hissettiriyor demek istedim!”
Nox sırıttı.
“Anladım.”
Restoranda nehir kenarındaki masaya oturdular. Kısa süre sonra sıcak takoyakiler geldi.
Nox çubukları eline aldı.
“İlk kez yiyeceğim.”
“Dikkat et.” dedi Minami. “İlk seferde dilini yakmak buranın geleneğiymiş.”
Nox bir tane ağzına attı.
İki saniye sonra yüzü değişti.
“Çok sıcak!”
Minami kahkahaya boğuldu.
“Dedim ama!”
Birlikte yemek yiyip sohbet ettiler.
“Bu sos ağır.” dedi Nox.
“Hayır.” dedi Minami hemen. “Senin damak tadın kötü.”
“Bence sen her şeye fazla sos döküyorsun.”
“Çünkü lezzetli.”
Son lokmaları bitirdiklerinde Nox arkasına yaslandı.
“Bugün güzeldi.” dedi sessizce. “Seninle karşılaşmak şanslı hissettirdi.”
Minami’nin bakışları nehre kaydı.
“Aslında...” dedi yavaşça, “buraya daha önce hiç gelmemiştim.”
“Neden?”
“Tek başıma gelirsem kendimi daha yalnız hissederim diye düşündüm.”
Nox cevap vermedi.
Ama bakışları yumuşadı.
Minami göz ucuyla ona baktıktan sonra hızla gözlerini kaçırdı.
Sanki gerçekten randevu gibi...
Bir süre sonra Nox yeniden konuştu.
“Bana hayalinden bahsedecektin.”
Minami yüzünü buruşturdu.
“Söylemesem olmaz mı?”
“Olmaz.”
Minami derin bir nefes aldı.
“Tamam ama gülersen seni öldürürüm.”
“Bu cümle hiç güven vermiyor.”
“Sus.”
Birkaç saniye sustuktan sonra konuştu.
“Benden güçlü biriyle evlenmek istiyorum.”
Nox dudaklarını bastırdı.
“Güçlü biri ha?”
“Evet.”
“Demek olay bu.”
Minami hemen savunmaya geçti.
“Ama sadece güçlü olması yetmez!” dedi hızlıca. “Nazik olacak. Güvenilir olacak. Yakışıklı olacak.”
Nox kıkırdadı.
“Liste uzuyor.”
“Standartlarım var.”
“Peki yakışıklı ne demek sana göre?”
Minami düşünmeden saymaya başladı.
“Uzun boylu. Kısa saçlı. Havalı. Kaslı.”
Nox parmaklarıyla saydı.
“Uzun, kısa saçlı, havalı, kaslı...”
Sonra gülümseyip başını salladı.
“Zor iş.”
Bir anda Minami’nin yüzü kızardı.
“Yanlış anlama bu arada.” dedi hızla. “Şu an seninle randevuda falan değiliz.”
“Öyle düşünmüyordum zaten.”
“İyi.”
“Seni arkadaşım olarak görüyorum.”
Minami bir an sustu.
Nedense bu cevap beklediğinden daha fazla batmıştı.
“...Ben de.” dedi sonunda.
Kısa süre sonra ayağa kalktı.
“Hadi. Eve dönelim.”
Nox sandalyesinden kalkıp hafifçe eğildi.
“Peki patron.”
Birlikte restoranın sıcak ışıklarını arkalarında bırakıp geceye doğru yürümeye başladılar.