Sabah olduğunda Yami, bahçeden gelen tahta çarpışmalarının sesiyle uyandı. Uykulu gözlerini ovuştururken kılıç seslerine kahkahalar da karışıyordu. Şaşkınlıkla pencereye yürüyüp dışarı baktı.
Minami uzun zamandır görmediği kadar neşeli görünüyordu. Saçları terden alnına yapışmıştı, yüzündeki kızıllık ise sadece yorgunluktan değildi. Gözlerinde canlı, parlak bir heyecan vardı. Karşısındaki çocuk, elindeki tahta bıçaklarla onu zorluyor, hatta zaman zaman geriye itebiliyordu.
“Kılıcı yine bıçağa çevirdin!” diye güldü Minami, saldırırken. “Sana kılıç kullan dedim!”
“Alışkanlık.” dedi Nox hafifçe sırıtıp geri sıyrılırken.
“Bahanen çok ama gittikçe yavaşlıyorsun!”
“Ben gayet hızlıyım.” dedi Nox. “Bence sen yetişemiyorsun.”
Minami bir anlığına duraksadı. Göz göze geldiler.
İkisinin içinde de tarif edemedikleri bir şey kıpırdadı.
Minami istemsizce gözlerini kaçırıp güldü, ardından kılıcını yeniden savurdu.
“Sus da dövüş!”
Nox onun bu ani kaçışını fark etti ama sadece içinden gülümsedi.
Pencerenin arkasındaki Yami ise olduğu yerde kalmıştı. Gözlerinde yumuşak bir şaşkınlık vardı.
“Kızım...” diye mırıldandı kendi kendine. “En son ne zaman böyle güldüğünü hatırlamıyorum.”
Bakışları kısa süreliğine Nox’a kaydı.
“Hem de evsiz bir yabancıyla.”
Pencereyi yavaşça kapattı. Dudaklarının kenarında küçük bir tebessüm oluşmuştu.
“Ne güzel bir sabah.”
Ardından kahvaltı hazırlamak için mutfağa indi.
Bahçede antrenman saatlerce sürdü. En sonunda ikisi de tükenip kendilerini çimenlerin üzerine bıraktı. Gökyüzü hafifçe kızıl tonlara dönmeye başlamıştı. Nefesleri hâlâ düzensizdi.
“Niye bu kadar antrenman yaptırdın?” dedi Nox, kolunu alnına koyup gökyüzüne bakarken. “Bir ara gerçekten öleceğimi düşündüm. Sana karşı koymak yorucu.”
“Yalancı.” dedi Minami gülerek. Sesindeki sertlik gitmiş, yerini hafif bir sıcaklık almıştı. “Asıl sen yorucusun. Şu garip hareketlerine tepki vermek imkânsız.”
Nox kaşlarını kaldırdı.
“Garip hareketler mi?”
“Evet.” dedi Minami gözlerini ona çevirip. “Nerede eğitim aldıysan, sana çok tuhaf bir dövüş stili öğretmişler.”
Nox kısa süre düşündü.
“Ben eğitim almadım.”
Minami birkaç saniye ona baktıktan sonra kısa bir kahkaha attı.
“Ciddiyim.”
“Ben de.”
Minami’nin gülüşü yavaşça şaşkınlığa dönüştü.
“O zaman o bıçakları nasıl böyle kullanıyorsun?”
Nox gözlerini gökyüzüne çevirdi.
“Sanırım... içgüdü.” dedi sessizce. “Hayatta kalmaya çalışırken öğrendiğim şeyler.”
Minami yüzüstü dönüp çimenlere yaslandı. Saçları yüzüne düşerken gözlerini Nox’a dikti.
“Nasıl bir hayat yaşadın sen?”
Nox bir anda sustu.
Minami’nin gözlerindeki kırmızı parıltıya baktığı an içinde tuhaf bir sıcaklık hissetti. Sanki gözlerinin içine fazla uzun bakarsa gerçekten yanacaktı.
Dudaklarını araladı ama cevap veremedi.
Tam o sırada evin içinden Yami’nin sesi duyuldu.
“Hey! Minami! Ve sen!”
Nox gözlerini kırpıştırıp ona döndü.
“İsmin... Minami mi?”
“Minami Sora.” dedi kız, elini ona doğru uzatarak.
Nox birkaç saniye eline baktıktan sonra uzandı. Tutuşu sıcaktı. Beklediğinden daha sıkıydı.
“Memnun oldum.” dedi kısaca.
Minami onun adını sormadan arkasını dönüp bağırdı:
“Geliyoruz baba!”
Ayağa kalktıktan sonra tekrar elini uzattı. Nox kısa bir tereddütten sonra tuttu. Minami onu tek hamlede ayağa çekti.
Birlikte eve doğru yürümeye başladılar.
Minami birkaç adım sonra burnunu kıyafetine çekip yüzünü buruşturdu.
“Berbat kokuyorsun.”
Nox ona baktı.
“Sen de kötü kokuyorsun.”
“Evet ama sen daha kötüsün.” dedi Minami hiç utanmadan. “Hem kafandaki kurumuş kanları da temizle. Hadi, git duş al.”
Nox onun bu ani tavır değişimlerine alışamıyordu. Kız bazen onunla kavga edecekmiş gibi davranıyor, bazen de yıllardır tanıyormuş gibi konuşuyordu.
Sessizce başını eğip eve girdi.
Minami peşinden gelip eliyle koridoru gösterdi.
“Banyo şurada. Kaybolmazsın herhalde.”
Nox hiçbir şey demeden banyoya yöneldi. Kapıyı kapattığında bir süre olduğu yerde durdu.
Parlak fayanslar. Temiz lavabo. Neredeyse ışıldayan bir zemin.
Hayatında ilk kez böyle bir yerde duş alacaktı.
Sessizce kıyafetlerini çıkarıp kapının yanına bıraktı. Ellerini musluğun üzerine koyarken kendi kendine mırıldandı:
“Başka bir dünyaya düşmüş gibiyim.”
Derin bir nefes aldı ve musluğu çevirdi.
Sıcak su tenine değer değmez yaraları sızladı. Nox başını geriye yaslayıp gözlerini kapattı. Su sesi bütün banyoyu doldururken düşünceleri yeniden geceye kaydı.
O anı unutamıyordu.
O gücü.
Ben... gerçekten Ryon muyum?
Kelime zihninde ağır duruyordu. Yabancıydı. Rahatsız ediciydi.
Canavar mı bunlar?
Ellerini duvara yasladı. Parmak uçları soğuk fayanslarda kaydı.
Ama Minami sıradan birine benziyordu. Gülüyordu. Sinirleniyordu. İnatlaşıyordu.
İnsan gibiydi.
Gözlerini açıp avuçlarından süzülen suyu izledi.
“Demek canavar değiller...” diye fısıldadı.
Sonra kaşları hafifçe çatıldı.
“O zaman neyiz biz?”
Bir anda Minami’nin sözleri yankılandı zihninde.
Her Ryon’un bir manası vardır.
Nox alçak sesle tekrar etti.
“Her Ryon’un bir manası vardır...”
Başını eğdi.
“Benimki ne peki?”
Bir süre düşündü.
“Güç mü? Dayanıklılık mı?... Yoksa sadece hayatta kalmak mı?”
Söyledikleri kulağına anlamsız geldi.
Hayır.
Bu kadar basit olamazdı.
Omzundaki yarayı tuttu. Sonra elini karnındaki eski izlere kaydırdı. Çocukluğundan kalan kesikler, darbeler, solmayan yaralar...
Eğer gerçekten böyle bir gücü varsa neden hiçbirisi onu korumamıştı?
“Madem böyle bir şey vardı...” diye mırıldandı, “neden bütün bunları yaşadım?”
Su sesi ağırlaşmış gibiydi. Düşüncelerini bastırıyordu.
Tam derin bir nefes alacakken kapı hafifçe aralandı.
“Kıyafetlerini alıyorum.” dedi Minami’nin sesi. “Çöpe atacağım.”
Nox şaşkınlıkla kapıya döndü.
“Gerek yok, ben—”
Kapı çoktan kapanmıştı.
Banyoda yine yalnızca su sesi kaldı.
Nox alnını fayanslara yasladı. Dudaklarının kenarında istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Ne garip biri...”
Bir süre daha suyun altında kaldı.
Sonunda musluğu kapatıp derin bir nefes verdi. Saçlarından süzülen damlalar omuzlarından aşağı akıyordu.
Kapıya yöneldiğinde yerde düzgünce bırakılmış kıyafetleri fark etti.
Duraksadı.
Ne zaman koydular bunları?
Şüpheyle eğilip kumaşı eline aldı. Temizdi. Biraz eskiydi ama kullanılmamış gibiydi.
Omuz silkerek giyinmeye başladı.
Kıyafetler bedenine tam oturmuyordu, biraz dardı. Aynadaki yansımasına kısa bir bakış attı.
Yine de kötü görünmüyordu.
Saçlarını tam kurulamadan mutfağa doğru yürüdü. Taş zeminde yankılanan adımları, içeriden gelen sıcak yemek kokusuna karıştı.
Kapının eşiğinde göründüğü anda Minami ona baktı ve kıkırdadı.
“Yaşlı birine benzemişsin.”
Nox ciddi bir ifadeyle karşılık verdi:
“Ben yakıştığını düşünmüştüm.”
Ocakta yemekle uğraşan Yami başını bile kaldırmadan konuştu:
“Onlar benim kıyafetlerim.”
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Ben de mi yaşlı görünüyorum?”
Minami hemen atladı:
“Hayır baba, sen hâlâ gençsin.”
Nox sessizce onları izledi.
Aralarındaki bağ garip şekilde sıcaktı.
Yabancı hissettirmiyordu.
Minami kısa süre sonra sandalyesinden kalktı.
“Sıra bende.” dedi esneyerek. “Ben de duş alacağım.”
Mutfaktan çıkıp uzaklaştı.
Geride yalnızca tavadan gelen cızırtılar ve Yami kaldı.
Birkaç dakika sessizlik içinde geçti.
Sonunda Yami konuştu.
“Dövüşebildiğini bilmiyordum.”
Nox başını çevirdi.
“İzlediniz mi?”
“Sabah seslere uyandım.” dedi Yami. “Biraz izledim.”
Nox derin bir nefes aldı.
“Kızınız yetenekli.” dedi. “Ryonlar hakkında pek bir şey bilmiyorum ama... gerçekten güçlü.”
Yami’nin yüzünde gururlu bir gülümseme oluştu.
“Öyle değil mi?”
Ama kısa süre sonra ifadesi ciddileşti.
“Ama sen de normal biri değilsin.”
Nox bakışlarını masaya indirdi.
“Minami de aynı şeyi söylüyor.” dedi sessizce. “Ama anlamıyorum. Eğer böyle bir gücüm varsa bile... daha önce hiç kullanmadım.”
Yami elindeki kaşığı yavaşça bıraktı.
“Ryon Akademisi’ni duydun mu?”
Nox kaşlarını çattı.
“İlk defa duyuyorum.”
“Ben de çok yeni öğrendim.” dedi Yami. “Minami oraya gitmek istiyor. Güçlenmek için.”
Bu cümleyi söylerken yüzündeki çizgiler derinleşmişti.
Bir süre sustu.
Sonra gözlerini Nox’a çevirdi.
“Senden onunla gitmeni isteyebilir miyim?”
Nox doğrudan başını salladı.
“Böyle bir planım yok.”
Yami’nin gözlerinde hafif bir hayal kırıklığı oluştu ama sesi sakindi.
“Biliyorum.” dedi. “Bencilce bir istek bu. Ama onun güvende olmasını istiyorum.”
Kısa bir duraksamadan sonra ekledi:
“Ve sanırım tek arkadaşı sensin.”
Nox’un dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı.
Tek arkadaşı...
Ama Yami’nin yüzündeki ciddiyet şaka yapmadığını gösteriyordu.
“Üzgünüm.” dedi Nox sonunda. “Bunu kabul edemem. Savaşın olduğu bir yerde kimse gerçekten güvende olamaz.”
Yami sessizleşti. Omuzları hafifçe düştü.
Nox birkaç saniye sonra dudaklarını ısırdı.
Çok sert mi konuştum?
Sessizliği bozdu.
“Ama...” dedi yavaşça, “eğer oraya gidersem, elimden geldiğince yardım ederim.”
Başını hafifçe yana çevirdi.
“Yine de söz veremem.”
Yami’nin yüzü biraz yumuşadı.
“Bu bile yeterli.” dedi kısık bir sesle. “Teşekkür ederim.”
Mutfakta yeniden huzurlu bir sessizlik oluştu. Tavadan gelen sıcak cızırtılar eve yayılırken ortam garip şekilde sakin hissettiriyordu.
Kısa süre sonra Minami geri döndü. Saçlarından hâlâ su damlıyordu. Nemli saçları omuzlarına yapışmıştı.
Hep birlikte sofraya oturdular.
Küçük konuşmalar, kahkahalar ve tabak sesleri kısa sürede evi doldurdu. Atmosfer uzun zamandır eksik kalan bir aile tablosu gibiydi.
Nox tabakları toplamak için ayağa kalkınca Minami aniden bileğini tuttu.
“Sen Toplayamazsın.” dedi ciddi bir ifadeyle. “Misafirsin.”
Yami hafifçe gülümsedi.
“Aslında Minami’den seni polis merkezine götürmesini istemiştim.”
Nox ona döndü.
“Niye?”
Yami’nin sesi ciddileşti.
“Kimliğin yok. Belgelerin yok. Resmî olarak... sen yoksun.”
Bu söz Nox’un içine ağır bir taş gibi oturdu.
Bunu hiç düşünmemişti.
“Acele etmene gerek yok.” demeye çalıştı ama Minami çoktan onu çekmeye başlamıştı.
Birkaç dakika sonra kendini polis merkezinin önünde buldu.