Eve vardıklarında giriş kapısının ışığı hâlâ yanıyordu. Kapı açılır açılmaz Yami onları karşıladı. Üzerinde rahat bir ev kıyafeti vardı, belli ki uzun süredir onları bekliyordu.
"Geç kaldınız çocuklar."
Minami hemen kaşlarını kaldırdı.
"Çocuklar mı? Biraz daha böyle dersen yakında yeni doğduğumu düşüneceğim."
Yami kahkaha attı.
"Tamam, tamam. Peki halledebildiniz mi?"
Minami bu kez daha gururlu bir ifadeyle Nox'un omzuna kolunu attı.
"Evet. Yarın bu arkadaşın kim olduğunu öğrenebileceğiz."
Yami'nin bakışları Nox'a kaydı.
"Heyecanlı mısın?"
Nox birkaç saniye düşündü. Sonra gözlerini hafifçe yere indirdi.
"Heyecanlı değilim. Daha çok görmek istemeyeceğim şeylerden korkuyorum sanırım."
Yami'nin yüzündeki ifade yumuşadı.
"Umarım hoşuna giden şeylerle karşılaşırsın."
İçeri geçtiler. Akşam yemeği boyunca sohbet kısa kısa ilerledi. Daha çok Minami konuşuyor, Yami arada ona takılıyor, Nox ise sessizce onları dinliyordu. Evde tuhaf ama huzurlu bir sıcaklık vardı.
Yemekten sonra Minami onu üst kata çıkardı. Koridorun sonundaki kapıyı açıp içeri baktı.
"Burası senin için hazırlandı. Rahatına bak."
Nox odaya göz gezdirdi. Küçük ama düzenliydi. Yatağın üzerindeki örtü bile yeni serilmiş gibiydi.
"Teşekkür ederim."
Minami kapıdan çıkmadan önce kısa bir tebessüm etti.
"Sabah seni uyandırmam gerekirse şikâyet etme ama."
Kapı kapandıktan sonra ev yavaş yavaş sessizliğe gömüldü.
Nox yatağa uzandı ama gözlerini kapattığı anda zihni yeniden hareketlenmeye başladı. Sağ tarafa döndü. Sonra diğer tarafa döndü.
Acaba ismim ne? Ben kimim?
Derin bir nefes verdi.
"Of. Uyuyamıyorum."
Yastığı yüzüne bastırdı. Kendini zorla sakinleştirmeye çalıştı. Bir süre sonra düşünceler bulanıklaştı ve sonunda uykuya sürüklendi.
Rüyasında bir kadın gördü.
Yüzü seçilmiyordu, karanlığın içinde silik kalıyordu ama gözlerinde garip bir sıcaklık vardı. Kadının sesi rüzgâr gibi kulağına ulaştı.
"Yakında görüşeceğiz."
Tam o anda kolunda bir temas hissetti ve bedeni refleksle hareket etti. Bir bileği sertçe kavradı.
Gözlerini açtığında sarı saç telleri görüşüne düştü. Karşısında Minami vardı.
Minami kaşlarını çattı.
"Acıtmaya başladın."
Nox'un gözleri anında açıldı. Hemen elini geri çekti.
"Özür dilerim. Kabus gördüm sandım."
Yavaşça doğrulup gözlerini ovuşturdu. Nefesi hâlâ düzensizdi.
Minami yatağın yanında durdu.
"Sorun değil, Nox."
O an o isim zihninde yankılandı.
Nox.
Başını kaldırdı.
"Nox... ben miyim?"
Minami hafifçe gülümsedi.
"Evet, sensin."
Nox kelimeyi yavaşça tekrar etti.
"Nox."
Bir kez daha tekrarladı.
"Nox."
Sanki her tekrarında isim biraz daha ona ait oluyordu.
Minami kollarını bağladı.
"Yakışıyor bence."
Sonra elini uzattı.
"Hadi kalk. Beraber tam olarak kim olduğunu öğrenelim."
Nox kısa bir tereddütten sonra elini tuttu. Avucundaki sıcaklık tuhaf şekilde gerçek hissettirdi.
"Gidelim."
Aşağı indiklerinde Yami çoktan masaya oturmuştu. Parmaklarıyla masaya ritmik şekilde vuruyor, belli etmemeye çalışsa da sabırsız görünüyordu.
Minami teatral bir hareketle Nox'u gösterdi.
"İşte, kayıp yıldızımız Nox'u getirdim."
Yami kaşlarını kaldırdı.
"Nox mu? Güzel isimmiş."
Nox mahcup şekilde gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Yami kızına dönüp yarı ciddi bir ses tonuyla konuştu.
"Yine de izinsiz bakman ayıp sayılır."
Minami başını iki yana salladı, umursamaz bir tavırla.
"Merak ağır bastı."
Nox hafifçe başını salladı.
"Dünkü yaptıklarından sonra bunu sorun etmiyorum."
"Dünkü yaptıklarım derken?"
"Beni bütün gün sürükledin."
Minami sırıtıp sandalyesine geçti.
"İşe yaradı ama."
Üçü masaya oturdu. Telefon Minami'nin elindeydi. E-postayı açıp aşağı kaydırdı.
İlk önce bir fotoğraf çıktı: siyah kısa saçlı genç bir çocuk, yüzünde saf bir gülümsemeyle.
Minami gözlerini kısıp ekrana baktı.
"Aaa, bayağı tatlıymışsın."
Sonra başını yana eğdi.
"Saçın nasıl beyaz oldu acaba?"
Yami hafifçe güldü.
"Şimdiki hali daha havalı."
Minami yeniden aşağı kaydırdı. Bilgiler ekranı doldurdu.
Ad Soyad: Nox Miller
Yaş: 20
Doğum Tarihi: 20 Şubat 2005
Doğum Yeri: Tokyo, Japonya
Adres: Shibuya-ku, Dogenzaka 2-10-7, Tokyo
Anne Adı: Hana Miller (Ölü)
Baba Adı: Kenji Miller (Ölü)
Durum: 2021'den beri kayıp
Odadaki hava bir anda ağırlaştı.
Minami'nin dudakları hafifçe aralandı. Yami'nin bakışları ise doğrudan Nox'a döndü.
Nox ekrana bakıyordu.
Kelimeler gözlerinin önünden geçti ama içlerinde yankı oluşmadı. Sanki başkasının hayatını okuyordu. İçinde hiçbir şey kıpırdamadı ve bu hissizlik daha da rahatsız ediciydi.
Artık onları asla tanıyamayacağım. Hepsi buydu.
Minami sessizliği bozdu.
"Nox, iyi misin?"
Nox gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi.
"Evet."
Sesi fazla sakindi.
Yami dikkatle onu izledi.
"Bunu öğrenmek kolay değildir."
Nox birkaç saniye sustu.
"Sanırım."
Ama söylediği şeyin içinde duygu yoktu.
Minami masanın kenarını hafifçe sıktı. Onun bu kadar sakin kalması içini huzursuz etmişti.
Nox ise kendi sessizliğinin içinde kaybolmuş gibiydi.
Üzgün olmam gerekmiyor mu? İnsan böyle bir şey öğrenince acı hisseder. Ben neden hissetmiyorum?
Dudaklarına zayıf bir gülümseme yerleştirdi.
"Devam edelim mi?"
Bu kez sessizlik daha ağır çöktü.
Yami birkaç saniye oturduktan sonra ayağa kalktı.
"Ben mutfaktan bir şey getireyim."
Yan odaya geçer geçmez Minami hemen öne eğildi.
"Nox."
Nox ona döndü.
Minami'nin yüzündeki ifade alışılmış şakacı hâlinden uzaktı.
"Gerçekten iyi misin?"
Nox cevap vermedi.
Minami devam etti.
"Yani, annenle babanın öldüğünü öğrendin. Bunun seni etkilemesi gerekmiyor mu?"
Nox gözlerini tekrar telefona çevirdi.
"Bilmiyorum."
Sesini alçalttı.
"Belki hissetmem gerektiğini biliyorumdur ama gerçekten hiçbir şey hissedemiyorum."
Minami sustu. Bu cevap onu daha da huzursuz etmişti.
Karşısındaki çocuk duygusuz değildi, bunu anlayabiliyordu. Ama sanki hisleri derin bir yere kilitlenmişti.
Nox kısa bir nefes verdi.
"Yeter."
Bakışlarını kaçırdı.
"Bu konu hakkında konuşmak istemiyorum."
Minami birkaç saniye ona baktı. Sonra sessizce arkasına yaslandı.
"Tamam."
O sırada Yami elinde tabaklarla geri döndü. Birkaç dakika sonra kahvaltı masası hazırdı: miso çorbası, pirinç, küçük yan tabaklar.
Kimse fazla konuşmadı. Sadece çubukların ve tabakların sesi duyuluyordu.
Nox bir lokma alırken hâlâ aynı düşüncenin içinde sıkışmıştı.
Gerçekten hiçbir şey hissetmiyorum.
Kahvaltıdan sonra sessizce odasına çekildi. Kapı kapanınca evin içinde yalnızca mutfaktan gelen bulaşık sesleri kaldı.
Yami ceketini giyerken Minami'ye baktı.
"O çocuğa dikkat et."
Minami kaşlarını kaldırdı.
"Bu kadar mı ciddi?"
Yami kısa bir süre düşündü.
"Bazen en tehlikeli insanlar bağıranlar değil, hiçbir şey hissetmeyenler olur."
Minami hemen karşı çıktı.
"Nox öyle biri değildir."
"Öyle olduğunu söylemiyorum," dedi Yami sakin bir sesle. "Ama zor şeyler yaşamış olabilir."
Minami kollarını bağladı.
"Merak etme. Ona göz kulak olurum."
Yami başını salladı.
"İyi."
Kapı kapandıktan sonra ev sessizleşti.
Minami birkaç dakika oturdu. Sonra aniden ayağa kalkıp Nox'un odasına yöneldi. Kapıyı tıklatmadan açtı.
"Hadi, dışarı çıkıyoruz."
Nox yatağın üstünde uzanıyordu.
"Yorgunum."
"Umurumda değil."
"Çıkmak istemiyorum."
Minami gözlerini kıstı.
"Evde yatıp düşünmeye devam edersen daha kötü olacaksın."
"Hayır."
"Hazırlan dedim."
Nox birkaç saniye ona baktı. Minami'nin yüzündeki inatçı ifadeyi görünce sonunda pes etti.
"Peki."
Yaklaşık yarım saat sonra birlikte dışarı çıktılar.
Minami durmadan konuşuyordu.
"Şu köşedeki takoyakici bayağı iyidir."
"Bak şu kediye, kesin beni gözleriyle tehdit etti."
"Dün gördüğümüz adamın aynısı değil mi şu geçen?"
Ama Nox'un zihni hâlâ uzaktaydı. Çoğu zaman cevap bile vermeden etrafı izliyordu.
Tam o sırada bir judo salonunun önünden geçtiler. İçeriden düşüş sesleri geliyordu.
Nox'un adımları yavaşladı. Bakışları cama takıldı.
Beyaz judogiler içinde öğrenciler birbirlerini matın üzerine savuruyordu.
Başının içinde keskin bir ağrı patladı ve Nox sendeledi.
"Başım..."
Minami hemen ona döndü.
"Nox?"
Nefesi düzensizleşti. Dünya bulanıklaştı. Bir saniye sonra kendini bambaşka bir yerde buldu.
Tribünler, ışıklar, alkış sesleri onu sardı. Matın ortasında beyaz judogisiyle duruyordu.
Spikerin sesi yankılandı.
"Ve final maçına geldik! Karşınızda Nox Miller!"
Hakem elini indirdi.
"Başla!"
Rakibi saldırdığı anda bedeni düşünmeden hareket etti. Mükemmel bir dengeyle, kusursuz bir zamanlamayla rakibini tek hamlede yere çarptı.
"Ippon!"
Salon alkışlarla inledi.
"Altın madalya Nox Miller'ın!"
Nox derin nefesler alırken kalabalığın arasından bir flaş patladı. Kamera tutan bir kadındı. Yüzü seçilmiyordu ama sesi sıcaktı.
"Gülümse, Nox."
Her şey bir anda dağıldı. Alkışlar kayboldu.
Nox gözlerini tekrar açtığında Minami'nin omzuna yaslanıyordu.
"Nox! İyi misin?!"
Nox derin bir nefes aldı.
"Çocukken judo turnuvasında altın madalya kazanmışım."
Minami birkaç saniye ona boş boş baktı.
"Ciddi misin?"
Nox gözlerini salona çevirdi.
"Sanırım."
Sonra hafifçe gülümsedi.
"İstersen gösterebilirim. Yapabilirim gibi hissediyorum."
Minami'nin aklına direkt kötü senaryolar geldi.
"Beni mi fırlatacaksın?"
"Hayır."
"Emin misin?"
"Yani."
"Yani mi?!"
Ama Nox çoktan salonun kapısına doğru yürümeye başlamıştı. Minami aceleyle peşinden gitti.
Kapı açılır açılmaz içeridekilerin bakışları onlara döndü.
Nox derin bir nefes aldı.
"Bir anda girdiğim için özür dilerim. Ama biri benimle antrenman yapabilir mi?"
Salondaki öğrenciler şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Sonra yaşlı bir adam öne çıktı, kaşları çatılmıştı.
"Bu yaptığın oldukça kaba bir giriş."
Nox başını eğdi.
"Haklısınız. Ama bir şeyi test etmem gerekiyor."
Adam tam onu dışarı gönderecekken Nox duraksadı.
"Sizi bir yerden tanıyor olabilir miyim?"
Adamın bakışları değişti.
"Adın ne?"
"Nox."
Adam birkaç saniye sustu.
"Soyadın?"
"Miller."
Adamın gözleri büyüdü.
"Altın Çocuk."
Nox'un zihninde yine kısa bir görüntü parladı. Rakibi yere oturmuş nefes nefese ona bakıyordu.
"Seninle tekrar başka bir turnuvada görüşeceğiz, Altın Çocuk."
Görüntü dağıldı.
Nox heyecanla başını kaldırdı.
"İsminizi hatırlayamadım."
Adam gülümsedi.
"Jiro Hayashi."
Tokalaştılar. Jiro sonra öğrencilere döndü.
"Bugünkü ders değişti. Kim bu çocuğu yenerse ödül alacak."
Öğrenciler bir anda canlandı. Nox ise kollarını gevşetip matın ortasına geçti.
"Gelin bakalım."
Peş peşe maçlar başladı ve peş peşe herkes yere düştü. Nox'un bedeni sanki her şeyi hatırlıyordu: ayak hareketleri, denge, refleksler.
Bir süre sonra öğrencilerin hepsi matın kenarında nefes nefese kalmıştı.
Jiro kahkaha attı.
"On kişi bir çocuğu yenemedi mi?"
Öğrencilerden biri homurdandı.
"Ustam, yenmemiz imkansız. Sizden bile daha güçlü."
Jiro'nun gözleri parladı.
"Göreceğiz."
Matın ortasına geçti.
"Hadi bakalım Altın Çocuk."
Salon sessizleşti. Başlangıç işareti verildiği anda Jiro saldırdı.
Nox refleksle geri çekildi. Hamleler hızlandı, ayak sesleri matta yankılanıyordu.
Minami camın arkasında nefesini tutmuştu. Nox'un bedeni gerçekten başka birine dönüşmüş gibiydi.
Son hamlede Jiro bütün ağırlığıyla onu yere bastırmaya çalıştı ve o an bir anı daha canlandı: final maçı ve aynı hamle.
Nox'un bedeni anında karşılık verdi. Dengeyi bozdu, belden kavradı ve bütün gücüyle Jiro'yu yere savurdu.
Mat sertçe sarsıldı.
Sessizlik.
Sonra öğrenciler bağırdı.
"Ustamız düştü mü?!"
Jiro yerde yatarken kahkaha attı.
"Sen gerçekten hâlâ aynısın."
Nox derin nefeslerle dizlerinin üzerine çöktü.
Camın arkasında Minami'nin gözleri parlıyordu.
"Nox, sen cidden inanılmazsın."
Bir süre sonra salondan çıktılar.
Minami hemen onun yanına sokuldu.
"Çok iyiydin."
Nox hafifçe gülümsedi.
"Küçükken gerçekten çok çalışmışım sanırım."
Minami merakla ona baktı.
"Peki bütün bunları nasıl bir anda hatırladın?"
Nox birkaç saniye düşündü.
"Sanki bir anıyı hatırlayınca onunla bağlantılı diğer şeyler de geri geliyor."
"Bu bayağı bilimkurgu gibi."
"Benim hayatım biraz öyle galiba."
Bir süre sessiz yürüdüler. Sonra Minami tekrar konuştu.
"Şu adamın seni tanımasına şaşırdım."
"Aslında normal," dedi Nox. "Onun öğrencileriyle çok maç yapmıştım. Aramızda rekabet vardı."
"O zaman seni yüzünden tanımıştır."
"Muhtemelen."
Bir süre sonra Minami yeniden sordu.
"Judoya neden başladığını hatırlıyor musun?"
Nox başını hafifçe iki yana salladı.
"Hayır. Sadece antrenmanları, maçları, turnuvaları hatırlıyorum."
Minami gözlerini yere indirdi.
"O zaman başlama nedenin daha önemli bir şey olabilir."
Nox kısa bir tebessüm etti.
"İyi tespit."
Birkaç adım daha attılar. Sonra Nox aniden ona baktı.
"Sormak istediğin şeyi sor."
Minami afalladı.
"Ne?"
"Kalpsiz olup olmadığımı merak ediyorsun."
Minami hemen itiraz etti.
"Öyle değil."
"Ama düşündün."
Minami birkaç saniye sustu.
"Ailenle aran kötü müydü diye düşündüm."
Nox'un bakışları uzaklaştı.
"Hatırlamıyorum."
Sessizce devam etti.
"Sanki tanımadığım insanların ölümünü öğrenmiş gibiyim."
Minami'nin yüzü yumuşadı.
"O zaman kendini zorlamana gerek yok."
Nox başını salladı.
"Sanırım."
Bir süre daha yan yana yürüdüler. Sonra Nox derin bir nefes aldı.
"Senden bir şey isteyebilir miyim?"
"Tabii."
"Kendi gücümü öğrenmek istiyorum."
Bakışlarını ona çevirdi.
"Bana yardım eder misin?"
Minami'nin dudaklarında yavaşça muzip bir gülümseme oluştu.
"Hadi eve dönelim o zaman."