Eve vardıklarında Minami ayakkabılarını gelişigüzel çıkarıp doğruca bahçeye geçti. Nox onu birkaç adım geriden takip etti. Akşam serinliği çökmeye başlamıştı; rüzgâr çimenleri hafifçe sallıyor, uzun gölgeler taş zeminin üstüne yayılıyordu.
Minami bahçenin ortasında durup derin bir nefes aldı. Ardından ciddileşip Nox’a döndü.
“Şimdi sana manadan bahsedeceğim.”
Nox sessizce bekledi.
“Mana, ryonların içindeki yaşam enerjisi. Ama sadece bu değil… aynı zamanda bir yakıt gibi.” Minami iki elini cebine sokup yürümeye başladı. “Güçlerini kullanırken onu harcarsın. Fazla zorlarsan tükenir. Tükenirse de bir süre normal insandan farkın kalmaz.”
Nox kaşlarını hafifçe çattı.
“Yani bütün güçlerin kaynağı o.”
“Aynen öyle.” dedi Minami. Sonra yaklaşıp elini Nox’un göğsüne doğru uzattı. “Önce hissetmeyi öğrenmen lazım.”
Parmak uçları Nox’un bedenine değdiği anda ince bir sıcaklık yayıldı. Hafifti ama canlıydı; sanki derisinin altında dolaşan görünmez bir akım gibi.
“Gözlerini kapa.” dedi Minami alçak sesle. “İçindeki enerjiyi hissetmeye çalış. Benim manamı takip et.”
Nox derin bir nefes alıp gözlerini kapattı.
Başta yalnızca karanlık vardı.
Sonra… küçük bir kıvılcım belirdi.
Kırmızı bir dalga.
Zayıf ama net.
Damarlarının içinden geçiyor gibi hareket ediyor, bedeninin içinde ağır ağır dolaşıyordu. Nox zihninde onu takip etti. Göğsünden karnına… oradan daha derinlere…
Bir anda dalga şiddetle çekildi.
Önünde griyle siyahın birbirine karıştığı dönüp duran bir girdap oluşmuştu. Kırmızı enerji o karanlığın içine doğru sürükleniyordu.
Nox istemsizce elini uzattı.
Tam dokunacakken—
“Nox!”
Minami’nin sesi yankılandı.
“Demek ki… gölgeymişsin.”
Nox irkilip gözlerini açtı.
“Ne demek istiyorsun?”
Minami ona tuhaf bir ifadeyle bakıyordu. Şaşkınlıkla… biraz da dikkatle.
Nox aşağı baktığında nefesi kesildi.
Bedeninin alt kısmı karanlığa dönüşmüştü.
Ayaklarından karnına kadar uzanan simsiyah bir gölge… sanki gerçek bedeniyle karanlık birbirine karışmıştı. Gölgeler bacaklarının üzerinde dalgalanıyor, canlıymış gibi hareket ediyordu.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Nox yavaşça başını kaldırdı.
“Peki…” dedi dikkatle. “Bununla ne yapabiliyorum?”
Gölgeler ağır ağır geri çekilmeye başladı. Siyahlık, suyun içine karışan mürekkep gibi bedeninden ayrıldı.
Minami kollarını bağladı.
“Her mananın farklı bir doğası var. Bazıları saldırı için daha uygun, bazıları savunma için. Hazır yetenek diye bir şey yok.” Gözlerini Nox’a dikti. “Ne yapabileceğini zamanla öğreneceksin.”
Nox düşünceli şekilde etrafa baktı.
“O zaman nereden başlayacağım?”
Minami bahçenin köşesindeki ağacı işaret etti.
“Gölgesini görüyor musun?”
Nox başını salladı.
“Onunla bağ kurmayı dene. Zorlama… sadece hisset.”
Nox ağacın altındaki karanlığa odaklandı.
Başta hiçbir şey olmadı.
Sonra gölge kıpırdadı.
Sanki nefes alıyordu.
Daha dikkatli baktıkça gölge büyümeye başladı. Kenarları genişledi, derinleşti… ve bir anda Nox’un görüşünü tamamen kapladı.
“Minami…” dedi dalgın bir sesle. “Şu an… ağacın altında duruyormuşum gibi hissediyorum.”
Cevap gelmedi.
Onun yerine uzaktan gelen kahkaha sesi duyuldu.
Nox şaşkınlıkla başını çevirdi.
Minami bahçenin diğer ucunda duruyordu, gülmekten kendini zor tutuyordu.
“‘Ağacın altındaymışım gibi hissediyorum’ ha?” dedi kahkahasını bastırmaya çalışarak.
Nox dondu kaldı.
Gerçekten ağacın altındaydı.
Bir saniye önce Minami’nin yanında duruyordu.
Şimdi ise bahçenin öbür ucundaydı.
Gözleri heyecanla büyüdü.
“Nasıl yaptım ben bunu?!”
“Bana niye soruyorsun?”
“Ama bu bildiğin ışınlanma!”
“Gölgeler arasında geçiş gibi daha çok.” dedi Minami. “Ve dürüst olayım… ilk denemende bunu yapman biraz saçma.”
Nox heyecanla tekrar gölgeye baktı.
“O zaman saldırı için de bir şey vardır, değil mi?”
Minami kısa bir süre düşündü.
“Pek sanmıyorum.” dedi sonunda. “Gölge manası daha çok gizlilik odaklı olur. Saklanmak, iz sürmek, sessiz hareket etmek…” Dudaklarının kenarı kıvrıldı. “Tam suikastçi tipi.”
Nox’un yüzü düştü.
“Ben daha havalı bir şey bekliyordum.”
Minami gözlerini devirdi.
“Bir anda dünyayı parçalayacağını mı sandın?”
“Biraz.”
“Hayal kırıklığına uğratmak istemem ama önce yürümeyi öğreniyorsun.”
Nox iç çekip ellerini başının arkasında birleştirdi.
“Peki öğretmenim.”
Minami istemsizce gülümsedi.
Sonraki birkaç saat boyunca bahçe onların deneme alanına dönüştü.
Nox bazen gölgeye giriyor ama çıkamıyordu. Bazen yanlış yere savruluyor, bazen de olduğu yerde yüzüstü düşüyordu. Minami her seferinde ya kahkaha atıyor ya da sabırsızca bağırıyordu.
“Odaklan!”
“Hayır hayır, ağacın kendisine değil gölgesine bak!”
“Bir insan neden çalıların içine ışınlanır ki?!”
Güneş tamamen battığında ikisi de yorulmuştu.
Bahçe artık yalnızca ay ışığıyla aydınlanıyordu.
Minami derin bir nefes alıp ellerini beline koydu.
“Tamam. Son deneme.”
Nox bitkin şekilde başını kaldırdı.
“Bu cümleyi son bir saattir söylüyorsun.”
“Bu sefer gerçekten son.” dedi Minami. “Bahçenin en uzak noktasına git, sonra geri dön.”
Nox omuzlarını gevşetti. Ardından gölgeye odaklandı.
Bir adım attı.
Ve karanlığın içinde kayboldu.
Bahçenin köşesinde yeniden belirdiğinde dizleri hafifçe titredi. Baş dönmesi yaşıyordu ama dişlerini sıkıp tekrar odaklandı.
Bir an sonra yeniden Minami’nin önündeydi.
“Sonunda…” diye nefeslendi. “Bitti.”
Tam o anda bahçedeki gölgeler hareket etti.
Önce hafifçe.
Sonra hepsi birden Nox’a doğru sürüklenmeye başladı.
Nox’un yüzündeki yorgunluk silindi.
“Neler oluyor?..”
Ay ışığı karardı.
Gölgeler uzayıp kıvrıldı. Çimenlerin üstünde siyah dalgalar gibi hareket ediyorlardı.
Nox geri çekildi.
Minami’ye baktığında nefesi kesildi.
Minami’nin bedeninin yarısı karanlığın içinde eriyordu.
“Nox!” dedi Minami ama sesi boğuk çıkıyordu. Sanki kilometrelerce uzaktan geliyormuş gibi.
“Seni… düzgün duyamıyorum…”
Gölgeler her yönden üzerine kapandı.
Bir saniye sonra dünya tamamen karardı.
Ve aniden—
Küçük bir odadaydı.
Basık tavan.
Dağınık masa.
Dar bir yatak.
Kapıya koşup kolu çevirdi ama kilit açılmadı.
“Kimse var mı?!”
Sessizlik.
Sonra ağır ayak sesleri duyuldu.
Tak...
Tak...
Tak...
Nox’un boğazı kurudu.
Kapının altındaki gölge büyümeye başladı.
Kilit yavaşça çevrildi.
Nox geri çekilmek isterken yere düştü. Ellerini yere koyduğu anda dondu kaldı.
Eller küçüktü.
Bir çocuğun elleri.
Kapı açıldı.
Uzun bir adam içeri girdi.
Yüzü gölgelerin içindeydi ama öfkesi karanlığın içinden bile hissediliyordu. Gözleri kızıl gibi parlıyordu.
Adam yaklaşırken nefes almak zorlaştı.
Nox titreyerek kollarıyla yüzünü kapattı.
Tam o anda—
“NOX!”
Gözleri aniden açıldı.
Minami yüzüne çok yakındı. Omuzlarından tutmuştu.
“Nox! Kendine gel!”
Nox düzensiz nefesler aldı. Çimenlerin üstündeydi. Bahçe yeniden normale dönmüştü.
Minami’nin sesi titriyordu.
“Özür dilerim… seni fazla zorladım.”
Nox alnını tuttu.
“Onlar…” diye fısıldadı. “Manam bittiği için miydi?”
“Ne gördün?”
Nox kısa bir sessizlikten sonra gözlerini kaçırdı.
“Bir kabus.”
Daha fazlasını anlatmadı.
Tam o sırada bedeninde yeniden sıcak bir akış hissetti.
Kaşlarını çatıp Minami’ye baktı.
“Bir dakika… sen ne yapıyorsun?”
Minami ellerini çekmedi.
“Mananı toparlamana yardım ediyorum.”
Nox şaşkınlıkla ona baktı.
“Ama senin manan kan değil mi? Bu… garip değil mi?”
“Normalde öyle olması lazım.” dedi dürüstçe. “Ama senin üstünde çalışıyor.”
“Yani benimle ilgili tuhaf bir durum var.”
“...”
Nox kısa bir nefes verdi. Sonra aklına başka bir şey geldi.
“Bir dakika.” dedi kaşlarını çatarak. “Mana yaşam enerjisiyse… benim ölmem gerekmiyor muydu?”
Minami başını salladı.
“Hayır. Mana tükenince ölmezsin. Sadece ryon tarafın kapanır.” Çimenlere oturdu. “Normal insanlarda da yaşam enerjisi var. Ama bizim manamız ikinci bir katman gibi.”
Nox da yanına çöktü.
“Yani iki farklı enerji taşıyoruz.”
“Aynen.”
Bir süre sessizlik oldu.
Nox yorgun şekilde kendini çimlere bıraktı.
“Bu inanılmaz yorucuydu.”
Başını yana çevirdiğinde Minami’nin gözlerinin dolduğunu fark etti.
Kaşlarını kaldırdı.
“Sen neden ağlayacak gibisin?”
“Bir şey yok.”
“Hiç de öyle görünmüyor.”
Minami gözlerini kaçırdı.
“Bir an gerçekten sana bir şey olacak sandım.”
Nox birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yavaşça doğrulup ona baktı.
“Minami.”
Kız gözlerini kaldırdı.
“Bak… iyiyim.” dedi Nox sakin bir sesle. “Kendimi fazla zorladım sadece. Eğer kötü bir şey olsaydı bile bu senin suçun olmazdı.”
Minami sessizce onu dinledi.
Nox hafifçe gülümsedi.
“Sen ve baban olmasaydınız şu an nerede olurdum bilmiyorum bile.”
Minami’nin gözleri hafifçe titredi.
Bir anda öne atılıp Nox’a sarıldı.
Nox afalladı.
“Ne yapıyorsun?!”
Onu uzaklaştırmaya çalıştı ama Minami bırakmadı.
“Bir dakika sus da dur.”
Nox birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Sonra istemsizce gülümsedi.
Eski haline döndü… diye düşündü içinden.
Bir süre sonra Minami geri çekildi, burnunu hafifçe çekip ayağa kalktı.
“Acıktım.” dedi hızlıca. “Babam gelmeden yemek hazırlayalım.”
Nox da ayağa kalktı.
“Tamam.”
Yan yana eve doğru yürümeye başladılar.
Bahçeden çıkarlarken Minami aniden durdu.
“Bu arada…”
Nox ona baktı.
“Sen neden bana sarılmadın?”
Nox’un yüzü anında kızardı.
“Çünkü… şey…”
Minami gözlerini kıstı.
“Şey?”
Nox bakışlarını kaçırdı.
“Birine bu kadar yakın olmak garip hissettirdi.”
Minami birkaç saniye ona baktı.
Sonra kahkahayı bastıramadı.
“Ben de beni sevmiyorsun sandım.”
“Ne? Hayır!” dedi Nox panikle. “Seviyorum yani—”
Kendi cümlesine takılıp kaldı.
Minami dudaklarını bastırarak gülümsemeye çalıştı.
“Evet…” dedi yavaşça. “Arkadaş olarak.”
İkisi de aynı anda sessizleşti.
Sonra kapıyı açıp eve girdiler.