Bir kaç gün çoktan geçmişti. Güneş doğmak üzereydi fakat evin içi tamamen sessizdi. Koridordan gelen saat tik takları bile fazla net duyuluyordu.
Ama Nox hâlâ uyuyamıyordu.
Yatağında sırtüstü uzanmış, tavana boş gözlerle bakıyordu. Zihninde tek bir şey dönüp duruyordu.
Shibuya-ku, Dogenzaka 2-10-7, Tokyo...
Adres, beyninin içine kazınmış gibiydi.
Gitmeliyim.
İçinden gelen his çok güçlüydü. Mantıklı olup olmadığını bilmiyordu ama o yere gitmezse hiçbir zaman gerçekten kim olduğunu öğrenemeyeceğini hissediyordu.
Yavaşça doğruldu. Komodinin üstündeki kimliği eline aldı. Parmaklarının arasında çevirirken fotoğrafına baktı.
Nox Miller.
İsim hâlâ ona tam aitmiş gibi hissettirmiyordu.
Dün akşam yemek sırasında gitmek istediğini söylediğinde Yami ve Minami onu durdurmamıştı. Hatta desteklemişlerdi bile.
Ama yüzlerindeki ifadeler...
Nox kaşlarını hafifçe çattı.
Yami’nin sakin görünmeye çalışırken gözlerinin kenarında oluşan o çizgiler… Minami’nin bir anlığına düşen bakışları…
İkisi de bir şey söylememişti ama hissettirmişlerdi.
Gitmesini istemiyorlardı.
Çünkü artık onu bir yabancı gibi görmüyorlardı.
Nox cebinden Yami’nin verdiği parayı çıkardı. Bir süre paraya baktı.
Bunu kullanmalı mıyım?..
Camdan dışarı baktığında gökyüzü griyle mavi arasında uyanmaya başlamıştı. Sabah yaklaşıyordu.
Eğer şimdi çıkmazsa, vazgeçebilirdi.
Derin bir nefes aldı. Küçük bir çanta hazırladı; birkaç kıyafet, kimlik... fazla düşünmeden içine attı.
Sonra sessizce kapıya yöneldi.
Kapı kolunu tuttuğu anda içinde tuhaf bir suçluluk hissi oluştu.
Sanki kaçıyormuş gibi.
Kapıyı yavaşça açtı—
Ve dondu.
Karşısında Minami duruyordu.
Nox’un eli hâlâ kapı kolundaydı.
Minami pijamalarıyla kapının önüne yaslanmıştı. Saçları biraz dağınıktı ama belli ki uzun süredir uyumuyordu.
Bakışları önce Nox’a, sonra omzundaki çantaya kaydı.
“Gizlice kaçmaya mı çalışıyordun?” diye sordu.
Sesi sert değildi.
Ama kırgın çıkmıştı.
Nox gözlerini kaçırdı.
“Kaçmak değil…” dedi düşük sesle. “Sana söyleyecektim.”
Minami bir kaşını kaldırdı.
“Kapıyı açarken mi?”
Nox istemsizce utandı.
“...Belki.”
Minami birkaç saniye boyunca ona baktı. Sonra elindeki telefonu uzattı.
“Al.”
Nox şaşkınca telefona baktı.
“Eski telefonum,” dedi Minami. “Şarjı biraz sorunlu. Arada kendi kendine kapanıyor. Ama iş görür.”
Nox telefonu eline aldı.
“İçinde sim kart da var,” diye devam etti Minami. “Numaram kayıtlı. Kaybolursan ararsın.”
Sabah güneşi yavaş yavaş yükselirken ışık Minami’nin arkasından vuruyordu. Altın sarısı saçlarının uçları parlıyor, kırmızı gözleri uykusuzluktan hafif kızarmış görünüyordu.
Nox birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra aniden onu kendine çekip sarıldı.
Minami irkildi.
Nox’un sesi omzunun üstünden boğuk geldi.
“Teşekkür ederim.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Gerçekten,” dedi Nox yavaşça. “Her şey için.”
Minami ilk başta tepki veremedi. Sonra elleri yavaşça Nox’un sırtına tutundu.
Nox gözlerini kapattı.
“Ailemi tanımak istiyorum,” dedi. “Şu an yapabileceğim tek şey o eve gitmek.”
Minami hafifçe başını salladı.
“Anlıyorum.”
Sesinde buruk bir kabulleniş vardı.
Bir süre daha sessiz kaldılar.
Sonra Minami kısık sesle konuştu:
“Ama geri dönmek istersen... kapı hep açık.”
Nox hafifçe geri çekilip ona baktı.
“Bu kadar kısa sürede bir yabancıya bağlanman normal mi?”
Minami gözlerini kaçırdı.
“Yabancı gibi hissettirmiyorsun.”
Nox kısa bir an sustu.
Bu cevap beklediğinden daha ağır gelmişti.
Minami dudaklarını büzüp ekledi:
“Ayrıca seninle uğraşmak eğlenceli.”
Nox gülmeden edemedi.
“İşte bu daha çok sana benzedi.”
Telefonu cebine koydu. Kapıya yöneldi.
Çıkmadan hemen önce elini Minami’nin başına koyup saçlarını hafifçe karıştırdı.
“Görüşürüz.”
Minami başını kaldırmadan mırıldandı.
“Geç kalma.”
Nox gülümsedi.
Sonra kapıdan çıkıp sabahın serinliğine karıştı.
Ve ilk kez gerçekten yalnız kaldığını hissetti.
Shin-Osaka İstasyonu sabahın erken saatine rağmen insan kaynıyordu.
Yüksek tavanların altında yankılanan anons sesleri, raylardan gelen metal sürtünmeleri ve insanların aceleci adımları birbirine karışıyordu. Dev ekranlarda akan saatler, tren numaraları ve şehir isimleri Nox’un gözlerinin önünden akıp geçiyordu.
Tokyo.
Kelimeyi gördüğü anda içinde garip bir baskı oluştu.
Kalabalığın arasında ilerlerken birkaç kez yanlış koridora saptı. İstasyon o kadar büyüktü ki, bir an gerçekten kaybolduğunu düşündü.
Sonunda gişeyi bulduğunda içten içe rahatladı.
İlk trene bilet aldı.
Osaka Kalkış 06:15 - Tokyo Varış: 08:39
Bileti cebine koyup raylara yakın bir banka oturdu.
Sabah serinliği hâlâ havadaydı.
Nox dirseklerini dizlerine yasladı.
“Dönmek için hâlâ geç değil…” diye mırıldandı kendi kendine.
Ama bunu söylerken bile kalkmadı.
Tam o sırada önünden geçen topuklu ayakkabı sesleri dikkatini çekti.
Ardından burnuna hafif ama etkileyici bir koku ulaştı.
Yasemin.
Ve badem çiçeği.
Nox istemsizce başını kaldırdı.
Kalabalığın arasında yürüyen kadın, çevresindeki insanlardan farklı görünüyordu.
Uzun siyah saçları sabah ışığını emiyormuş gibi koyuydu. Üzerindeki koyu renk elbise hareket ettikçe kumaşı yumuşak dalgalar halinde akıyordu. İnce krem rengi ceketi ise sert görünümünü kırıp ona zarif bir hava katıyordu.
Sanki bu istasyona ait değilmiş gibiydi.
Kadın telefonunu kulağına götürdü.
Konuştuğu dil Fransızcaydı.
Nox birkaç saniye onu izledi.
“Yabancı...” diye düşündü.
Sonra kendini toparlayıp bakışlarını kaçırdı.
Ama birkaç saniye sonra tekrar bakıyordu.
Tam o sırada trenin gelişi duyuldu.
Rayların titreşimi zemine yayıldı.
Kapılar açılır açılmaz insanlar akmaya başladı. Nox da kalabalığa karıştı ama gözleri hâlâ kadını arıyordu.
Aynı vagona bindiğini görünce nedense içi hafifçe sevindi.
Kendine mantıklı bir açıklama bulamadı.
Kadının yakınlarındaki boş koltuğa oturdu.
Tren hareket ettiğinde hafif bir sarsıntı oldu. Ardından hızlanmaya başladı.
Ve hızlanmaya devam etti.
Nox camdan dışarı baktığında gözleri büyüdü.
“Bu ne hız böyle?..”
Şehir görüntüsü adeta bulanık ışık çizgilerine dönüşüyordu.
Bir süre dışarıyı izledi.
Sonra istemsizce tekrar kadına baktı.
Kadın da tam o anda ona dönmüştü.
Nox refleksle gözlerini kaçırdı.
Bir saniye sonra kadının ayağa kalktığını fark etti.
Ve ona doğru yürüdüğünü.
Nox’un kalbi hızlandı.
Panikle yanındaki boş koltuğa çantasını koydu, sonra hiçbir şey olmuyormuş gibi camdan dışarı bakmaya başladı.
Ama o yasemin kokusu giderek yaklaşıyordu.
“Yanınız boş mu?”
Nox dönüp baktı.
Kadın tam karşısındaydı.
Büyük güneş gözlükleri gözlerini gizliyordu ama dudaklarında hafif bir gülümseme vardı.
“Şey— evet. Tabii.”
Çantayı aceleyle çekti.
Kadın oturduğunda saçlarının bir kısmı hafifçe Nox’un omzuna değdi. Bu kez başka bir koku aldı.
Çilekli şampuan.
Nox kendi kendine gerildi.
Niye böyle detaylara dikkat ediyorum ben?..
Kadın telefonunu çıkardı. Kulaklığını taktıktan sonra diğer tekini Nox’a uzattı.
“İster misin?”
Nox birkaç saniye afalladı.
“Ben mi?”
Kadın hafifçe güldü.
“Burada başka biri mi var?”
Nox istemsizce güldü.
“Olur.”
Kulaklığı aldı.
“Hazırsan başlatıyorum,” dedi kadın.
Şarkı başladı.
Yumuşak ama yoğun bir melodi.
Nox sessizce dinledi. Ardından ikinci şarkı geldi. Sonra üçüncü.
Kadının müzik zevki beklediğinden çok daha duygusaldı.
Bir süre sonra kadın başını ona çevirdi.
“Beğendin mi?”
“Normalde çok müzik dinlemem.”
Kadın kaşını kaldırdı.
“Ama?”
“Ama kötü değiller.”
Kadın hafifçe güldü.
“Bu senden çıkan büyük övgü sanırım.”
Nox istemsizce gülümsedi.
Kadın telefonu dizine koydu.
“Bir oyun oynayalım mı?”
“Neymiş?”
“Birbirimizi tanımadan birbirimizi anlatan şarkılar seçelim.”
Nox hafifçe şaşırdı.
“İnsanları şarkılarla mı analiz ediyorsun?”
“Bazen.” dedi kadın. “Şarkılar insanların sakladığı tarafları daha dürüst anlatıyor.”
Nox bunu düşündü.
“İlginçmiş.”
“Önce ben başlayacağım.”
Kadın ekranı kaydırdı.
“Hazır?”
“Sanırım.”
Şarkı açıldı.
Let The World Burn.
Nox birkaç saniye sadece dinledi.
Şarkı ilerledikçe yüzündeki ifade değişmeye başladı.
Sözler ağırdı.
Takıntılıydı.
Yakıcıydı.
Şarkı bittiğinde kadın ona baktı.
“Ee?”
Nox kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
“Beni tehlikeli derecede bağlanacak biri gibi gördün.”
Kadının dudaklarının kenarı kıvrıldı.
“Belki.”
“Biraz ağır olmadı mı?”
“Trende tanımadığı kadını gizlice izleyen biri için mi?”
Nox utançla başını eğdi.
“Yakalandığımı bilmiyordum.”
Kadın güldü.
“Belli oluyordu.”
Nox iç çekti.
“Gerçekten insanlar için dünyayı yakabilecek biri olduğumu mu düşünüyorsun?”
Kadın birkaç saniye onu inceledi.
“Sevdiğin kişiyi bırakacak biri gibi görünmüyorsun.”
Bu cümle Nox’un beklediğinden daha ciddi gelmişti.
Camdan dışarı baktı.
“Belki haklısındır,” dedi sonunda. “Gerçekten seversem... sanırım her şeyi karşıma alabilirim.”
Kadın gözlerini hafifçe kıstı.
“Tehlikeli biriymişsin.”
“Sıran geldi.”
Nox telefonu çıkardı.
Şarkı listesine bakarken içten içe panikledi.
Sonunda birinde durdu.
“Teeth.”
Kadın hafifçe başını eğdi.
“İlginç seçim.”
Şarkıyı açtı.
Dinlerken yüzündeki ifade yavaşça değişti.
Şarkı bittiğinde kadın derin bir nefes verdi.
“Bu bayağı kırmızı bayrak.”
Nox güldü.
“Biraz.”
Kadın dizlerini hafifçe kendine çekti.
“Tutkulu. Yorucu. Kaotik. Ama vazgeçmesi zor.”
Sonra gözlerini ona çevirdi.
“Beni böyle mi görüyorsun?”
Nox birkaç saniye düşündü.
“Hayır.”
“Daha kötü.”
Kadın kahkahayı bastı.
“Vay canına.”
“Tehlikeli olduğunu düşünmüyorum. Ama insanı kendine bağımlı yapacak biri gibi duruyorsun.”
Kadın bir an sessiz kaldı.
Sonra ilk kez daha samimi bir gülümsemeyle ona baktı.
“Acıya değecek kadar mı?”
Nox düşünmeden cevap verdi.
“Evet.”
Söz ağzından çıkar çıkmaz fark etti.
Kadın birkaç saniye ona baktıktan sonra hafifçe güldü.
Nox ise utançla başını çevirdi.
Sessizlik kısa süre devam etti.
Sonra kadın camdan dışarı bakarak konuştu.
“Romantik nihilizm diye bir şey duydun mu?”
“Hayır.”
“Hayatın anlamı olmadığına inanıp yine de aşkı anlam yerine koymak.”
Nox dikkatle dinliyordu.
Kadın devam etti:
“Dünya anlamsız olabilir. İnsanlar sahte olabilir. Ama sevdiğin biri varsa... o kişi bütün anlamın olur.”
Nox birkaç saniye sustu.
“Sen aşık olamayan taraftasın galiba.”
Kadın hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
Bu kez sesi daha dürüst çıkmıştı.
“İnsanlarla bağ kurmakta kötüyüm.”
“Bana öyle görünmedin.”
“Çünkü insanlar genelde sadece görmek istediği tarafımı görüyor.”
Sonra biraz yaklaşıp sordu:
“Peki senin görünmeyen tarafın ne?”
Nox cevap vermeye çalıştı-
Ama tren yavaşlamaya başladı.
Peron görünüyordu.
Kadın iç çekip ayağa kalktı.
“Sanırım devamı başka sefere kaldı.”
Kapılar açıldı.
Kadın inerken kısa bir an dönüp ona baktı.
“Hoşça kal, gizlice izleyen çocuk.”
Nox istemsizce güldü.
“Hoşça kal.”
Kadın kalabalığın içinde kayboldu.
Ama kokusu hâlâ vagonda kalmış gibiydi.
Nox başını koltuğa yasladı.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.
“Odaklan...” diye mırıldandı kendi kendine.
“Bir kız yüzünden rotadan çıkma.”
Derin bir nefes aldı.
“Önce otel bulmam lazım.”
Nox bir süre amaçsızca yürüdü. Sabahın serinliği yavaş yavaş kayboluyor, Tokyo’nun kalabalığı sokakları doldurmaya başlıyordu.
Uzun yürüyüşün ardından ara sokaklardan birinde küçük, mütevazı bir otel buldu. Gösterişli değildi ama temiz görünüyordu. Zaten şu an ihtiyacı olan tek şey birkaç saatliğine durabileceği bir yerdi.
Resepsiyondaki yaşlı adam kısa işlemlerin ardından ona küçük bir oda verdi.
Oda dar ama düzenliydi. Küçük bir yatak, eski bir televizyon, pencerenin yanında tek kişilik bir masa… Hepsi buydu.
Nox çantasını yatağın kenarına bıraktı.
“Fena değil,” diye mırıldandı.
Biraz dinlenmek için montunu çıkardı. Ardından duş almak üzere banyoya yöneldi ama aynanın önünden geçerken duraksadı.
Uzun beyaz saçları gözlerinin önüne düşüyordu. Dağınık görünüyordu. Yüzünü daha yorgun, daha sert gösteriyordu.
Bir süre aynadaki haline baktı.
Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Evsiz gibi görünmek zorunda değilim herhalde.”
Kendi kendine gülüp banyodan çıktı.
Belki de gerçekten yeni bir başlangıç yapıyormuş gibi hissetmek istiyordu.
Üzerine ince bir mont geçirip tekrar dışarı çıktı.
Birkaç sokak ötede küçük bir kuaför dikkatini çekti. Camında eski moda saç modellerinin fotoğrafları vardı. İçeriden makas sesleri geliyordu.
Nox kısa bir tereddütten sonra kapıyı açtı.
İçeride orta yaşlı bir adam başka bir müşterinin saçını kesiyordu. Aynadan Nox’u görünce eliyle bekleme koltuğunu işaret etti.
“Biraz bekleteceğim seni.”
“Problem değil.”
Nox köşedeki koltuğa oturdu. İçeride hafif bir kolonya kokusu vardı. Duvarlarda beyzbol oyuncularının posterleri asılıydı. Televizyonda sesi kısılmış bir sabah programı oynuyordu.
Birkaç dakika sonra müşteri kalktı. Adam önlüğünü çıkarıp Nox’a döndü.
“Gel bakalım.”
Nox koltuğa oturduğunda adam saçlarını inceleyip ıslık çaldı.
“Saçların bayağı ilginçmiş.”
Adam güldü.
Nox da istemsizce gülümsedi.
“Nasıl keselim?”
Nox aynadaki görüntüsüne baktı.
“Çok uzun olmasın yeter. Gözümün içine girmesin.”
“Yani kaderini ellerime bırakıyorsun.”
“Sanırım.”
Adam makası eline aldı.
“O zaman pişman olma.”
Makasın ritmik sesi dükkânın içine yayılmaya başladı.
Beyaz saç telleri yavaş yavaş yere düşerken Nox aynadan kendini izliyordu. Yüzü ortaya çıktıkça ifadesi değişmeye başladı.
Daha farklı görünüyordu.
Daha hafif.
Sanki birkaç yaş küçülmüş gibiydi.
Adam son rötuşları yaptıktan sonra makası bıraktı.
“Evet?”
Nox birkaç saniye aynaya baktı.
Sonra gerçekten şaşırmış bir ifadeyle gülümsedi.
“Bu bayağı iyi olmuş.”
Adam gururlu bir şekilde sırıttı.
“Ben işimi iyi yaparım.”
Nox ödemeyi yaptıktan sonra dışarı çıktı.
Serin rüzgâr kısa saçlarının arasından geçince istemsizce elini saçlarına götürdü.
“Hah…”
Gerçekten rahatlamış hissediyordu.
Shibuya’nın kalabalık sokaklarına doğru yürümeye başladı.
Şehir gündüz bile canlıydı ama akşam yaklaşırken atmosfer değişiyordu. Neon tabelalar tek tek yanıyor, vitrin ışıkları kaldırımlara renkli yansımalar bırakıyordu.
Nox yürürken bir anda soldan yükselen kahkahaları duydu.
Merak edip kalabalığa yaklaştı.
İnsanlar yarım halka oluşturmuştu. Ortada ise jonglörlük yapan bir adam vardı.
Adam üç topu havaya atıyor, ardından ayağıyla birini sektirip tekrar ritme katıyordu. Hareketleri akıcıydı; sanki toplar havada değil de görünmez iplerle bağlıymış gibi kontrol ediyordu.
Kalabalık her başarılı harekette alkışlıyordu.
Nox farkında olmadan gülümsedi.
Uzun zamandır ilk kez zihni boşalmış gibiydi.
Sadece izledi.
Adam tempoyu artırdı. Toplar havada çapraz çizgiler oluşturuyor, seyirciler hayranlıkla tepki veriyordu.
Sonunda gösteri bittiğinde adam abartılı bir reverans yaptı.
“Bugünlük bu kadar!”
Kalabalık alkışladı.
Tam insanlar dağılmaya başlamışken küçük bir kız öne çıktı.
“Bir kere daha!”
Jonglör dramatik şekilde göğsüne elini koydu.
“Bu isteği nasıl reddedebilirim?”
Kalabalık güldü.
Adam topları yeniden çevirmeye başladı.
Nox dikkatle izliyordu ki arka taraftan bağırışlar yükseldi.
İki adam koşarak kalabalığın arasından geçiyordu. Arkalarından polisler bağırıyordu.
Jonglörün dikkati bir anlığına dağıldı.
Bir top elinden kaçtı.
Sonra diğeri.
Sonra hepsi.
Adam dengesini kaybedip oturur gibi yere düştü.
Küçük kız kahkahaya boğuldu. Ardından bütün kalabalık gülmeye başladı.
Jonglör birkaç saniye yerde kaldıktan sonra dramatik şekilde elini havaya kaldırdı.
“Hanımefendiler ve beyefendiler… sürpriz final!”
Kalabalık tekrar alkışladı.
İnsanlar yavaş yavaş dağılırken toplardan biri yuvarlanıp Nox’un ayağına çarptı.
Nox eğilip topu aldı ve adama uzattı.
“Teşekkürler dostum,” dedi jonglör.
“Güzeldi.”
Adam sırıttı.
“Çünkü ben en iyisiyim.”
Nox hafifçe başını sallayıp yürümeye devam etti.
Hava tamamen kararmıştı artık.
Geceyle birlikte şehir başka bir şeye dönüşmüştü.
Neon ışıkları asfaltın üstüne renkler döküyor, insanlar hâlâ caddeleri dolduruyordu. Bir yerden müzik sesi geliyor, başka bir yerden kahkaha yükseliyordu.
Tokyo gecesi uyumuyordu.
Nox ellerini cebine sokup etrafına baktı.
“Şehir gerçekten yaşıyor gibi…”
Bir süre daha dolaştıktan sonra otele geri döndü.
Yarın daha önemliydi.
Sabah güneşi perde aralıklarından içeri süzülürken Nox gözlerini araladı.
Henüz tam ayılmamıştı ki yan odadan gelen bağrışmalar duyuldu.
Bir kadın ve erkek kavga ediyordu.
Nox yastığa yüzünü gömüp iç çekti.
“Harika başlangıç…”
Yavaşça kalktı, hazırlanıp çıkmaya uğraşırken telefonu titredi.
Ekrandaki ismi görünce kaşını kaldırdı.
Minamicik.
“...Kendini gerçekten böyle mi kaydetmiş?”
Aramayı açar açmaz Minami’nin sesi kulaklarını deldi.
“Dünden beri neden cevap vermiyorsun sen?!”
Nox telefonu kulağından biraz uzaklaştırdı.
“Ne cevap vermesi?”
“Mesajlarım!”
Nox ekranı açtı.
27 okunmamış mesaj.
Hepsi Minamicik’ten.
“...Aa.”
“‘Aa’ mı sadece?!”
Nox alnını ovuşturdu.
“Tamam, bu biraz benim suçum olabilir.”
“Biraz mı?!”
“Telefonu kontrol etmeyi unuttum.”
“Başına bir şey geldi sandım ben!”
Bu cümledeki gerçek korku Nox’un ses tonunu yumuşattı.
“Özür dilerim.”
Minami birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra homurdandı.
“Hâlâ sinirliyim.”
Nox istemsizce gülümsedi.
“Barışmak ister misin?”
“İstemiyorum.”
“Saçımı kestirdim.”
Sessizlik.
“...Ne?”
“Yeni saçımı ilk sen göreceksin diye düşündüm.”
Minami hemen savunmaya geçti.
“Kesin korkunç olmuştur.”
“Bence iyi oldu.”
“Kanıtla.”
“Az önce ilgilenmiyordun.”
“Şimdi merak ettim.”
Nox güldü. Hızlıca fotoğraf çekip gönderdi.
Mesaj teslim edildi.
Sonra uzun bir sessizlik oldu.
Nox bekledi.
Bekledi.
“...Bu kadar mı kötü?”
Karşı taraftan ses gelmedi.
Sonunda Minami boğazını temizledi.
“Ben kapatıyorum.”
“Dur, yorum yapmadın ki—”
Telefon yüzüne kapandı.
Nox birkaç saniye ekrana baktı.
Sonra şüpheyle mırıldandı:
“Beğendi galiba.”
Bir süre sonra otelden çıkıp Dogenzaka’ya doğru yürümeye başladı.
Sabahın erken saatleri olmasına rağmen Shibuya çoktan hareketlenmişti.
Kaldırımlar insanlarla doluydu. Takoyaki tezgâhlarından yükselen koku havaya yayılıyor, yol kenarındaki ekranlarda reklamlar dönüyordu.
Bir sokak müzisyeni keman çalıyordu.
Melodi kısa bir an için Nox’un içini garip şekilde sıktı.
Ama nedenini anlayamadı.
Ellerini cebine sokup yürümeye devam etti.
Sonunda adresin bulunduğu sokağa ulaştı.
Modern görünümlü apartmanın önünde durdu.
Başını kaldırıp binaya baktı.
İçinde açıklayamadığı bir ağırlık oluştu.
Cebindeki notu çıkardı.
Shibuya-ku, Dogenzaka 2-10-7.
Bakışları zillere kaydı.
3 numara.
Parmağını zile bastı.
Sessizlik.
Bekledi.
Hiçbir şey olmadı.
İçinde huzursuzluk büyümeye başladı.
Ya yanlış geldiysem?
Ya burada hiçbir şey yoksa?
Tam geri çekilecekti ki apartman kapısı açıldı.
Orta yaşlı bir kadın market poşetleriyle dışarı çıktı. Nox’u görünce hafifçe duraksadı.
“Siz?”
Nox kısa bir tereddüt yaşadı.
“Ben… birini arıyordum.”
Kadına notu gösterdi.
“Bu dairede yaşayan biri var mı?”
Kadın bakışlarını adrese kaydırdı.
Sonra başını iki yana salladı.
“O daire uzun süredir boş.”
Bu cevap Nox’un içine taş gibi oturdu.
Tam teşekkür edip ayrılacaktı ki kadın tekrar dikkatle ona baktı.
Bakışları beyaz saçlarında takıldı.
Yüzündeki ifade yavaşça değişti.
“Bir dakika…”
Nox kaşlarını çattı.
Kadın gözlerini hafifçe büyüttü.
“Sen… Nox musun?”
Nox’un kalbi sertçe çarptı.
“Beni tanıyor musunuz?”
Kadının yüzünde buruk bir gülümseme oluştu.
“Çok değişmişsin…”
Bakışları gözlerinde gezindi.
“Ama annene benzeyen yanların hâlâ duruyor.”
Nox’un nefesi hafifçe sıkıştı.
“Annemi mi tanıyordunuz?”
Kadın yavaşça başını salladı.
“Ben Tanaka. Bu apartmanın sahibiyim.”
Sesinde eski anılardan kalan bir yorgunluk vardı.
“Annen… Hana… çok nazik bir kadındı.”
Bir an sustu.
Sonra daha sessiz konuştu.
“Ama mutsuzdu.”
Nox dikkatle onu dinliyordu.
“Seni çok severdi,” dedi Tanaka. “Senden bahsederken yüzü değişirdi. Gerçekten seviyordu seni.”
Kadının gözlerinde bir hüzün oluştu.
“Sonra bir şeyler oldu.”
Nox’un boğazı kurudu.
“Ne oldu?”
Kadın kısa bir süre sustu.
Sanki anlatıp anlatmamak arasında kalmış gibiydi.
Sonunda iç çekti.
“Burada anlatılmaz.”
Market poşetlerini düzeltti.
“Benim evim aşağı katta.”
Sonra Nox’a baktı.
“Gel. Sana bilmen gereken şeyleri anlatacağım.”