Kız çemberin kenarına yürüdü, köşede duran tahta kılıçlardan birini aldı ve hafifçe fırlatarak Nox'a uzattı. Nox kılıcı yakaladı. Tahtanın soğuk, pürüzlü yüzeyi parmaklarının arasında takıldı.
Kız karşısına geçti. Ayaklarını yere sağlam basıp kılıcını kaldırdı.
"Hazır mısın?"
Nox elindeki tahta kılıca baktı. Bir an sessiz kaldı, sonra aniden iki eliyle ortasından kavradı. Çıt sesiyle tahta ikiye ayrıldı, iki kısa bıçak formunu almıştı artık. Onları avuçlarının içinde çevirdi.
"Hazırım."
Kız kaşlarını çattı.
"Emin misin?"
Nox yüzünde küçük bir gülümseme bıraktı.
"Kısa silahları kullanmakta daha iyiyimdir."
Pozisyonunu aldı. Kız da kılıcını kaldırdı, gözlerini Nox'a dikti.
"Başladı."
Sözünü bitirdiği anda ileri atıldı.
Tahta kılıç havayı yararak sağdan sola göğüs hizasında sert bir yay çizdi.
Nox geri kaydı.
Ne panikledi ne de savunmaya geçti. Sadece tek bir adım attı. Kılıcın ucu burnunun önünden geçerken omzunu hafifçe çevirdi. Tahta boşluğu biçti.
Kız durmadı.
Ağırlığını anında sol ayağına verdi, beli döndü, kılıç bu kez ters yönden savruldu. Soldan sağa gelen darbe daha hızlıydı.
Nox’un ayakları taş zeminde kısa bir sürtünme sesi çıkardı. Gövdesini yana kırıp saldırının içinden sıyrıldı. Kılıç yine hiçbir şeye değmeden geçti.
Kızın kaşları gerildi.
Tekrar saldırdı.
Kılıcı yukarı kaldırıp sağ omzundan çapraz şekilde indirdi. Darbe sertti; havayı yaran ses bahçede yankılandı.
Nox öne eğildi.
Tahta, saçlarının birkaç telini savurarak üstünden geçti.
Kız dönüşünü kaybetmeden devam etti. Belini çevirip bu kez aşağıdan yukarı savurdu kılıcı; hedef çeneydi.
Nox sola kaydı.
Yine temas yoktu.
Dört hamle.
Dördü de boşlukta kaybolmuştu.
Kız kısa bir an durdu. Nefesi hızlanmıştı.
Göründüğünden hızlı…
Hayır. Fazla hızlı.
Dudaklarını sertçe sıktı.
Alttan almama gerek yok.
Bir sonraki anda ritmi tamamen değişti.
Adımları sıklaştı. Kılıç artık tek tek değil, birbirine zincirlenmiş darbeler halinde geliyordu. Sağdan sola ardından çapraz bir iniş hemen ardından yükselen başka bir kesiş.
Tahta kılıç havada kızıl çizgiler bırakıyormuş gibi görünüyordu.
Nox artık sadece kaçmıyordu.
İlk kez sağ elindeki tahta bıçağı kaldırdı.
Tak!
İlk darbeyi dışarı itti.
İkinci saldırı gelir gelmez sol bıçak devreye girdi.
Tak! Tak! Tak!
Sesler peş peşe bahçeye yayıldı. Kıvılcım yoktu belki ama çarpışmaların sertliği bunu hissettiriyordu. Nox geri çekiliyor, darbeleri zar zor karşılıyor, kızın yükselen temposuna yetişmeye çalışıyordu.
Kız bunu fark etti.
Bir açıklık.
Nox’un sağ bileği art arda gelen darbeler yüzünden yavaşlamıştı. Son bloktan sonra sağ elindeki bıçağın tutuşu gevşedi. Omzu kısa bir anlığına açıkta kaldı.
Kızın gözleri parladı.
Yakaladım.
Kılıcını yukarı çekti ve sıçradı.
O anda zaman bir anlığına yavaşladı.
İçgüdüsel şekilde manasını kılıca yüklediğini fark etmedi bile. Tahta kılıcın yüzeyi kızıl bir titreşimle gerildi. İnce kırmızı damarlar gibi ışıklar gövdesi boyunca aktı.
Sonra aşağı indi.
Tüm ağırlığıyla.
Ve o an yaptığı hatayı fark etti. Normal bir insan bu saldırıda ağır yaralanır, belki de ölebilirdi.
Havadaydı.
Hamle çıkmıştı.
Durduramazdı.
Nox başını kaldırdı.
Üzerine çöken baskıyı hissetti. Saldırının tam olarak ne olduğunu bilmiyordu… ama içinde bir şey buna cevap verdi.
Göğsünün derinlerinden soğuk bir akıntı yükseldi.
Hafif ve dalgalı.
O güç omzundan koluna aktı, bileğine indi, parmaklarının arasından tahta bıçağa yayıldı.
Bir anda bıçağın yüzeyi karardı.
Sanki ince bir gölge tabakası silahın üzerine sarılmıştı.
Sonraki çarpışma bütün bahçeyi titretti.
Boom.
Ses büyük değildi.
Ama etkisi öyleydi.
Şok dalgası çevreye yayıldı. Bahçedeki mumların çoğu aynı anda söndü, alevler karanlığın içinde yok oldu. Rüzgar patlaması taş zemindeki kuru yaprakları savurdu.
Nox’un ayaklarının altındaki toprak çatladı.
Çatlaklar örümcek ağı gibi yayıldı, ardından zemin çöktü. Küçük bir çukur açılırken kuru toprak etrafa saçıldı.
Ve ikisinin arasında yükselen basınç, havayı bile ağırlaştırdı.
Kız yavaşça yere indi. Göğsü sertçe inip kalkıyordu. Nefesi hâlâ düzensizdi. Bakışları önce Nox’un ayaklarının altındaki çatlamış toprağa kaydı, sonra elindeki tahta bıçağa, en sonunda yüzüne çıktı.
Bir süre konuşmadı. Bahçe, sönen mumların ardından yarı karanlığa gömülmüştü.
“...Bir Ryon olduğunu neden söylemedin?” diye sordu sonunda.
Nox kıpırdamadı. Gözleri doğrudan onun yüzündeydi. Ne yakalanmış birinin huzursuzluğu vardı üstünde ne de bir şey saklayan insanların kaçamak bakışları. Sadece boşluk vardı.
Birkaç saniye sonra kaşları hafifçe çatıldı.
“Ryon ne?”
Kız gözlerini kırptı. İlk başta şaka yaptığını sandı ama Nox’un yüzündeki ifade değişmedi.
“Dur. Ciddi misin sen?”
“Evet.”
Kız kısa bir nefes verdi, eliyle alnını ovuşturdu. “Tamam... Bu biraz garip.” Başını kaldırıp ona baktı. “Ryonlar mana kullanabilen insanlar. Her Ryonun farklı manası olabiliyor. Bu durumu sihir yapmak gibi düşünebilirsin.”
Nox birkaç saniye sessiz kaldı.
“Mana ne?”
Kız bu kez gerçekten duraksadı. “Nasıl anlatsam...” dedi düşünerek. “İnsanların içinde dolaşan bir enerji gibi düşün. Canlı hissettiren bir şey. Mana onun başka bir hali. Bazı insanlarda hiç olmuyor, bazılarıysa onu kullanabiliyor.”
“Bende öyle bir şey yok.”
Bunu o kadar düz söylemişti ki içinde en ufak bir şüphe bile yoktu.
“Hiç hissetmedim.”
Kız gözlerini kıstı. Ağır adımlarla ona yaklaştı.
“Yani az önce olan şeyin ne olduğunu bilmiyorsun.”
“Hayır.”
“Manayı nasıl kullandığını da?”
“Onu da bilmiyorum.”
Kız bir süre yüzünü inceledi. Yalan söyleyip söylemediğini anlamaya çalışıyordu ama Nox’un ifadesinde tek bir oynama bile yoktu. Bu durum onu daha da huzursuz etti.
Sessizce sol elini sıktı. Kızıl mana damarlarında dolaşmaya başladı, yumruğunun çevresinde hafif bir titreşim oluştu. Dışarıdan bakıldığında hâlâ sıradan bir saldırı gibi görünüyordu.
Sonra hiçbir uyarı vermeden yumruğunu Nox’un yüzüne savurdu.
Hız, normal bir insanın tepki veremeyeceği kadar yüksekti.
Nox’un gözleri büyüdü. Düşünemeden hareket etti. Eli aniden havaya kalktı ve yumruğu yüzüne santimler kala yakaladı.
Tok bir basınç sesi yayıldı.
Arkasındaki birkaç mum daha aynı anda söndü. Gölgeler taş duvarların üzerinde titredi.
Nox dişlerini sıktı. “Sen ne yapıyorsun?!”
Kız yumruğunu geri çekti. “Sadece yalan söyleyip söylemediğini görmek istedim.”
“İnsanlar bunu yumruk atarak mı yapıyor?”
“Bazen.”
Nox’un yüzü gerildi ama kız onu dikkatle izlemeye devam etti.
“Yalan söylemiyorsun...” dedi sonunda. “Sorun da bu zaten.”
“Ne sorunu?”
“Bir Ryon olduğunun farkında bile değilsin.”
Nox hemen karşı çıktı. “Öyle biri değilim.”
Kız kaşını kaldırdı. “Az önce yere çukur açtın.”
“Sen de havada kırmızı parlıyordun.”
Kız birkaç saniye ona baktıktan sonra istemsizce güldü. “Tamam, bu adildi.”
Kısa bir sessizlik oldu. Rüzgâr bahçeden geçerken Nox’un gölgesi taş zeminde hafifçe dalgalandı.
Kızın bakışları kısa süreliğine oraya kaydı. Gölge... normal davranmıyordu. Sanki birkaç saniye gecikmeli hareket ediyor, kendi iradesi varmış gibi titriyordu.
İçinden hafif bir ürperti geçti.
Bu kadar güçlü ama hiçbir şey bilmiyor...
Düşüncesini sesli söylemedi.
Bir anda yüzündeki ifade değişti. Az önceki gerginliğin yerini bastırılamayan bir heyecan aldı.
“Bir süre daha burada kalır mısın?”
Nox kaşlarını kaldırdı. “Az önce beni test etmek için yumruk attın.”
“Evet.”
“Şimdi de kalmamı istiyorsun.”
“Evet.”
“Sen biraz dengesiz olabilir misin?”
Kız omuz silkti. “Hayatımda ilk kez başka bir Ryon’la dövüşüyorum. Bu beni heyecanlandırıyor.”
Nox sessizce düşündü. Aslında onun için de kötü değildi. Kalacak bir yer vardı. Yemek vardı. Ve ilk kez biri ona korkuyla bakmıyordu.
“Kalabilirim,” dedi sonunda. “Ama birkaç şartım var.”
Kızın gözleri parladı. “Dinliyorum.”
“Boş bir oda istiyorum.” Kısa bir duraksamadan sonra ekledi: “Bir de yemekleri sizinle aynı masada yemek istiyorum.”
Kız birkaç saniye boş boş baktıktan sonra kahkaha attı.
“Hepsi bu mu?”
Nox kaşlarını çattı. “Ne demek hepsi bu?”
“Bir an çok daha garip şeyler isteyeceksin sandım.”
Nox bakışlarını kaçırdı. “Bunlar benim için yeterince garip zaten.”
Kızın gülüşü yavaşça söndü. O cümlenin altında tuhaf bir yalnızlık vardı. Nox yüzünde belli etmiyordu ama söylediği şey içini hafifçe burktu.
Konuyu hızlıca değiştirdi.
“Hadi biraz daha dövüşelim.” Tahta kılıcını omzuna attı. “Eğer beni eğlendirirsen sana bir hayalimi anlatırım.”
Nox hafifçe duraksadı. Birinin kendi isteğiyle ona bir şey anlatmak istemesi... garip şekilde özel hissettirmişti.
Başını salladı.
“Tamam.”
Kız yeniden pozisyon aldı. Gece ilerledikçe tahta silahların sesi bahçede yankılanmaya devam etti. Şafak yaklaşana kadar ikisi de durmadı.