Bahçeli, çift katlı evin önüne geldiklerinde adam Nox'u kolundan hafifçe destekledi.
"Şuraya otur biraz. Hemen geliyorum."
Ahşap merdiven basamaklarından birine çöken Nox, sırtını direğe yasladı. Hiçbir şey demedi. Sadece sessizce bekledi.
Derin bir nefes çekti. Havanın kokusu… Ağaçların taze yaprakları, toprak ve çiçeklerin birbirine karışan o diri kokusu ciğerlerine doldu. Bir an gözlerini kapattı. Rift'teki o boğuk, tozlu havadan sonra… burası cennet gibi.
Ne kadar süre orada kaldığını düşündü ama aklı bulanıktı. Günler mi, aylar mı, yıllar mı? Tahmin edemedi. Başını kaldırdı, evin açık kapısına baktı. Hangi yıldayız acaba… diye geçirdi içinden. Sormak için yerinden kalktı, ağır adımlarla kapıya yaklaştı.
Kapalı kapının ardından sesler geliyordu. Önce alçak, sonra yükselen tartışma. Bir genç kadının sesi öfkeyle çınlıyordu.
"Baba, sen ne yaptığının farkında mısın? Tanımadığımız, kim olduğunu bile bilmediğimiz birini evimize mi getiriyorsun?"
Adamın sesi, sakin ama biraz yorgun:
"Onu sokakta baygın buldum. Öylece bırakamazdım. Yarın belki yoluna devam eder."
Kadın ısrarla:
"Ya tehlikeliyse? Görünüşü bile… farklı. Hem senin sağlığın da ortada."
Adam hafifçe iç çekti.
"Bir günlüğüne kalacak sadece. Eğer tehlikeli olsaydı, çoktan bir şey yapmış olurdu. Kalbine güvenmeyi denesene."
Kapı önünde duran Nox, duyduklarını sindirmeye çalıştı. Konu kendisiydi. Sessizce geri çekildi, basamağa yeniden oturdu. Başını eğip bekler gibi yaptı.
Kapı açıldığında adam, yüzünde zoraki bir tebessümle dışarı çıktı. Nox'a yaklaştı ve yanında oturdu. Bahçenin köşesindeki küçük kulübeyi işaret etti.
"Anca şurayı kabul ettirebildim. Orada kalabilirsin."
Nox gözlerini adama çevirdi.
"Konuştuğunuz kişi kimdi?"
Adam derin bir nefes aldı, sonra kısa bir gülümseme yerleştirdi yüzüne.
"Kızım. Yakında tanışırsınız."
Bir süre sessizlik oldu. Ardından Nox, dudakları aralanarak sordu:
"Peki… şu an kaçıncı aydayız?"
"Temmuz'un başındayız," dedi adam.
Nox'un dudaklarından fısıltı halinde bir söz döküldü:
"Acaba… ne zaman kayboldum?"
Adam duymuştu ama duymamış gibi yaptı. Bunun yerine elini uzattı.
"Bu arada ben Yami Sora. Tanıştığımıza memnun oldum."
Nox başını hafifçe salladı.
"Memnun oldum…" diyebildi sadece.
Yami, Nox'u ayağa kaldırıp kulübeye götürdü. İçeride biraz eşyaları toparladı, tozları silkeledi. Sonra bir yer yatağı, yastık ve yorgan getirdi. Küçük alanı elinden geldiğince yaşanılır hâle soktu.
"Umarım rahat edersin," dedi mahcup bir sesle. "Birazdan yemek yiyeceğiz. Sen de bize katılmak ister misin?"
Nox başını iki yana salladı.
"Teşekkürler… kızınızı rahatsız etmek istemem."
Yami gülümsedi.
"Tamamdır. O zaman sana yemek getiririm."
Sonra kulübenin kapısını çekip kapattı. İçeride, yalnızlık yeniden Nox'un etrafını sardı; ama bu kez sessizlik, korkutucu olmaktan çok, alışılmadık derecede huzurlu geliyordu.
Nox kulübeye şöyle bir göz attı; dar, ahşap duvarlı oda loştu ama uzun zamandır ilk kez güven hissi uyandırıyordu. Kendini yer yatağına bıraktı.
"Artık gerçekten uyuyabilir miyim?"
Bugüne kadar hep tetikte, hep diken üstünde kalmıştı. Şimdi ise bir yabancının koruması altındaydı.
Yami Sora'yı düşündü.
Korumak zorunda olduğu bir ailesi varken beni kabul etti… Bu düşünce boğazına bir düğüm gibi oturdu. "Aile" kavramını kafasında oturtmaya çalıştı; acaba onun da bir ailesi olmuş muydu? Eğer olduysa nasıl insanlardı? Şimdi onu arıyorlar mıydı? Yoksa çoktan unutulmuş muydu?
Tam bu sırada kapı hafifçe aralandı. 165 boylarında, sarı saçlı, kırmızı gözlü bir kız içeri süzüldü. Sert bakışlarıyla Nox'a dikildi. Nox donakaldı, ama gözlerindeki siniri görünce aceleyle ayağa kalkıp utangaç bir sesle,
"Teşekkür ederim… "
Kız aldırış etmeden, soğuk bir tonla,
"Gece buradan git. Babam seni görürse tekrar kalmanı ister."
O da babasını korumaya çalışıyor
"Öyle yapacağım."
Kız kapıyı sessizce kapattı. O gittikten sonra Nox'un gözleri yerdeki tepsiye takıldı. İçinde buharı tüten miso çorbası, birkaç parça tempura, küçük bir kasede pilav ve yanında turşular vardı. Tepsiyi kucağına aldı, yere oturdu. İlk lokmayı ağzına götürdüğünde boğazında bir sıcaklık yayıldı; yemek, hayatın kendisi kadar gerçek ve unutulmaz bir tat bırakıyordu. Uzun zaman sonra böyle güzel bir şey yemiş olmanın mutluluğuyla gözleri istemsizce doldu.
Tam o sırada kapı yeniden açıldı. Kız elinde bir bardakla içeri girip,
"Suyu vermeyi unutmuşum…"
Ama Nox'un dolmuş gözlerini ve tepsinin neredeyse boşaldığını görünce bir an durakladı.
"Ne kadar çabuk yedin böyle?!
Nox biraz utanarak gülümsedi, ama ağzından çıkan kelimeleri tartamadan söyledi:
"Aslında senden daha kötü bir yemek bekliyordum. Ama bu… beklediğimden çok daha iyi çıktı."
Kız bir an afalladı. Kırmızı gözleri kısıldı, dudakları öfkeyle titredi.
"Yani… benden kötü bir şey bekliyordun öyle mi? Sen kimsin de beni küçümsüyorsun?"
Nox gözleri büyümüş halde ellerini kaldırdı, kelimeler boğazına düğümlendi.
"Hayır, hayır! Öyle demek istemedim! Ben… ben uzun zamandır böyle lezzetli bir yemek yememiştim. Sadece şaşırdım. Gerçekten çok güzeldi."
Kız kollarını göğsünde kavuşturdu, öfkesini gizlemeye çalışsa da yüzü kızarmıştı.
"Hmph… saçma sapan konuşuyorsun."
Sonra tepsiyi kaptı, başını başka yöne çevirdi.
"Neyse, bunu tekrar doldurup getiririm. Ama bir dahaki sefere ağzından çıkana dikkat et."
Kapıyı arkasından kapatırken Nox ellerini yüzüne kapadı.
Ne yapıyorum ben? Neden öyle söyledim? Aptal! Sözlerini dikkatli seçmelisin!
Bir süre sonra kapı yeniden tıkırdadı. Nox hemen, daha kız içeri girmeden,
"Özür dilerim, az önceki sözüm için…"
Kız bir kahkaha patlattı. Gözlerinde alayla karışık bir yumuşama vardı:
"Tamam, seni affettim."
Sonra gülümsemesini saklamadan kulübeyi terk etti.
Nox, elindeki yeni yemekleri iştahla bitirdi. Tepsiyi bir köşeye bırakıp yatağa uzandığında, günün ağırlığı nihayet bedeninden çekildi. Gözlerini kapatırken, zihninde hem kızın sert gülüşü hem de yemeklerin sıcak tadı kalmıştı.
Nox uykuya teslim olduğunda kendini yeniden Rift'in o boğucu havasında buldu. Hava kuru ve tozluydu; nefes almak ciğerlerini keskin bir bıçak gibi acıtıyordu. Başını kaldırdığında göz alabildiğine gri bir ufuk gördü. Hiçbir şey canlı değildi; yalnızca çürümüş taşlar ve yıkıntılar vardı.
Sonra gözleri yerdeki yığına takıldı. İlk bakışta taş sanmıştı ama yaklaşınca taş olmadığını anladı: yüzlerce ceset üst üste dizilmişti. Gözleri donuktu, derileri kül rengindeydi. Ölümün bile kendi ağırlığını taşımaktan yorulduğu bir tepeydi bu.
Yığının en tepesinde bir gölge oturuyordu. Bedeni insan siluetine benziyordu ama hatları belirgin değildi; sanki dumanla çizilmişti. Dirseğini dizine dayamış, yumruğunu yanağına koymuştu. Sanki saatlerdir onu bekliyormuş gibi görünüyordu.
Nox'un boğazı kurudu. Ses çıkarmak istedi:
"Sen… kimsin?"
Ama kelimeler boğazında boğuldu, çıkmadı. Gölge kıpırdamadı, sadece onu seyretti. O bakış var olmayan gözlerden süzülen o boş bakış Nox'un ensesinde soğuk bir ürperti bıraktı.
Bir an sonra gölge, ceset yığınının üzerinden sıçrayıp aşağı indi. Çürük bedenler domino taşı gibi devrildi. Ayaklarının yere çarpışı Rift'in sessizliğini paramparça etti.
Nox geri adım attı. Kalbi deli gibi çarpıyordu.
Koşmam gerek!
Ve geriye dönerek karanlığın içine daldı.
Arkasından yankılanan ayak sesleri vardı. Yaklaştıkça daha da ağır, daha da tehditkâr geliyordu. Gölge sessizliğiyle bile peşindeydi. Nox koşarken nefesi kesiliyor, ciğerleri tozla yanıyordu. Ayaklarının altındaki zemin batak gibi içine çekiyor, her adımda daha da zorlanıyordu.
Sonunda gölge onu yakaladı. Nox yere düştü, taş gibi sert zeminde dizleri parçalanır gibi acıdı. Gölgenin eli boğazına yapıştı. Sonra siyah buharlar gölgenin bedeninden çıkıp onun içine dolmaya başladı.
Duman gözlerinden, burnundan, ağzından ve kulaklarından sızıyordu. Her nefeste göğsü ağırlaşıyor, ciğerleri zehirle doluyordu. Çırpındı, bağırmaya çalıştı ama sesi çıkmadı.
"Hayır… bu benim sonum olamaz!"
Ama gölge, tek kelime etmeden onun nefesini çalmaya devam etti.
O anda Nox bir çığlıkla uyandı.
Ter içindeydi. Saçları alnına yapışmış, sırtı sırılsıklam olmuştu. Göğsü hızla inip kalkıyordu. Boğazında hâlâ o elin soğuk izini hissediyordu.
Sadece bir rüya… sadece bir rüya…
Fakat içindeki sıkışma, boğazındaki düğüm rüyanın hâlâ bir yerlerde devam ettiğini fısıldıyordu.
Nox hâlâ göğsündeki baskıyı silememişti. Yanında duran pet şişeye uzandı, kapağını açıp birkaç yudum içti. Boğazından geçen serinlik biraz olsun rahatlatmıştı. Daha fazla dayanamayarak yerinden kalktı ve kulübenin kapısını aralayıp dışarı çıktı.
Gece serin, hava ağırdı. Ama asıl dikkatini çeken şey kulübenin birkaç metre ötesindeydi. Toprağa dikilmiş bambu meşaleler, kağıt fenerler ve küçük yağ lambaları, daire biçiminde dizilmişti. Her biri farklı bir tonda ışık saçıyor, turuncu ile soluk sarı arasında titreşen gölgeler yere yayılıyordu.
Nox gözlerini ovuşturdu, yanlış görmediğine emin olmak için tekrar baktı. Alevlerin çemberinin tam ortasında bir gölge kılıç sallıyordu. İlk başta rüzgârın oynattığı bir yanılsama sandı ama birkaç saniye izleyince hareketlerin düzenli olduğunu fark etti. Bir antrenmandı bu.
Kılıç ışıkların altında bir çizgi gibi parlıyor, sonra hızla kayboluyordu. Gölge adım attıkça çevresindeki kum hafifçe sıçrıyor, kılıcın vızıltısı geceye keskin bir ses bırakıyordu. Nox'un göğsü sıkıştı; hem büyülenmişti hem de ürkmüştü.
"Çok hızlı… "
Biraz daha yaklaşmaya karar verdi. Ayaklarını sessizce yere basarak ileri süzüldü. Tam daireye yaklaşmıştı ki gölge aniden durdu. Kılıç havada asılı kaldı, sonra ağır bir şekilde aşağı indi.
Başını kaldırdı. Karanlığın içinden iki göz ona döndü. Ardından gölge ağır adımlarla yürümeye başladı. Nox'un kalbi hızlandı. Birkaç adım sonra ışığın altında yüzü ortaya çıktı: yemek getiren kızdı bu.
Nox şaşkınlıkla gözlerini kırptı.
"Niye uyanıksın sen?" dedi kız, sesi bu kez daha yumuşak ama hâlâ mesafeliydi.
Nox başını çevirdi, yere bakarak konuştu:
"Kabus gördüm… uyuyamadım."
Kız kılıcını yere indirdi, hafifçe iç çekti.
"Ben de eşyalarını toplayıp gidiyorsun sanmıştım."
Nox'un boğazına düğüm oturdu.
Doğru, gitmemi istemişti…
"Zaten eşyam yok. Şimdi… gidiyorum."
Arkasını dönüp yürümeye başladı. Tam birkaç adım atmıştı ki kızın sesi arkadan geldi:
"İstersen antrenmanımda bana yardım edebilirsin."
Nox durdu. Omuzlarının üstünden kıza baktı.
"Pek yardıma ihtiyacın varmış gibi görünmüyorsun."
Kız dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessümle cevap verdi:
"Bir partnerle çalışmak her zaman daha iyidir."
Bu söz Nox'un kalbine garip bir sıcaklık bıraktı. İçinde bir şey kıpırdadı; ilk kez yabancı olmadığı bir yere davet ediliyordu.
Başını salladı.
"Olur."