Nox sesin geldiği yöne döndü. Elli yaşlarında bir adam dizlerinin üstüne çökmüş, yüzüne bakıyordu.
"Hey. Beni duyabiliyor musun?"
Konuşmak istedi. Kelimeler bir yerde vardı, ulaşamadığı bir yerde. Gözleri kapanmadan önce son gördüğü şey adamın yüzüydü. Topladığı enerjinin tamamını harcamıştı. Yetmemişti.
- - -
İkinci kez uyandığında etraf daha koyu bir ışıkla kaplıydı. Gözlerini açıp kapayabiliyordu, yumruk gibi çarpmıyordu artık. Arkasına döndü. Adam yoktu.
İçinde kıpırdayan şeyin rahatlama olduğunu fark etti.
"Sonunda uyandın."
Sokağın başında duruyordu adam, iki elinde poşetler. Nox'a bakıyordu.
"Sen uyanana kadar alışverişi halledeyim dedim. Vakit kaybetmemiş oldum."
Poşetten bir su şişesi çıkarıp fırlattı. Nox tuttu. Çevirdi, inceledi. Mühürü sağlamdı, rengi normaldi. Bir an öylece tuttu şişeyi.
Döndüm mü??
Ayağa kalktı ve sokağın ağzına doğru yürüdü, neredeyse koşar adımdı.
Ve durdu.
Önünden iki kadın geçti, ellerinde fırından yeni çıkmış ekmek. Sıcaklığı hissedebiliyordu. Burnuna doldu, un ve ateş kokusu, ve duraksadı. Hemen ardından başka bir yerden kahve. Sonra bir yemek kokusu, tarif edemediği, ama midesini sıkıştıran türden.
Önünden geçen insanlara baktı. Onlara, ellerindeki şeylere, yüzlerindeki ifadelere. Hiçbiri etrafına bakmıyordu. Hiçbiri tetikte değildi. Sadece yürüyorlardı.
Dizleri çözüldü.
Yere düşerken poşetlerin yere bırakılma sesini duydu. Kolunun altından tutulan bir elin sıcaklığını.
"İyi misin? Başın mı dönüyor?"
Döndüm, Geri döndüm.
Kolunun altındaki el onu sıkıca ama nazikçe tutuyordu. Adam onu zorla kaldırmadı, sadece düşmesini engelledi.
"Acele etme. Nefes al önce."
Bir an bekledi. Sonra Nox'un elindeki şişeye baktı.
"İç. Yavaş yavaş. Bir anda kafana dikersen kusarsın."
Nox şişenin kapağını hızlıca açtı ve dudaklarına götürdü. İlk yudumda yavaştı, temkinliydi, suyun dilinde bıraktığı tadı tanımaya çalışıyordu. Pas yoktu. Metal yoktu. Sadece su. Temiz, soğuk, gerçek su. İkinci yudumu daha büyüktü, üçüncüsü daha da büyük, ve bir anda kendini tutamayıp şişeyi kafasına dikti.
Su soluk borusuna kaçtı.
Öksürük göğsünü parçaladı, su burnundan ve ağzından fışkırdı, gözleri sulandı. Öne eğildi, elleri dizlerinde, vücudu kasılarak öksürüyordu.
Adam eliyle Nox'un sırtını hafifçe vurdu. Acele etmeden, ritmik bir şekilde.
"Ne dedim az önce."
Sesi kızmış değildi. Sadece haklı çıkmış birinin o kuru tonuydu.
Şişeyi Nox'un elinden almadı. Bıraktı tutmaya devam etsin. Ama gözleri Nox'un boğazındaki hareket üzerindeydi, yutkunuşu takip ediyordu, ne kadar susuz olduğunu ölçüyordu.
"Sıcak yemek verebilirim. Kızım fazla pişirmiş, her zaman böyle yapar."
Ayağa kalktı ve poşetleri topladı. Sonra Nox'a baktı, hâlâ yerde, hâlâ öksürüğün artıklarıyla titriyordu.
"Kalkabilir misin?"
Nox adamın uzattığı eli yana itti. Kendi başına kalktı, bacakları titriyordu ama kimsenin yardımını kabul edecek halde değildi. Doğrulurken duvara tutundu, nefesini topladı, ve adama baktı.
"Seninle... gelmem."
Kelimeler ağzından çıkarken bir çocuğun acemiliğini taşıyordu. Dil hâlâ oradaydı, bir yerlerde, ama kasları unutmuştu onu nasıl kullanacağını. Sesini duymak bile tuhaf gelmişti, sanki başka birinin boğazından çıkmış gibi.
Adam duraksadı. Nox'un yüzüne baktı, sonra ellerine, sonra çıplak ayaklarına. Bir şeyleri tartıyordu ama ne olduğunu belli etmedi.
"Tamam."
Omuz silkti. Zorlamadı.
"Peki nereye gideceksin?"
Sesi meraklı değildi. Sorgulayan da değildi. Sadece soruyordu, cevabı zaten biliyormuş gibi. Sokağın iki ucuna baktı, sonra tekrar Nox'a.
"Ayakkabın yok. Paran yok. Üzerindeki kıyafetler dağılmak üzere ve başından kan akıyor."
Poşetleri yere bıraktı. Bir adım geri çekildi. Ellerini cebine soktu.
"Seni zorlamayacağım. Ama şunu söyleyeyim, buradan üç blok ötede evim var. Kapı açık olacak. Yemek masada olacak. İstersen gelirsin, istemezsen gelmezsin. Bu kadar basit."
Arkasını döndü ve yürümeye başladı. Yine o aynı sakin adımlarla, yine arkasına bakmadan.
Nox olduğu yerde kaldı. Sırtı duvara yaslanmış, şişe hâlâ elinde, sokağın ağzından geçen insanları izliyordu. Adamın sırtı küçülüyordu, poşetler ellerinde sallanarak, köşeye doğru ilerliyor.
Etrafına bakındı. Binalar ayaktaydı, camlar yerindeydi, insanlar yürüyordu. Eski dünyasına dönmüştü ama her şey yabancıydı. Tabelaları zar zor okuyordu. İnsanların neden bu kadar rahat yürüdüğünü anlamıyordu. Ayaklarının altındaki kaldırım çatlak bile değildi ve bu bile onu tedirgin ediyordu.
Adamın dediği gibi gidecek bir yeri yoktu. İsmini bilmiyordu. Kim olduğunu bilmiyordu. Cebinde bir şey yoktu, ayağında ayakkabı yoktu, elinde bir cam bıçak bile kalmamıştı.
Duvara yaslandığı yerde birkaç saniye daha durdu. Sonra, kendi iradesinden çok vücudunun kararıymış gibi, istemsiz adımlarla yürümeye başladı. Adamla arasına beş adım mesafe bıraktı. Ne yaklaştı ne uzaklaştı. Sadece takip etti, sessizce, sokağın gürültüsünün içinde kaybolmuş bir gölge gibi.
Adam arkasına bakmadı. Ama adımlarını fark edilmeyecek kadar yavaşlattı.
- - -
Yürürken etraftan gözler üzerine yapışıyordu. Bazıları sadece bakıyordu, bazıları duraksıyordu. Fısıltılar kulağına geliyordu, sesi kısılmış ama gizlenme zahmetine girmeyen türden.
"Kafası mı kanıyor?"
"Üstündeki her şey berbat halde... ayakkabısı bile yok."
"Saçlarının rengine bak."
Elini kulağına götürdü. Başını eğdi. Yere baktı, bir adım önündeki kaldırıma, sadece ona, ve yürümeye devam etti.
Bir süre sonra bir şeylerin değiştiğini fark etti. Kalabalık seyrelmiş, sesler uzaklaşmıştı. Başını kaldırıp bakındı.
Şehirden çıkıyorlardı.
Beni tuzağa çekiyor.
Elini sıktı. Gözleri her yöne kaydı, gölgeleri, köşeleri, ağaçların arasındaki boşlukları taradı. Adımlarını yavaşlattı. Saldırı nereden gelirse gelsin, ilk hamlede ne yapacağını hesapladı.
"Geldik sayılır. Şu ileride."
Adam duraksamadan yürüyordu, sesi sakin ve sıradan, sanki on dakikadır Nox'un içinden geçenleri bilmiyormuş gibi.
Nox ileri baktı.
Ağaçların arasında bir ev duruyordu. İki katlı, büyük, yanında küçük bir kulübeyle. Işıkları yanıyordu. Kapısı vardı, gerçek bir kapı, menteşeleri yerinde, boyası dökülmemişti.
Adam doğruyu söylüyordu.
Ellerini yavaşça gevşetti. Fark etmeden hızlanan kalp atışlarıyla, fark etmeden adama biraz daha yaklaşmıştı.