Beril gerçekten de dünya tatlısı bir kızdı; pürüzsüz yanakları, merakla etrafı süzen iri gözleri ve minicik parmaklarıyla insanın içini anında ısıtan bir masumiyeti vardı. Ayça, böylesine güzel bir meleğe sahip olduğu için çok şanslı olmalıydı. Küçük kız, kocaman açılmış ela gözlerini üzerimden bir an bile ayırmadan, beni tanımaya çalışırcasına dikkatle izliyordu. Beyaz ahşap beşiğinin kenarına yavaşça oturup, hemen yanındaki hasır oyuncak sepetinden kulakları sarkık, krem rengi, yumuşacık bir pelüş tavşan çıkardım.
"Bak bakalım, bu sevimli şey kimmiş?"
Tavşanı yüz hizasında hafifçe sağa sola hareket ettirdiğimde, Beril'in gözleri parladı ve tombul, minik ellerini hevesle ona doğru uzattı. Oyuncağı kavramaya çalışırken çıkardığı o neşeli, anlaşılmaz küçük sesler ve dudaklarının kenarında beliren o saf tebessüm, yüzümde istemsiz ama sıcacık bir gülümseme oluşturdu.
Bir süre onunla gülüşüp oynadıktan sonra, huzursuzlanmaması için bezini kontrol ettim. Odasındaki beyaz dolabın kapısını sessizce açıp, özenle katlanmış yedek kıyafetlerin arasından yumuşak pamuklu bir tulum alarak üzerini değiştirdim. Her hareketimde son derece nazik ve dikkatli olmaya çalışıyordum; parmak uçlarım adeta bir porselene dokunur gibiydi. Sonuçta henüz birbirimize alışmamıştık ve bu küçücük kalbin bana tamamen güvenmesi için biraz zamana ihtiyacı vardı.
Aradan geçen kısa bir sürenin ardından, hafifçe mızmızlanmaya başlamasından karnının acıkmış olabileceğini düşündüm. Mutfağa gidip Merih Bey'e sormak istedim ancak geniş evin koridorlarında ve odalarında ona dair hiçbir iz göremedim. Evin duvarlarına sinmiş o derin, ağır sessizlik dışında duyabildiğim hiçbir şey yoktu.
Beril'in pastel tonlarla döşenmiş odasına geri döndüğümde, şifonyerin üzerinde yan yana dizilmiş birkaç cam biberon ve metal mama kutusu gözüme çarptı. Yine de bir bebeğin ne kadar yemesi gerektiğini tam olarak bilmediğim için rastgele bir şey hazırlayıp onun midesini rahatsız etmek istemedim. Cebimden telefonumu çıkarıp Merih Bey'e ulaşmaya çalıştım ancak telefon uzun uzun çalmasına rağmen açılmadı.
Biraz endişeyle bekledikten sonra, şifonyerin üzerindeki renkli not kâğıtlarını karıştırmaya başladım. El yazısıyla, özenle tutulmuş notlarda Beril'in günlük rutinine ve bakımına dair birkaç kısa ama net bilgi yazılmıştı. Yazılanları kelime kelime, dikkatlice okuyup tarife tamamen uygun şekilde mamasını hazırladım ve bileğimin iç kısmıyla sıcaklığını kontrol ettim.
Küçük kız, biberonunu bitirip karnını güzelce doyurduktan sonra çok daha sakin ve huzurlu görünüyordu. Gazını çıkarmak için onu biraz kucağımda tuttum. Minik, sıcak başını göğsüme yaslamış, küçücük parmaklarıyla kazağımın dokusunu sıkıca tutarak kendini tamamen bana bırakmıştı.
"Sanırım yavaş yavaş anlaşmaya başladık seninle, küçük hanım."
Fısıldayarak gülümsedim. Gece ilerleyip odanın içindeki gölgeler uzadıkça Beril'in uykusu iyice gelmeye başlamıştı. Minik yumruklarıyla gözlerini ovuşturuyor, arada bir ağzını kocaman açarak esniyordu. Onu odasında hafifçe sallayarak biraz dolaştırdıktan sonra, uykusunun bölünmemesine özen göstererek dikkatlice beşiğine yatırdım. Üzerine ince, yıldız desenli battaniyesini örttüm ve hemen başucundaki küçük koltuğa oturup onu izlemeye başladım.
Bir süre sonra düzensiz nefesleri yavaşladı ve derin, huzurlu bir ritme oturdu. Kirpikleri yanaklarına düşmüş, çok geçmeden mışıl mışıl uykuya dalmıştı. Koltuktan sessizce ayağa kalkıp, parkelerin gıcırdamamasına dikkat ederek odadan çıktım.
Loş ışıklı salona geçtiğimde etrafa şöyle bir göz gezdirdim. Orta sehpanın üzerinde yarısı içilmiş birkaç su bardağı, deri koltuğun kenarında ise gelişigüzel bırakılmış bir şal vardı. Evin dağınık kalmasına gönlüm elvermediği için bunları toparlayıp yerlerine koyduktan sonra geniş mutfağa geçtim. Kullandığım biberonu ve diğer eşyaları sıcak suyla yıkadım, ardından mermer tezgâhı kurulayıp güzelce sildim.
Evdeki ufak tefek dağınıklığı toparlamak ve her yeri düzene sokmak düşündüğümden biraz daha uzun sürmüştü. İşim tamamen bittiğinde ellerimi havluyla kurulayıp yeniden salona döndüm. Tam o sırada dış kapının açılma sesini ve koridordan gelen tok ayak seslerini duyarak başımı o yöne çevirdim.
Merih Bey'i koridorun ışığı altında gördüğümde, üzerindeki şık ama koyu renk ceketi ve elinde sıkıca tuttuğu araba anahtarları dikkatimi çekti. Yüzünde yorgun ama bir o kadar da gergin bir ifade vardı; oldukça aceleci görünüyordu.
"Beril uyudu mu?" Ses tonu her zamanki gibi mesafeli ve derindi.
"Evet, Merih Bey. Biraz önce uyuttum. Mamasını da güzelce yedi." Başını hafifçe, onaylarcasına salladı.
"İyi."
Aramızda kısa, ağır bir sessizlik oldu. Ardından koyu renk gözleri salonda, toparladığım köşelerde dolaşmaya başladı. "Ev de toparlanmış."
"Beril uyuyunca boş durmak istemedim, biraz düzenledim."
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim, ne demek."
Merih Bey elindeki anahtarları ceketinin cebine koyduktan sonra tekrar dış kapıya doğru ilerledi. Ben de gecenin bu saatinde nereye gideceğini içten içe merak ederek onu izledim.
"Benim dışarıda acilen halletmem gereken bazı işler var. Bu gece eve dönmeyebilirim."
"Anladım. Merak etmeyin, Beril'le ben ilgilenirim."
"Herhangi bir sorun olursa hiç çekinmeden beni ararsınız."
"Tabii, Merih Bey."
Kapının önünde kısa bir süre tereddüt eder gibi durdu. Sanki aklından geçen, söylemek isteyip de vazgeçtiği başka bir şey varmış gibi karanlık koridora baktı. Ardından ağır ahşap kapıyı açarak gecenin serinliğine doğru dışarı çıktı. Kapı arkasından kapandığında, o büyük ev yeniden kulakları sağır eden o eski sessizliğine gömüldü.
Bir süre elim kolum bağlı, olduğum yerde öylece kaldım. Merih Bey'in gecenin bu kadar geç bir saatinde nereye gittiğini gerçekten merak etmiştim ama özel hayatıyla ilgili sorular sormak kesinlikle bana düşmezdi. Sonuçta bu evdeki henüz ilk günümdü ve buranın kurallarına, düzenine yeni yeni alışıyordum.
Beril'i son bir kez kontrol etmek için parmak uçlarımda yeniden odasına girdim. Hâlâ bıraktığım gibi, melekler kadar masum bir şekilde uyuyordu. Üzerindeki yorganı usulca düzelttim, gece lambasının ışığını biraz daha kıstım ve sesini duyabilmek için kapıyı hafifçe aralık bıraktım.
Artık benim de dinlenmek için kendi evime gitme vaktim gelmişti.
Çantamı omzuma alıp sessizce evden çıktım. Eve doğru uzanan sokaklarda yürürken, gün içinde yaşadığım tüm o yoğun duyguları zihnimde yeniden canlandırıyordum. Yıllardır hayalini kurduğum üniversiteyi kazanmıştım, kendime harçlığımı çıkarabileceğim güzel bir iş bulmuştum ve bu yeni işimdeki ilk akşamımı da hiçbir aksilik yaşamadan, sorunsuz bir şekilde geçirmiştim. Her şey tam da olması gerektiği gibi, yolunda gidiyor gibiydi.
Kendi evime vardığımda üzerimdeki günlük kıyafetleri çıkarıp rahat pijamalarımı giydim ve yumuşak yatağıma uzandım. Telefonumu yatağımın yanındaki ahşap komodinin üzerine bıraktım. Yorgunluktan ağırlaşan gözlerim yavaşça kapanırken, zihnimde beliren son görüntü Beril'in o içimi ısıtan minik gülümsemesiydi. Çok geçmeden derin bir uykuya daldım.
───
Sabah, odanın sessizliğini bozan telefonumun keskin alarmıyla uyandım. Birkaç saniye boyunca gözlerimi kırpıştırarak beyaz tavana baktıktan sonra, dün gece yaşadığım o tatlı telaş aklıma geldi.
Ardından, hayatımı değiştiren o büyük haberi; üniversite sınavı sonucumu hatırladım.
Yüzümde bir anda kocaman, engel olamadığım bir gülümseme belirdi. Uzanıp telefonumu elime aldım ve ekran kilidini açarak sonuç belgesinin ekran görüntüsüne yeniden baktım. Ekrandaki o "Kazandınız" yazısına ne kadar bakarsam bakayım, hâlâ bu mutluluğun gerçek olduğuna inanamıyordum. İçimde kıpır kıpır eden bu heyecanı hemen en yakın arkadaşımla paylaşmak için rehberden Ezgi'yi bulup aradım. Telefon birkaç kez uzun uzun çaldıktan sonra nihayet açıldı.
"Efendim Simay?" Ezgi'nin sesi her zamankinden biraz daha durgun geliyordu ama o anki heyecanımla bunu pek fark edemedim.
"Ezgi, kazandım!" Sesim içimdeki coşkuyla neredeyse bir çığlığa, bağırmaya dönüşmüştü.
"Gerçekten mi? Ayyy, canım benim, tebrik ederim! Senin adına çok sevindim!"
"Ben de çok mutluyum, inanamıyorum. Dün gece heyecandan kaç kere girip kontrol ettim, sana anlatamam."
"Gece gündüz çalıştın, sonuna kadar hak ettin zaten. Peki, şimdi ne yapmayı planlıyorsun?"
"Önce şu mutluluğun tadını biraz çıkarıp sevineceğim. Sonra da asıl hedefim olan polislik hayalim için var gücümle çalışmaya devam edeceğim." Hattın diğer ucundan Ezgi'nin hafifçe güldüğünü duydum.
"Senin aklında çocukluğumuzdan beri hep polislik vardı zaten, hiç şaşırmadım."
"Öyle. Yolun hiç kolay olmayacağını biliyorum ama sonuna kadar denemeden asla vazgeçmem."
Bir süre daha üniversite hayatı, tercihler ve gelecek planlarımız hakkında keyifle konuştuk. Ezgi'yle dertleşmek ve hayaller kurmak her zamanki gibi bana çok iyi gelmişti. Ancak tam sohbetin ortasında, bir anda aklıma onun küçük kız kardeşi Nisa geldi.
Nisa da benimle aynı yaştaydı ve kendini bildi bileli doktor olmanın hayalini kuruyordu. Özellikle Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'ni kazanmayı her şeyden çok istiyordu. Gerçi bu keskin kararında ailesinin baskıcı tutumunun da çok büyük bir payı vardı. Küçüklüğünden beri dersleri konusunda sürekli üzerine düşüyor, ondan bekledikleri o kusursuz geleceği her fırsatta dile getirip omuzlarına ağır bir yük bindiriyorlardı.
"Nisa bu arada..." diyerek merakla konuşmaya başladım. "O ne yaptı, istediği üniversiteyi kazanabildi mi?"
Telefonun diğer ucunda bir anda derin, buz gibi bir sessizlik oldu. Ezgi'nin nefes alış verişini bile duyabiliyordum.
"Hayır Simay, maalesef kazanamadı."
"Ah, çok üzüldüm. Tıp fakültesini kazanmayı gerçekten çok istiyordu."
"Simay, keşke tek mesele sadece sınavı kazanamaması olsaydı..." Ezgi'nin sesindeki o kırılgan, titrek değişikliği fark ettiğimde yatakta hızla doğruldum. Sırtımı yatak başlığına yaslarken içime kötü bir his çökmüştü; bir şeylerin hiç de yolunda gitmediği belliydi.
"Ne oldu Ezgi? Kötü bir şey mi var?"
"Nisa dün akşamdan beri evde değil." Duyduğum cümleyle şaşkınlık ve endişeyle kaşlarımı çattım.
"Nasıl yani? Nereye gitti ki?"
"Hiçbir fikrimiz yok, bilmiyoruz. Sınav sonuçları açıklandıktan sonra annemle babam çok ağır, çok kötü tepki verdiler. İstediği bölümü kazanamadı diye kırıcı sözlerle ona söylemediklerini bırakmadılar."
"Peki sonra ne oldu?" Ezgi derin, titrek bir nefes aldıktan sonra sesi çatallanarak konuşmaya devam etti.
"Annemle babam, hayal kırıklığıyla ona eşyalarını toplamasını ve artık bu evde yeri olmadığını, gitmesini söylediler. Nisa da daha fazla dayanamadı, çantasını alıp çıktı gitti. Dün akşamdan beri kendisinden hiçbir haber alamıyoruz." Duyduklarım karşısında kanım donmuş gibiydi; bir süre dilim tutulmuşçasına ne söyleyeceğimi bilemedim.
"Nisa gerçekten evden mi ayrıldı? Ciddi misin sen?"
"Maalesef Simay, her şey bir anda oldu."
"Peki, yakın arkadaşlarına sordunuz mu? Belki kafasını dinlemek için birinin yanına gitmiştir."
"Hepsine tek tek sorduk, aramadığımız yer kalmadı. Kimse görmemiş, kimseye gitmemiş. Nereye gittiğini gerçekten bilmiyorum ve çok korkuyorum."
İçimde tarif edemediğim, göğsümü sıkıştıran yoğun bir huzursuzluk oluştu. Nisa'nın kendi ailesi tarafından böylesine acımasız bir durumla karşı karşıya bırakılmış olması beni derinden üzmüştü.
"Onunla en son ne zaman konuştun?" diye sordum, sesimdeki endişeyi gizleyemeyerek.
"Dün gece geç saatte mesaj attım ama mavi tik bile olmadı, cevap vermedi." Elimdeki telefonu parmaklarım beyazlayana kadar biraz daha sıkı tuttum.
"Umarım iyidir ve kendine zarar verecek bir şey yapmaz. Ondan en ufak bir haber alırsan bana da hemen söyle, olur mu?"
"Tabii ki, mutlaka ararım."
"Ezgi, sen de metanetli ol, kendine dikkat et. Nisa'yı en kısa sürede sağ salim bulacağınıza yürekten inanıyorum."
"İnşallah Simay, tek duam o. Sen de kendine çok dikkat et. Tekrar tebrik ederim." Telefon kapandığında, ekran kararana kadar bir süre elimde öylece kaldı.
Henüz birkaç dakika önce mutluluktan içim içime sığmıyor, yerimde duramıyorken şimdi bütün düşüncelerim, bütün odağım Nisa'ya yönelmişti. Bir insanın yalnızca istediği üniversiteyi kazanamadığı için öz ailesi tarafından kapı dışarı edilmesini, böylesine yalnız bırakılmasını aklım bir türlü almıyordu.
Sonuçta herkesin kendine ait hayalleri, hedefleri ve kendi hayatıyla ilgili özgür kararları vardı. Kâğıt üzerindeki tek bir sınavın sonucu, gencecik bir insanın bütün geleceğini ve değerini belirlememeliydi.
Üstelik Nisa'nın o beyaz önlüğü giymeyi, doktor olmayı ne kadar çok istediğini en iyi bilenlerden biriydim. Şimdi bu koca şehirde tek başına nerede olduğunu, ne yaptığını ve o kırık kalbiyle kendisini nasıl hissettiğini delicesine merak ediyordum. Umarım gecenin karanlığında başına kötü bir şey gelmemiştir.
Telefonumu yatağımın üzerine bırakarak sıkıntıyla derin bir nefes aldım. Belli ki günün geri kalanında aklımın en büyük köşesinde hep Nisa olacaktı.
O an, odamda tek başıma otururken henüz bilmiyordum.
Nisa'nın bu ani kayboluşunun, benim yeni başlayan hayatımda açılacak karanlık ve gizemli kapılardan yalnızca ilki olduğunu...