Merih Güzer
Beril şu an uyuyordu ve Simay eve gitmişti. Evin içinde yalnızca saatin tik takları ve arada bir Beril'in uykusunda çıkardığı hafif sesler duyuluyordu. Koltuğun üzerinde oturmuş, gözlerimi karşımdaki beşiğe dikmiş onu izliyordum. Küçücük bedeni, üzerine örttüğüm ince battaniyenin altında neredeyse kayboluyordu. Birkaç dakika önce huzursuzlanmış, sonra yeniden uykuya dalmıştı. Yüzündeki ifadeye baktığımda ne düşündüğünü anlamaya çalışıyordum. Şu an yaşı çok küçüktü. Aklı birçok şeye ermiyor, etrafında olup bitenleri tam olarak anlamlandıramıyordu. Belki de Ayça'nın neden yanında olmadığını bile bilmiyordu. Fakat bir şeyi çok iyi biliyordum. Ayça'nın yanındayken hissettiği huzuru biliyordum. Bir insanın varlığına alışmanın, onun sesini duymadan uyuyamamanın ve her korktuğunda ilk ona sığınmanın ne demek olduğunu henüz kelimelerle anlatamasa da hissediyordu. Şimdi ise o alıştığı ses yoktu.
Ayça ona anne olmuş olabilirdi ama Ayça'ya kimse anne olmamıştı...
Üstelik bir de başına Hakan diye bir bela salmışlardı. Küçüklüğümden beri Ayça her ne kadar saklamaya çalışsa da bazı şeylerin farkındaydım. İnsan bazen anlatılmayan şeyleri de anlayabiliyordu. Özellikle de aynı duvarların arasında büyüdüğünüz bir insan söz konusuysa... Ayça'nın yüzündeki en ufak değişikliği bile fark ederdim. Ne zaman sessizleşse, ne zaman gereğinden fazla gülümsese ya da herhangi bir soruma cevap vermekten kaçınsa bir şeylerin yolunda olmadığını anlardım. İçinde yıllardır taşıdığı, bir türlü dinmeyen bir özlem vardı. Bazen gözlerini uzaklara diker, sanki orada görebileceği birini ararmış gibi uzun uzun bakardı. Ben o bakışları çok iyi tanıyordum.
Anne özlemini...
Beril yatağında hareketlenmeye başladığında düşüncelerimden sıyrıldım. Oturduğum yerden kalkarak beşiğin yanına geldim. Küçük elleri battaniyenin üzerinde hareket ediyor, kaşları hafifçe çatılıyordu. Yüzünde huzursuz bir ifade vardı. Eğilerek üzerindeki battaniyeyi düzelttim ve baş parmağımı yanağına doğru hafifçe sürdüm. Teninin sıcaklığını hissettiğimde biraz daha eğildim.
"Sen de Ayça'yı özledin değil mi?" diye fısıldadım.
Elbette bana cevap vermeyecekti. Belki de söylediğim hiçbir şeyi anlamıyordu. Yine de onunla konuşmak istiyordum. Çünkü şu an bu evde Ayça'yı bekleyen tek kişi ben değildim. Beril de onu bekliyordu. Aramızdaki tek fark, benim neyin içinde olduğumuzu biliyor olmamdı.
Ayça benim çocukluk arkadaşımdı. Ayça'lar bizim alt komşumuzdu. Henüz küçükken tanışmıştık. O zamanlar hayatımızın bu kadar karmaşık olacağını, bir gün aynı evin içinde birbirimizin yaralarını sarmaya çalışacağımızı düşünemezdik. Çocukken en büyük derdimiz akşam ezanından önce eve dönmek, annelerimizden izin alabilmek ve bazen de hangi oyunu oynayacağımıza karar verememekti. Ayça'nın annesi hayattayken evlerinden neredeyse hiç eksik olmayan bir neşe vardı. Kapıları sık sık açık olur, annesi bizi gördüğünde ikimize de bir şeyler ikram ederdi. Benim annemle de araları oldukça iyiydi. Hatta annem bazen Ayça'nın annesini benden daha çok sevdiğini söylerdi.
Fakat Ayça henüz sekiz yaşındayken annesini kaybetmişti.
O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmamıştı. Babası, eşinin ölümünün ardından başka bir kadınla evlenerek hayatına devam etmeyi tercih etmişti. Ayça'nın üvey annesinin bir türlü çocuğu olmuyordu. Babası da bu durumu nedense Ayça'ya bağlamıştı. Onu gördüğü her an öfkesini kontrol etmekte zorlanıyor, en küçük bahaneyi bile Ayça'ya karşı kullanıyordu. Evlerinin duvarları inceydi. Özellikle akşam vakitlerinde yükselen sesler bizim evden rahatlıkla duyuluyordu. Ayça'nın çığlıkları çoğu gece beni uykumdan uyandırırdı. İlk zamanlar ne olduğunu anlamaz, annemin yanına giderek neden böyle sesler duyduğumuzu sorardım. Annem ise beni sakinleştirmeye çalışır, sabah olduğunda Ayça'yla konuşacağını söylerdi.
Bazen ertesi gün Ayça'yı gördüğümde yüzünde hiçbir şey yaşanmamış gibi bir ifade olurdu. Ben ona ne olduğunu sormaya çalıştığımda ise hemen konuyu değiştirirdi. Bir süre sonra ben de üzerine gitmemeyi öğrendim. Çünkü anlatmak istemediği şeyleri zorla anlattırmanın onu daha fazla üzmekten başka bir işe yaramayacağını düşünüyordum. Yine de yanında olduğumu bilmesini isterdim. Çocuk aklımla yapabileceğim tek şey buydu.
Ayça böyle yıllarını geçirmişti. Nihayet on dokuz yaşına geldiğinde babası, onu iş arkadaşı olan Hakan ile evlendirmek istemişti. Hakan'ın yaşı, işi ya da nasıl biri olduğu benim için hiçbir zaman önemli olmamıştı. Önemli olan Ayça'nın istememesiydi. Fakat babası onun ne istediğiyle ilgilenmiyordu. Ayça'nın hayatıyla ilgili kararları kendisi verebileceğini düşünüyordu. Ayça da yıllardır yaşadığı şeylerin üzerine bir de istemediği bir evliliğe zorlanınca artık dayanamayacağını anlamıştı.
Son çare olarak anneme gelmişti.
O günü hâlâ hatırlıyorum. Kapı çaldığında annem oldukça hastaydı. Evde dinleniyordu. Kapıyı açtığımda karşımda Ayça'yı görmüştüm. Gözleri şişmişti ve konuşmakta zorlanıyordu. Onu içeri aldığımda doğrudan annemin yanına gitmişti. Bir süre ikisi de konuşmamıştı. Sonra Ayça, yaşadıklarından artık bıktığını ve orada kalmak istemediğini söylemişti. Annem onu sonuna kadar dinlemiş, ardından hiç düşünmeden yanına oturmuştu.
Annemin o gün söylediği sözleri hâlâ hatırlıyorum.
"Benim artık bir kızım var ve senin de artık bir annen var."
Annem o hasta haliyle tüm mal varlığımızı satarak Ayça'yı da yanımıza almış ve bambaşka bir şehre taşınmıştı. O zamanlar annemin ne kadar büyük bir fedakârlık yaptığını tam olarak anlayamamıştım. Sadece Ayça'nın artık bizimle yaşayacak olmasına sevinmiştim. Bir süre sonra onun için hazırladığımız oda, evimizin en çok kullanılan odalarından biri olmuştu. Birlikte yemek yapar, ders çalışır, bazen de hiçbir şey yapmadan saatlerce konuşurduk.
Ayça annemi kendi annesinden farksız görürdü. Annem de ona hiçbir zaman diğer kızından farklı davranmamıştı. Hatta bazen ikisi bir araya geldiğinde beni unutup saatlerce konuşurlardı. Ben de onları uzaktan izler, aralarındaki o bağı kıskandığımı belli etmemeye çalışırdım. Ayça için annem yalnızca onu evine alan bir kadın değildi. Yıllardır özlemini çektiği anne şefkatini yeniden bulduğu insandı. Benim içinse Ayça, çocukluğumdan beri yanımda olan en yakın dostumdu.
Aradan yaklaşık iki yıl geçince Ayça bir kız kardeşi olduğunu öğrenmişti. Bu haberi aldığında oldukça şaşırmıştı. Babasının yeniden bir çocuk sahibi olduğunu biliyordu ancak o çocuğun varlığını hayatının bu kadar ilerleyen bir döneminde öğrenmek onu derinden etkilemişti. Üstelik aynı yıl içinde annemi kaybetmiştik.
Annemin ölümünden sonra evin içindeki her şey anlamını yitirmişti. Daha önce seslerin eksik olmadığı odalar sessizleşmiş, mutfaktan gelen yemek kokuları yerini uzun süre kapanmayan bir boşluğa bırakmıştı. Ben annemin yokluğuna alışmaya çalışırken Ayça da hem annemin acısıyla hem de kendi geçmişiyle mücadele ediyordu. Fakat onun aklında başka bir şey daha vardı. Kız kardeşi...
Ayça, kardeşinin de kendisiyle aynı şeyleri yaşamasından korkuyordu. Babasının nasıl biri olduğunu biliyordu. Küçük bir kız çocuğunun o evde büyümesini istemiyordu. Bu yüzden Beril'i yanına almak istediğini söylediğinde onu durdurmaya çalışmadım. Çünkü ne demek istediğini çok iyi biliyordum. Kendisi çocukluğunda bulamadığı güveni kardeşine vermek istiyordu.
Ayça'nın babası erkek bir çocuk istediği için zaten Beril'i kendi çocuğu olarak görmüyordu. Ayça isteğini dile getirdiğinde de hiç itiraz etmeden kabul etmişlerdi. Belki de onun için Beril'in gitmesi hiçbir şey ifade etmiyordu. Fakat Ayça için bu karar hayatının en önemli kararlarından biriydi.
Ayça'nın annesinin adı Beril'di. Kız kardeşini yanına aldığında babası ona bir isim koyma gereği bile duymamıştı. Ayça ise kardeşinin annesini hatırlattığını söyleyerek adını Beril koymuştu. Böylece annesinin adını yeniden yaşatmak istemişti. Beril'i ilk gördüğüm günü de hatırlıyordum. Ayça onu kucağına aldığında gözlerinden akan yaşları durduramamıştı. Bir yandan kardeşine bakıyor, diğer yandan annesinin fotoğrafına göz gezdiriyordu. O an ne hissettiğini tam olarak bilememiştim ama yüzündeki ifadeyi hiç unutmamıştım.
Ayça her ne kadar babasından kurtulmuş olsa da Hakan'dan kurtulamamıştı. Gün geçtikçe Hakan, Ayça'ya ulaşmak için başka yollar buluyordu. Önceleri telefonla arıyor, ardından farklı numaralardan mesajlar gönderiyordu. Ayça her seferinde onu görmezden gelmeye çalışsa da Hakan vazgeçmiyordu. Bir süre sonra bu durum yalnızca Ayça'yı değil, çevresindeki herkesi de rahatsız etmeye başlamıştı.
En son Ayça'nın okuduğu üniversiteye gelmişti. Onu bulduğunda yine aynı şeyleri söylemiş, kabul etmediği takdirde Beril'e zarar verebileceğini belirtmişti. Ayça o gün eve geldiğinde oldukça sessizdi. Uzun süre odasından çıkmamış, Beril'in yanından ayrılmamıştı. Sonunda okulu bırakmaya ve yeniden taşınmaya karar vermişti. Onu vazgeçirmeye çalışmıştım ama korkusunu anlayabiliyordum. Beril'e bir şey olmasından korkuyordu. Kendisi için katlandığı şeylere kardeşinin katlanmasını istemiyordu.
Son durum böyleydi işte. Şu an Ayça kayıptı, Beril ise benim yanımda beşikte uyuyordu. Günlerdir nerede olduğunu bilmediğim bir arkadaşım vardı ve elimdeki tek şey Hakan'ın tehditleriyle dolu birkaç mesajdı. Onu bulmak için elimden geleni yapacaktım. Çünkü Ayça yıllarca başkalarının kararları yüzünden yaşamıştı. Artık kendi hayatını yaşayabilmeliydi.
Ben düşüncelerimle baş başa otururken telefonuma gelen mesaj yüzünden telefonum titredi. Ekranın ışığı karanlık sayılabilecek salonun içinde kısa süreliğine etrafı aydınlattı. Telefonu elime alarak açtığımda mesajın yabancı bir numaradan geldiğini gördüm. Kaşlarımı çatarak ekrana baktım. Son günlerde tanımadığım numaralardan gelen her arama ve mesaj beni tedirgin etmeye başlamıştı. Mesajı açtığımda ise karşıma çıkan isim yüzünden çenem istemsizce sıkıldı.
**19.08**
**05***********
Hâlâ anlamadın galiba. Ayça kendi isteğiyle geldi yanıma. Bu işin peşini bırakmazsan başın belaya girebilir Merih.
Seni çok seven Hakancığın.
_____
Telefonu elimde biraz daha sıkarken gözlerimi ekrandan ayırmadım. Hakan'ın bu kadar rahat davranabilmesi sinirimi bozuyordu. Ayça'nın kendi isteğiyle onun yanına gittiğine inanmamı bekliyordu. Üstelik bir de beni tehdit ediyordu. Sanki bütün bunlar yetmezmiş gibi, Ayça'yı aradığımı da biliyordu.
Asıl merak ettiğim şey ise bunu nereden öğrendiğiydi.
Hakan'ın beni takip edip etmediğini bilmiyordum. Onunla ilgili bilmediğim o kadar çok şey vardı ki artık hiçbir ihtimali göz ardı edemiyordum. Ayça'nın kaybolmasından sonra dikkatli davranmaya çalışmış, yaptığım araştırmaları pek kimseyle paylaşmamıştım. Buna rağmen Hakan'ın bir şekilde haberinin olması, düşündüğümden daha büyük bir sorunla karşı karşıya olduğumuzu gösteriyordu.
Derin bir nefes alarak telefonu masanın üzerine bıraktım. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde hareketsiz kaldım. Öfkemi kontrol etmem gerekiyordu. Çünkü vereceğim yanlış bir karar yalnızca beni değil, Beril'i de etkileyebilirdi. Gözlerimi yeniden beşiğe çevirdim. Beril hâlâ uyuyordu. Küçük yüzü biraz önceki huzursuz ifadesinden arınmış, yeniden sakinleşmişti. Onun yanında böyle düşüncelere dalmak bile kendimi kötü hissetmeme neden oluyordu.
Telefonumu yeniden elime alarak rehbere girdim. Birkaç isim arasında arama yaptıktan sonra Tuğra'nın ismini buldum ve arama tuşuna bastım. Telefon ilk çalışında açılmıştı.
"Ne oldu Merih?"
Sesi son derece yorgun çıkmıştı. Muhtemelen o da saatlerdir uğraşıyordu. Bir elimle alnımı ovuştururken diğer elimdeki telefonu kulağıma biraz daha yaklaştırdım.
"Son durum ne?"
Kısa bir sessizlik oldu. Tuğra'nın bilgisayar başında bir şeylerle uğraştığını tahmin edebiliyordum. Ardından derin bir nefes aldığını duydum.
"Hakan'ın son telefon sinyalinden yerini tespit etmeye çalıştım ama numara kullanım dışı şu an."
Gözlerimi kapatarak başımı geriye yasladım. Her türlü şeyi de düşünmüştü. Bir insanın izini kaybettirmek için bu kadar uğraşması normal değildi. Üstelik Hakan'ın ne yapmaya çalıştığını tahmin etmek de zor değildi.
"Başka bir numara kullandığını düşünüyorum."
"Olabilir. Ama şu an elimde bunu doğrulayacak bir şey yok."
"Şimdi Hakan bana başka bir telefondan ulaştı. O numarayı atıyorum. En son kimle görüşmüş, öğrenmek istiyorum."
Tuğra kısa bir süre sessiz kaldı. Ardından onayladığını gösteren bir ses çıkardı.
"Tamam, gönder. Bir de Merih..."
"Efendim?"
"Tek başına hareket etme. Ne yapmaya çalıştığını bilmiyoruz."
Sözlerine cevap vermedim. Çünkü ne kadar haklı olduğunu biliyordum. Yine de Ayça'nın nerede olduğunu bilmeden oturmak bana göre değildi.
"Tamam, haberleşiriz."
Telefonu kulağımdan çekerek aramayı sonlandırdım. Ardından Hakan'ın mesaj gönderdiği numarayı Tuğra'ya ilettim. Birkaç saniye ekrana baktıktan sonra telefonu masaya bıraktım. Yapmam gereken başka bir şey daha vardı.
Simay'a doğru bir mesaj yazmaya başladım.
**19.11**
Simay Hanım, eğer müsaitseniz gelip Beril'e bakabilir misiniz?
**Gönderildi...**
Simay'ın gerçekten çok farklı bir rutini vardı. Ne zaman, özellikle de geç saatlerde yazsam, bir bahane uydurmadan geliyordu. Çalışma saatleri oldukça farklıydı ve hâlâ öğrenci olmasına rağmen Beril'le ilgilenmek için elinden geleni yapıyordu. Ben de bu yüzden ona ek ücret ödüyordum. Açıkçası Beril'i emanet edebileceğim insan sayısı oldukça azdı. Simay'ın yanında kendimi biraz daha rahat hissediyordum. Beril de ona alışmıştı.
Telefonumu masanın üzerine bırakarak yeniden beşiğin yanına gittim. Eğilip Beril'in yüzüne baktım. Minik burnu, kapalı gözleri ve arada bir hareket eden dudaklarıyla oldukça huzurlu görünüyordu. Birkaç dakika önce ona Ayça'yı özleyip özlemediğini sormuştum. Şimdi ise kendime aynı soruyu soruyordum.
Ben de Ayça'yı özlemiştim.
Yalnızca nerede olduğunu merak etmiyor, aynı zamanda iyi olup olmadığını da bilmek istiyordum. Onunla çocukluğumuzdan beri o kadar çok şey paylaşmıştık ki şimdi hayatımın bir parçası eksilmiş gibiydi. Birlikte büyüdüğüm insanın nerede olduğunu bilmemek, ona ulaşamamak ve hiçbir şey yapamamak oldukça ağır geliyordu.
Birkaç dakika sonra telefonum yeniden titrediğinde hızla masaya yöneldim. Simay'ın mesajını görünce derin bir nefes aldım.
**19.14**
Tabii ki Merih Bey, hemen geliyorum.
Simay'ın gelebileceğini söyleyen mesajını okuduktan sonra anahtarı koyacağım yeri yazdım. Ardından telefonu cebime koyarak evin içinde son bir kez göz gezdirdim. Beril'in ihtiyaç duyabileceği şeyleri hazırladım. Beşiğinin yanındaki küçük sehpaya biberonunu ve birkaç gerekli eşyasını bıraktım. Üzerindeki battaniyeyi de yeniden düzelttim.
Dışarı çıkmadan önce bir kez daha yanına geldim. Eğilerek yanağına küçük bir öpücük kondurdum. Beril hafifçe kıpırdandı ama gözlerini açmadı. Birkaç saniye boyunca öylece kaldım. Sonra yüzüne bakarak alçak bir sesle konuşmaya başladım.
"Merak etme Beril, ablanı ne yapıp ne edip sana geri getireceğim."
Bu sözleri söylerken kendime de söz veriyordum.
Ayça'yı bulacaktım. Ne kadar zaman alırsa alsın, karşıma kim çıkarsa çıksın onu bulacaktım. Çünkü Beril'in annesinden sonra en çok ihtiyaç duyduğu insan ablasıydı. Ayça'nın ise yıllardır ilk defa kendisi için değil, sevdiği biri için değil, yalnızca kendi hayatı için yaşayabileceği günler olmalıydı.
Ve ben, çocukluğumdan beri yanımda olan o insanın yeniden kaybolmasına izin vermeyecektim.