Merih Güzer
Ayça'dan dünden beri tek bir haber bile alamıyordum. Endişeden deliye dönmüş bir halde evine gittiğimde içeride derin bir ıssızlıkla karşılaşmıştım. Ayça yoktu. Sadece odada, minik bedeni sarsıla sarsıla, boğazı yırtılırcasına ağlayan Beril'i bulmuştum.
Ayça ne olursa olsun Beril'i asla tek başına bırakmazdı. Bu yüzden zihnimde çakan ilk şimşek, Hakan pisliğinin adı olmuştu. Zaten onu da bulup hak ettiği cezayı verememiş, işini bitirememiştim. Çaresizce polise gittiğimde ise kayıp ihbarı için üzerinden en az yirmi dört saat geçmesi gerektiğini söyleyip elimi kolumu bağlamışlardı. Şu an o karanlık ellerde Ayça'ya ne yaptıkları hakkında hiçbir fikrim yoktu ve bu belirsizlik içimi kemiriyordu.
Evin dar koridorunda bir uçtan diğer uca öfkeyle volta atarken, içeriden Beril'in tiz ağlama sesi yeniden yükseldi.
Acilen güvenilir bir bakıcı bulmalı ve Ayça'yı aramalıydım. Hızlı adımlarla Beril'in odasına girdim. Beşiğine yaklaşıp onu nazikçe kucağıma aldım ve göğsüme yaslayarak yavaşça sallamaya başladım. Bir yandan onu sakinleştirmeye çalışırken bir yandan da gözlerimle etrafta emziğini arıyordum.
Bu küçücük, günahsız bebeği bile kendi kirli dünyalarına fazlalık olarak görmüşlerdi...
Beril'in hıçkırıkları yavaş yavaş dinip ağlayışı durgunlaştığında, onu incitmemeye özen göstererek yeniden beşiğine yatırdım. Her ihtimale karşı emziği aramaya devam ettim. Elimi dolaptaki katlanmış yumuşak örtülerin arasına daldırdığımda aradığımı bulmuştum. Ancak emziği çekip çıkardığım an, örtülerin arasından katlanmış bir kağıt parçası da süzülerek yere düştü.
Kaşlarımı çatarak emzikle birlikte kağıdı da yerden aldım. Kağıdın üzerinde el yazısıyla karalanmış bir şeyler olduğunu fark ettim. Önce beşiğe uzanıp Beril'in ağzına emziğini verdim, ardından hemen yanı başımdaki tekli koltuğa çökerek elimdeki notu okumaya başladım.
Ayça'nın nerede olduğunu düşünüyorsundur şu an, değil mi Merih? Anla artık, Ayça'nın bu kaçışlardan, bu hayattan hep canı sıkılmıştı. Teslim oldu bile bana. Ama sen olmadığın için kalbim biraz kırılmadı değil yani. Neyse, o küçük çocuk da senin olabilir. Eğer onun yanına gelmek isterseniz kapım her zaman sizlere açık. İstersen küçüğün beşiğinin döşeğinin altına bir bak, Ayça onu sana hediye etti ;)
Hakan
Okuduğum her kelimede damarlarımdaki kan kaynamaya başladı. Hışımla elimdeki kağıdı buruşturup yere fırlattım. Öfkeyle koltuktan kalkıp Beril'i beşiğinden alarak koltuğa bıraktım ve beşiğin içindeki her şeyi hırsla dışarı boşaltmaya başladım. Döşeği sertçe kaldırdığım sırada, altındaki ahşap tahtanın üzerinde duran küçük, siyah bir ses kayıt cihazı gözüme çarptı.
Titreyen ellerimle cihazı alıp oynatma tuşuna bastım. O an duyacaklarımın bir kabus olmasını, hiçbirinin gerçek olmamasını diledim. Çünkü odanın içinde yankılanan o ses Ayça'ya aitti. Artık Beril'in yükünden bıktığını, benim de ne kadar pislik, çekilmez biri olduğumu söylüyordu.
Nefesim kesildi. Bu Ayça olamazdı... Ayça asla bunları söyleyecek, kardeşinden vazgeçecek bir kız değildi. Bu kesinlikle bir oyundu.
Zihnimdeki şüphelerle Beril'i yeniden kucağıma alıp dolaba doğru yöneldiğim sırada, evin dış kapısının zili keskin bir sesle çaldı. İrkildim. Yavaşça Beril'i tekrar beşiğine bırakıp temkinli adımlarla odadan çıktım ve kapıya doğru ilerledim. Kapının kolunu kavrayıp yavaşça açtım.
Karşımda duran genç kız, çekingen bir tavırla konuştu.
"Şey, ben bakıcı ilanı görmüştüm de... Bu adres yazıyordu."
Kaşlarım istemsizce çatıldı, bakışlarım buz kesti. Daha aklımdan bile yeni geçirmişken ne ilanıydı bu? İçimde büyüyen o karanlık ve tekinsiz his, kapıdaki bu yabancının kesinlikle bir tesadüf olmadığını söylüyordu.
Kapının eşiğinde duran genç kıza buz gibi bakışlarla baktım. Üzerindeki eski montu ve tedirgin duruşuyla sıradan birine benziyordu ama yaşadığım bunca şeyden sonra kimseye güvenecek lüksüm yoktu. Çenem kasıldı, sesim olabildiğince sert ve mesafeli çıktı.
"Yanlış gelmişsin. Ben herhangi bir bakıcı ilanı falan vermedim."
Kapıyı suratına kapatmak için hamle yaptığım sırada kız panikle elini havaya kaldırdı. Gözlerindeki şaşkınlık ve hayal kırıklığı o kadar gerçekçiydi ki bir an duraksadım.
"Bir saniye, lütfen! Yanlışlık olamaz, dün gece internette gördüm ilanı. Gerçekten bu işe çok ihtiyacım var, bakın göstereyim," diyerek montunun cebinden ekranı çatlamış eski bir telefon çıkardı. Titreyen parmaklarıyla ekrana dokunup telefonu bana doğru uzattı.
Kaşlarımı çatarak telefonu elinden aldım. Ekranda açık duran iş ilanı sitesine göz gezdirdiğim an, damarlarımdaki kanın çekildiğini hissettim. Adres harfi harfine burasıydı. İlan dün gece, yani Ayça'nın ortadan kaybolduğu saatlerde verilmişti.
Ancak asıl nefesimi kesen detay, ilanın en alt kısmında yazan isimdi.
İlan Sahibi: Ayça Yılmaz
Gözlerim o iki kelimenin üzerinde donup kaldı. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi çarpmaya başladı. Ayça dün gece ölümü ya da kaçırılmayı beklerken oturup internete bakıcı ilanı mı vermişti? Hayır... Bu imkansızdı.
Kızın yüzüne baktım. Saf bir endişeyle benden gelecek cevabı bekliyordu. O an tüm yapboz parçaları zihnimde korkunç bir hızla birleşti. Hakan ve adamları, Ayça'nın telefonunu ele geçirip bu ilanı bilerek vermişlerdi. Onun kendi isteğiyle gittiği, bebeği terk etmeden önce bile ona bir bakıcı ayarladığı süsünü vermek istiyorlardı. Hem beni delirtmek hem de polisin gözünde Ayça'nın kendi rızasıyla kaçtığını kanıtlamak için kusursuz bir kılıf hazırlamışlardı.
Bu kız ise hiçbir şeyden haberi olmayan, sadece paraya ihtiyacı olduğu için bu kirli oyunun ortasına düşmüş masum bir piyondu. Derin bir nefes alıp öfkemi içime gömdüm. Eğer bu kızı geri gönderirsem hem Beril'i bırakacak kimsem kalmayacaktı hem de dışarıda bir yerlerde beni izleyen Hakan'ın adamlarına oyuna geldiğimi belli edecektim. Onların kurduğu bu oyunu kendi lehime çevirmeliydim.
Telefonu kıza geri uzatırken yüzüme sahte bir mahcubiyet yerleştirdim.
"Kusura bakma," dedim sesimi yumuşatmaya çalışarak. "Eşim... Yani Ayça ilanı bana haber vermeden açmış olmalı. Dün gece acil bir işi çıktı, şehir dışına gitmek zorunda kaldı. Benim de haberim yoktu."
Kızın yüzündeki gerginlik bir anda dağıldı, gözleri parladı. "Ah, anladım! Önemli değil, gerçekten çok sevindim. Bebeğe çok iyi bakarım, hiç şüpheniz olmasın."
Kapıyı ardına kadar açıp kenara çekildim. "İçeri geç lütfen. Adın neydi?"
"Simay" dedi çekingen bir gülümsemeyle içeri adım atarken.
Kapıyı kapatıp kilitlerken aklımda tek bir düşünce vardı. Beril artık güvendeydi. Şimdi sıra Hakan'ı bulup bu kirli oyunun hesabını sormaya ve Ayça'yı o karanlıktan çekip almaya gelmişti...
_____
Simay Kandemir
Bazı geceler insanın hayatını değiştirecek kadar önemli olurdu.
Bunu o gece henüz bilmiyordum.
Benim için sıradan bir akşam gibi başlamıştı her şey. Odamın perdeleri yarıya kadar kapalıydı. Dışarıdaki sokak lambasının solgun ışığı, kumaşın arasından sızarak duvarımda ince, sarı bir çizgi oluşturuyordu. Masamın üzerinde yarısı içilmiş bir bardak su, birkaç dağınık kâğıt ve günlerdir bir köşede bekleyen kitaplarım vardı. Bilgisayarımın fanından gelen hafif uğultu dışında odada pek ses yoktu.
Yatağımın kenarına oturmuş, dizlerimi kendime çekmiştim. Gözlerim dizüstü bilgisayarımın ekranına kilitlenmişti.
Üniversite sonuçları açıklanmıştı.
Saatlerdir kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum ama nafileydi. Ne kadar derin nefes alırsam alayım, kalbimin hızını kontrol edemiyordum. Parmaklarımın ucundaki o hafif titreme bile heyecanımı ele veriyordu. Sonuç ekranını açmak için defalarca kendime cesaret vermiş, her seferinde başka bir işle oyalanmıştım.
Önce masamı toplamıştım. Sonra kitaplarımı raflarına yerleştirmiştim.
Ardından mutfağa gidip kendime su almış, odama dönerken telefonuma bakmıştım. Sanki sonuç ekranını açmadığım sürece kötü bir şey öğrenme ihtimalim de yokmuş gibi davranıyordum.
Oysa beklemek hiçbir şeyi değiştirmeyecekti.
Bir kez daha bilgisayarın ekranına döndüm. Giriş bilgilerimi kontrol ettim. Parmaklarımı klavyenin üzerine yerleştirdim ve birkaç saniye öylece kaldım.
"Tamam Simay," diye fısıldadım kendi kendime. "Artık bak."
Enter tuşuna bastım.
Ekran birkaç saniyeliğine yenilendi. O birkaç saniye bana koca bir gece kadar uzun geldi. Gözlerimi kırpmadan ekrana bakıyordum. Sonunda beklediğim sayfa açıldığında önce nereye bakacağımı bilemedim.
Sonra gözlerim aradığım satırı buldu.
Kazanmıştım.
Bir süre ekrana öylece baktım.
Yazılan kelimeleri birkaç kez okudum. Yanlış görmediğimden emin olmak için sayfayı yeniledim. Sonuç değişmedi. Bir kez daha kontrol ettim. Yine aynıydı.
Kazanmıştım.
Dudaklarımın kenarında kendiliğinden bir gülümseme belirdi. İçimde, uzun zamandır bir köşede sessizce bekleyen o umut kıpırdandı. Bir anda odamın havası değişmiş gibi hissettim. Az önce bana dar gelen duvarlar sanki biraz uzaklaşmış, içimdeki sıkışıklık yerini hafif bir ferahlığa bırakmıştı.
Sandalyeden kalkıp yatağın üzerinde birkaç adım attım. Ellerimi yüzüme kapattım, sonra yeniden bilgisayara döndüm.
"Gerçekten kazandım..."
Bu cümleyi sesli söylemek, gördüğüm şeyin gerçekliğini daha da artırmıştı.
Polis olmak istiyordum.
Bu, bir anlık heves değildi. Küçüklüğümden beri aklımın bir köşesinde duran, zaman geçtikçe daha da belirginleşen bir hayaldi. İnsanların güven içinde yaşayabildiği bir dünyada bir parça da olsa payım olsun istiyordum. Haksızlık karşısında susmamak, korktuğu için sesini çıkaramayan insanların yanında durabilmek istiyordum.Elbette bunun kolay olmayacağını biliyordum. Önümde aşmam gereken pek çok aşama, vermem gereken sınavlar ve göstermem gereken çaba vardı. Üniversiteyi kazanmış olmak her şeyin tamamlandığı anlamına gelmiyordu. Ama benim için bir başlangıçtı.
Ve ben o başlangıcı yapmıştım.
Ekranın karşısında beklerken yüzümdeki gülümseme hâlâ silinmemişti.
O gece ilk defa geleceğimi düşündüğümde içim korkuyla dolmamıştı.
Bir süre sonra yeniden yatağıma oturdum. Bilgisayarın ekranında hâlâ sonuç sayfası açıktı. Fakat mutluluğumun arasından yavaş yavaş başka bir düşünce kendini göstermeye başlamıştı.
Üniversiteyi kazanmıştım.
Peki ya şimdi?
Eğitim hayatım devam edecekti. Bunun için de bazı ihtiyaçlarımı kendim karşılamam gerekiyordu. Her şeyi başkalarından beklemek istemiyordum. Kendi paramı kazanmak, kendi ayaklarımın üzerinde durabilmek istiyordum.
"Bir iş bulmalıyım," diye mırıldandım.
Bilgisayarın başına yeniden geçtim. Açık olan sonuç sayfasını kapatmadan yeni bir sekme açıp iş ilanlarını araştırmaya başladım.
Karşıma çıkan ilanları tek tek incelemeye başladım. Bazıları tecrübeli çalışan arıyordu, bazıları tam zamanlıydı. Bazılarının çalışma saatleri üniversiteyle uyuşmuyordu. Birkaç ilana başvurmayı düşündüm ama şartları okudukça vazgeçtim.
Aradığım şey çok büyük bir iş değildi. Derslerimi aksatmadan çalışabileceğim, düzenli bir gelir elde edebileceğim bir yer yeterliydi.
Sayfaları aşağı doğru kaydırırken gözüme bir ilan takıldı.Başlığı diğerlerinden biraz farklıydı.
Bebek bakıcısı aranıyor.
İlanın üzerine tıkladım.Ekranda kısa bir açıklama açıldı. Küçük kardeşi için bakıcı arayan biri, uygun bir adayla görüşmek istediğini belirtiyordu. İlanın devamını okumaya başladım.
"Merhaba, küçük kardeşim için bakıcı arıyorum. Bir yaşında. Onunla ilgilenebilecek, sabırlı ve güvenilir birini arıyorum. Çalışma şartları ve ücret yüz yüze konuşulacaktır. İlgilenenler mesaj atabilir."
Bir yaşında...
Açıklamanın sonuna kadar okudum. İlanın dili oldukça sadeydi. Ne uzun bir özgeçmiş istenmişti ne de yıllarca süren bir deneyim şartı vardı. Üstelik çalışma koşullarının yüz yüze konuşulacağı yazıyordu.Bir süre düşündüm.
Çocuklarla aram kötü değildi. Hatta küçük çocukların yanında kendimi daha rahat hissederdim. Onların dünyası yetişkinlerinki kadar karmaşık değildi. Bir gülümsemeyle mutlu olabilir, küçücük bir ilgiyle kendilerini güvende hissedebilirlerdi.
Tabii ki bir bebeğin sorumluluğunu almak kolay değildi. Bunu biliyordum. Bir yaşındaki bir çocuğun sürekli ilgiye ihtiyacı olurdu. Beslenmesi, uykusu, temizliği, güvenliği... Her şeyine dikkat etmek gerekirdi.
Ama yapabileceğimi düşündüm.
İlanı veren kişinin adına baktım.
Ayça Yılmaz.
İsmi birkaç saniye zihnimde kaldı. Ardından yeniden açıklamaya döndüm. İlanın bulunduğu konumu kontrol ettim. Ulaşım açısından imkânsız değildi. Ücretin de görüşmede belirleneceği yazıyordu.
"Bir denemekten zarar gelmez," diye düşündüm.
Mesaj gönderme bölümünü açtım. Ne yazacağımı düşünürken parmaklarımı klavyenin üzerinde gezdirdim. İlk cümleyi yazdım, sildim. Sonra yeniden başladım.
Kendimi düzgün ifade etmek istiyordum. Sonuçta karşımdaki kişi çocuğunu emanet edeceği birini arıyordu. Daha ilk mesajımdan güven vermem gerekiyordu.Sonunda yazdıklarımı kontrol edip gönderdim.
"Merhaba, ilanınızı gördüm. Bakıcılık işiyle ilgileniyorum. Çocuklarla aram iyidir ve sorumluluk sahibi biriyim. Eğer hâlâ birini arıyorsanız sizinle görüşmek isterim."
Mesaj gönderildi.
Ekranın köşesinde küçük bir bildirim belirdi. Artık yapabileceğim tek şey cevap beklemekti.
Bilgisayarın başından kalkıp mutfağa gittim. Kendime bir bardak su doldurdum. Bardağı dudaklarıma götürdüğüm sırada telefonum titredi.Hızla ekranı kontrol ettim.
Yeni bir mesaj gelmişti.
Ayça Yılmaz.
Mesajı açtım.
"Merhaba Simay. İlan hâlâ geçerli. Küçük kardeşim Beril için bir bakıcı arıyorum. Bir yaşında. Eğer sizin için de uygunsa bu akşam gelebilir misiniz?"
Mesajı bir kez daha okudum.
Bu akşam mı?
Saatin kaç olduğuna baktım. Akşam ilerlemişti ama henüz çok geç değildi. Bir an tereddüt ettim. İlk görüşme için aynı gün çağrılmayı beklemiyordum. Yine de iş aradığım için bu fırsatı kaçırmak istemedim.
Cevap yazmak üzere bilgisayara döndüm.
"Merhaba, benim için uygun. Adresi paylaşabilir misiniz?"
Mesajı gönderdikten sonra beklemeye başladım.
Çok geçmeden yeni bir cevap geldi.
Adres gönderilmişti.
Ardından bir mesaj daha belirdi.
"Gelmeden önce haber vermenize gerek yok, evde olacağım. Kapıyı çalmanız yeterli."
Bu kadar hızlı anlaşmış olmamız beni biraz şaşırtmıştı. Yine de bunun üzerinde fazla durmadım. Belki de gerçekten acil bir şekilde bakıcı arıyordu. Küçük bir çocukla ilgilenmek kolay değildi. İnsanların böyle durumlarda hızlı karar vermesi anlaşılabilirdi.
Telefonu masaya bıraktım ve odama geçtim.
Önce dolabımı açıp ne giyeceğime baktım. İlk görüşmede abartılı giyinmek istemiyordum. Sade, temiz ve rahat bir şeyler seçtim. Üzerime uygun bir pantolon, düz bir kazak ve dışarıdaki havaya göre montumu aldım.
Aynanın karşısında durup saçlarımı düzelttim.
Yüzümdeki heyecanı saklamaya çalışıyordum ama gözlerimden belli oluyordu. Birkaç saat önce üniversiteyi kazandığımı öğrenmiş, şimdi de belki ilk işime başlayacağım bir görüşmeye gidiyordum.
Her şey peş peşe gelişiyordu.
Çantama telefonumu, cüzdanımı ve gerekli olabilecek birkaç eşyayı koydum. Son olarak bilgisayarın ekranını kapatıp odadan çıktım.
Kapıdan çıkmadan önce bir kez daha telefonuma baktım. Adres hâlâ mesajların arasındaydı.
Ayça Yılmaz.
Beril.
Bir yaşında.
Bu üç bilgi, o akşam için bildiğim her şeydi.
───
Yol boyunca pencereden dışarıyı izledim.
Akşamın karanlığı şehrin üzerine yavaş yavaş çökmüştü. Sokak lambalarının ışıkları kaldırım taşlarının üzerinde uzuyor, araçların farları ıslak asfaltın üzerinde kısa parıltılar bırakıyordu. Hava serindi. Montumun yakasını biraz daha yukarı çektim.
Bir yandan gideceğim evi düşünüyordum.
Acaba nasıl bir aileydi?
Beril nasıl bir bebekti?
Beni sever miydi?
Bebeklerle iletişim kurmak yetişkinlerle konuşmaktan çok daha farklıydı. Onların kelimelerinden önce yüz ifadelerini, hareketlerini ve seslerini anlamaya çalışırdınız. Bir yabancının yanına alışmaları zaman alabilirdi. Bu yüzden ilk karşılaşmada sabırlı olmam gerektiğini biliyordum.
Ayça'nın da evde olacağını düşünüyordum. Sonuçta ilanı veren oydu. Belki çalışma saatlerini, Beril'in alışkanlıklarını ve dikkat etmem gereken şeyleri onunla konuşacaktım.
Telefonumdaki adrese yeniden baktım.
Yaklaşmıştım.
Bir süre sonra araçtan inip gönderilen konuma doğru yürümeye başladım. Sokak, geçtiğim ana caddeye kıyasla daha sakindi. Evlerin çoğunda ışıklar yanıyordu. Bazı pencerelerden televizyon sesleri duyuluyor, uzaktan bir köpeğin havlaması geliyordu.
Adresi kontrol ederek birkaç adım daha ilerledim.
Sonunda aradığım evi buldum.
Kapının önünde durup numarayı tekrar kontrol ettim. Yanlış yere gelmediğimden emin olunca derin bir nefes aldım.
İçimde hafif bir heyecan vardı.
Montumun cebindeki telefonumu kontrol ettim. Sonra kapıya yaklaşıp zile bastım.Bir süre bekledim.İçeriden ayak sesleri geliyordu. Kapının arkasında birinin hareket ettiğini duyabiliyordum. Birkaç saniye sonra kilidin sesi işitildi ve kapı açıldı.
Karşımda bir adam vardı.
İlk dikkatimi çeken şey yüzündeki gerginlik oldu.
Beni görür görmez kaşları çatıldı. Sanki karşısında bir bakıcı adayı bulmayı beklemiyormuş gibi şaşkın ve sert bakıyordu. Bir an yanlış kapıya geldiğimi düşündüm. Adresi yeniden kontrol etmek için telefonuma uzanacak gibi oldum ama kendimi durdurdum.
Belki de Ayça'nın eşi ya da bir yakınıydı.
Yine de yüzündeki ifade pek misafirperver sayılmazdı.
"Şey, ben bakıcı ilanı görmüştüm de... Bu adres yazıyordu."
Adamın kaşları biraz daha çatıldı.
Bana öyle bir bakıyordu ki sanki kapısına yanlışlıkla değil, bilerek gelmişim gibi. Bakışları üzerimde kısa bir süre dolaştı. Ardından yüzündeki ifade daha da sertleşti.
"Yanlış gelmişsin. Ben herhangi bir bakıcı ilanı falan vermedim."Kapıyı kapatmak üzere hareket etti. Ne olduğunu anlamamıştım. Birkaç saniye önce doğru adreste olduğumdan emin olduğum hâlde şimdi yanlış yerde olduğum söyleniyordu. Üstelik bu işi gerçekten istiyordum. Daha ilk cümlede geri dönmek istemedim.
Panikle elimi kaldırdım.
"Bir saniye, lütfen! Yanlışlık olamaz, dün gece internette gördüm ilanı. Gerçekten bu işe çok ihtiyacım var, bakın göstereyim," diyerek montumun cebinden telefonumu çıkardım.
Ekranı açarken parmaklarım biraz titriyordu. İlanın bulunduğu sayfayı bulup adama uzattım.
Telefonumu elimden aldı.
Bakışlarını ekrana çevirdi. Önce ilanı inceledi, sonra yüzündeki ifade değişti. Az önceki sertliğinin yerini anlamlandıramadığım bir şaşkınlık almıştı. Sanki ekranda gördüğü şey onu hazırlıksız yakalamıştı.
Ben de onun yüzünü inceliyordum.
Bir an gözlerini ekrandan kaldırıp bana baktı. Sonra yeniden telefona döndü. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sessizlik uzadıkça içimdeki huzursuzluk da büyüyordu.
Acaba Ayça yanlışlıkla mı ilan vermişti?
Belki de artık bakıcı aramıyordu.
Belki de bu adam, ilanı görmeden böyle bir karar verildiği için kızmıştı.
Aklımdan türlü düşünceler geçerken sonunda telefonumu bana uzattı.
"Kusura bakma," dedi sesini yumuşatmaya çalışarak. "Eşim... Yani Ayça ilanı bana haber vermeden açmış olmalı. Dün gece acil bir işi çıktı, şehir dışına gitmek zorunda kaldı. Benim de haberim yoktu."
Eşim...
Yani Ayça...
Bu küçük düzeltme dikkatimi çekmişti. Önce eşim demiş, sonra Ayça'nın adını söylemişti. Belki de heyecandan ya da dalgınlıktan böyle konuşmuştu. Üzerinde durmamaya karar verdim.
Adamın yüzündeki sertlik de biraz olsun azalmıştı.
Şehir dışına çıkmış olması, ilk başta yaşadığım şaşkınlığı açıklıyordu. Demek ki ilanı o vermiş, fakat evden ayrılmadan önce bu konuyu eşiyle konuşmamıştı.
Telefonumu geri alırken rahatladığımı hissettim.
"Ah, anladım! Önemli değil, gerçekten çok sevindim. Bebeğe çok iyi bakarım, hiç şüpheniz olmasın."
Yüzümde içten bir gülümseme oluştu.
İş görüşmesi için geldiğim evin kapısında geri çevrilmek üzereyken şimdi içeri davet edilmeyi bekliyordum. Biraz önceki gerginlik yavaş yavaş dağılmıştı.
Adam kapıyı ardına kadar açıp kenara çekildi."İçeri geç lütfen. Adın neydi?"
"Simay" dedim çekingen bir gülümsemeyle içeri adım atarken.
───
Evin içine girdiğimde ilk fark ettiğim şey sessizlik oldu.
Dışarıdan bakıldığında sıradan, sakin bir ev gibi görünüyordu. İçerideyse insanın üzerine çöken tuhaf bir hava vardı. Koridor geniş sayılmazdı. Duvarların rengi açık tonlardaydı. Bir köşede ayakkabılık, diğer tarafta küçük bir sehpa bulunuyordu. Evin düzenli olduğunu söyleyebilirdim ama bu düzenin içinde bir eksiklik hissediliyordu.Sanki biri aceleyle evden ayrılmış, geride yarım kalmış bir hayat bırakmıştı.
Kapı arkamdan kapandığında adamın kilidi çevirdiğini duydum.
Bir an ona döndüm.
Hareketleri dikkatimi çekmişti. Kapıyı kapatırken bile aceleciydi. Ardından kilidi kontrol etti. Bunu güvenlik amacıyla yapmış olabilirdi. Yine de yüzündeki gerginlik henüz tamamen kaybolmamıştı.
"Beril nerede?" diye sormak istedim ama önce onun konuşmasını bekledim.Adam koridorun iç tarafını işaret etti."Beril'in odası şurada."Başımı salladım.
"Tamam."
Ayakkabılarımı çıkarıp kenara bıraktım. Çantamı elimde tutarak gösterdiği yöne doğru ilerledim. Koridorun sonuna yaklaştıkça evin içinden hafif bir bebek kokusu gelmeye başladı. Temiz çamaşır, pudra ve bebek bakım ürünlerinin birbirine karışmış tanıdık kokusu...
Kapının önünde durup içeri baktım.
Oda, evin geri kalanından daha sıcak görünüyordu. Açık renkli duvarların önünde küçük bir beşik, yanında oyuncaklarla dolu bir sepet vardı. Bir köşede yumuşak bir halı, diğer tarafta minik kıyafetlerin bulunduğu bir dolap duruyordu.
Ve beşiğin içinde Beril vardı.
Bir yaşında olduğunu bilsem de onu ilk gördüğümde ne kadar küçük olduğunu fark ettim. Minik ellerini hareket ettiriyor, yüzünü buruşturarak etrafına bakıyordu. Beni görünce gözleri bir an üzerimde durdu.
Ona doğru birkaç adım attım.
"Merhaba küçük hanım," diye fısıldadım.
Beril cevap vermedi tabii. Yalnızca gözlerini benden ayırmadan bakmayı sürdürdü.
Gülümsedim.
Bir bebeğin seni tanımaması kadar doğal bir şey yoktu. Ben onun için yeni bir yüzdüm. Bu yüzden hemen yaklaşmak yerine biraz mesafede durup onun beni incelemesine izin verdim.
Çantamı odanın uygun bir köşesine bıraktım. Sonra yavaşça beşiğin yanına eğildim.
"Ben Simay. Sen de Beril'sin, değil mi?"
Küçük ellerinden biri beşiğin kenarına uzandı. Parmakları kumaşa dokunup yeniden geri çekildi.
Gülümsemem biraz daha genişledi.
"Ne kadar tatlısın sen."
O sırada arkamdan ayak sesleri duydum. Kapının eşiğinde duran adamın hâlâ orada olduğunu fark ettim. Başımı çevirince bana bakıyordu.
"Bir şeye ihtiyacın olursa söyle," dedi.
"Tabii, teşekkür ederim."
Bir süre sessiz kaldı.Sanki bir şey söylemek istiyor ama nereden başlayacağını bilemiyor gibiydi. Bakışları bir an Beril'e kaydı. Sonra yeniden bana döndü.
"Şimdilik onunla biraz ilgilen. Benim halletmem gereken birkaç şey var."
Başımı salladım."Olur. Beril'in günlük düzenini, neler yiyip içtiğini ve uyku saatlerini de öğrenebilir miyim? Ona daha rahat yardımcı olabilmem için bilmem iyi olur."
Adam kısa bir an duraksadı.
"Sonra konuşuruz."
Bu cevap beklediğimden daha kısa olmuştu.
Yine de üstelemedim.
"Tamam."
Bana son bir kez baktıktan sonra odadan uzaklaştı. Ayak sesleri koridorda yankılanarak giderek azaldı.Odanın içinde yeniden yalnız kaldım.Beril'e döndüm."Sanırım bugün ikimiz biraz birbirimizi tanıyacağız," dedim.
Küçük kızın yüzünde beliren ifadeyi anlamaya çalışırken odanın ayrıntılarını incelemeye başladım. Beşiğin yanındaki küçük dolapta birkaç bez, yedek kıyafet ve bakım malzemesi vardı. Oyuncak sepetinde renkli halkalar, yumuşak hayvan figürleri ve kumaş kitaplar bulunuyordu.Bir yaşındaki bir çocuğun ilgisini çekebilecek ne varsa düşünülmüş gibiydi.
Yalnızca odanın içinde bir şey eksikti.
Ayça.
İlanı veren, kardeşi için bakıcı arayan kadın evde değildi. Şehir dışına çıktığı söylenmişti. Onunla tanışmayı, Beril'in alışkanlıklarını doğrudan kendisinden öğrenmeyi istemiştim. Ama bu mümkün olmayacaktı.Yine de bunun geçici bir durum olduğunu düşündüm.Belki ertesi gün dönerdi.Belki de gerçekten acil bir işi çıkmıştı.
Beril'e yeniden baktım. Küçük kız ellerini bana doğru uzatmıştı. Biraz yaklaştım. Önce parmaklarını tuttum, ardından onun tepkisini bekledim.Beni yadırgamamış gibiydi.
"Öyle mi? Tanıştığımıza sevindin mi?"
Beril küçük bir ses çıkardı.
Güldüm.O an, birkaç saat önce bilgisayarımın başında iş ararken bu eve geleceğimi, böyle bir odaya gireceğimi ve bu minik kızla tanışacağımı düşünmemiştim.
Hayat gerçekten de bazen insanı hiç beklemediği yerlere götürüyordu.
Beşiğin kenarındaki örtüyü düzelttim. Sonra odanın içinde bulunan küçük koltuğa oturup Beril'i izlemeye başladım. Onunla hemen ilgilenmeye başlamadan önce çevresini tanımak, kendimi de ona alıştırmak istiyordum.
Bir süre sonra koridordan yeniden sesler geldi.
Başımı kapıya çevirdim.Merih'in evin içinde bir yerlere gidip geldiğini duyabiliyordum. Adımlarının ritmi düzensizdi. Bazen hızlı hızlı yürüyor, bazen bir yerde durup yeniden hareket ediyordu.İlk karşılaşmamızdaki hâlini düşündüm.
Kapıyı açtığında yüzünde beliren şaşkınlık...
İlanı görür görmez değişen ifadesi...
Ayça'nın şehir dışında olduğunu söylerken yaşadığı kısa duraksama...Bunların hepsi aklımın bir köşesinde kalmıştı.Belki de evde yaşanan bir sorun vardı. Ayça'nın aniden şehir dışına çıkması, bir yaşındaki kardeşinin bakımını bir yabancıya bırakmak zorunda kalmaları... Bunların hepsi insanı yorabilecek şeylerdi.
Merih'in gergin olması da bu yüzdendi belki.
Benim görevimse bu evin içinde olup bitenleri sorgulamak değildi.
Ben buraya çalışmak için gelmiştim.
Beril'e bakacaktım.
İşimi düzgün yapacak, güvenlerini kazanacak ve kendi hayatımı kurmak için ilk adımımı atacaktım.
Kendi kendime bunu hatırlatıp yeniden Beril'e döndüm."Şimdi bakalım, seninle nasıl anlaşacağız?"Beril gözlerini kırpıştırdı.
Gülümseyerek ona elimi uzattım.
O gece henüz bilmiyordum.
Bir iş ilanıyla girdiğim bu evin, hayatımın en karmaşık dönemlerinden birinin başlangıcı olacağını bilmiyordum.
Ayça'nın neden şehir dışında olduğunu, Merih'in neden bu kadar tedirgin göründüğünü, evin içinde neden böyle ağır bir sessizlik dolaştığını bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, üniversiteyi kazanmış olduğum ve artık kendi paramı kazanabileceğim bir iş bulduğumdu.
En azından o gece, her şey bana bundan ibaret görünüyordu.