Zamanın tozlu raflarında tüm anılarım birer kitaptı. Zamanında heyecanla, umutla yazılmış; şimdi ise yaprakları sararmış, unutulmaya yüz tutmuş birer kitap...
Belki de her şeyin bir zamanı vardı. Bir parlama, bir okunma, bir de tozlanma zamanı gibi.
Peki, zamanı geçince ne yapacaktık? Bizi birilerinin rafa kaldırmasını bekleyip kaderimize göz mü yumacaktık, yoksa son bir kez daha okunmak için var gücümüzle çabalayacak mıydık?
Ben çabalamayı seçmiştim...
Sonunda soğuk bir ölüm olduğunu bilsem de...
Bir daha kimsenin yüzüme bakmayacağını, beni kendi içlerinde diri diri gömüp öldüreceklerini bilsem de...
Çabalayacaktım.
_____
Duvardaki eski saatin mekanik tıkırtısı, gecenin kasvetli sessizliğinde zihnimin en uç noktalarında yankılanıyordu. Nefesimi tutmuş, gözlerimi masanın üzerinde duran telefona dikmiştim. Haber bekliyordum. O karanlığın son bulduğuna dair bir ölüm haberi...
Belki de her şey bugün, tam şu an son buluyordu. Yan odada, dünyanın tüm kötülüklerinden habersiz mışıl mışıl uyuyan kardeşimle yeni bir hayata başlayacaktık. Mutlu olacaktık. Gölgelerden korkmadan, arkamıza bakmadan yaşayacaktık.
Birden bu eski evin ağır sessizliği, telefonun keskin zil sesiyle bir bıçak gibi delindi. Kalbim göğüs kafesimi dövmeye başlarken titreyen parmaklarımla telefonu elime aldım. Çağrıyı yanıtlayıp cihazı kulağıma götürdüm.
"Tamam mı? Bitti mi artık her şey?"
Sesim fısıltıdan farksız çıkmıştı. Sorularıma nefes nefese cevap beklerken telefonun diğer ucunda buz gibi bir kahkaha yankılandı. Kanım damarlarımda dondu. Merih mi gülüyordu? Oysa böyle bir anda neden gülüyordu?
"Gerçekten söyledikleri kadar aptalmışsın," dedi alaycı ve ruhsuz bir tonla. Derin bir nefes alıp devam etti. "Kapıyı açsana, dondum dışarıda."
Zihnim durmuş, kelimeler anlamını yitirmişti. Neden böyle davrandığı hakkında en ufak bir fikrim yoktu ama ayaklarım benden bağımsız hareket etmeye başlamıştı bile. Telefonu kulağımdan indirip ağır adımlarla sokak kapısına doğru ilerledim. Kapının soğuk metal kolunu tuttuğumda, birkaç saniye sonra başıma gelecek felaketten tamamen bihaberdim. Kolu yavaşça indirip kapıyı araladım.
Karşımda Merih yoktu.
Karşımda, gecenin karanlığıyla bütünleşmiş, baştan aşağı simsiyah giyinmiş yabancı bir adam duruyordu.
Tam dudaklarımı aralayıp Merih'in nerede olduğunu soracakken, adamın elindeki silahın soğuk namlusunu fark ettim. Her şey bir göz kırpması kadar hızlı gelişti. Kulakları sağır eden o patlama ve hemen ardından kafamın içinde hissettiğim yakıcı, keskin acı, bu savaşı da kaybettiğimi gösteriyordu. Yere yığılırken gözlerim karanlığa teslim oluyordu.
Hem en güvendiğim kişi tarafından sırtımdan vurulmuş hem de onu öldürememiştim.
Başaramamıştım..