“Belki bir gün lazım olur diye;
kıyıya köşeye biraz mutluluk saklamalıydık…”
(İlhan Berk)
Gözlerimi açtığımda karanlık bir odadaydım. Bir koltukta oturur vaziyetteydim. Boynum ve sırtım oldukça ağrıyordu.
Elim hemen boynuma gitti ve ovalamaya başladım. O an farkettim. Ne ellerim bağlıydı, ne de ayaklarım. Gözlerim bile açıktı.
Odaya biraz göz gezdirdim fakat, odada pencere bile bulunmadığı için etraf kapkaranlıktı. Kapı ne tarafta kalıyordu onnu bile göremiyordum.
Oda da garip bir koku vardı. Öyle kötü kokuyordu ki yüzümü ekşitmeden duramadım. Bir an nefesimi tutmayı denedim fakat olmuyordu.
“Kimse yok mu? Çıkarın beni buradan!”
Gözlerimin açık olduğuna emindim fakat öyle bir karanlık etrafı sarmıştı ki paniklemiştim. Oturduğum koltuğu bile göremiyordum.
Ayağa kalkmak istedim fakat ayağımın ağrısından geri koltuğa düşmüştüm. Koltuğa dokunduğumda anlamlandıramadığım yer yer ıslaklıklar ve katılaşmış lekeler vardı.
Elime bulaşan lekenin ne olduğunu bilmediğim için, ellerimi dizlerime ve koltuğa silmeye çalıştım.
Nefes alışlarım sıklaşmıştı ve ne yapacağımı bilmiyordum. O an tavandan yüzüme bir şey düştü. Böcek sandığım için çığlık atarak koltuktan kalktım ve ellerimle yüzümden o şeyi atmaya çalıştım.
Ayağımın ağrısı daha da şiddetlendi ve yere düştüm. Ağrının artması ile soğuk zeminde öylece uzanırken çığlık atmaya başladım. Bir yandan da ağlıyordum.
Sonra bir gıcırtı duydum. Sol tarafımdan bir kapı açılmış ve yüzüme dışarıdan gelen bir ışık yansıyordu.
Ağlamamın yerini iç çekişlerim aldı ve doğrudan ışığın olduğu yere doğru bakmaya başladım.
Birisi yanıma geldi ve önümde eğilip bana baktı. Yüzünü tam göremiyordum. Ellerini yüzüme koydu ve başımı sağ, sola hareket ettirerek yüzümü inceledi. Yüzüme düşen saçları hissedince bu kişinin bir kadın olduğunu anladım.
“Patrona haber verin. Misafiri uyandı.” Sesi kalın çıkmıştı. Elleri fazla büyüktü ve yüzünü hiç arkasına çevirmeden seslenmişti. Bu kişi sanırım uzun saçlı bir erkekti.
Bir kaç adım sesleri duydum. Bir de ıslık sesi. Önüme eğilen adam hemen kalktı ve gitti. İçeriye giren kişi ler vardı. Bunu biliyordum. Birisi ayaklarımın orada durmuş üstten bana bakıyordu. Diğer kişi ise sol tarafımda tam ışığın geldiği yönde durmuştu.
Üzerimde olan gözlerin sayısı artıyor gibi hissediyordum. Yutkundum ve sadece tavana baktım. Odada sadece benim iç çekişlerim vardı.
“Uzun zaman oldu çocuk. Yine bana geldin.” Sol tarafımda ki adam arabadan düştüğümde konuşan yaşlı adamdı.
Uzun zaman oldu derken? Daha önce bu adamla konuşmamıştım hatta tanımıyordum bile. Ben ona hiç gitmemiştim ki. Yine bana geldin demesi gerçekten de bir bunak olduğunun göstergesiydi.
Bir bunak tarafından kaçırılmıştım ve beni başka birisine benzetiyordu. Yanlarında ki köpeklerine de beni kaçırmaları gerektiğini mi söylemişti. Şanssızığın böylesi!
“Turgut, ışıkları yak. Misafirimiz yeterince korkmuş görünüyor. Odanın güzelliğini görünce keyfi yerine gelecektir.”
Yaşlı adamın emriyle odanın içini loş sarı ışık kapladı. Gözlerim karanlığa alıştığı için aniden gözlerimi kapattım. Şu an keyfim hiçte yerine falan gelmemişti!
“Aç gözlerini çocuk.” Bunu görmen gerek. Eminim çok seveceksin.” Sesi neşeli geliyordu.
Ellerimle yüzümü kapatmış duruyordum. Fakat yavaşça gözlerimi açtım ve doğruca bana bakan siyah gözlere baktım. “Ya bey amca, kimsin hiç bilmiyorum. Umrumda bile değil, hatta ilgilenmiyorum. Beni tanıman imkansız çünkü seni tanımıyorum! Bırak beni!”
Sesim kısık ve titrek çıkmıştı. Bir an da göz hizamdan çıktı ve gözlerim tavanda sabit kaldı. Gözlerim dehşetle açıldı ve bütün sırt, boyun ve ayak ağrılarıma rağmen irkilerek doğruldum.
Tavanda yer yer lekeler bulunuyordu. Kırmızı lekeler…
Kan lekeleri…
Ayağa kalkmaya çalıştım fakat olmadı. Yaşlı adam elini omzuma koydu ve irkilerek ondan uzaklaşmaya çalıştım. Arkamı döndüm ve odada bulunan tek mobilyayı gördüm. Daha demin oturduğum koltuğu.
Koltuğun baş kısımlarında yer yer kanlar bulunuyordu. Tavana baktığımda yine kan lekeleri gördüm. Hepsi yeni oluşan lekelerdi. Kan izleri tavanda yer yer bulunuyordu fakat hepsi kurumuş koyu kırmızı rengini almışlardı. Fazla büyük kan izleri değildi fakat ürkütücüydü.
Koltuğa, tavandan bir damla kan geldi. O an yüzüme gelen şeyin böcek olduğunu sanmıştım fakat değilmiş, kanmış.
Hemen ellerime baktım. Ellerimde kan görünce çığlık atmaya başladım. Yeniden ağlamaya başlamıştım.
“Özkan Bey ben uyardım onu fakat hiç susmuyor. Ağlarsa ses tellerinin kanayacağını, onların tadı ile midesinin bulanacağını sonra kusarak kendi kanında boğularak ölme ihtimalini söyledim. Fakat hâlâ ağlamakta ısrarcı. Ama bu görüntüyü keyifle izleyeceğim için keyifliyim.”
Konuşan kişiye baktım hemen. Koltuğun önünde duruyordu ve yüzünde kar maskesi takılıydı. Onu görünce aklıma bazı görüntüler geldi.
Yayla evindeydim. Kitap okurken elektrikler gitmişti. Sonra odama çıkmış şarkı söylemeye başlamıştım. Sonra motorlu testere sesleri duymuştum. Biri odama girmişti, ben de balkondan atlamıştım. O kişi ise yanıma gelmiş ve aynen böyle konuşmuştu. Bir de ıslık sesi vardı.
“Bak bana öyle bakma küçük şeytan. Korkuyorum sonra. Ve korkunca neler yapacağımı görmek ister misin emin değilim. Ama görmek istemediğini düşünüyorum.” Sonra yeniden ıslık çalmaya başladı ve gözlerini benden ayırdı.
Omzumda ki elin baskısını hissedince yeniden yaşlı adama baktım. Ama o doğrudan ıslık çalan kişiye bakıyordu. “Bu kadar sohbet yeterli. Misafirimizi yeni odasına alın. Anlaşılan ayağı kırılmış, bir doktora göstersek iyi olur.” Dedi ve odadan çıktı.
Odaya tekerlekli sandalye ile birisi geldi. Herkesin yüzünde siyah maskeler vardı. Ve herkes siyah giyinimlilerdi. Yanıma gelen kişi ayağa kalkmam için elini uzattı fakat ben ona sadece bakıyordum.
Islık çalan kişi ise bana doğru yaklaşmıştı. “Eee ama biz seni hep böyle beklecek miyiz?” Dedi ve elleri, bacaklarımın altından ve sırtımdan tutarak beni kaldırdı ve tekerlekli sandalyeye bindirdi.
Sırtım ve ayağım ağrıyordu fakat bu pisliklerin yanında daha fazla ağlayıp kendimi küçük düşüremezdim.
Tekerlekli sandalyeyi getiren kişi sandalyeyi ilerletmek için arkama geçmişti ve yavaşça ilerlemeye başladık. Arkamda kalan psikopat ise ıslık çalmaya devam ediyordu.
Odadan çıktık ve sağ tarafa doğru döndük. Önümde uzun bir koridor vardı. Yer yer kapılar görüyordum etrafta ve içeriden bazı sesler geliyordu. İnleme sesleri, ağlamalar, küfürler…
Yanından geçtiğimiz bir odadan kapıya yumruk atma sesleri duyunca irkildim ve ellerimi sandalyenin tekerlerine koyarak durdurdum.
“Lütfen çıkarın beni buradan! Özür dilerim hata yaptım. Burada kalmak istemiyorum!”
İçeriden bir kadının sesi geliyordu. Kapıyı yumrukluyor ve bağrıyordu.
“Kim bu kadın? Neden böyle bağrıyor? Kimseyi böyle esir tutmaya hakkınız yok!” Doğrudan arkamdaki kişiye bakıyordum.
“Sen hâlâ mı bağrıyorsun küçük şeytan? Sanırım bağırmamayı öğrenmen için illa kanında boğulman gerekecek.”
Bana baktı ve ellerini teslim oluyormuş gibi yukarı kaldırdı. Sonra yanımdan geçti ve kapıyı yumruklayan kadının kapısına sert bir yumruki attı. Demir kapı öyle şiddetle ses çıkarmıştı ki, kırılmaması mucizeydi.
“Bu bir süre susmasını sağlar. Bazı travmaları var bununla ilgili. Açıkcası travma denen şey saçmalık. Geçmiş gitmiş bir şeyden böyle etkilenmek,” gür bir kahkaha attı. “Bi süre sesini duymazsın küçük şeytan. Rahatsız olacağın her şeyden kaçınıyoruz gördüğün gibi.” Bana döndü göz kırptı ve ıslık çalarak ilerlemeye devam etti.
“Ben ondan değil senden rahatsız oluyorum. İmkanın varsa kendine bir uçurum bul ve atla!” Bu sözlerime sadece kahkaha attı ve sol tarafa dönerek kayboldu. Aşağılık şey!
“Ellerini çekecek misin? Yoksa ellerinin tekerlere sürtünmesi ile kanamasını göze alıyor musun?”
Ya sabır! Ellerimi tekerlerden çektim ve dizlerimin üzerine koydum. “Al çektim oldu mu?”
“Oldu.” Sandalyeyi ilerletti ve koridorun sonunda bulunan asansörün önüne getirdi. Düğmeye bastı ve asansörün gelmesini bekledik.
“O ıslık çalan gerizekalının adı ne?” Kıkırdayarak güldü önce. “Senin de ondan kalır yanın yok doğrusu.” Boğazını temizledi. Asansör açıldı ve karşı aynadan ciddi ifadesini gördüm. Asansöre bindik ve gözlerini benden ayırmadan düğmeye bastı. Biraz korkutucu görünüyordu doğrusu. Yutkundum ve başka bir şey demedim.
Aynadan ona baktığında onun gözleri zaten hep benim üzerimdeydi. Her göz göze gelişimizde gözlerimi kaçırıyordum fakat onun gözleri üzerimde olduğu için rahatsız hissediyordum.
Biraz dik başlı bir kişiliğe sahiptim. Bunlara da kendimi ezdirmek gibi hata asla yapmazdım ama bir süre fazla cevap vermezsem iyi olurdu. Çünkü o kadının yardım çığlıkları, zayıf noktalarını bilmeleri, o kan lekeleri… Hiçbiri normal şeyler değildi. Bir an önce buradan kurtulmanın yolunu bulmalıydım.
Asansör durdu ve geri geri çıktık. Gözlerini hâlâ üzerimde hissediyordum. Sağ tarafa doğru döndük ve ilerledik. Girdiğimiz koridorda sadece bir kapı görünüyordu. Beyaz bir kapıydı ve oraya doğru ilerliyorduk.
“Yaşlı adamın bahsettiği oda burası mı?”
“Gerizekalıyım ya ben. Bilmiyorum, artık. Herşey olabilir.”
Gözlerim irice açıldı. “Ne demek her şey olabilir? Salak mısın sen?”
Kapının önünde durduk. Uzanıp kapıya vurdu fakat gözleri benim üzerimdeydi. Siyah gözleriyle yeniden denk düşünce başımı hemen sol tarafa çevirdim.
Kapıyı birkaç kez çaldı ve geri çekildi. Başımı geri çevirdim ve doğrudan kapıya bakmaya başladım. “İçeri de biri mi var? Neden kapıyı çaldık?”
“Salağım ya ben ondan çaldım kapıyı. Yoksa neden çalayım? Ayrıca çaldık dedin. Sen çalmadın kapıyı ben çaldım. Anlaşılan sen de gerizekalısın.”
Gözlerimi devirdim. “Ha ha çok komik.” Sesli bir nefes aldı ve verdi. Garip bir tipti. Gerçi şu an ne mantıklıydı ki?
“Kapıyı kimse açmayacak gibi. Biz mi açsak acaba?” Cevap gelmeyince birşey demedim. Arkamı dönüp ona bakmak istedim fakat bakışları gerçekten çok ürkütücüydü. Başımı yavaşça arkama çevirdim fakat kimse yoktu. Gitmişti. Adım seslerini bile duymamıştım.
Kaçmak için bir fırsat olabilirdi. Arkama baktığımda kimseyi göremedim. Bomboştu.
Sandalyenin tekerlerinden tuttum ve geri gitmeye çalıştım. Doğrusu biraz zorlanmıştım. Asansöre binmek ne kadar doğru olurdu bilmiyordum. Her an biri gelebilirdi. O yüzden asansörün tam karşı kısmında bulunan koridora gidecektim. İllaki bir merdiven vardır.
Zor da olsa geri geri ilerlemeyi başarmıştım. Sol tarafa doğru ilerledim ve bomboş koridorda ilerlemeye başladım. Etrafta rutubet kokusu vardı ve yanan her ışık sarı renkti.
Tekerlekli sandalyede ilerlemek gerçekten de çok zordu. Geri geri ilerlerken fazlasıyla zorlanmıştım fakat şimdi düz ilerlediğim için, biraz daha kolay geliyordu.
O an arkamdan asansörün kapısının açılma sesini duydum. Yutkundum ve ellerimi tekerlerden çektim. O an iki el silah sesi işittim. Çığlık atmam ise boş koridorda yankılanmıştı. Sonra adım sesleri duydum. Bana doğru yaklaşıyordu. Nefes alışlarım hızlanmıştı ve titriyordum.
“Kaçmaya mı çalışıyorsun sen?” Evet bu o gerizekalıydı. Beni buraya getiren ve gittiğini sandığım gerizekalı! Hızlı adımlarla önüme geçti ve üsten bana bakmaya başladı.
Gözlerim sadece yere bakıyordu. Başımı biraz yukarı kaldırdım ve elinde ki silahı gördüm. Gözlerim doldu hemen. Çenem de titriyordu.
Silahları oldum olası sevmezdim. Bana hep o geceyi hatırlatıyorlardı. O silahlardan çıkan kurşunlar yüzünden ailemi toprak altına koymuştum. Sonra da çiçek sular gibi su dökmüştüm. Annemin kanlı bedenine sarılarak uyumuştum ben.
Gözlerimi daha da yukarıya çıkardım ve o siyah gözlere öfkeyle baktım. “Beni mi öldüreceksin? Öldür öyleyse! Ne duruyorsun?” Gözlerimden düşen yaşlara engel olamadım. Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Dudaklarım gülüyordu ama gözlerimden yaşlar akıyordu.
“Ne o? Yoksa sahibinden beni öldürmemek üzere emir mi aldın? İşte onun köpeğisin sen! O yüzden hiçbirşey yapamazsın.” Çenesi kasılmıştı. Dişlerini sıkıyordu.
Gözlerim elindeki silaha değdi. Parmağı tetikteydi ve biraz daha damarına basarsam namlusunu bana çevirecek gibiydi.
Buruk bir gülümseme oluştu yüzüme. O gece geldi aklıma. Siren sesleri, polislerin bana sorular sormaları, benim ağlamalarım ve annemi isteyişim…
Geçmiş öylece gözlerimin önünden geçti. Arkamdan gelen alkış ise irkilip geçmişten sıyrılmama neden olmuştu.
“Etkilendim doğrusu. Oysa, ölümden korktuğunu düşünürdüm. Ama tek bir silah görmen ile geçmişi hatırlayıp ölmek istedin.” Sonra kahkaha attı. Bu konuşan kişi yaşlı adamdı.
Geçmişimi bilemezdi değil mi? Beni tanıyormuş gibi yapıp bazı çıkarımlarda bulunmuş ve çıkarımları tutmuştu sadece öyle değil mi? Bu kadar da geçmişimi doğru tahmin etmesi şüpheye düşürüyordu.
Tekerlekli sandalyeyi tutu ve kafasını kulağıma doğru eğdi. “Bazı gerçekler gün yüzüne çıkana kadar ne buradan gidebilirsin ne de ölebilirsin. O yüzden kaçmak veya ölmek gibi hayallerini biraz ertelemek zorundasın çocuk.” Kısık sesle konuşmuştu ve kafasını hemen geri kaldırıp bana odaklanmış şekilde bakan köpeğine döndü gözleri.
“Şşt, sen de öyle bakma Nida kıza.” Şaşkınlıkla arkamı döndüm ve yaşlı adama bakmaya başladım.
Geçmiş kapılarını araladı ve önüme geldi. O gece o adam da bana Nida kız demişti.
“O sadece adının hakkını vererek çığlık atıyordu. Bir daha sakın ona böyle davrandığını görmeyeyim.” Bakışları bana döndü. “Adının hakkını ver Nida kız. Daha yüksek çığlık at.”
Geçmişimde ki o adam da böyle demişti. “Daha yüksek bağır Nida kız! İsminin hakkını ver ve daha yüksek seslen onlara!”
Yutkundum. “Se- sen o, sen o sun.” Çenem titriyordu ve gözlerim dolmuştu. O ise parlayan gözler ve mutlu bir ifadeyle bana bakıyordu.
“Demek hatırladın beni. Güzel bir günde tanıştık seninle çocuk. Bu öğrendiğin ilk gerçekti. Herşey yeni başlıyor.”
Sandalyemi geriye doğru çekti ve ters yöne doğru döndürerek daha demin ki odanın olduğu koridora giren yolda durdu. Sol tarafa doğru baktı ve adamına birşeyler söyledi. Fakat duymadım bile. Kulaklarımda annemin çığlıkları vardı. O gün film şeridi gibi gözümün önünden geçip gidiyordu.
Odanın önünde durduk ve sağ tarafıma doğru eğilip kapıyı açtı. Sandalyeyi ilerletti ve odanın içine girdik.
Odanın koyu kırmızı duaları karşılamıştı önce. Gül kokusu vardı etrafta. Odanın sağ tarafında çift kişilik bir yatak bulunuyordu. Nevresim takımları bile kırmızıydı. Koyu kırmızı…
Yatağın sağ tarafında büyük bir pencere vardı. Gün doğuyordu ve gökyüzü en güzel rengine bürünmüştü. Gökyüzü turunculara bürünmüştü ve güneşin doğuşunu haber veriyorlardı.
Kapının arka kısmında bulunan duvarda ise büyük bir kitaplık vardı. Duvarla bir bütünmüş gibi duruyordu çünkü o da aynı renkteydi. Raflarında ise, evimde bulunan kitaplıkta bulunan bütün kitapların aynıları vardı. Yatağın karşısında ise orta boylarda bir ekran vardı. Yan kısımlarında ise iki tane tablo…
İlk tabloda kırmızı bir kalp vardı. Arka plan simsiyahtı. Kalbin üzerinde ise zincirler vardı. Kalp öyle detaylı çizilmişti ki, bütün damarları fazlasıyla gerçekçiydi.
İkinci tabloda ise panter vardı. Arka planı geceydi ve dolunay parlıyordu. Panterin ağzında ise kanlar vardı. Tırnakları toprak zemini kavramıştı. Sarı gözleri öyle parlıyordu ki…
Ben odayı incelerken o da bana bakıyordu. “Neden böyle bir şey yapıyorsun?” Sesim titremişti.
“Zamanı geri alamam. O yüzden geçen zamanı telafi etmeye çalışıyorum Nida kız.”
Önümde durdu ve doğrudan bana baktı. “Bacağın için bir doktor göndereceğim. Ne zaman susarsan veya acıkırsan, seslenmen yeterli. Sen gerçekleri öğrenene kadar buradasın. Ne kadar sürede öğrenirsin işte orası senin zekana kalmış.”
Ağır adımlarla odadan çıktı ve kapıyı kapattı. Üç kez kilitleme sesini duydum ve sonra da uzaklaşan adım seslerini…
Odada gül kokusu vardı. Babamın küçükken anneme getirdiği güllerin kokusuyla aynıydı. Kitaplıkta Bremen Mızıkacıları kitabı vardı. Çocukken ağabeyime okuması için yalvardığım bir masaldı. Oda baştan sona kıpkırmızıydı. Küçük Nida’nın en sevdiği renkti. Yatağın yanında duran komidinin üzerinde beyaz bir vazo içinde kurumuş mor laleler vardı. Annemin en sevdiği çiçek mor lalelerdi.
Bu oda öylesine ailemdi ki…
Bu adamın ise bu bilgileri bilmemesini, hepsinin bir tesadüf olamsını dilemekten başka bir şey yapamadım.
Ama her ne kadar görmezden gelsem de bu adam hakkımda ki herşeyi biliyordu. Tek şaşırdığım şey ise o lalelerdi.
Babam bile bilmezdi annemin mor lale sevdiğini. Hep kırmızı güller alırdı. Bu bilgiyi ben de yeni öğrenmiştim. Bir ay önce yayla evinde annemin günlüğünü bulmuştum ve mor lalelerden bahsettiğ bir yazısını okumuştum.
Ben de mor laleler alıp mezarına ekmiştim. Belki de bu psikopat annemin mezarının üzerinde ki mor laleleri görmüştü.
Ne yapacağımı bilemiyordum. Oda öylesine ailemdi ki, ağlamaktan başka bir şey gelmiyordu elimden.
Sandalyemin tekerlerinden tutundum ve yatağa doğru ilerledim. Yatağın yanında durduğumda ise zorda olsa ayağa kalktım ve yatağa oturdum.
Sadece ağlıyordum. Artık ayağımın ağrısından daha şiddetli ağrıyan bir kalbim vardı.
Mor lalelerin olduğu tarafa döndüm ve gözlerimi kapattım. Sadece ağladım.
Çünkü elimden başka hiçbir şey gelmiyordu.