"Büyüdüğümü fark ediyordum,
Ama büyümüş halimi ne yapacağımı bilemiyordum."
(Şule Gürbüz)
GÜNÜMÜZ
Bir yaprak gibi savruluyordum. Hayat hep önüme engeller koymuştu. Önce çocukluğum gitti. Sonra ergenlik zamanım. Şimdiyse gençliğim.
Çocukluğum ailemdi benim. Ergenliğim müzikler olmuştu. Gençliğim ise kitaplar. Hepsini kaybettim. Elimde ne bir aile, ne müzikler, ne de kitaplar kalmıştı. İyi insanların üzüntüleri, kötü insanların hep eğlencesi olmuştu.
Şimdiyse hiç bilmediğim bir yerde öylece oturuyordum. Bir aracın içindeydim bunun farkındaydım fakat ellerim ve gözlerim bağlıydı. Tek duyduğum ses ıslık sesi ve rüzgarın uğultusuydu. Camlar açıktı. Bunu hissediyordum. Rüzgarın soğuk esintisi bütün bedenimi esir almıştı.
Araba bir anda durdu ve kafamı bir yere çarptım. Kafamı çarpmamla inlemem bir oldu. Tabi etrafımda ki hareketlenme seslerini de duymuştum.
"Aha! Demiştim ben. Dökülün lan paraları!"
"Lan şerefsiz it! Bilerek ani fren yaptın da öyle uyandı kız. Yoksa uyuyordu. Hile yaptın!"
"Valla Hakan abim haklı Necati abi. Hile yaptın. Para mara vermem sana."
Etrafımdaki sesler öyle fazlaydı ki, ne konuştuklarını bile tam anlamamıştım. Sonra ise bir tokat sesi duydum. Bir de yanımda kavga falan mı ediyorlardı?
"Sen ne konuşuyon lan! Sen kim oluyorsun da bana karşı geliyorsun dingil? Madem çocuk gibi ağlayacaktınız, girmeseydiniz iddiaya."
"Lan it! Boş boş söylenme. Zorla iddiaya girdirttin. Ben sana para falan vermem."
Başım öyle fazla zonkluyordu ki dayanılacak gibi değildi. Etrafımda ki bu sesleri ise hâlâ çözememiştim. Neredeydim lan ben?
"N-neredeyim ben?" Sonunda konuşabilmiştim. Sesim biraz kısık çıkmıştı fakat bütün sesleri susturmuştu.
"Ooo küçük hanım da uyanmış. Nasılsınız? Umarım uykunuzu almışsınızdır." Kimin konuştuğunu anlayamıyordum. Gözlerim kapalı olduğu için sağıma soluma dönerek sesin geldiği yönü bulmaya çalıştım. Kendimi fazlasıyla savunmasız hissediyordum.
"Açın gözlerimi! Kimsiniz lan siz!" Buraya nasıl gelmiştim onu bile hatırlamıyordum. Zihnimde birden fazla ses vardı. Hepsi aynı anda konuşuyorlardı. Nefes alışverişlerim hızlanmıştı çünkü fazlasıyla streslenmiştim.
"Lan uyandırdığıma pişman oldum ha. Şimdi bu yol boyunca hiç susmaz."
"Ha yani uyandırdığını kabul ediyorsun öyle mi?" Bir süre ses çıkmadı ve sessizlik oldu. Nefes alışlarım öyle hızlanmıştı ki kalbimin atışları bile hızlanmıştı.
Sonra araç durdu ve kapı açılıp kapanma sesleri duydum. Ellerimi kulanmaya çalıştım fakat ellerimi de arkamdan bağlamışlardı. Önden bağlı olsaydı belki de kapıları zorlayıp açabilirdim. Kahretsin!
Sonra ise yaslandığım kapı aniden açıldı ve sola doğru sendeledim. Daha doğrusu düştüm. Sırt üstü yere düşmüştüm fakat sırtım fazlasıyla ağrımıştı.
"Ooo çocuk, seni yeniden görmek ne güzel." Yeniden görmek mi? Konuşan kişi kimdi bilmiyordum ama ses tonu erkek olduğunu gösteriyordu. Biraz da yaşlı birisi gibi.
Gözlerim kapalı olduğu için kimseyi göremiyordum fakat üzerimde gözler olduğunu hissedebiliyordum. Ben yere sırt üstü düşmüşken herkes öylece bana bakıyordu! Ve hiçbirini tanımıyordum bile!
"Kimsiniz siz? Ne istiyorsunuz benden?" Düştüğüm yerden kalkmaya çalışıyordum fakat sırt ağrım ve ellerimin bağlı olması buna engel oluyordu. Kendimi çok çaresiz hissediyordum. Acınası bir durumdaydım.
"Kızı alın ve odasına götürün. Sonra da gözlerini açın. Onu en sevdiği renkten mahrum etmeyi inanın hiç istemem." Yine aynı adam konuşmuştu. Kimdi ki bu? Ayrıca en sevdiği renk derken? Bir de kahkaha atmıştı.
Tanrım o kadar mafya kitabı okumuş ve filmini izlemiş birisi olarak şu ana kadar beni onların kaçırdığını düşünmüştüm ama beni manyak bir amca mı kaçırdı?
Hiç birşey filmler ve kitaplarda ki gibi olmuyordu. Alın işte bu da kanıtı! En az 1.90 boyunda, yakışıklı, kaslı, karizmatik mafyalar tarafından kaçırıldığımı düşünen bana, yaşlı bir bunak tarafından kaçırılma şoku!
Ne diyorum lan ben?
Tam o an birisinin gelip beni kollarımdan tutup kaldırmaya çalıştı. Ayağa kalktığımda birisi kolumdan tuttu ve yürütmeye çalıştı. Hemen sendeleyip yeniden düştüm çünkü ayağımda inanılmaz bir ağrı vardı. Sırtım, sol kolum ve sol ayağım fazlasıyla ağrıyordu.
Ne olmuştu bana?
Zihnimi biraz zorladım fakat aklıma gelen tek bir şey vardı. Bir ses... Testere sesi. Aklıma başka hiçbir şey gelmiyordu. Sonra ise midemin bulantısı ile kusmaya başladım. Kollarımı tutan kişi bile kollarımı bırakmıştı. Ben yerde oturur vaziyette, soğuk zeminde öylece kusuyordum.
"Lan! Kahretsin!" Başım fazlasıyla dönüyordu ve birisi bağırıyordu. Şu an kimin ne yaptığıyla ilgilenecek durumda değildim, çünkü başım dönüyordu. Sonra ise bazı kahkaha sesleri duydum. Sonra birisi gelip yakalarıma yapıştı ve beni silkelemeye başladı. Zaten başım dönüyordu! "Seni Kumru ile tanıştırmak isterdim ama dua et ki Özkan Bey'in özel misafirisin!" Adam bir anda yakalarımı bıraktı ve bileklerimden sıkıca tutarak beni ilerletmeye başladı.
Başım sürekli olarak önüme düşüyordu ve midem ağzıma geliyordu. Bastığım yerden tahta gıcırtıları geliyordu ve yüzüme doğru esen rüzgar artık yoktu. O an bir eve girdiğimi anladım. Sonra ise bir sandalyeye oturtuldum ve ellerim sandalyenin arkasından bağlandı. Üstüne bir de ayaklarım bağlanmıştı. Gözlerimde ki bağ ise hâlâ duruyordu. Beni buraya getiren kişinin ise uzaklaşan adımlarını duydum. Gözlerimi açın. Beni bırakın! Diye haykırmayı öyle çok istedim ki... Ama bırakın haykırmayı, tek bir kelime konuşacak gücü bulamamıştım kendimde.
Sonrası ise karanlık...
********
Gözlerimi açtım ve etrafıma bakındım. Hava güneşli ve etrafımda bir sürü ağaç vardı. Hemen yerden kalktım ve panikle etrafıma bakındım.
"Kimse var mı?" Sonra koşmaya başladım. Nereye gittiğim hakkında hiçbir fikrim yoktu. Sonra ayağım bir yere takıldı ve düştüm. Yerden kalkmak istedim fakat ayağıma dikenli bir sarmaşık dolaşmıştı. Dikenler ayak bileğimi kanatmıştı fakat hiçbir acı hissetmiyordum. Sadece bağırdım. Sesim yankılanıyor ve geri kulaklarıma çarpıyordu.
Sonra elimin üzerine bir damla su geldi. Ama canım yanmıştı. Etrafıma bakındım ve yağmur yağdığını farkettim. Elime düşen ilk yağmur damlası canımı acıtmıştı fakat sonrası hiç canımı yakmamıştı.
Belki de ilk darbe de yıkılırdı insanoğlu, fakat sonradan alışırdı bütün darbelere. O darbelere göğüs germeyi öğrenirdi.
Ya alışırdı,
Ya da öğrenirdi.
Belki de diğer düşen yağmur damlaları da canımı acıtıyordu fakat ben hissetmiyordum. Bilmiyordum. Alışılmışlık hissi korkunçtu. Alışmak zorunda olmak ise tiksinmeme sebep oluyordu. Buna izin verdiğim için...
Ellerimle ayağıma dolaşan sarmaşığı açmaya çalıştım fakat her açmaya çalıştığımda ellerime dikenler batıyor ve hem ellerimden hem de ayağımdan kanlar akıyordu. Canım hiç acımıyordu ama ağlıyordum.
Sarmaşıklardan zor da olsa kurtulmuştum, ve yeniden koşmaya başlamıştım. Sonra bir göl gördüm. Biraz uzaktaydı fakat bu ona ulaşamayacağım anlamına gelmiyordu. Susadığımı hissediyordum. Göl uzaktan baktığımda bile öyle güzel görünüyordu ki... Bu sefer daha hızlı koşmaya başladım. Her koştuğumda biraz daha su içme isteğim uyanıyordu.
Koştum, koştum, koştum...
Her bir adım attığımda daha çok istiyordum o suyu içmeyi. Fakat her bir adımımda sanki daha da uzaklaşıyordu. Ben koşuyordum, göl ise daha uzağa gidiyordu. Sanki kaçıyordu benden.
Öyle çok koşmuştum ki nefes nefese kalmıştım. Sonra bir ses duydum. Bu bir silah sesiydi. Silahları oldum olası sevmezdim, acıyı hatırlatırdı bana. Sonra yere çöktüm. Nefes alamadım. Elim hızla kalbime gitti. Elim kıpkırmızı olmuştu. Kalbimden oluk oluk kan akıyordu. Demek ki kurşun bana isabet etmişti.
Sonra karşımda bir silüet gördüm. Silüetler...
Annemi ve ağabeyimi... Onlar gölün yanındalardı ve bana bakıyorlardı. Üstleri bembeyazdı. Beyaz giymişlerdi. Sonra birisini daha gördüm. Başka bir siluetti bu. Yüzü tam görünmüyordu. O da bembeyaz giyinmişti. Annem ve ağabeyimin arkasında duruyordu. Sonra sağ kolunu yavaşça kaldırdı. O an gördüm, elinde bir silah tutuyordu.
Korkudan kalbim sıkıştı, panik oldum, nefes alamadım, ayağa kalkmak istedim fakat yapamadım. "Yapma! Dur! Lütfen dur! Anne! Abi!"
Bağırsam da ne fayda... İnsanoğlu işte kafasına koydu mu yapardı. Ya da yapmaya çalışırdı. Kendi canı yanan her pislik başkalarının da canı yansın isterdi. Bu da o pisliklerdendi.
Tarih tekerruat etti ve o adam tam iki el ateş etti. Annem ve ağabeyimin o bembeyaz üstleri bir anda kan olmuştu. Kan kırmızısı...
Sonra ise ne göl kaldı, ne annemle ağabeyim ne de o pislik...
Geriye sadece karanlık kalmıştı.
Hemde koca bir karanlık...
********
O günün sabahı Nida kabuslar içinde çırpınırken evin sahipleri, evin bahçesine çıkmış ve silah sayımı yapıyorlardı. İçlerinden birisi onlara ihanet etmiş ve ormanın derinliklerine sakladıkları silahları ifşa etmişti.
Günlerden Salıydı. Özkan'ın ise sevmediği bir gün. O Çarşamba günlerini severdi. Daha huzur verici bulurdu. Günlerden hem Salı olması hem de silahlarının gitmesi onun için iğrenç bir günden oluşuyordu. Yarın kesinlikle güzel geçmeliydi.
"Lan! O silah öyle mi kutuya konulur it? Senden kıymetli lan o silah!" Özkan, adamlarından birisinin G19 model silahını ve daha nicelerini kutulara yerleştirirken hızlı ve sert bir şekilde kutuya koyduğunu fark edince bağırmaya ve adamını azarlamaya başlamıştı.
Özkan, adamlarını gruplar haline bölmüş ve o şekilde işlerini yönetiyordu. Üç adet grup oluşturmuş ve her grupta kırk kişi yer alıyordu.
Bu gruplar; 3S, 3K, ve 3H gruplarıydı.
3S Grubu, silahlarla ilgilenen gruptu.
3K Grubu, Özkan'ı korumakla görevli bir gruptu.
3H Grubu ise, yine Özkan'a ait hizmetlilerden oluşan bir gruptu. Bu grubun diğer gruplardan ayıran özelliği ise beş hizmetlinin kadın hizmetlilerden oluşmasıydı. Bu hizmetlilerin temel görevleri genel olarak temizlikti. Kanlı bir temizlik. Yemek görevleri de vardı elbette fakat zehirli yemekler.
Özkan sinirle adamına doğru yaklaştı ve yüzüne sert bir tokat attı. Adam sendeleyip başını kiraz ağacına çarptı ve yere düştü. Yere düşen adamın üzerine çıktı ve adamı yumruklamaya başladı.
Sinirleri zaten tepesindeydi ve çok değer verdiği silahlarının bir çalışanın ihbarı ile yarısını kaybetmesi ve şimdi de bu çalışanının silahlarına karşı sert tavrı birleşince bütün hırsını bu adamdan almaya yeminli gibi yumrukluyordu.
Adamlarının hepsinin isimliği vardı fakat bu isimliklerde isim yerine numaralar vardı. Her bir rakam bir harfi temsil ediyor ve ortaya çıkan numaralar bu adamların isimlerini ve soyisimlerini temsil ediyordu.
Özkan, kısa bir an durdu ve adamın isimliğine baktı. İsimliğinde "9182508 1129100" rakamlarını gördü ve bu hiç hoşuna gitmemişti. Bi kere bu adamın adı Özkan'dı nasıl hoşuna gidebilirdi ki?
Hızlıca adamın isimliğini çıkarttı ve adamın üzerinden kalktı. Adam yerde kanlar içinde kalmıştı. Kaşı patlamış ve burnu kırıldığı için kanıyordu. Adamın yanakları yediği darbelerden dolayı kıpkırmızı olmuş ve sol gözünü açamaz haldeydi.
Özkan adamı biraz inceledi ve siyah gözleri adamın yüzünde bir süre oyalandı. Gördüğü görüntü karşısında dudakları iki yana kıvrıldı. Adamın yüzündeki kanlara aç bir çakal gibi bakıyordu. Gözlerini bir an bile hedefinden ayırmıyordu.
Evet aç bir çakal. Çünkü rakipleri ona hep çakal derlerdi. En iyi işleri hep Özkan yapardı. Yasa dışı silah alır ve satardı. Bugüne kadar yakalandığı hiç olmamıştı. Ormanda bulunan silahları hariç.
Ne olursa olsun hep izini kaybettirir ve yoluna devam ederdi. Yaptığı bu işlerden gurur duyar ve her başarıdan sonra kendisini ödüllendirirdi.
Bütün rakipleri ona çakal derdi. Kendisi de sevmişti bu lakabı. Çakal olmak onu daha iyi hissettirmişti.
Tek bir prensiple yaşamazdı Özkan. İlk prensibi şöyelydi;
"Rakiplerin sana ne diyorsa onların yanında öyle davran. Çünkü onlar kendileri olmaktan korktukları veya olamadıkları kişilikleri, rakiplerine yakıştırmayı ve onları kötülemeyi severlerdi. Sen o kişi ol ve onların korkusu olup üstlerine yağ. Onların dönüşmekten korktukları kişiye dönüş ve senden korkmalarını sağla."
Bu kural da Özkan'ın yaşam prensiplerinden biriydi ve sanırım içlerinden en çok bu prensiple yaşamayı severdi.
Özkan, gece kuluplerine veya barlarda eğlenir ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi evine gelir kahvaltısını yapar ve işlerine kaldığı yerden devam ederdi.
Çalışanları dahil kimse onu sarhoş görmemişlerdi. O tanınmadığı ortamlarda sarhoş olurdu. Sarhoşken bile bir yanlış yapmamaya özen gösterirdi. Zilzurna sarhoş olduğu anlar bir elin parmağını bile geçmemişti. Zaten her sarhoş olduğunda ise tek bir kişi onun yanında olurdu, Nebahat.
Özkan adamın üzerinden kalktı ve evine doğru ilerledi. Arkası dönük şekile emin adımlara ilerlerken ellerini birbirine vurdu ve yüzündeki gülümseme ile evine girdi. Bu yaptığı alkış ise bütün adamlarının yutkunmasına sebep oldu. Çünkü bu tek vuruşluk alkış ölüm demekti. Acılı bir ölüm.
3S Grubunda ki herkes "9182508 1129100" numaralı adamın başına toplandılar ve adamın etrafını sardılar. Hepsi bellerinde saklı olan silahlarını çıkartarak hedeflerine doğrulttular. Zavallı adam korku dolu gözlerle etrafına baktı ve daha inkar bile edemeden dost bildiği adamların ellerinde ki silahlardan çıkan mermilerle ölüme mahkum edildi. Her anlamda...
Dost diye saydığın insanların, gözünü kırpmadan seni ölüme mahkum edebilene insanoğlu denirdi.