Yıllardır olduğu gibi Duygu ile balkonda oturmuş kahve içiyorduk, her yaz bu balkonda kendimizi bulurduk. Saat çok erken olmasına rağmen Ada mesajlarıma cevap vermiyordu, birkaç kere aramıştım ama açmamıştı. Uyuduğunu sanmıyordum bu kadar erken saatte uyumazdı. Uyuyacak olsa arardı zaten... Uyumadığına emindim, ortadan kaybolmasının bir açıklaması yoktu olamazdı. Defalarca aramama rağmen ulaşamadım o kadar sese uyuması mümkün değildi. Duygu benim telefonumdan arayalım bakalım numaram kayıtlı değil deneyelim dedi. Ben ne olduğunu ne yaptığını hissediyordum ama gerçeklerle yüzleşmek çok zor geliyordu. Duygu'dan arayınca ilk çalışta açıp alo dedi, ne yaptığını anlayınca konuşmadan kapattı. O gece engelleyip başımı yastığa koydum, ne kadar üzülsem de kendimi bile bile ateşe atıyordum. Duygu eve giderken aradı:
-Ne yaptın aradı mı seni ?
-Hayır engelledim şimdi. Sen eve vardın mı ?
-Yoldayım. Bu iş böyle olmaz git kendi gözlerinle gör ne olduğunu öyle karar ver.
-Nasıl yani ?
-Ne zamandır seni çağırmıyor mu, tatil azalıyor git gör.
-Ne göreceğim yaptıkları ortada.
-Ne görmen gerekiyorsa onu göreceksin. Bir karar alman gerekiyorsa da gördüklerinle karar verirsin.
Sabah gördüğüm rüyadan telefon sesine uyandım. Ada arıyordu, hangi saçma bahaneyi sunacağını bile merak etmiyordum. Uyuduğunu iddia edip beni salak yerine koyacağını biliyordum, duymak istemiyordum. Mutfağa gittiğimde annemle ablam börek yapıyordu, ablamın geldiğini bile duymamıştım. Odaya dönüp yere oturdum, önümde Ada'nın gönderdiği puzzle vardı. Bu puzzle yıllardır yaptıklarımdan farklıydı, bir aydır yapıyordum ama bir türlü tamamlayamamıştım. Başına oturup parçalara baktıkça sanki içim sıkılıyordu. Telefona ara ara sms geliyordu dönüp bakacak sabrım yoktu. Engellediğim için sms atıyordu.
Duşa girip rahatlamak istedim. Evde yalnız olmayı dilediğim bir gündü ama bütün aile birlikte kahvaltı yapacaktık. Telefonu açıp yazdıklarına baktım, son mesajını okudum:
-Eve bir şey gönderdim lütfen al.
Bir saat sonra küçük saksıda kırmızı bir gül fidesi getirdiler.
Duygu'ya hak verip gitmeye karar verdim. Çok bunalmıştım yaz tatili gelip geçiyordu, biraz hava almak ta istiyordum. Uzun bir yolculuğa ihtiyacım vardı. Bu yolculuktan dönerken ondan vazgeçmiş olarak dönmem gerekeceğini hissediyordum. Ama en azından bir kez daha görmek istiyordum. Tanıştığımızdan beri bu kadar uzun süre ayrı kalmamıştık. Bir birimizi gördüğümüzün üstenden iki aydan fazla zaman geçmişti.
Duygu ile buluşup alışverişe gittik. Birkaç gün de olsa keyifli vakit geçirmek istiyordum yeni kıyafetler aldım. Gitmek için eşyalarımı hazırladım ama o akşam çok yorgun olduğum için bir türlü yola çıkamadım. Sanki bir şey sürekli öteliyor gibi hissediyordum...
Ertesi sabah 13 Temmuz sabahı Ada uyurken eşyalarımı arabaya atıp yola çıktım. Uykusuzdum ama artık ertelemek istemiyordum ne olacaksa olacaktı. Ada'ya ne kadar kırgın olduğumu anlatmaya bildiğim tüm kelimeler yetmezdi. Zaten anlatsam da Ada asla anlamazdı bunu biliyordum. Tüm bu kırgınlığımın yanında ona sarılmak isteyen bir kalp taşıyordum solumda. Ne kadar avutmaya çalışsam da bir tarafım sadece yanında olup sarılmak istiyordu çok özlüyordum. Yeterince erken çıkamadığım için Körfez'de trafiğe yakalandım. Yazın en sıcak günleriydi, birkaç saattir yolda olmama rağmen pek mesafe kat edememiştim.
Zor bir yolculuk olacağını düşünürken Ada'dan mesaj geldi:
-Çıktın mı yola sevgilim ?
Öğlene doğru yolu yarılamıştım ama hava aşırı sıcaktı çok zorlanmaya başlamıştım. Tek başıma yolculuk yapmayı çok seviyordum ama bugün farklı hissediyordum. Ada bugün çok yoğun olduğunu söylemişti ama sürekli arayıp yazıyordu. Akşam 5 gibi orada olurum diye anlaşmıştık. İki saatlik yolum kalmıştı yakıt almak için durdum. Yüzümü yıkadım, üzerimi değiştirsem mi diye düşündüm. Çok terlemiştim Ada'nın karşısına güzel çıkmak istiyordum. Daha mesafe var yaklaşınca durur değiştiririm diye düşündüm. Arabaya bindim, arabanın bir sıkıntısı vardı motor arıza lambası yanıyordu. Bazen gaz yemiyordu zaten bu araba ne zaman uzun yola çıksam böyle yapardı.
Değişik bir tünele girdim, içeride ışıklar yanmıyordu kap karanlıktı. Karşımda tırlar vardı karanlık olduğu için duruyorlar mı gidiyorlar mı anlayamıyordum. Yavaşladım, tırlar da çok yavaş gidiyordu. Tünelden çıktığımda telefon çalıyordu, Ada arıyordu:
-Efendim ?
-Neredesin bebeğim ?
-Yola çıktım iki saate varırım. 5'te görüşürüz diye anlaşmıştık.
Tünel kapkaranlık olduğu için çıktığımda güneşin tam yüzüme vurması çok kötü etkilemişti. Neredeyse hiç bir şey göremiyordum gözlerim sızlıyordu. Arabaya gaz veriyordum ama canı isteyince hızlanıyor isteyince gaz almıyordu. Bir kavşağa yaklaştım trafik ışıkları yanmıyordu. Soldan gelen tırı fark edince gaza bastım ama geç kalmıştım. Araba aldığı darbeyle karşı kaldırıma çarpıp durdu. Arabadan indiğimde arabanın yarısı yoktu neredeyse. Telefon elimden uçup kapanmıştı, burnum bile kanamamıştı.