Bugün babam beni yazı yazarken gördü.
Ne yazdığımı sordu. Ben de günlük tuttuğumu söyledim. Birden kaşlarını çattı. Neden günlük tuttuğumu, kimin aklına böyle bir şey soktuğunu sordu. Öğretmenimin istediğini söyledim.
Ama babam yine de kızdı. Günlük tutmanın ne işe yaradığını söyledi. Ben de bilmiyorum dedim. Çünkü gerçekten bilmiyorum. Sadece yazmayı seviyorum...
-Lâl'in Günlüğü, 21 Kasım 2014
───
LÂL
Üniversitenin karşısındaki küçük kafenin camından dışarıyı izliyordum. Yağmur, kaldırımın üzerinde biriken su birikintilerine düşüyor, gelip geçen insanların adımlarının altında küçük halkalar oluşturuyordu.
Telefonumun ekranını yeniden kontrol ettim.
Nisa'ya gönderdiğim mesajın üzerinden neredeyse yirmi dakika geçmişti. Tam telefonumu çantama koyacağım sırada kafenin kapısı açıldı.
Başımı kaldırdığımda içeri giren Nisa'yı gördüm.
Beni fark edince hafifçe gülümsedi. Montunun kapüşonunu indirerek yanıma doğru ilerledi.
"Beklettim mi?"
"Yok, ben de yeni geldim sayılır." Karşımdaki sandalyeyi gösterdim.
"Geç otur." Montunu çıkarıp sandalyenin arkasına astıktan sonra çantasını yanına bıraktı.
"Bugün hava iyice soğumuş."
"Yağmur da cabası."
"Birazdan durur umarım." Garsonun masamıza yaklaşmasıyla konuşmamıza ara verdik. Menüyü elimize aldık. Birkaç dakika boyunca seçeneklere göz gezdirdikten sonra siparişlerimizi verdik.
İkimize de birer kahve ve birer waffle söyledik.
Nisa menüyü garsona uzatırken bana döndü.
"Benimkini de sen mi ödeyeceksin?"
"Hayır, neden?"
"Şey... Dün de yemekleri sen hazırladın. Bir de bugün..."
"Nisa." Sadece adını söylemem bile ne demek istediğimi anlamasına yetmişti.
"Tamam, sustum." Gülümseyerek arkasına yaslandı.
"Bu arada sana anlatacağım bir şey var." Merakla yüzüne baktım. "Dinliyorum."
"İş buldum." Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
"Öyle mi?"
"Evet. Dün akşam birkaç yere sordum. Bugün de bir kafeye gittim. Garson arıyorlarmış. Görüşmemizden sonra beni işe alabileceklerini söylediler." Bir an duraksadım.
"Nisa, daha dün evden ayrıldın. Biraz kendine zaman tanısaydın keşke."
"Zaman tanımak mı?"
"Evet. Önce biraz dinlenebilirdin. Kalacak yer konusunda da henüz bir şey düşünmedik."
"Ben de bunları düşündüm zaten."
"Öyleyse neden hemen işe girmeye karar verdin?"
Nisa, masanın üzerindeki peçeteyi parmaklarının arasında çevirmeye başladı. "Çünkü bir şeyler yapmam gerekiyor Lâl."
"Bir şeyler yapmak zorunda değilsin."
"Senin evinde kalıyorum. Yemeğimi sen hazırlıyorsun. Üstelik dün bana kıyafet bile verdin." Başını kaldırıp yüzüme baktı.
"Bunların hepsini düşününce kendimi kötü hissediyorum."
"Neden?"
"Çünkü sana yük oluyormuşum gibi geliyor." Derin bir nefes aldım.
"Nisa, daha önce de konuştuk bunu."
"Biliyorum ama..."
"Bak, sana yardım etmek istiyorum. Bunu bir zorunluluk olarak görmüyorum. Her şeyi bir anda halletmek zorunda değilsin." Gözlerini masaya indirdi.
"Sen böyle düşünüyorsun ama ben kendimi rahat hissetmiyorum." Tam o sırada siparişlerimiz geldi. Garson kahvelerimizi ve waffle tabaklarımızı masaya bıraktıktan sonra uzaklaştı. Nisa'nın önündeki tabağa baktım.
"Önce şunları yiyelim. Sonra konuşuruz." Çatalımı elime alarak waffle'dan küçük bir parça kestim.
Nisa da aynı şeyi yaptı.
Bir süre sessizce yedik.
Ardından kahvemden bir yudum aldım. "Peki, nerede çalışacaksın?"
"Buraya çok uzak olmayan bir yerde. Küçük bir restoran. Öğle saatlerinden akşama kadar çalışacağım."
"Çalışma saatlerini konuştunuz mu?"
"Evet. Derslerime de engel olmayacak şekilde ayarlayabileceklerini söylediler."
"Sigorta meselesini sordun mu?" Nisa başını salladı.
"Henüz ayrıntılı konuşmadık ama yarın tekrar gideceğim."
"Öyleyse bütün şartları öğrenmeden karar verme. Çalışma saatlerini, ücretini ve diğer koşulları mutlaka konuş."
"Tamam." Bir parça daha waffle aldı.
"Senin işin nasıl gidiyor?"
"İyi. Her zamanki gibi."
"Ne yapıyordun sen tam olarak?"
"Kütüphane görevlisiyim." Nisa'nın yüzünde meraklı bir ifade belirdi.
"Kütüphane mi?"
"Evet. Üniversitenin yakınındaki halk kütüphanesinde. Kitapların düzenlenmesi, ödünç verme işlemleri, gelenlerin yönlendirilmesi gibi işlerle ilgileniyorum."
"Ne güzel."
"Öyle. Bazen biraz yorucu oluyor ama seviyorum."
"Ben de kitap okumayı çok severim."
"Öyleyse bir gün seni de götürürüm."
"Gerçekten mi?"
"Tabii. İstediğin kitabı da seçersin." Nisa'nın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
"Çok isterim."
Kahvelerimizi bitirip tabaklarımızdaki son lokmaları da yedikten sonra hesabı istedim. Nisa çantasından cüzdanını çıkarmaya çalışınca elimi kaldırdım.
"Bugünlük benden."
"Lâl, ama..."
"Bir dahaki sefere sen ödersin." Bir süre yüzüme baktı. Sonunda cüzdanını yeniden çantasına koydu.
"Tamam. Ama gerçekten bir dahaki sefere ben ısmarlayacağım."
"Anlaştık." Kafeden çıktığımızda yağmur hafiflemişti. Montumun fermuarını kapatıp çantamı omzuma yerleştirdim.
Nisa yanımda yürümeye başladı.
"Şimdi nereye gidiyoruz?" diye sordu.
"Benim işe gitmem gerekiyor."
"Ben de gelebilir miyim?"
"İstersen. Zaten çalıştığım yer çok uzak değil." Birlikte yürümeye başladık. Kütüphane, eski taş binaların bulunduğu sakin bir caddede, iki katlı bir binanın içerisindeydi. Dışarıdan bakıldığında oldukça sade görünüyordu. Girişin iki yanında büyük pencereler, kapının üzerinde de küçük bir tabela bulunuyordu.
Kapıyı açıp içeri girdim.
Bizi karşılayan ilk şey kitap kokusu oldu.
Kütüphanenin girişinde ödünç verme bankosu, hemen karşısında da uzun kitap rafları bulunuyordu. Arka taraftaki geniş pencerelerden içeri süzülen gün ışığı, çalışma masalarının üzerine düşüyordu. Birkaç öğrenci sessizce kitap okuyor, iki kişi de bilgisayarların başında çalışıyordu.
"Hoş geldin Lâl." Bankonun arkasında oturan çalışma arkadaşım Kumru, başını kaldırıp bana baktı.
"Hoş buldum." Ardından yanımdaki Nisa'yı fark etti.
"Arkadaşın mı?"
"Evet, Nisa. Nisa, bu da birlikte çalıştığım Kumru." Nisa hafifçe gülümsedi.
"Memnun oldum."
"Ben de memnun oldum."
Kumru yeniden önündeki evraklara dönerken çantamı personel odasına bıraktım. Üzerimdeki montu çıkarıp askıya astım. Ardından bankonun arkasına geçtim. Nisa etrafına dikkatlice bakıyordu.
"Gerçekten çok güzelmiş burası."
"Ben de en çok bu yüzden seviyorum."
"İnsan burada saatlerce oturabilir."
"İstersen sana bir yer ayarlayabiliriz. Kitap okuyabilirsin."
"İşini bölmek istemem."
"Hiçbir şeyi bölmüyorsun. Zaten burası herkesin kullanabileceği bir yer." Kumru'nun yanına giderek kısa bir süre konuştum. Ardından Nisa'ya dönüp kütüphanenin boş olan çalışma masalarından birini gösterdim.
"Şurada oturabilirsin. Ben de işlerimi hallederim."
"Tamam." Nisa çantasını yanına alarak masaya geçti. Ben de günlük işlerime başladım. Önce iade edilen kitapları kontrol ettim. Ardından kayıtlarını bilgisayara girdim. Masanın üzerinde biriken kitapları türlerine göre ayırıp ilgili raflara yerleştirdim.
Bir süre sonra kütüphaneye birkaç öğrenci daha geldi. İçlerinden biri aradığı kitabı bulamadığını söyleyince yardımcı olmak için raflara yöneldim.
Kitabı bulup kendisine teslim ettikten sonra bankoya geri döndüm.
Nisa hâlâ aynı masada oturuyordu. Önünde açılmış bir kitap vardı. Sayfaları dikkatle inceliyor, ara sıra küçük notlar alıyordu. Yanına yaklaştım. "Ne okuyorsun?" Başını kaldırıp kitabın kapağını gösterdi.
"Psikolojiyle ilgili bir kitap buldum. Biraz göz gezdireyim dedim."
"İlgini çekti mi?"
"Çok." Gülümsedim.
"İstersen ödünç alma koşullarını da öğrenebiliriz."
"Şimdilik burada okumak istiyorum."
"Nasıl istersen." Tekrar bankoya döndüm.
Günün geri kalanında işlerimle ilgilenirken ara sıra Nisa'ya bakıyordum. Kitabına öylesine dalmıştı ki zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyordu. Bir ara başını kaldırıp bana baktı.
"Lâl?"
"Efendim?"
"Bir şey soracağım."
"Dinliyorum."
"Burada çalışmak zor değil mi?"
"Alışınca değil. Neden sordun?"
"Hiç. Sadece insanların kitapları bu kadar rahat kullanabilmesi güzel geldi."
"Öyle zaten. Bir kitabı alıp okuman için çok fazla şeye sahip olman gerekmiyor." Nisa hafifçe gülümsedi.
"Keşke herkes böyle düşünse." Başımı sallayıp önüme döndüm.
Akşam saatlerine doğru kütüphanedeki kalabalık azalmaya başladı. Son birkaç kitabı da raflara yerleştirdikten sonra bilgisayarın başına geçip günlük kayıtları tamamladım.
Kumru yanıma geldi. "Ben çıkıyorum Lâl. Yarın görüşürüz."
"Yarın görüşürüz." Çantamı alıp Nisa'nın yanına gittim.
"Haydi, çıkalım." Kitabın arasına ayraç yerleştirerek kapattı.
"Biraz daha okuyacaktım aslında."
"Yarın da gelebilirsin."
"Gerçekten gelebilir miyim?"
"Elbette."
Birlikte kütüphaneden çıktık. Dışarıda hava iyice kararmıştı. Sokak lambaları yanmış, caddeden geçen araçların sesleri akşamın sessizliğine karışmıştı. Nisa montunun cebine ellerini soktu.
"Bugün çok güzel geçti."
"Benim de işlerim sakindi."
"Bir de sana bir şey söylemek istiyorum." Ona döndüm.
"Dinliyorum."
"Bugün benimle ilgilendiğin için teşekkür ederim. Sadece yemek ya da kalacak yer meselesi değil. Bana yeniden bir şeyler yapabileceğimi hissettirdin." Bir süre sessiz kaldım.
"Sen zaten yapabilirsin Nisa. Sadece bunu kendine hatırlatman gerekiyor."
"Umarım."
"Yine umarım deme." Güldü.
"Peki, yapabilirim."
"İşte böyle."
Yürümeye devam ettik.
Önümüzde halletmemiz gereken pek çok şey vardı. Nisa'nın yeni işi, kalacak yer meselesi ve üniversite hayali...
Benim de derslerim, kütüphanedeki işlerim ve kendi hayatım vardı.
Ama ilk defa bütün bunların aynı anda ilerlemesinden rahatsızlık duymuyordum. Belki de bir insanın hayatına dâhil olmak, onun bütün sorunlarını çözmek anlamına gelmiyordu. Bazen yalnızca yanında yürümek, bazen dinlemek, bazen de yeniden başlayabileceğine inanmasını sağlamak yeterliydi. O akşam eve dönerken Nisa'nın anlattığı şeyleri düşünüyordum.
Küçük bir restoranda garson olarak çalışacaktı. Ben de her zamanki gibi kitapların arasında geçirdiğim günlere devam edecektim.
İkimizin de hayatında yeni bir sayfa açılıyordu.
Üstelik bu defa ikimiz de o sayfayı tek başımıza yazmak zorunda değildik.