İçeriğe geç
Bölüm 3/3

Bölüm 3 / 3, 2.733 kelime, tahmini 14 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

2. Bölüm- Bir Yabancının Evi

“Öğretmenimiz bugün günlük tutmamızı istedi. Ben de yazmaya karar verdim. Çünkü bazen anlatmak istediğim çok şey oluyor ama kime anlatacağımı bilmiyorum. Annem beni dinliyor ama babam bazen kızıyor. Belki günlüğüm beni dinler.”

— Lâl'in Günlüğü, 16 Kasım 2014



───


LÂL


Hayatımda ilk defa birisi bana teşekkür etmişti.


Üstelik bunu, kendisine yaptığım iyiliğin karşılığında sunabileceği başka hiçbir şeyi olmadığını düşündüğü bir anda yapmıştı. Oysa benim için teşekkür etmesine gerek yoktu. Bir insanın zor zamanında yanında olmak, ona el uzatmak ya da düştüğü yerden kalkmasına yardımcı olmak, karşılığında bir şey beklenerek yapılmamalıydı. En azından ben böyle düşünüyordum.


Nisa'nın kollarını yavaşça sırtımdan çekmesini bekledim. Ardından yüzüne baktığımda, gözlerinin kenarında birikmiş yaşların hâlâ kurumadığını fark ettim. Az önce ağlamaktan kızarmış olan yüzünde, yerini belli belirsiz bir tebessüme bırakmıştı.


"Haydi, hava iyice soğumadan gidelim."


Başını hafifçe salladı.


Sahil yolunda yürümeye devam ederken rüzgâr, denizden taşıdığı tuzlu kokuyu yüzümüze çarpıyordu. Akşamın karanlığı yavaş yavaş şehrin üzerine çökmüş, gökyüzünün son aydınlık parçaları da binaların ardında kaybolmaya başlamıştı. Sokak lambalarının sarı ışıkları kaldırıma düşüyor, uzaktan geçen araçların farları ıslak asfaltın üzerinde kısa süreli parıltılar bırakıyordu.


Nisa, ellerini montunun ceplerine sokmuş, sessizce yanımda yürüyordu. Ara sıra başını kaldırıp çevresine bakıyor, ardından yeniden ayaklarının ucuna gözlerini indiriyordu. Sanki nereye gittiğini bilmesine rağmen oraya gerçekten gitmeye hakkı olup olmadığını sorguluyordu.


Bir süre sonra sessizliği bozmak istedim."Üşüyor musun?"


"Biraz."


"Az kaldı, evim çok uzakta değil."


"Tamam."Sesindeki çekingenlik, söylediği kelimeden çok daha fazlasını anlatıyordu.

Bir yabancının evine gidiyordu. Üstelik onu tanımıyordu. Adımı, okuduğum bölümü ve bir işte çalıştığımı öğrenmişti yalnızca. Benim hakkımda bildiği şeyler bundan ibaretti. Buna rağmen çaresizliğinin onu ne kadar zor bir durumda bıraktığını tahmin edebiliyordum.

"Bu arada," dedim, "Sana bir şey soracağım." Başını bana çevirdi.


"Bugün bir şey yedin mi?"


Sorumu duyunca birkaç saniye sustu. Ardından bakışlarını yeniden önüne çevirdi."Hayır."


"Hiç mi?"


"Sabah evden çıkarken bir şeyler yemiştim."


"Sabah kaçta?"


"Yedi gibi."İçimden derin bir nefes verdim.


"Yani bütün gün aç kaldın."Cevap vermedi. "Tamam, eve gidince önce yemek yiyeceğiz. Sonra da güzelce dinleneceksin. Yarın için de bir şeyler düşünürüz."


"Gerçekten sana yük olmak istemiyorum." Adımlarımı yavaşlattım.


"Nisa, bunu kaçıncı söyleyişin?" Mahcup bir ifadeyle yüzüme baktı.


"Özür dilerim."


"Özür dilemeni gerektirecek bir şey söylemedim. Sadece her iki cümleden birinde kendini yük olarak görmeni istemiyorum. Şu an yardıma ihtiyacın var. Bu kadar basit."


Bir süre daha sessizce yürüdük. Sonunda üniversiteye yakın, eski apartmanların sıralandığı dar bir sokağa girdik. Burası şehrin daha hareketli bölgelerinden uzakta, özellikle öğrencilerin tercih ettiği, birbirine benzeyen küçük binalarla çevrili bir mahalleydi. Apartmanların bazı pencerelerinden televizyon sesleri geliyor, birinci kattaki dairelerden birinde yemek kokusu merdiven boşluğuna kadar yayılıyordu.


Binanın girişinde durup çantamdan anahtarlarımı çıkardım. "Biraz eski bir bina," dedim kapıyı açarken. "Ama alışınca seviyorsun."

Nisa, başını kaldırıp binaya baktı.


"Benim için hiç fark etmez."


Merdivenleri çıkarken çantamın askısını omzumda düzelttim. İkinci kata ulaştığımızda kapının önünde durup kilidi açtım. İçeri girdiğimizde beni her zamanki gibi hafifçe soğumuş, sessiz evim karşıladı.

Ayakkabılarımı çıkarıp kenara bıraktım.


"Hoş geldin." Nisa, kapının eşiğinde birkaç saniye bekledi.


"Hoş buldum."


İçeri adım attığında etrafına dikkatlice bakındı.

Evim küçüktü. Girişin hemen karşısında salona açılan bir kapı, sağ tarafta mutfak, koridorun sonunda da yatak odası ve banyo vardı. Eşyalarımın çoğu eskiydi. Salondaki koltuğun bir köşesinde zamanla oluşmuş küçük bir çöküklük, kitaplığın üst rafında üst üste dizilmiş hukuk kitapları, çalışma masasının üzerinde yarısı içilmiş kahve fincanı ve birbirine karışmış ders notları bulunuyordu.


Pahalı ya da gösterişli hiçbir şeyim yoktu.


Ama burası benimdi.


Günün sonunda bütün yorgunluğumu bırakabildiğim, kapısını kapattığımda dışarıdaki dünyadan bir süreliğine uzaklaşabildiğim tek yerdi.


"Biraz dağınık," dedim çantamı sandalyeye bırakırken. "Bugün toparlayamadım."

Nisa, başını iki yana salladı.


"Hiç önemli değil."

Montunu çıkarması için askılığı gösterdim. "İstersen montunu buraya asabilirsin. Ben sana temiz bir havlu ve rahat edebileceğin bir şeyler de getiririm."


"Gerçekten gerek yok, böyle de durabilirim."


"Olmaz öyle. Önce rahat et."


Yatak odama geçip dolabımı açtım. Birkaç saniye kıyafetlerimin arasında ne verebileceğimi düşündüm. Sonunda kendime ait geniş bir tişört ve rahat bir eşofman altı çıkardım. Bunları banyodan aldığım temiz bir havluyla birlikte Nisa'ya uzattım.


"Şimdilik bunları giyebilirsin. Biraz bol gelebilir ama idare eder." Kıyafetleri iki eliyle aldı.


"Çok teşekkür ederim."


"Rica ederim. Banyoyu da kullanabilirsin. İhtiyacın olan her şey içeride var."


Nisa banyoya geçtiğinde ben de mutfağa yöneldim. Önce ellerimi yıkadım, ardından buzdolabının kapağını açarak içindekilere göz gezdirdim. Birkaç yumurta, biraz peynir, domates, salatalık ve önceki günden kalan yemek vardı. Çok fazla seçeneğim yoktu ama iki kişilik bir akşam yemeği hazırlamaya yetecek kadar malzemem bulunuyordu.


Ocağın altını yakıp küçük bir tencereye su koydum. Ardından dolaptan çıkardığım sebzeleri yıkamaya başladım.


Bıçağın kesme tahtasına her değdiğinde mutfakta yankılanan hafif ses, evin sessizliğini bölüyordu. Pencereden dışarı baktığımda gökyüzünün tamamen karardığını gördüm. Karşı apartmanın birkaç penceresinde ışık yanıyordu. Bir dairenin balkonunda çamaşır asan kadın, soğuk havaya rağmen işini bitirmeye çalışıyordu.

Kendi kendime küçük bir tebessüm ettim.

Birkaç saat önce sahilde tek başıma oturuyordum. Şimdi ise mutfağımda, hayatımda ilk defa gördüğüm bir insan için yemek hazırlıyordum.


Hayat bazen ne kadar tuhaf sürprizler yapıyordu.


Bir süre sonra Nisa banyodan çıktı. Üzerindeki kıyafetler gerçekten biraz bol gelmişti. Saçlarını havluyla kurularken mutfağın kapısında durdu.


"Yardım edebileceğim bir şey var mı?"


Başımı ona çevirdim."Yok, sen otur. Birazdan hazır olacak."


"En azından sofrayı hazırlayabilirim."


"İstersen tabakları çıkarabilirsin."


Bunu söyledikten sonra dolabın yerini gösterdim.

Nisa sessizce işe koyuldu. Tabakları, çatalları ve bardakları masaya yerleştirirken ara sıra etrafına bakıyordu. Bir şeyleri yanlış yapmaktan çekindiği belliydi.


"Çekmecenin sağ tarafında peçeteler var," dedim.


"Tamam."


Kısa bir süre sonra yemekler hazırdı. Masaya oturduğumuzda Nisa'nın önüne tabağını koydum. Kendime de biraz yemek aldıktan sonra karşısındaki sandalyeye geçtim.


"Afiyet olsun."


"Teşekkür ederim. Sana da."


İlk birkaç dakika konuşmadan yemek yedik. Nisa'nın gerçekten aç olduğunu, önündeki yemeği yavaş ama iştahla tüketmesinden anlayabiliyordum. Bazen çatalını tabağa bırakıyor, sonra sanki bir şey düşünmüş gibi yeniden eline alıyordu.


"Beğenmedin mi?" diye sordum.Başını hızla kaldırdı.


"Hayır, hayır. Çok güzel olmuş."


"Öyleyse neden öyle bakıyorsun tabağına?"Biraz utandı.


"Uzun zamandır biriyle böyle oturup yemek yememiştim."


Elimdeki çatalı yavaşça tabağıma bıraktım.

Bu cümlenin ardından ne söylemem gerektiğini bilemedim. Bazı insanların hayatlarında en sıradan görünen şeyler bile ne kadar büyük bir eksikliğe dönüşebiliyordu.


"Artık tek başına yemek zorunda değilsin," dedim. Nisa başını kaldırıp yüzüme baktı.

Gözlerinde yeniden bir şeyler birikmeye başladığını fark edince konuyu değiştirmek istedim.


"Bu arada, ailenden bahsetmek ister misin?"Bir süre sessiz kaldı.


"Anlatacak pek güzel bir şey yok."


"Anlatmak zorunda değilsin."


"Yok, aslında anlatmak istiyorum. Sadece nereden başlayacağımı bilmiyorum." Bardağından bir yudum su içti. Ardından iki elini masanın üzerinde birleştirdi.


"Benim ailem için başarı her şey demek. Küçüklüğümden beri sürekli ders çalışmamı söylediler. Bir sınavdan düşük not alsam günlerce yüzüme bakmazlardı. İyi bir not aldığımda da zaten yapmam gerekeni yaptığımı söylerlerdi."


Bakışlarını masaya indirdi.


"Üniversite sınavına hazırlanırken çok çalıştım. Gerçekten çok çalıştım Lâl. Bazen uyumadan sabahladığım bile oldu. Ama istediğim sonucu alamadım. Onların istediği üniversiteyi kazanamadım."

"Sen ne istiyordun?"


Nisa, bu soruyu beklemiyormuş gibi başını kaldırdı.


"Ben psikoloji okumak istiyordum."


"İstediğin başka bir üniversite var mıydı?"


"Vardı. Ama ailem beğenmedi. Puanımın yettiği yerleri bile kabul etmediler."


Bir an durdu.


"Sonra tartıştık. Bana bütün emeklerini boşa çıkardığımı söylediler. Babam bir daha o eve dönmememi istedi."Söylediklerini dinlerken çenemi sıktığımı fark ettim.


İnsanların çocuklarını kendi hayallerinin birer uzantısı gibi görmelerine hiçbir zaman anlam verememiştim. Bir insanın kendi hayatını kurmak istemesi, ailesinin beklentilerini karşılayamaması ya da başarısız olması, sevgiden mahrum bırakılmasını gerektirmiyordu.


"Üniversite sınavı bir insanın değerini belirlemez, Nisa."


"Keşke ailem de böyle düşünseydi."


"Belki bir gün düşünürler. Ama senin hayatın onların bunu anlamasını bekleyerek geçmek zorunda değil." Nisa, söylediklerimi dikkatle dinledi.


"Sen hiç ailenle böyle sorunlar yaşadın mı?" Sorusuyla birlikte elimdeki çatalı masaya bıraktım.


Kısa bir sessizlik oldu.


"Her ailenin kendine göre sorunları vardır," dedim sonunda. "Ben de kendi hayatımı kurmaya çalışıyorum."


Daha fazlasını söylemek istemedim.


Nisa da üstelemedi.


Yemekten sonra masayı birlikte topladık. Ben bulaşıkları yıkarken o da kurulamama yardım etti. İlk başta ne yapacağını bilemeyen elleri, kısa süre içerisinde mutfağın küçük düzenine alışmıştı.


Bulaşıkların sonuncusunu da yerine yerleştirdiğimde saatin ilerlediğini fark ettim.


"Sanırım artık dinlenmeliyiz." Nisa, mutfağın kapısında durdu.


"Ben salonda yatsam olur mu?"


"Olur tabii. Ama salonda yatmanı istemiyorum."

Şaşkınlıkla yüzüme baktı.


"Nasıl yani?"


"Ben salonda uyurum. Sen yatağımda yatarsın. Daha rahat edersin."


"Hayır, kesinlikle olmaz. Burası senin evin."


"Nisa, tartışmaya açık bir konu değil."


"Lâl..."


"Bak, ben yıllardır o salondaki koltukta uyuyorum. Senin için bir geceliğine yer değiştirmek dünyanın sonu değil." İtiraz etmek için ağzını açtı ama vazgeçti.


"Gerçekten çok teşekkür ederim."


"Yine başladık."


İkimiz de hafifçe güldük.


Yatak odasına geçip yatağın üzerine temiz çarşaf serdim. Dolaptan bir yastık ve yedek battaniye çıkardım. Ardından komodinin üzerine bir bardak su bıraktım.


"Gece bir şeye ihtiyacın olursa seslenebilirsin."


"Tamam."


"Kapıyı da kapatabilirsin. Rahat edersin."


Nisa yatağın kenarına oturdu. Parmaklarıyla battaniyenin ucunu düzeltirken başını kaldırıp bana baktı."Lâl?"


"Hı?"


"Bugün beni orada bırakıp gidebilirdin."Bir süre yüzüne baktım.


"Belki."


"Kimseye hesap vermek zorunda değildin. Hiç tanımadığın birine yardım etmek zorunda da değildin." Derin bir nefes aldı.


"Ben olsam aynı şeyi yapabilir miydim, bilmiyorum." Kapının kenarına yaslandım.


"İnsanların başına ne geleceğini bilemeyiz Nisa. Belki yarın ben de bir yerde yardıma ihtiyaç duyacağım. O zaman da birinin bana el uzatmasını isterim." Gözleri yeniden doldu.


"İyi ki karşıma çıktın."


Bu defa cevap vermedim. Sadece hafifçe gülümsedim.


Işığı kapatıp odadan çıktım.


Salondaki koltuğa uzandığımda evin sessizliği yeniden üzerime çöktü. Tavana bakarak birkaç dakika öylece kaldım. Gün içerisinde yaşadıklarımı düşündüm.


Sabah erkenden kalkmış, derslere yetişmiş, işime gitmiş ve akşam saatlerinde her zamanki gibi sahile uğramıştım. Günün diğer günlerden hiçbir farkı olmayacağını düşünüyordum. Oysa şimdi evimde, tanımadığım bir insan uyumaya hazırlanıyordu.


Bazen bir insanın hayatı, hiç beklemediği bir anda başka bir insanın hayatına değiyordu.

Belki de yalnızlık dediğimiz şey, etrafımızda kimsenin bulunmaması değildi. Bazen kalabalıkların ortasında da yalnızdık. Bazen de birkaç saat önce tanıştığımız bir yabancının varlığı, uzun zamandır eksikliğini hissettiğimiz bir şeyi tamamlayabiliyordu.


Gözlerimi kapattım.


Ancak uykuya dalmam uzun sürmedi.


───


Bir ses duydum.


Önce nereden geldiğini anlayamadım. Sanki çok uzaklardan, kalın duvarların arkasından bana ulaşmaya çalışan bir ses vardı. Ardından küçük ayak sesleri duyuldu.


Bir kapı gıcırdadı.


Sonra bir çocuk sesi...


"Anne?"


Gözlerimi açmaya çalıştım ama bulunduğum yer değişmişti.


Önümde uzun bir koridor uzanıyordu. Duvarların rengi soluk, ışıklar loştu. Koridorun sonundaki kapının altından ince bir aydınlık sızıyordu. Nerede olduğumu bilmiyordum. Yine de burası bana yabancı gelmiyordu.


Biraz ilerledim.


Yerde küçük, renkli kalemler vardı. Duvarın kenarına bırakılmış minik bir ayakkabı, kapının önünde duran pembe bir çanta...


Bir çocuk daha konuştu.


"Anne, bak!"


Sesin geldiği tarafa döndüm.


Küçük bir kız, elinde tuttuğu kâğıdı göğsüne bastırmış, birinin kendisini fark etmesini bekliyordu. Yüzünü seçemiyordum. Sadece uzun saçlarının omuzlarına döküldüğünü ve kâğıdın üzerinde rengârenk çizgiler bulunduğunu görebiliyordum.


"Çok güzel olmuş."


Bu defa başka bir ses duydum.


Bir kadın sesi.


Yumuşak, sıcak ve tanıdık...


Küçük kızın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Senin için yaptım."


Kadın eğilip ona sarıldı.


Bir süre sonra koridorun diğer ucundan sert bir ses yükseldi. "Yine mi bununla uğraşıyorsun?"


Küçük kızın gülümsemesi kayboldu.


Elindeki kâğıdı yavaşça arkasına sakladı.

Kadının sesi duyuldu. "Henüz çocuk..."


"Şımartma şu çocuğu."


Bir şey söylemek istedim.


Ama sesim çıkmadı.


Küçük kız başını önüne eğdi. Ayaklarının ucuna bakarken parmaklarıyla kâğıdın kenarını buruşturuyordu.


Bir adım atmaya çalıştım.


Tam o sırada koridorun ışıkları birer birer söndü.


"Bekle..."


Kimin söylediğini bilmiyordum.


Bir kapı kapandı.


Ardından her şey karanlığa gömüldü.


───


Nefes nefese uyandım.


Bir süre bulunduğum yeri anlamaya çalışarak koltuğun üzerinde doğruldum. Kalbim hızlı atıyordu. Salondaki perdelerin arasından süzülen sokak lambasının ışığı, karşı duvara soluk bir aydınlık bırakmıştı.


Ev sessizdi.


Sadece duvardaki saatin düzenli tıkırtısı duyuluyordu.


Elimi alnıma götürdüm. Birkaç saniye boyunca gözlerimi kapalı tuttum.


Gördüğüm şey bir rüya olmalıydı.


Ama neden bu kadar gerçek hissettirmişti?


Koridor, küçük kız, renkli kalemler...


Hepsi zihnimde birbirine karışıyordu. Rüyadaki yüzleri hatırlamaya çalıştım ama hiçbirini netleştiremedim. Sanki aklımda bir görüntünün yalnızca silik parçaları kalmıştı.


Başımı iki yana salladım.


Uykusuzluğa, yorgunluğa ve son günlerde zihnimi fazlasıyla meşgul eden düşüncelere bağladım.


Bir süre daha koltukta oturdum. Sonra üzerimdeki battaniyeyi düzelterek yeniden uzandım.


Bu defa uykuya dalmadan önce aklımdan geçen son şey, yan odada uyuyan Nisa oldu.


En azından bu gece ikimiz de yalnız değildik.


───


Sabah, mutfaktan gelen hafif seslerle uyandım. Önce saatin kaç olduğunu anlamaya çalıştım. Ardından koltuğun kenarına tutunarak doğruldum. Gözlerimi ovuşturup saçlarımı toparladım.


Mutfaktan bir bardak sesi geldi.


"Nisa?" Sesim uykulu çıkmıştı. Kapı aralığından başını uzattı.


"Uyandırdım mı? Özür dilerim."


"Yok, zaten uyanacaktım. Ne yapıyorsun?"


"Bir şeyler hazırlamaya çalışıyordum. Dün sen yemek yaptın, bugün de ben yapayım istedim." Mutfağa doğru ilerledim.


Masanın üzerinde iki tabak, birkaç dilim ekmek, peynir ve zeytin vardı. Ocağın üzerinde de küçük bir tavada yumurta pişiyordu.


"Sen bunları ne ara hazırladın?"


"Biraz önce. Çok iyi olmadı ama..."


"Gayet güzel görünüyor." Nisa, tavayı ocaktan alırken hafifçe gülümsedi.


"Umarım beğenirsin."


Masaya oturduk. Dün akşamki çekingenliğinin biraz azaldığını fark ettim. Yine de hareketlerinde dikkatli bir taraf vardı. Sanki evin içinde fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.


Kahvaltımızı yaparken bugünkü planlardan bahsetmeye başladık. "Ben bugün üniversiteye gideceğim. Sonrasında da işe uğramam gerekiyor."


Nisa başını salladı.


"Ben de seninle gelebilirim. İstersen dışarıda beklerim."


"Bugün biraz dinlenmeni istiyorum."


"Ama bütün gün burada oturmak istemiyorum."


"Öyleyse birlikte bir şeyler yaparız. Önce senin durumunu biraz daha konuşalım." Nisa, bardağını masaya bıraktı.

"Aslında dün geceden beri düşünüyorum.


Gerçekten bir iş bulmam gerekiyor."


"Önce kalacak yer meselesini halledelim. Sonra iş konusuna bakarız."


"Senin masraflarına ortak olmak istiyorum." Bunu söylerken yüzünde kararlı bir ifade vardı.


"Tamam. Ama hemen bugün yarın bir şey bulmak zorunda değilsin."


"Yine de deneyeceğim."


Gülümsedim.


"Anlaştık."


Kahvaltıdan sonra hazırlanmak için odama geçtim. Dolabımdan günlük kıyafetlerimi çıkarırken çalışma masamın üzerindeki ders notlarına gözüm takıldı. Bir gün önce yarım bıraktığım anayasa hukuku konusunu hatırladım.

Üniversitede yetişmem gereken dersler, işte tamamlamam gereken işler ve şimdi de Nisa'nın hayatını yeniden düzene koymasına yardımcı olma düşüncesi...


Günlerim artık biraz daha kalabalık geçecekti.


Ama bundan şikâyetçi değildim.


Hazırlandıktan sonra çantamı alıp salona çıktım. Nisa da montunu giymiş, kapının yanında beni bekliyordu.


"Sen de mi geliyorsun?"


"Evet. En azından biraz yürümüş olurum."


Kapıyı kilitleyip merdivenlerden indik.


Apartmanın dışına çıktığımızda sabahın serinliği yüzüme çarptı. Gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı. Yağmur yağacak gibiydi. Sokaklarda işe yetişmeye çalışan insanlar, ellerinde çantalarıyla hızlı adımlarla ilerliyordu. Nisa yanımda yürürken birden konuştu.


"Lâl?"


"Efendim?"


"Sana bir şey sorabilir miyim?"


"Tabii."


"Sen neden hukuk okuyorsun?" Bir süre düşündüm.


"Sanırım insanların haklarını savunabilmek için."


"Yani avukat olmak mı istiyorsun?"


"Belki. Henüz tam olarak karar vermedim."


"Ben de psikolog olmak istiyorum."


Bunu söylerken yüzündeki ifade değişmişti. İlk defa bir şeyden bahsederken gözlerinde belirgin bir heyecan görüyordum. "İnsanları anlamayı seviyorum," diye devam etti.


"Bazen birinin neden üzgün olduğunu anlamak, ona ne söyleyeceğini bilmekten daha önemli geliyor." Başımı hafifçe salladım.


"Bence de."


"Sen hiç başka bir meslek yapmak istedin mi?" Bu soru karşısında gülümsedim.


"Çocukken herkes gibi birçok şey olmak istiyordum sanırım."


"Mesela?"


"Hatırlamıyorum." Nisa güldü.


"Nasıl yani?"


"Gerçekten hatırlamıyorum. Sanırım zamanla insanın aklındaki seçenekler azalıyor."


Birlikte yürümeye devam ettik.


Üniversiteye yaklaştığımızda Nisa'nın adımları yavaşladı. Kampüsün girişindeki kalabalığa bakıyor, öğrencilerin ellerindeki kitapları ve çantalarıyla bir yerlere yetişmeye çalışmasını izliyordu.


"Bir zamanlar ben de böyle bir yere gireceğimi düşünüyordum," dedi.


"Belki gelecek yıl."


"Umarım." Ona döndüm. "Umarım değil. İstersen bunun için birlikte çalışırız."


Nisa'nın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi. "Gerçekten mi?"


"Elbette. Benim de ders çalışmam gerekiyor zaten. Birlikte çalışmış oluruz." Kampüsün kapısında durduk.


"Benim şimdi derse yetişmem gerekiyor.


Öğleden sonra işten önce tekrar görüşürüz. İstersen bir kafede oturup senin üniversite tercihlerini konuşabiliriz."


"Olur."


"Telefon numaranı da alayım. Birbirimize ulaşabilelim."


Telefonlarımızı çıkarıp numaralarımızı kaydettik.

Nisa'nın telefonunun ekranı oldukça eskiydi. Yine de çalışıyordu.


"Tamamdır," dedim. "Bir şey olursa mutlaka ara."


"Sen de."


Ona el sallayıp kampüse doğru yürüdüm. Birkaç adım sonra arkamdan seslendi.


"Lâl!" Dönüp baktım.


"İyi ki dün oradaydın."


Bir an duraksadım.


Sonra gülümsedim.


"İyi ki sen de oradaydın, Nisa."


───


Ders boyunca zihnimi önümdeki notlara vermeye çalıştım. Hoca tahtaya bir şeyler yazıyor, sınıftaki öğrenciler söylediklerini yetiştirebilmek için hızlıca not alıyordu. Ben de defterime yazmaya devam ettim.


Ancak ara sıra aklıma bir gün önce yaşadıklarımız geliyordu.


Nisa'nın sahildeki hâli...


Bana uzattığı soğuk elleri...


Ailesinden bahsederken yüzüne yerleşen o kırgın ifade...


Ve gece gördüğüm tuhaf rüya.


Kalemimi defterin üzerine bıraktım.Rüyayı yeniden hatırlamaya çalıştım. Küçük bir kız vardı. Bir kâğıt tutuyordu elinde. Bir kadına gösterdiği resimden dolayı mutlu olmuştu. Sonra başka bir ses duymuş, yüzündeki gülümseme kaybolmuştu.


Neden böyle bir rüya görmüştüm?


Belki çocukluğumdan kalan sıradan bir anıydı.


Belki de günlerdir düşündüğüm şeylerin zihnimde oluşturduğu anlamsız görüntülerden ibaretti.


Defterimi kapatıp önüme döndüm.


Şimdilik bunları düşünmenin bir anlamı yoktu.


Ders bitiminde kampüsten çıktım. Hava beklediğim gibi yağmurluydu. Montumun yakasını kaldırıp çantamı omzuma yerleştirdim. Telefonumu kontrol ettiğimde Nisa'dan bir mesaj gördüm.


Lâl, seni rahatsız etmek istemiyorum ama bugün nerede buluşacağımızı söyleyebilir misin?


Mesajı okuyunca hafifçe gülümsedim.


Tabii ki. Üniversitenin karşısındaki küçük kafede buluşalım. Yarım saate oradayım.


Telefonu cebime koyup yürümeye devam ettim.

Bir gün önce hayatımda hiç tanımadığım bir insanın hikâyesine dâhil olmuştum.


Şimdi ise o hikâyenin nasıl devam edeceğini merak ediyordum.


Belki Nisa'nın hayatında yeni bir başlangıç olacaktı.


Belki de benim hayatımda...


Bunu henüz bilmiyordum.


Ama bazı karşılaşmaların tesadüften çok daha fazlası olduğunu düşünmeye başlamıştım.


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.