İçeriğe geç
Bölüm 5/5

Bölüm 5 / 5, 978 kelime, tahmini 5 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

4.Bölüm-Not

“Ece'yle yakalamaca oynadık. Ben onu yakalamaya çalışırken çok hızlı koştum. Sonra ayağım yere takıldı ve düştüm. Dizim biraz acıdı ama ağlamadım. Çünkü Ece bana korkak der diye düşündüm.”



— Lâl'in Günlüğü, 28 Ekim 2014



───


NİSA


“Artık yeter Nisa!”

Annemin sesi evin içerisinde yankılandı.

Salonun ortasında duruyordum. Karşımda annem ve babam vardı. İkisi de yüzüme öfkeyle bakıyordu. “Ben ne yaptım ki?” diye sordum.

Babam derin bir nefes aldı.


“Bir de ne yaptığını mı soruyorsun?”


“Ben... çok çalıştım ama olmadı siz de bunu gördünüz işte.”


“O zaman sadece çalışmayacaktın Nisa, kendini dersine adayacaktın!” diye çıkıştı annem.


“Neden bunu bana yapıyorsunuz?” Gözümden yaşlar süzülürken u cümlem annemin daha da sinirlenmesine neden oldu.


“Öyleyse kendi başının çaresine bak!”


Bir süre ne söyleyeceğimi bilemedim. Annemle babamın yüzlerine sırayla baktım. Belki biri söylediklerinden vazgeçer, belki de bütün bunların yalnızca bir tartışmadan ibaret olduğunu söylerdi.


Ama ikisi de sessizdi.


“Eşyalarını topla. Bu evde kalmanı istemiyoruz.” Babamın sözleriyle olduğum yerde kaldım.


“Baba...”


“Daha fazla uzatma.” Tam o sırada koridordan gelen ayak seslerini duydum. Ezgi salona girmişti. “Ne yapıyorsunuz siz?” Annem ona döndü.


“Sen karışma Ezgi.”


“Nasıl karışmayayım? Kardeşimi evden kovuyorsunuz!”


“Bu bizim kararımız.” Ezgi'nin de gözleri dolmuştu. Bana baktıktan sonra yeniden annemle babama döndü.


“Lütfen, yapmayın. Biraz sakinleşin. Nisa'yla konuşuruz, bir yolunu buluruz.”


“Ezgi, yeter!” dedi babam.


“Hayır, yeter değil! O sizin kızınız!” Ezgi'nin sesi titremeye başlamıştı.


“Ne olur, göndermeyin onu. Biraz zaman verin. Her şey düzelir.” Ona baktım. Beni savunmaya çalışırken ne kadar çaresiz göründüğünü fark ettim.


“Abla...” diyebildim yalnızca. Ezgi yanıma yaklaştı. Elimi tuttu.


“Gitmek zorunda değilsin.” Annem yeniden konuştu.


“Kararımızı verdik.” Ezgi son kez onlara döndü.


“Ne olur...”


Ama kimse onu dinlemiyordu.


Gözlerimden yaşlar süzülürken odama doğru ilerledim. Arkamdan Ezgi'nin sesini duymaya devam ediyordum.


“Lütfen, yapmayın!”


Gerisi bir karanlıktı...

───

NİSA

Yatağımda doğruldum. Birkaç saniye boyunca etrafıma baktım. Nefesim düzensizleşmişti. Gözlerimden süzülen yaşları fark ettiğimde yüzümü ellerimin arasına aldım.


Yine aynı rüya...


Başımı yastığa yaslayıp gözlerimi kapattım. Ezgi'nin sesi hâlâ kulaklarımdaydı. Bir süre öylece oturdum. Sonra komodinin üzerindeki saate baktım. Sabah olmuştu. Yataktan kalkıp yüzümü yıkadım. Aynadaki görüntüme kısa bir süre baktıktan sonra odadan çıktım.


───


LÂL


Mutfakta kahvaltı hazırlıyordum. Çaydanlığı ocağa koymuş, kahvaltılıkları masaya yerleştiriyordum.


Koridordan gelen ayak sesleriyle başımı çevirdim.

Nisa mutfağın kapısında duruyordu. "Günaydın."


"Günaydın." Gülümsedim. "Erken kalkmışsın."


"Biraz." Yüzüne dikkatlice baktım. Gözleri kızarmıştı.


"İyi misin?" Nisa kısa bir süre duraksadı.


"Biraz ağladım."


"Bir şey mi oldu?"


"Kabus gördüm." Elimdeki tabağı tezgâha bıraktım.


"İstersen anlatabilirsin." Nisa gözlerini yere indirdi.


"Evden kovulduğum günü gördüm rüyamda." Bir süre sessiz kaldım.


"Ezgi de vardı. Onlara yalvarıyordu. Beni göndermemelerini istiyordu." Yanına yaklaşıp koluna hafifçe dokundum.


"Çok üzgünüm Nisa."


"Onu da çok özlüyorum."


"İstersen bir ara konuşmayı deneyebilirsin."

Başını salladı.


"Şimdilik hazır değilim."


"Tamam. Ne zaman istersen." Ardından masayı gösterdim. "Haydi, kahvaltı hazır. Birazdan çay da demlenir."


Nisa hafifçe gülümsedi.


"Yardım edeyim mi?"


"Tabakları yerleştirebilirsin."


Birlikte kahvaltıyı hazırladık. Nisa çatal ve bıçakları masaya dizerken ben de yumurtaları ocaktan aldım. Karşılıklı oturduğumuzda çaylarımızı doldurdum. "Bugün görüşmen vardı, değil mi?" diye sordum.


"Evet. Restoran sahibiyle tekrar konuşacağım."


"Çalışma şartlarını netleştireceksiniz."


"Evet. Biraz heyecanlıyım."


"Her şey yolunda gider umarım."


"Ben de." Kahvaltımızı yaparken biraz daha sohbet ettik. Nisa dün kütüphanede okuduğu kitaptan bahsetti. Ben de ona yeni gelen kitaplardan söz ettim. Bir süre sonra çayından bir yudum alıp bana baktı.


"Sen bugün işe gidecek misin?"


"Öğleden sonra."


"Öyleyse görüşmeye benimle gelir misin?" Gülümsedim.


"Zaten bunu teklif edecektim."


"Gerçekten mi?"


"Tabii. Hem birlikte gideriz hem de sonrasında biraz dolaşırız." Nisa'nın yüzündeki ifade yumuşadı.


"Çok iyi olur."


Kahvaltıdan sonra masayı topladık. Ardından hazırlanmak için odalarımıza geçtik.


───


Restoranın bulunduğu sokağa vardığımızda Nisa biraz heyecanlanmış görünüyordu. "Buraya daha önce gelmemiştim." Etrafına bakındı.


"Ben de."


Kapıyı açıp içeri girdik. Nisa'nın dün konuştuğu kadın bizi fark edince yanımıza geldi.


"Hoş geldiniz."


"Hoş bulduk." Nisa hafifçe gülümsedi.


Kadın bizi arka taraftaki masaya yönlendirdi. Bir süre çalışma saatleri, ücret ve diğer koşullar hakkında konuştular. Nisa aklına takılan soruları sordu. Kadın da hepsini tek tek cevapladı.

Görüşmenin sonunda Nisa'nın işe başlaması konusunda anlaştılar.


"Yarın başlayabilirsin. Gerekli evrakları da yanında getirirsin." Nisa'nın yüzü aydınlandı.


"Çok teşekkür ederim."


"Ben teşekkür ederim. Yarın görüşürüz." Restorandan çıktığımızda Nisa oldukça mutluydu.


"İşe alındım!"


"Öyle görünüyor." Gülerek ona baktım.


"Yarın başlıyorum Lâl!"


"Umarım her şey istediğin gibi olur."


"İnşallah."


Birlikte yürümeye başladık. Nisa gün içerisinde yapacaklarından bahsediyor, ben de onu dinliyordum. Bir süre sonra kütüphaneye uğramam gerektiğini söyledim. O da benimle gelmeyi kabul etti.


Kütüphanedeki birkaç işimi hallettikten sonra birlikte eve dönmek üzere yola çıktık.


Günün geri kalanı oldukça sakindi.


───


Apartmanın merdivenlerini çıkarken Nisa'yla konuşmaya devam ediyorduk.


"Yarın ilk günün. Biraz erken çıkmamız gerekebilir."


"Merak etme, alarm kurarım."


"Geç kalmanı istemem."


"Sen de sanki annem gibisin." Gülerek başımı iki yana salladım.


"Ben yalnızca hatırlatıyorum." Dairemizin bulunduğu kata geldiğimizde kapının önünde duran beyaz bir kâğıt dikkatimi çekti.


Adım yazıyordu.


Bir an duraksadım.


"Nisa, bir dakika."


"Evet?" Eğilip kâğıdı yerden aldım. Üzerinde yalnızca ismim vardı.


Lâl.


Nisa da yanıma yaklaştı. "Bu sana bırakılmış galiba."


"Öyle görünüyor."


Kâğıdı elimde çevirip arkasına baktım. Herhangi bir isim ya da adres bulunmuyordu.

Kapıyı açıp içeri girdik. Çantamı sehpaya bıraktıktan sonra kâğıdı dikkatlice açtım.

İçerisinden eski, sararmış bir not çıktı.

Yazıyı okumaya başladım.

Lâl,

Bence artık kim olduğunu öğrenmenin vakti geldi.


Notun sonuna geldiğimde parmaklarımın arasındaki kâğıda bakakaldım. Nisa sessizce yüzümü inceliyordu.


"Lâl?" Başımı kaldırdım.


"Kim bırakmış bunu?"


"Bilmiyorum."


Kâğıdı yeniden çevirdim. Belki gözümden kaçan bir şey vardır diye birkaç kez daha kontrol ettim.


Ama yoktu.


Ne bir isim ne de başka bir açıklama...

Yalnızca bu cümle.


"Ne yazıyor?" diye sordu Nisa.


Bir süre cevap veremedim.


Sonra kâğıdı ona uzattım. Nisa yazılanları okurken yüzündeki ifade değişti.


"Kim olduğunu öğrenmenin vakti geldi ne demek?"


Gözlerimi nottan ayırmadan konuştum.


"Hiçbir fikrim yok."


Ama bu kez yalnızca kimin yazdığını değil, neden özellikle bana ulaştırıldığını da merak ediyordum.


Çocukluğum...


Yıllardır hatırlamadığım o dönem...


Kâğıdı yeniden katlayıp sehpanın üzerine bıraktım.O akşam Nisa'yla konuştuğumuz hiçbir şey eskisi kadar önemli gelmiyordu.


Çünkü birisi geçmişimin kapısını çalmıştı.


Ve belli ki bu kez cevapsız kalmamı istemiyordu.



_______


Yazar Notu: Buraya kadar hikayemi okuyan herkese teşekkür ediyorumm🌸

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.