Sabahın ayazı, Lunmen Kütüphanesi’nin yüksek taş sütunları arasına bir sis gibi çökmüştü.
Dar pencere yarıklarından süzülen kurşuni şafak ışığı, devasa parşömen raflarını ve masif bazalt kürsüyü aydınlatıyordu. Ön planda duran Profesör Varik, omuzlarından sarkan lacivert cübbesine sarınmış, tel çerçeveli gözlüğünün ardından masadaki siyah obsidiyan küreyi tartıyordu. Kemikli parmakları elindeki pirinç kumpasın ayar vidasını çevirdikçe çıkan kuru, madeni tık-tık sesleri, kütüphanenin derin sessizliğini bir metronom gibi bölüyordu.
Birkaç adım geride Kael dikiliyordu. Kollarını iki yanına bırakmıştı; yüzünde ne bir itiraz telaşı vardı ne de ezbere bir saygı. Yalnızca gözlemliyordu.
Varik kumpası obsidiyen kürenin üzerinden yavaşça çekti. Pirinç aletin taşa değmesiyle çıkan o tok sesle birlikte, başını kaldırmadan, boğuk ve hırıltılı bir ses tonuyla konuştu: "Ölümlü bir bedenin katı sınırları vardır, Kael. Dördüncü basamağa yaklaşıldığında üstel oranda durmadan artan kuvvet kabı paramparça eder. Biyoloji açgözlülüğü affetmez."
Kael başını iki derece yana eğdi.
Varik’in ezberini bozmadı; tek bir kelime dahi etmedi. Bu kürsülerde yetişenlerin kendi koydukları duvarları evrenin mutlak sınırı sanmasına alışıktı. Sol başparmağının ucuyla sağ avucundaki beyaz keten sargının dikişini hafifçe sıktı. Dün gece o masif ahşaba tereyağı gibi batan taşın ağırlığı ve eski dostunun o arayüze işlediği soğuk emilim algoritması kemiklerinde taptazeydi. Sistem çalışıyordu; teori ise çoktan çökmüştü.
Kael gözlerini masadaki obsidiyan küreden ayırmadan, sadece kendi zihninde sordu: "Eğer biyolojik sınırlar bu kadar kesinse... o arayüz dün geceki bin katlık yükü bedenimi parçalamadan nasıl emdi?"