Gece, bazalt taş odanın kalın duvarları arasına tamamen çökmüştü.
İçeride ne bir mum yanıyor ne de havayı ısıtacak bir ocak tütüyordu. Yüksek tonozun dar pencere yarığından süzülen soluk, çelik mavisi ay ışığı, odanın ortasındaki ağır kara ahşap masayı çaprazlama ikiye bölüyordu. Masanın başında oturan Kael, gölgenin bittiği ve ışığın başladığı o keskin sınırda kıpırdamadan duruyordu. Sırtında kolsuz, koyu renk sade bir savaş tuniği vardı; geniş omuzları ve sağ elmacık kemiğindeki solgun yara izi, üzerine vuran soğuk ışıkla daha da belirginleşiyordu.
Elleri masadaydı. Bileklerinden parmak boğumlarına kadar kat kat sarılmış yıpranmış beyaz keten sargılar, yılların idman tortusunu ve tozunu taşıyordu. Sağ avucunun altında, ham ve pürüzlü küçük bir bazalt çakıl taşı duruyordu.
Kael taşın soğukluğunu parmak uçlarında hissederken, zihninde akademinin yıllardır amfilerde tekrarladığı o ezber yankılandı: “Ölümlü beden bir kaptır. Dördüncü basamaktan öteye geçmeye çalışan her et parçalanır; biyoloji açgözlülüğü affetmez.”
Kael gözlerini taştan ayırmadı. Korkmuyordu; akademinin bu dogmasına karşı bir öfke de beslemiyordu. Sadece düşünüyordu.
O sırada, sargıların altındaki et kıpırdadı.
Keten dokunun hemen altından sızan incecik, elektrik mavisi enerji hatları parıldamaya başladı. Ne bir ses duyuldu ne de hava dalgalandı. Kael’in elinin altındaki ham çakıl taşı, en ufak bir çatırtı çıkarmadan, tereyağına batan ağır bir demir gibi asırlık ahşap masanın içine gömülmeye başladı. Tek bir ahşap lifi bile havaya sıçramadı; yoğun kereste, akıl almaz bir ağırlık altında ezilmişçesine taşın etrafında pürüzsüzce çöküntü yaptı.
Hemen ardından, Kael’in göz hizasında havada süzülen incecik, yarı saydam bir şerit belirdi. Koyu renkli camın üzerinde soğuk bir maviyle tek bir satır parıldıyordu: [ TIER: 2^x | Delta: x10^3 ]
Kael’in koyu kehribar göz bebekleri bu ışığı yansıttı. Sol elinin başparmağıyla sağ avucundaki sargı dikişini hafifçe, belli belirsiz sıktı.
Önceki hayatında, bu sistemi arkadaşının ellerine bırakırken çizdikleri o mantık şeması zihninde tek bir anlığına canlandı. “Sıradan kurallara bağlı kalırsan bu dünyaya gömülürsün,” demişti ona. Kod satırları gibi zihnine kazınan o hilenin ilk gerçek tetiği işte şimdi elinin altındaydı. Arkadaşı işini temiz yapmıştı; protokol kusursuz çalışıyordu.
İçindeki ses, odadaki sessizlik kadar düz ve sakindi: “Akademi bir fâninin mutlak bir sınırı olduğunu öğretti. Ama uyguladığım bu hafif baskı... o sınırı tek bir adımda tam bin kat aştı.”