Kütüphanenin ağır kapısı arkasından kapandığında, Kael derin bir nefes almadı bile.
Varik’in anlattığı o koca koca teorileri, masadaki kumpasın kuru tıkırtısını çoktan geride bırakmıştı. Sabahın erken saatleriydi; taş koridor henüz tenhaydı, yüksek pencerelerden içeriye soluk bir gün ışığı vuruyordu. Kael taş zeminde sessiz ve sakin adımlarla yürüyordu. Kollarındaki beyaz sargılar, dün gece masaya tereyağı gibi batan o taşın ağırlığını hâlâ saklıyordu. Kafasında tek bir şey dönüyordu: O arayüz gerçekten de çalışıyordu ve akademi yanılıyordu.
Birkaç saniye sonra arkasından hızlı bot sesleri duyuldu.
Gelen, araştırma birliğinden İlya’ydı. Omuzlarına dökülen kızıl saçları, üzerindeki subay paltosu ve elindeki askeri cihazla Kael’in yanına yetişti. Adımlarını ona uydururken yüzünde en ufak bir gülümseme ya da lafı uzatma niyeti yoktu; işine bakan, soğuk bir askerdi.
İlya yürümeye devam ederken kolundaki küçük ekrana parmağıyla iki kez vurdu.
Hemen önlerinde, havada mavi bir harita açıldı. Lunmen fay hattının derinliklerini gösteren üç boyutlu bir çizimdi bu. İlya gözlerini haritadan ayırmadan konuştu: “Lunmen fayı garip sinyaller yayıyor Kael. Aşağıda dengesiz bir yerçekimi dalgası var. Öncü birlik bizden rapor bekliyor.”
Kael adımlarını yavaşlatmadan başını hafifçe yana eğdi.
Gözü haritanın alt köşesinde yanıp sönen küçük bir sayıya takıldı: [ 1000 Hz ]
Kael’in gözleri kısıldı.
Bin hertz. Dün gece çalışma odasında gözünün önünde beliren o arayüzdeki sayının aynısıydı: tam bin katlık bir artış.
Bu sıradan bir deprem ya da rastgele bir toprak kayması değildi. Yeraltını içeriden sarsan o güçle, kendi ellerindeki sargıların altında çalışan sistem aynı dili konuşuyordu.
Sol elinin başparmağıyla sağ avucundaki sargıyı hafifçe sıktı. Sesi düz ve sakindi: “Bin hertzlik bir titreşim... Yarık derine doğru hızla açılıyor.”