Kurşun sesi, gecenin sessizliğini cam gibi kırıp geçtiğinde, zaman sanki o salisede dondu. Elya’nın çığlığı boğazına düğümlendi; gözleri önünde yere yığılan bedeni tutmak için öne atıldığında ellerine bulaşan o sıcak, koyu kırmızı leke her şeyi ele veriyordu. Berk, yere yığılmıştı. Göğsünden sızan kan soğuk asfaltı boyarken, siren sesleri karanlığı yardı. Aras ve adamları ise gecenin sisine karışıp izini kaybettirmeyi başarmıştı.
Ama o kurşunun atıldığı an, sadece bir son değil; çok daha büyük, karanlık bir planın ta kendisiydi.
Hastanenin acil servisi siren sesleriyle çalkalanırken, sedye hızla içeri sokuldu. Elya ameliyathane kapısının önünde dizleri bağını çözülmüş halde kalakalmıştı. Doktorlar ve hemşireler kanlar içindeki Berk’in etrafında kalkan oluştururken, hastanenin döner kapısından soluk soluğa ama o her zamanki demir gibi duruşuyla Berkin Halası Emine içeri girdi. Olayın haberini alır almaz fırlayıp gelmişti. Elya’nın omuzlarından tutup gözlerinin içine baktı:
"Toparla kendini Elya. Berk bu; Onlara boyun eğecek adam değil, ölmez!" Emine Hala’nın hastane içerisindeki nüfusu sayesinde Berk en iyi cerrahların eline, yoğun bakım ünitesine alındı.
Şehrin diğer ucunda, terk edilmiş bir sanayi atölyesinde ise zaman geriye, her şeyin fitilinin ateşlendiği o güne akıyordu...
3 YIL ÖNCE
Aylar önce, şehrin en izbe yerindeki kapalı psikiyatri kliniğinin ağır demir kapısı gıcırtıyla açıldı. Yıllardır içeride, o beyaz duvarların arasında Elya’nın hayaliyle ve o hastalıklı takıntısıyla yaşayan Ateş, nihayet taburcu olmuştu. Gözlerindeki o boş ama bir o kadar da tehlikeli parıltı değişmemişti; aksine, içeride geçirdiği her gün öfkesini daha da bilemişti.
Ateş’in akıl hastanesindeyken öğrendiği tek bir haber, zaten yerinde olan tahtalarını tamamen söküp atmıştı: Elya, o adamla—Berk’le sevgili olmuştu.
Hastaneden çıkar çıkmaz eski dostu Aras’ın kapısını çaldı. Aras, loş evin salonunda sigarasını içerken karşısında Ateş’i gördüğünde şaşkınlığını gizleyemedi. Ama Ateş’in o buz gibi, kararlı ve saplantılı bakışları aralarındaki mesafeyi bir anda yok etti.
Ateş masaya yaklaştı, ellerini sehpaya dayayıp alçak ama zehir zıkkım bir sesle konuşmaya başladı:
"İçeride kaç ay yattım biliyor musun Aras? Ben o dört duvar arasında Elya’nın hayaliyle yanarken, o dışarıda o adamla, Berk’le gününü gün ediyormuş. Benim olanı, benden alan o adam nefes almayı bile hak etmiyor."
Aras kaşlarını çatarak onu dinliyordu. Ateş planını çoktan kafasında kurmuştu:
"Şirkete sızacaksın Aras. Ona yaklaşacaksın. Güvenini kazanacaksın. Ama işin sonunda onu öyle bir yerden vuracaksın ki... Önce elindeki her şeyi, en sonunda da canını alacaksın. O kurşun doğrudan kalbine sıkılacak."
Aras, eski dostunun gözlerindeki o saf kötülüğü ve intikam ateşini gördü. İki eski dost, o gece masada sadece bir intikam planı değil, Berk’in ve Elya’nın hayatını altüst edecek o karanlık ortaklığa imza atmıştı. Aras, Ateş’in verdiği talimatlarla şirketin içine sızmış, o özenle ördüğü tuzağın kancasını günün birinde tam namlunun ucuna sürmek için beklemişti . Berkin geri dönmesi Ateşin planlarını bozmuştu normalde akıl hastanesinden çıkar çıkmaz Elyanın yanına gidecekti ama Berkin geri döndüğünü öğrenince bu planı devreye soktu…
ŞİMDİ
Atölyenin loş ışığı altında Aras sigarasını yavaşça söndürdü. Planın ilk aşaması kusursuz işlemişti; Berk vurulmuş, hastane odasında yaşam mücadelesine hapsolmuştu.
Aras, karanlığa doğru bakarak mırıldandı: 3 yıl … tam 3 yıl bekledim bu an için ama sonunda tam Ateşin istediği gibi oldu daha yeni başlıyoruz …
Hastanenin beyaz, steril koridorlarında Elya, Berk’ten gelecek iyi bir haber beklerken; dışarıda, o akıl hastanesinin karanlığından kurtulup gelen Ateş ve Aras, çemberi tamamen kapatmak için artık sokaktaydı .