Hastanenin acil servis katı, gecenin bu saatinde mahşer yerini andırıyordu. Koridorun o steril, beyaz ışıkları altında bekleyen insan kalabalığı, sessiz ama içten içe kopan fırtınaların esiriydi. Yoğun bakım ünitesinin kapısının önü demir birer duvar gibi tutulmuştu; içeride yaşamla ölüm arasında ince bir ipte yürüyen adam için herkes dışarıda nefesini tutmuştu.
Can ve Damla, koridorun ortasındaki plastik sandalyelerde bitkin bir halde oturuyorlardı. Can, ellerini saçlarının arasına geçirmiş, duvara diktiği boş bakışlarıyla yaşananların gerçekliğini kabullenmeye çalışıyordu. Damla ise elleri titreyerek, az önce hastane kantininden aldığı ve bir kez bile dudak deymeyen karton bardaktaki çayı tutuyordu. İçindeki o kemirici korku, ikisinin de kelimelerini boğazına dizmişti; kimse sesini çıkarmıyor, sadece o monoton bip seslerinin kapı arkasından sızmasını bekliyordu.
Birkaç adım ötede, Berk’in ailesi yıkılmış durumdaydı. Berk’in annesinin gözyaşları, kırışık yanaklarını çoktan ıslatmış, kadının dizlerindeki derman çekilmişti. Babası ise o sert, her zaman dik durmaya alışmış adam, hastane duvarına omuzunu yaslamış, yere bakan gözleriyle içten içe sessiz bir çığlık koparıyordu. Evlatlarının o odada, makinelerin pençesinde yattığını bilmek her nefeste göğüslerine saplanan birer bıçak gibiydi.
Ama bu kalabalığın içinde en çok ezilen, ruhu en çok parça parça olan kişi Elya’ydı.
Genç kız, gürültüden ve o boğucu kalabalıktan kaçmak ister gibi koridorun en karanlık köşesine, cam kenarına çekilmişti. Sırtını soğuk duvara yaslamış, dizleri üzerine çökecek gibi titriyordu. Gözleri camdan dışarıdaki karanlığa dalmıştı ama zihni bambaşka bir yerde, geçmişin en tozlu ve en mutlu sayfalarındaydı.
Zihninde, Berk’le ellerinin ilk kez birbirine değdiği o güneşli bahar günü canlandı. Berk’in o alaycı ama içten gülümsemesini hatırladı. “Seni asla bırakmam Elya,” dediği o ses kulaklarında çınladı. Şimdi ise o adam, birkaç metre ötede, beyaz bir odanın içinde, makinelerin o monoton bip sesleri arasında hayata tutunmaya çalışıyordu.
Gözünden süzülen bir damla sıcak yaş, çenesinden aşağı süzülüp kazağının yakasına düştü. Elya, ellerini yüzüne kapatıp hıçkırıklarını içine gömmeye çalışırken içinden sessizce yalvarıyordu: “Gözlerini aç Berk... Lütfen beni bu karanlıkta tek başıma bırakma.” Elyanın şu son zamanlarda yaşanan her şey gözünün önünden bir film şeridi gibi geçip gitti ama yaşanan her şeye rağmen şu an Berke asla kızamıyordu .
Dışarıda hüzün gözyaşları sel olup akarken, içeride ise Berk’in yaşam çizgisi her geçen saniye biraz daha tehlikeli bir sınıra doğru yaklaşıyordu. Herkes her şeyin düzelmesini umut ederken daha kötü şeyler olacağını ve belkide şu hale Şükretmeleri gerektiğini bilmiyordu…