Liman deposunun üzerindeki paslı saclar, dışarıdaki sert poyrazın darbesiyle gıcırdıyordu. Karadeniz’in hırçın dalgaları kıyıdaki kayalıkları döverken, deponun içindeki sarı, cılız ışık tavandan sallanıyor; yerdeki gölgeleri devasa birer canavara dönüştürüyordu.
Zaman adeta akmayı bırakmıştı.
Aras, birkaç metre ötemizde, parmağı tetiğin üzerinde tir tir titreyerek duruyordu. Elindeki siyah, soğuk metal doğrudan benim göğsüme kilitlenmişti. Gözlerindeki o her zamanki kendinden emin, kusursuz iş adamı ifadesi yerini zifiri bir karanlığa, kontrolünü tamamen kaybetmiş bir hezeyana bırakmıştı.
"Aşağı in Berk..." dedi Aras, sesi deponun yüksek tavanında yankılanarak. "Sana aşağı in dedim! Tek bir adım daha atarsan Elya’nın beynini buradaki beton zemine dağıtırım!"
Asma kattaki demir merdivenlerin başında duran Berk, nefesini bile sarsmadan basamakları inmeye başladı. Her bir adımı metal merdivende ağır bir yankı bırakıyordu. Gözlerini Aras’ın silahından bir an bile ayırmıyordu ama yüzünde en ufak bir korku kırıntısı yoktu.
"Elya’yı bırak Aras," dedi Berk. Sesi o kadar yalın, o kadar buz gibi ve kararlıydı ki, deponun içindeki fırtınayı bastırdı. "Senin derdin benimle. Üç yıl önce o masadan kalkan bendim. Senin gururunu kıran, planlarını bozan bendim. İntikam alacaksan, muhatabın burada."
Berk basamakları bitirip tam benimle Aras’ın arasındaki çizgiye doğru hamle yaptı.
"Dur!" diye bağırdım, sesim kısılarak. "Berk, yapma! Yaklaşma!"
Berk bana baktı. O an... 3 yıldır içimde biriktirdiğim öfke, nikah masasında kaldığım o günün acısı, otoparktaki sağanak yağmur, hepsinin üzeri bir anda çizildi. Berk’in gözlerinde sadece tek bir şey vardı: Beni korumak için canını bir saniye bile düşünmeden feda etmeye hazır, katıksız bir adanmışlık.
"Korkma Elya," dedi Berk, hafifçe tebessüm ederek. "Ben bir kere kaçtım bu hayatta. Bir daha asla."
Aras gırtlağından gelen boğuk bir kahkaha attı. Yüzünü nefret bürüdü. "Ne kadar da romantik!" diye kükredi Aras. "Korumacı kahraman rolü sana hiç yakışmıyor Berk! Sen bir korkaksın! Sen bir kızı falezlerde ölüme terk edip kaçan, Elya’yı nikah masasında bırakan bir eziksin! Ben olmasaydım Elya bir hiçti! Bu şirketi ben kurdum, onu ben ayakta tuttum! Ben ona hayatımı verdim!"
"Sen bana hayat vermedin Aras!" diye bağırdım ben de öfkeyle dökülen gözyaşlarımın arasından. "Sen beni bir kafese kapatmak istedin! Beni yalnızlaştırdın, ailemden, Berk’ten , geçmişimden koparmaya çalıştın! Sen beni sevmedin, sen sadece beni ele geçirmek istedin!"
Aras’ın yüzü kasıldı. Bu sözler, onun o devasa ama kırılgan narsist gururuna bir mermi gibi saplanmıştı. Silahı tutan eli daha da şiddetle titremeye başladı.
"Yalan!" diye haykırdı Aras, gözleri yuvalarından fırlayacak gibi olarak. "Ben seni her şeyden çok sevdim! Ama sen o adamın tek bir bakışına, tek bir 'gel' demesine tav oldun! Üç yılımı hiçe saydın!"
O sırada, deponun arka tarafındaki devasa konteynerların gölgesinde bir karaltı hareket etti. Can’dı bu.
Can, Aras’ın dikkatini Berk ve benim üzerimde toplamasını fırsat bilerek, duvar dibinden milim milim Aras’ın kör noktasına doğru sızıyordu. Elinde ağır bir demir çubuk vardı. Gözleri Berk’le kesişti. Berk, çaktırmadan çok hafif bir baş hareketiyle Can’a "Bekle" mesajı verdi. Zamanlama hatası benim hayatıma mal olabilirdi.
"Aras," dedi Berk, bir adım daha atarak. Aras ile arasındaki mesafe artık sadece üç metreye düşmüştü. "Elya haklı. Sen onu hiç sevmedin. Sen sadece benim bıraktığım boşluğu doldurmak isteyen, başkasının hayatı üzerinden ego tatmin eden bir hırsızdın. Elya hiçbir zaman senin olmadı. Hiçbir zaman da olmayacak."
"Kapat çeneni!" diye çıldırdı Aras. Silahın namlusunu Elya’dan çekip doğrudan Berk’in göğsüne doğrulttu. "Kapat çeneni yoksa seni burada gebertirim!"
Berk, göğsüne doğrulmuş silaha bakmadı bile. Tam aksine, göğsünü gererek Aras’ın üzerine doğru bir adım daha attı.
"Vur o zaman!" dedi Berk, sesi deponun duvarlarını titreterek. "Vur ulan! Eğer Elya’ya tek bir zarar gelmesini engellemek için öleceksem, durma vur! Ama şunu o zihnine iyi kazı... Ben ölsem de, sen bu depodan çıksan da Elya asla senin olmayacak. Çünkü onun kalbinde benim adımız yazılı. Sen sadece bir gölgeydin ve gölgeler güneş doğunca kaybolur!"
Aras’ın gözlerinden katıksız bir dehşet ve kabulleniş geçti. Berk’in bu gözü karalığı, ölümü hiçe sayışı Aras’ı tamamen felç etmişti. Elya’nın gözlerindeki o bakışa baktı Aras... Benim gözlerimde Berk için feda edilen o büyük aşkı ve kendisi için duyulan nefreti gördü.
Aras gerçeği anladığı an koptu. Zihni tamamen karanlığa gömüldü.
"Demek öyle..." dedi Aras, fısıltı kadar soğuk, ölümcül bir sesle. "Demek onun için ölürsün... Demek beni hiç sevmedin Elya... Madem benim değilsin, ikiniz de bu dünyada beraber olamayacaksınız!"
Aras silahı tam Berk ile benim ortama doğrultup parmağını tetiğe bastırmaya başladığı o dehşet anında...
Dışarıdan devasa bir siren sesi patladı!
Kırmızı ve mavi polis çakarları deponun yüksek pencerelerinden içeri süzüldü. Hoparlörden gür bir ses yükseldi: "Aras Karadağ! Etrafın sarıldı! Silahını bırak ve ellerini başının üzerine koy!"
Siren sesleri ve ışıklar deponun sarı kasvetini yırtıp geçerken Aras panikledi. Gözleri kapıya kaydı.
"ŞİMDİ!" diye bağırdı Can karanlığın içinden fırlayarak!
Can yan taraftan Aras’ın üzerine doğru fırladı!
Berk de bir kaplan gibi öne atılarak kendini benimle Aras’ın arasına siper etti!
Benim çığlığım deponun tavanında yankılandı: BERK ! Aras gözlerini kapattı, kontrolünü tamamen kaybetti ve parmağını tetiğe sonuna kadar bastı!
BAM!
Kulakları sağır eden, deponun duvarlarında defalarca yankılanan dehşet verici bir silah sesi patladı.
Barut kokusu anında havayı kapladı. Zaman tamamen durdu.
Polisler kapıyı koçbaşıyla kırarak içeri dalarken, sarı ışıkların altında bir beden dizlerinin üzerine çöktü. Koyu renkli zemine sızan sıcak kırmızı kan, cılız ışığın altında parıldadı.
Sarsılan beden yere düşerken, deponun tavanında sadece benim o feryadım asılı kaldı...
1. KİTABIN SONU
Devam Edecek...
SON SÖZ
Sevgili Okurlar, Ben Nazmi
Elya’nın yaralı kalbiyle çıktığı bu zorlu yolculukta, Berk’in pişmanlık dolu geri dönüşünde ve Aras’ın karanlık labirentlerinde bizlerle birlikte yürüdüğünüz için sonsuz teşekkürler.
1. Kitabımızın bu nefes kesen finalinde Elya, Berk ve Can’ın kaderi büyük bir bilinmezliğin ortasında kaldı. Kimin vurulduğu, kimin hayatta kaldığı ve bu büyük enkazın ardından nelerin filizleneceği... Hepsi ve daha fazlası 2. KİTAPTA sizleri bekliyor olacak.
Yorumlarınız, teorileriniz ve desteğiniz bizim en büyük ilham kaynağımız. İkinci kitapta, fırtınanın en şiddetli haliyle yeniden buluşmak üzere...
Sevgi ve tutkuyla kalın.