Ertesi günün akşamı... Havanın kararmasıyla birlikte şehre kurgusal bir kasvet çökmüştü.
Gece saat 20:00 sularında Elya’nın kişisel telefonuna Aras’tan bir video mesajı geldi.
Elya mesajı açtığında dehşetle sarsıldı. Videoda Aras, Babamların evinin hemen karşısındaki sokakta, arabasının içinde oturuyordu. Kamerayı evin bahçesine doğru çevirmişti.
"Çok huzurlu bir aile tablosu Elya... Ama bu huzurun bir saniyede yok olması benim tek bir hareketime bakar. Eğer bu gece verdiğim adrese, limandaki eski depoma TEK BAŞINA gelmezsen... O çok sevdiğin aileni mahvederim. Şikayetçi olduğun dosyaları geri çekeceksin ve devir evrakını imzalayacaksın. Polise haber verirsen ne olacağını biliyorsun."
Elya’nın elindeki telefon yere düştü. Çığlık atmamak için elini ağzına kapattı. Dehşet içinde titriyordu.
O sırada salona giren Berk, Elya’nın bu halini görünce dehşetle yanına koştu. "Elya! Ne oldu?! Ne oldu söyler misin?!"
Elya titreyen parmağıyla yerdeki telefonu gösterdi. Berk videoyu izlediği an gözlerindeki o son insani ışık da söndü. Yüzü çelik bir biley taşı gibi sertleşti.
"O piç..." dedi Berk, fısıltıyla kükreyerek. "Seni mi tehdit ediyor?!"
Can da odaya girdi. Durumu anladıklarında Can hemen telefona sarıldı. "Polise haber veriyorum Berk, o adresi kuşatsınlar!"
"Hayır!" diye bağırdı Elya, gözyaşları içinde. "Aras delirdi Can! Bir şey yaparsa, aileme bir zarar verirse ben yaşayamam! Gitmek zorundayım!"
"Asla!" dedi Berk, Elya’nın omuzlarından sıkıca tutarak. "Seni o akıl hastası adamın ayağına tek başına göndermem! Bunu canımla öderim ama seni oraya yalnız yollamam!"
"Berk doğru söylüyor," dedi Can, zihnini toparlamaya çalışarak. "Aras senin tek başına gelmeni istiyor çünkü seni kapana kıstıracak. Stratejik davranacağız."
Berk ve Can hızlıca bir plan yaptılar. Elya, Aras’ı oyalamak için adrese gidecek gibi yapacak, ancak Berk ve Can gizlice arka taraftan mekana sızıp Aras’ı etkisiz hale getireceklerdi. Polis ekipleri de sivil araçlarla mekanı uzaktan abluka altına alacaktı.
Gece saat 22:30... Liman bölgesindeki ıssız, eski depo.
Denizden gelen sert rüzgar, terkedilmiş hangarların paslı tenekelerini çarparak uğursuz bir ses çıkarıyordu. Dalgaların kayalara vurma sesi, gecenin karanlığını yarıyordu.
Elya’nın arabası deponun önüne yanaştı. Elya arabadan indi. Bacakları titriyordu ama ailesini ve sevdiklerini korumak için attığı adımlar kararlıydı.
Aynı anlarda, deponun arka tarafındaki karanlık gölgelerin arasından sızan Berk ve Can, paslı bir havalandırma penceresinden içeriye adımlarını attılar. Berk’in elinde sadece öfkesi ve Elya’yı koruma hırsı vardı.
Elya deponun devasa demir kapısını iterek içeri girdi.
İçerisi loş sarı ışıklarla aydınlatılmıştı. Deponun tam ortasında, yüksek bir masada Aras oturuyordu. Önünde iki kadeh ve şampanya şişesi vardı. Üzerinde yine o şık takımı vardı ama gözlerindeki o karanlık, delilik boyutu ürperticiydi.
"Hoş geldin Elya," dedi Aras, ayağa kalkarak. Yüzünde tüyler ürperten bir tebessüm belirdi. "Doğru kararı vereceğini biliyordum. Sen her zaman zeki bir kadındın."
Elya masaya doğru birkaç adım attı, aradaki mesafeyi korudu. "Ailenden ve bizden uzak duracaksın Aras! Dosyaları ve istediğin her şeyi konuşalım ama önce o tehditleri geri çekeceksin!"
Aras masaya doğru yürüdü, kadehlerden birini eline aldı. "Ben tehdit etmiyorum Elya... Ben sadece hakkım olanı alıyorum. Ben seni sevdim! Seni o hain sevgilinin bıraktığı çöp yığınından aldım, bu noktalara getirdim! Ama sen ne yaptın? O kaçak geri dönünce beni bir kalemde sildin!"
"Sen beni sevmedin Aras!" diye bağırdı Elya, sesi depoda yankılanarak. "Sen sadece beni kontrol etmek istedin! Bizi, şirketimi, hayatımı ele geçirmek istedin! Sen hastasın!"
Aras’ın yüzündeki tehlikeli tebessüm anında bıçak gibi kesildi. Gözleri kan çanağına döndü.
"Demek öyle..." dedi Aras, fısıltı kadar soğuk bir sesle. "Demek ben hastayım..."
Aras ceketinin iç cebine elini attı.
O an, deponun üst katındaki demir merdivenlerde beliren gölgeyle birlikte bir çığlık koptu:
"Bırak o elindekini Aras!"
Gelen Berk’ti!
Berk merdivenlerden hızla aşağı fırladı, Can da hemen arkasından deponun diğer kapısından içeri daldı!
Aras, Berk’i gördüğü an çılgına döndü. Ceketinden çıkardığı siyah silahı hızla Elya’ya doğru doğrulttu!
"Sakın yaklaşma!" diye haykırdı Aras, parmağı tetiğin üzerinde titreyerek. "Tek bir adım daha atarsanız Elya’yı vururum!"
Berk olduğu yerde çakıldı. Elya dehşet içinde nefesini tuttu. Can arkadan Aras’a doğru gizlice yaklaşmaya çalışıyordu.
Mekandaki tansiyon sıfır noktasındaydı. Zaman adeta durmuştu. Rüzgar deponun pencerelerini döverken, Aras’ın gözü dönmüş bakışları ile Berk’in öfkeyle yanan gözleri son kez kesişti...