Ertesi gün, şirketin üzerindeki hava bir savaş alanını andırıyordu.
Can ve Berk sabahın ilk ışıklarıyla güvenlik protokollerini baştan aşağı değiştirmiş, Aras’ın şirket binalarına ve finansal hesaplara erişimini tamamen engellemişti. Aras ise telefonlara çıkmıyor, avukatları aracılığıyla tehditkar haberler gönderiyordu.
Öğleden sonra odamda çalışırken telefonuma bilinmeyen bir numaradan bir mesaj geldi.
Mesaj: "Beni hayatından bu kadar kolay silebileceğini mi sanıyorsun Elya? Seni ben var ettim, bu şirketi ben büyüttüm. Şimdi o kaçak sevgilinin lafıyla beni çöpe atamazsın. Çok yakında kimin kime ait olduğunu anlayacaksın."
Telefonu elimden düşürüyordum az kalsın. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Ekranın fotoğrafını çekip hemen Can’a gönderdim. Birkaç dakika sonra Can ve Berk nefes nefese odama daldı.
"Ne oldu Elya?!" dedi Can, endişeyle.
Telefonu gösterdim. Berk mesajı okuduğu an gözlerindeki o sakin ifade yerini adeta volkanik bir öfkeye bıraktı.
"Bu adam iyice kontrolden çıktı," dedi Berk, dişlerinin arasından. "Polise suç duyurusunda bulunuyoruz Can. Ayrıca koruma kararını hemen çıkaracağız."
"Berk, sakin ol," dedim, ellerimin titremesini gizlemeye çalışarak. "Aras ne yapabilir ki? Hukuki olarak eli kolu bağlandı."
Berk masama yaklaştı. Bu kez gözlerinde öfke değil, katıksız bir endişe vardı. "Elya, takıntılı insanlar kaybettiklerini anladıkları an mantıklarını tamamen yitirirler. Aras şu an yaralı bir hayvan gibi. Ne yapacağını kestiremeyiz. Lütfen yalnız hiçbir yere gitme."
Berk’in o anki hali... Beni korumak için çırpınışı, kendi canını veya itibarını bir an bile düşünmeyip sadece benim güvenliğimi dert etmesi... İçimdeki o 3 yıllık buz dağını biraz daha eritti.
Akşamüstü, şirketin kapalı otoparkındaydık.
Can, Ege projesinin son dosyasını almak için yukarı çıkmıştı. Ben ve Berk arabamın yanında Can’ı bekliyorduk. Otopark loş ve sessizdi.
Aramızdaki o sessizlik bu kez düşmanca değildi. Ağır, duygu dolu ve geçmişin gölgeleriyle sarılı bir sessizlikti.
"Elini sıkıyorsun," dedi Berk aniden.
Baktım; farkında olmadan sağ elimle sol bileğimi sıkıyordum. Üzünçlü veya gergin olduğumda çocukluğumdan beri yaptığım bir refleksti bu.
"Farkında değilim," dedim fısıltıyla.
Berk bir adım attı. Yavaşça, sanki ürkütmekten korkar gibi elini uzattı ve parmaklarımı bileğimden çözdü. Eli elimi sardı. Sıcaklığı, o tanıdık dokunuş... Üç yıl boyunca rüyalarımda aradığım, sonra nefret ettiğimi söylediğim o dokunuş tenimi yaktı.
Gözlerimi gözlerine kaldırdım. İkimiz de nefesimizi tuttuk.
"Üç yıl boyunca..." dedi Berk, sesi titreyerek. "Her gece elini tuttuğumu hayal ederek uyudum Elya. Sen beni bağışlamasan da, bu elin benden tamamen kayıp gitmesine izin veremem."
Gözlerimden bir damla yaş süzüldü. Elimizi çekmedim. Çekemedim. Gururum "İt onu" diyordu ama kalbim, o 3 yıldır kanayan kalbim o sıcaklığa sığınmak istiyordu.
"Beni çok yaraladın Berk," dedim, hıçkırarak. "Ben o masada gelinlikle kalırken sadece seni kaybetmedim... Kendime olan inancımı, sevmeye olan cesaretimi kaybettim."
Berk gözümden akan yaşı parmağının ucuyla nazikçe sildi. "Biliyorum sevgilim... Biliyorum. O inancı sana yeniden vermek için ömrümü harcamaya hazırım. Yeter ki bana o şansı ver."
Tam o sırada asansörün kapısı açıldı ve Can dışarı çıktı. Elindeki dosyalarla bize doğru yürürken, aramızdaki o dokunuş ayrıldı. Ama gözlerimizdeki o büyük kırılma anı çoktan gerçekleşmişti.
Gece... Babamların evinde akşam yemeğindeydik.
Fırtına öncesi son huzurlu akşam gibiydi. Masada Ata’nın neşeli kahkahaları çınlıyor, küçük adam gündüz yaptığı antrenmanda attığı golleri heyecanla anlatıyordu.
"Elya Abla!" dedi Ata, çatalını sallayarak. "Haftaya maçıma geleceksin değil mi? Bak Abim de gelecek söz verdi!"
Gözlerim Berk’e kaydı. Berk hafifçe gülümsedi. "Sözüm söz Atoşum. Doksana taktığın o golü tribünden alkışlayacağım."
Babam ve Ali Amca karşılıklı çaylarını yudumlarken, Özlem Teyze ve Annem tatlıları servise hazırlıyordu. Dışarıdaki o Aras tehdidine, yaklaşan felakete rağmen bu masadaki birlik ruhu bana yeniden nefes aldığımı hissettirdi.
Ancak aynı saatlerde... Şehrin lüks bir otel odasında Aras, masanın üzerindeki viski kadehini duvara fırlatıp kırıyordu.
Aynadaki yansımasına baktı. Saçları dağılmış, gözleri hırs ve kıskançlıktan kan çanağına dönmüştü. Masanın üzerinde duran siyah deri çantasını açtı. Çantanın içinden her şeyi paramparça edecek o şeyi çıkardı ...
Bir silah.
Aras silahı eline aldı, şarjörünü kontrol etti ve soğuk bir tebessümle fısıldadı:
"Madem benim değilsin Elya... Hiç kimsenin olmayacaksın."