Şirketteki odada yankılanan o son sözler, odanın havasını adeta zehirlemişti. Aras’ın "Bu iş burada bitmedi..." derken gözlerinde çakan o karanlık tehdit, arkasında bıraktığı kapının sertçe kapanmasıyla asılı kaldı.
Elimdeki dosyalar parmaklarımın arasından kayıp yere saçıldı. Dizlerimin bağı çözüldü; sandalyeme adeta çöktüm. Üç yıl... Üç yıl boyunca güvendiğim, sığındığım, iş ortağım, dert ortağım dediğim adam; meğer beni adım adım kendi ağında felakete sürüklüyormuş. Beni yalnızlaştırmak, finansal olarak çaresiz bırakıp kendisine muhtaç etmek için ince ince plan yapmış.
Gözlerimden yaşlar boşalırken başımı ellerimin arasına aldım. İçimdeki o yorgunluk, 3 yıldır sırtımda taşıdığım o devasa yük, bir anda üzerime yıkıldı.
Can hemen yanıma gelip diz çöktü. "Elya... İyi misin ?" dedi, sesindeki o korumacı şefkatle.
Cevap veremedim. Sadece hıçkırdım.
Berk ise masanın diğer tarafında duruyordu. Bana doğru bir adım attı, eli havada kaldı. Bana dokunmaya, sarılmaya hakkı olmadığını biliyordu. O yüzden sınırını korudu. Ama gözlerindeki acı... Benim canım yandıkça onun içinin nasıl parçalandığı her halinden okunuyordu.
"Gitti Elya," dedi Berk, sesi kısılarak, buz gibi bir kararlılıkla. "O adamın maskesi düştü. Artık sana tek bir adım bile atamaz."
"Sana inanmamıştım..." diye fısıldadım, başımı kaldırıp gözlerinin içine bakarak. "Sana otoparkta... 'Sana inanmıyorum' demiştim."
Berk acıyla gülümsede. "Haklıydın Elya. Ben sana güvenecek bir zemin bırakmamıştım ki... Ama şimdi buradayım. Ve o adamın sana veya ailene dokunmasına asla izin vermeyeceğim."
Akşam saatlerinde Babamların evindeydik.
Olayı duyduklarında Babamın tansiyonu fırlamış, Annem ise. gözyaşlarına boğulmuştu. Salonda devasa bir aile meclisi kurulmuştu. Ali Amca, Özlem Teyze, Can, Damla ve ben... Herkes gergin bir sessizlik içindeydi. Ata ise arka odada uyuyordu; en azından onun bu karanlıktan haberi yoktu.
"Yılan beslemişiz koynumuzda!" diye kükredi Babam, "Biz o adama soframızı açtık, kızımızı, işimizi emanet ettik! Meğer kalleşin tekiymiş!"
"Baba, lütfen sakin ol, Bütün hukuki yolları tıkadık. Şirket avukatları tüzüğü iptal etti. Aras’ın yetkilerini askıya aldık. Şirkete adım bile atamaz."
Ali Bey ise derin bir iç çekti. Berk’e döndü. "Oğlum... Bu adam köşeye sıkıştı. Köşeye sıkışan tehlikeli olur. Ne yapacaksınız?"
Berk, babasının gözlerinin içine baktı. "Can’la birlikte nöbetleşe takipteyiz baba. Şirketin güvenliğini tamamen değiştirdik. Elya’nın adımladığı her yerde bir gölge gibi olacağız. Aras bir delilik yapmaya kalkarsa, karşısında önce beni bulacak."
Tüm bu konuşmalar yaşanırken ben bir kenarda sessizce oturuyordum. Ailemin etrafımda kenetlenmesi içimi ısıtsa da, Aras’ın o son bakışındaki tehlike içimdeki o huzursuzluğu bir an olsun söndürmüyordu.
Gecenin ilerleyen saatlerinde herkes yavaş yavaş odalarına çekildi. İçimdeki daralma yüzünden bahçeye, serin sonbahar havasına çıktım. Ahşap verandanın merdivenlerine oturdum. Dışarıda hafif bir rüzgar esiyor, yapraklar hışırdayarak dökülüyordu.
"Üşüyeceksin."
Sesi duyduğumda başımı çevirmedim. Berk, elinde kalın bir hırkayla arkamda duruyordu. Yanıma yaklaştı, hırkayı omuzlarıma bıraktı ve merdivenin diğer ucuna, aramızda mesafe bırakarak oturdu.
Uzun bir süre ikimiz de konuşmadık. Sadece rüzgarın ve gecenin sesini dinledik.
"Neden geldin Berk?" diye sordum aniden. Sesim rüzgarda kırılgan bir fısıltı gibi dağıldı. "Üç yıl sonra... Tam ben bir şekilde yaşamaya, her şeyi gömmeye çalışırken neden çıktın geldin?"
Berk derin bir nefes aldı. Gözlerini gecenin karanlığına dikti.
"Çünkü yaşayamıyordum Elya," dedi, sesi titreyerek. "Üç yıl boyunca gittiğim her yerde senin hayalin vardı. Her gece o gelinlikle masada kalışın kabusum oldu. Merve’nin falezlerden atlayışı benim vicdanımı sakatladı, evet... Ama sensizlik beni öldürdü. Kaçmak bir çözümdü sandım o gün, korkaktım. Senin yüzüne bakacak, 'Ben bir kızı kurtaramadım' diyecek yüzüm yoktu. Ama buraya affedilmek için dönmedim."
Başımı çevirip onun yüzüne baktım. Şakaklarındaki aklar, göz çevresindeki o derin yorgunluk çizgileri... Üç yıl onu da bir enkaz haline getirmişti.
"Beni affetmeni beklemiyorum Elya," diye devam etti Berk, bakışlarını bana çevirerek. Gözlerinde katıksız bir sadakat vardı. "Benden nefret etmeye devam et. Ama Aras tehlikesi geçene kadar, senin güvende olduğunu gözlerimle görene kadar hiçbir yere gitmiyorum. Sonra... Dilersen beni bir daha hiç görmezsin."
İçimdeki o kaskatı duvarlardan bir taş daha koptu. Ama gururum ve 3 yılın acısı hemen araya girdi. Hırkaya daha sıkı sarındım.
"Beni koruman, geçmişi silmez Berk," dedim, sesimi sertleştirmeye çalışarak.
"Biliyorum," dedi Berk, hafifçe tebessüm ederek. "Geçmiş silinmez Elya. Ama geleceğin vurulmasına da izin vermem."
O gece, verandanın merdivenlerinde, aramızdaki o devasa kırgınlığa rağmen ilk kez silahlarımızı indirmiştik. Ama ikimizin de habersiz olduğu bir şey vardı: Aras, karanlık köşesinde son ve en tehlikeli hamlesini hazırlıyordu...