Otoparktaki yağmurlu gecenin üzerinden iki gün geçmişti. Berk’in o sırılsıklam haldeki yalvaran bakışları, sesindeki çaresiz uyarı bir an olsun zihnimden silinmiyordu. Berk’e "Sana inanmıyorum" demiştim ama içime düşen o şüphe kurdu her geçen saat içimi kemirmeye devam ediyordu.
Sabah odamda otururken Aras elinde kalın bir dosyayla içeri girdi. Yüzünde zoraki bir tebessüm vardı ama gözlerindeki gerginlik gizlenecek gibi değildi.
"Günaydın Elya," dedi, dosyayı masamın tam ortasına koyarak. "Tüzük ve devir evraklarının son hali hazır. Şirketten ayrılıp o çok istediğin sakin hayata kavuşman için sadece buraya bir imza atman yeterli. Bugün bu işi bitirelim."
Dosyaya baktım. Berk’in uyarıları zihnimde yankılandı.
"Aras," dedim sakince. "Evrakları masada bırak. Şirket avukatımızla birlikte maddeleri inceledikten sonra öğleden sonra imzalarım."
Aras’ın tebessümü anında dondu. Masanın üzerindeki dosyayı elinin tersiyle hafifçe itti. Ses tonu ilk kez bu kadar sert, otoriter ve tehditkardı.
"Avukata ne gerek var Elya?!" dedi, sesini yükselterek. "Üç yıldır bu şirketi beraber yönetiyoruz! Benim hazırlattığım evrakı inceleme gereği mi duyuyorsun? Bayağıdır benden kaçıyorsun, kararlarımı sorguluyorsun. Sana olan ilgimi ve sevgimi nezaketsizlikle suistimal etme!"
Aras’ın üzerime doğru yürüyüp sesini yükseltmesiyle donakaldım. O her zamanki centilmen, kibar adam gitmiş; yerine hırslı, kontrolcü ve gözü dönmüş bir yabancı gelmişti.
"Sen... Sen bana sesini mi yükseltiyorsun Aras?" dedim, ayağa kalkarak.
Tam o sırada odanın kapısı sertçe açıldı.
İçeriye girenler Can ve Berk’ti!
Berk, Aras’ın bana doğru bağırdığını gördüğü an gözleri fırladı. Şakaklarındaki damarlar şişti, yumruklarını sıkarak devasa bir öfkeyle Aras’ın üzerine yürüdü.
"Sen kimsin ulan Elya’ya sesini yükseltiyorsun?!" diye kükredi Berk, Aras’ın yakasına yapışmak üzereyken.
Aras da öfkeyle Berk’e doğru hamle yaptı. "Sen hangi yüzle buradasın ulan hırsız?!"
İki adam tam birbirine girecek, kan gövdeyi götürecek iken Can anında araya girdi!
Can, Berk’i göğsünden tutarak geriye doğru sertçe itti ve iki adamın arasına adeta bir duvar gibi dikildi.
"Sakin ol Berk!" dedi Can, soğukkanlı ama sarsılmaz bir sesle. "Öfkeyle değil, resmiyetle hareket ediyoruz. Oyunlarına gelmeyeceğiz."
Can, çantasından çıkardığı kırmızı kaplı bir dosyayı benim masamın üzerine, Aras’ın evraklarının tam yanına koydu. Aras’a dönerek buz gibi bir tebessüm etti.
"Aras Bey," dedi Can, sesi odadaki herkesi susturacak kadar net çıkarak. "Hazırlattığınız devir tüzüğünün 14. ve 18. maddelerini bağımsız hukuk bürosuna incelettik. Elya şirketten çekildiği an şahsi mal varlıkları üzerindeki ipotekler sizin kişisel fonunuza devroluyor. Yani Elya’yı finansal olarak tamamen kapana kıstırıp kendinize muhtaç bırakacak bir tuzak kurmuşsunuz."
Beynimden vurulmuşa döndüm. Masadaki kırmızı dosyayı kaptığım gibi sayfaları çevirmeye başladım. Avukatın düşürdüğü notlar, koyduğu şerhler... Her şey ortadaydı.
Gözlerimden yaşlar süzülürken başımı kaldırıp Aras’a baktım. "Aras... Bu... Bu doğru mu?"
Aras, foyasının ortaya çıktığını anladığı an o centilmen maskesini tamamen fırlatıp attı. Yüzüne karanlık, alaycı ve tehlikeli bir gülümseme oturdu. Üzerini düzeltti.
"Seni o çocuk oyuncağı Ege kasabasına göndereceğimi mi sandın Elya?" dedi Aras, bakışlarındaki o takıntılı karanlıkla. "Seni bu kadar kolay bırakacağımı mı düşündün? Üç yıl boyunca ben emek verdim sana! Seni bu adamların elinden ben topladım! Sen bana aitsin!"
"Yeter!" diye bağırdım, sesim titreyerek. "Defol git buradan! Şirketten de, hayatımdan da defol!"
Aras yavaşça kapıya doğru yürüdü. Tam çıkacakken durdu, başını çevirip önce Berk’e, sonra bana baktı. Gözlerindeki o soğuk tehdit odadaki herkesin iliklerini dondurdu.
"Bu iş burada bitmedi Elya..." dedi Aras, fısıltı gibi bir sesle. "Beni oyun dışı bırakabileceğinizi sanıyorsanız... Çok büyük yanılıyorsunuz."
Aras kapıyı sertçe çarparak çıktı.
Oda buz gibi bir sessizliğe gömüldü. Elimdeki dosyalar yere saçıldı. Yıkılmış bir halde sandalyeme çöktüm.
Berk yavaşça masama yaklaştı. Ama bana dokunmadı, sınırını korudu. Bakışlarımız kesişti. Üç yıl sonra ilk kez onun gözlerinde 'haklı çıkmanın' gururunu değil, benim canım yandığı için duyduğu o derin acıyı gördüm...