Setin üzerindeki ağır projektörlerin sarı ışığı, toz bulutları arasında dans eder gibi süzülüyordu. Yönetmen Nazmi Bey’in boğuk sesi, kulak tıkacını andıran bir gürültüyle havayı yardı: “Motor! Kayıttayız!”
Eylül, kalbinin kulaklarında attığını hissederek bir adım geri çekildi. Serhat ve Feride, kameranın karşısındaki yerlerini almışlardı. Feride’nin yüzündeki o kibirli ama büyüleyici ifade anında değişmiş, yerine kameraya yabancı olmayan o profesyonel hırs oturmuştu. Serhat ise profesyonelliğine rağmen, ara ara bakışlarını kalabalığın arasından kaçırıp Eylül’ün olduğu yöne çeviriyordu.
Eylül, dedesinin gençliğindeki bu haline bakarken içten içe gülümsüyordu. Gelecekte annesinin babası olacak, o mesafeli ve yaşlı adamın bir zamanlar böyle tutkulu, böyle hayat dolu bir genç olduğuna inanmak hâlâ güçtü. Ama daha da önemlisi, buraya sadece izlemeye gelmediğini biliyordu. Anneannesi Elfin ile tanışma anı yaklaşmalıydı. Tarih, bu aşkın kurulması için onu buraya atmıştı.
Sahne biter bitmez Feride, tatlı bir gülümsemeyle yönetmene doğru yöneldi ama gözlerinin ucuyla Eylül’ü süzmeyi ihmal etmedi. Serhat ise yönetmenin "Kestik, harikaydı!" bağırışını duyar duymaz doğrudan Eylül’e doğru adımladı.
"Nasıl buldun sahneyi?" dedi Serhat, alnındaki hafif ter damlalarını silerken. Masmavi gözlerinde Eylül’ün onayını almanın o saf heyecanı vardı. "Seninle çalışmak... Yani, seni sette görmek bana tuhaf bir ilham veriyor."
Eylül, yumuşak bir tebessümle karşılık verdi. "Oldukça inandırıcıydın Serhat. Sanki gerçekten... O duyguyu yaşıyormuş gibi."
"Yaşıyorum zaten," diye mırıldandı Serhat, sesini biraz alçaltarak. Tam o sırada arkalarından gelen Feride’nin tiz sesi aralarındaki o kırılgan bağı yine kesti.
"Serhat, canım! Kostüm odasında fermuarım takıldı, bana yardım eder misin?" Feride, kibirli bir zarafetle Serhat’ın koluna yapıştı. Serhat gitmek istemediğini belli eden bir bakış attıysa da, set disiplini yüzünden başını sallamak zorunda kaldı. "Hemen geliyorum Eylül, sakın bir yere ayrılma, setten sonra o kahveyi içeceğiz."
Serhat uzaklaşırken, Eylül derin bir nefes aldı ve setin arkasındaki eski kulislerin ve dekorların olduğu sessiz koridora doğru yürümeye başladı. Akışa müdahale etmeliydi. Elfin’in bu sete ya da bu çevreye girmesini sağlayacak o ilk adımı atmalıydı.
Koridorun sonundaki ahşap kapının arkasından gelen hafif bir hışırtı ve kağıt hışırtıları dikkatini çekti. Eylül yavaşça kapıyı araladı. İçeride, dönemin kıyafetlerine ait desenleri çizen, elinde kömür kalemiyle masaya eğilmiş, dalgalı saçları omuzlarına dökülen genç bir kız duruyordu.
Kız başını kaldırdığında Eylül’ün nefesi kesildi.
Zarif hatları, duru güzelliği ve o bakışlardaki eşsiz masumiyet... Bu Elfin’di. Gelecekteki anneannesi, henüz serhat’ın adını bile duymamış olan o genç kız, bütün masumluğuyla karşısındaydı.
Elfin, kapıda dikilen Eylül’ü görünce şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. "Şey... Merhaba? Bir şey mi aramıştınız?"
Eylül, kalbindeki o tatlı sızıyla gülümsedi ve içeriye doğru bir adım attı. "Merhaba," dedi, sesi titrememesi için büyük bir gayret göstererek. "Aslında... seni arıyordum."